In de ban van de Man deel 2

Jeetje dit topic loopt ook voor geen meter. Vroeger schreven we hele paginas vol! Maar ik reageer ook niet dus hier maar weer even een update.



Klus ik weet niet of ik nu mezelf ben of mezelf was. Ik weet dat ik voor Pet relaxter in mijn vel zat. Ik had immers ook niets anders om voor te zorgen dan mezelf. Als ik maar gelukkig was. Nu lijkt het er op dat ik mijn geluk van onze relatie af laat hangen soms. Ik wil gewoon ik zijn en het geluk uit mezelf halen. En ik wil mijn leven naast het leven van Pet en ik. Zo had ik het me voorgesteld. Maar inmiddels is de realiteit anders. De realiteit is dat ik zelden iets doe zonder Pet en daar ben ik de grootste schuldige aan. Ik wil hem namelijk gelukkig zien en in mijn gefreakte mind doe ik dat dus door altijd samen dingen te doen. Ik weet dat dit op de lange termijn niet werkt en toch doe ik het. Raar he? Was met mijn ex ook zo. Die deed niks voor zichzelf en uiteindelijk ik ook niet. Ik wil niet weer in dezelfde patronen leven en toch gebeurt het.

Of ik de meer spannende Kapara mis? Deels. Maar dat heeft ook weer te maken met alleen zijn, zelf kunnen uitmaken wat je wanneer doet en met wie. En dan bedoel ik niet met wie ik in bed beland maar met wie ik mijn vrije tijd doorbreng. Bij een vriendinnetje aanbellen om 8 uur sochtends omdat me dat vet grappig lijkt en samen de hele dag door de stad slenteren en daar blijven slapen omdat het kan en omdat ik niemand heb die op me wacht. Ik hou onwijze veel van Pet en ik wil ook echt samen met hem zijn en misschien wel kindjes (zei ik dat hardop??? ) maar ik mis soms wel het onbezorgde en met niemand rekening hoeven houden. Ben ook voor mezelf niet zo goed in compromissen... het is alles of niks.

Ik voel me niet saai. Ik moet alleen meer voor mezelf doen. Hier in het buitenland (ja alweer... 4e keer nu) heb ik veel tijd om na te denken. En ik ben echt blij en super gelukkig met wat ik heb! Een eigen huis, een super lekkere en interessante en vooral grappige Pet, mijn familie is gezond, ik heb super vriendinnen! Maar ondanks dit alles voel ik me soms down. En ik kan dan niet denken van dit zijn irrationele gedachten, chopchop Kap... die bui is er dan en daar kom ik niet van af. Alles lijkt dan nep. En dat heeft ook effect op Pet. Die is dan bang dat ik hem niet meer wil, dat ik bang ben om er een punt achter te zetten. Maar dat is niet zo! Ik wil hem en niemand anders en ook geen ander leven. Maar ik ben mezelf dan gewoon (?) niet. Maar het is wel lastig om hem gerust te stellen als ik zelf niet precies weet wat er aan de hand is. Ik denk dat het toch te maken heeft met niet verwerkte emoties van het einde van de relatie met exman. Misschien leef ik ook wel te veel in het verleden?



De afspraak met de psycholoog schiet niet op. Ik ben nu door haar doorverwezen naar een andere want zij had voorlopig geen plek. Die andere heeft ook pas plek begin januari. Sjonge.



Hoe is het nu met jullie? Laatste bericht stamt van de 12e...??

Het lijkt wel een Klus verhaal! Zoooo lang!! hahaha sorry! Ik heb ook alles getikt wat er in mijn hoofd op kwam en ik kan nogal eens lang van stof zijn... blijkt!

Ahhhw Kit het was een grapje op het andere topic hoor hey...

Kap, eindelijk heb ik je gevonden hier! Ik wil eigenlijk gewoon even hallo zeggen en ben benieuwd hoe jhet met je gaat.



Sorry voor de offtopic.

[quote]kitty elastic schreef op 13 december 2010 @ 19:12:

haha weet ik toch , kap.. no worries... maar ik heb wel te weinig vrienden om dingen mee te ondernemen in het weekend, de vrienden die ik heb zijn allemaal gesetteld... en ik als vrijgezel ben op zoek naar vrijgezelle vrienden.. of actievere vrienden.. dat is wat ik bedoelde..



Ik niet hoor Had je ook al gevraagd voor de film maar niks op gehoord...Wil je daar nog heen of ben je al geweest?



Wel een goed Oud &Nieuw gehad?

.