Kinderen
alle pijlers
Oh jee! Vier kinderen!
woensdag 5 januari 2011 om 17:26
Sinds een paar dagen weet ik dat ik zwanger ben van kindje nummer vier. Ik geloof dat ik er wel blij mee ben, maar ik ben ook bang. Heel bang.
Wat achtergronden:
Mijn oudste twee zijn een tweeling van bijna vier, mijn jongste is net twee en de baby zal, als alles goed gaat, ergens in september geboren worden.
Dit kindje is behoorlijk ongepland, maar niet ongewenst. Mijn man en ik zijn in wezen heel blij en ervaren dit mensje-in-wording als een cadeau (hell, een zaadje heeft het toch een aantal dagen vol weten te houden in mij, ondanks condoomgebruik!), maar ik word gek van mezelf. Gek van de twijfels (kan ik dit wel?), gek van de angsten (als alles maar goed gaat), gek van mezelf (kan ik alle kinderen straks wel genoeg aandacht geven?), kortom: ik word gek. En bang. (dat ook nog) Ik ben bang dat ik de jongens die ik al heb te kort ga doen met een broertje/zusje, terwijl ik rationeel weet dat dit onzin is.
Hoe hebben andere moeders van vier kinderen ervaren? Is vier echt heel veel meer dan drie? (zo voelt het voor mij momenteel) Hoe gedijen de kinderen onder het kinderaantal? Zijn er nog tips en trucs?
Mijn man ziet het allemaal wel zonnig in, maar ik zie toch iets meer beren op de weg.
Wat achtergronden:
Mijn oudste twee zijn een tweeling van bijna vier, mijn jongste is net twee en de baby zal, als alles goed gaat, ergens in september geboren worden.
Dit kindje is behoorlijk ongepland, maar niet ongewenst. Mijn man en ik zijn in wezen heel blij en ervaren dit mensje-in-wording als een cadeau (hell, een zaadje heeft het toch een aantal dagen vol weten te houden in mij, ondanks condoomgebruik!), maar ik word gek van mezelf. Gek van de twijfels (kan ik dit wel?), gek van de angsten (als alles maar goed gaat), gek van mezelf (kan ik alle kinderen straks wel genoeg aandacht geven?), kortom: ik word gek. En bang. (dat ook nog) Ik ben bang dat ik de jongens die ik al heb te kort ga doen met een broertje/zusje, terwijl ik rationeel weet dat dit onzin is.
Hoe hebben andere moeders van vier kinderen ervaren? Is vier echt heel veel meer dan drie? (zo voelt het voor mij momenteel) Hoe gedijen de kinderen onder het kinderaantal? Zijn er nog tips en trucs?
Mijn man ziet het allemaal wel zonnig in, maar ik zie toch iets meer beren op de weg.
woensdag 5 januari 2011 om 22:31
woensdag 5 januari 2011 om 22:45
Donut, hou eens op!
Serieus, tweelingen zijn leuk en ik ben heel trots op mijn Olijke Tweeling (ook op mijn Olijke Eenling), maar ik moet er niet aan denken om na drie kinderen wéér een tweeling te krijgen! Ik denk dat ik dan echt heel hard in de paniek schiet en niet meer weet wat ik moet doen.
Lay, ik heb net mijn moeder de schuld gegeven van mijn gebaar! Mijn ouders weten het sinds een uur (mijn moeder dacht dat ze mijn zusje aan de lijn had...) en ik heb haar ingepeperd dat ze me nooit mijn voornaam had moeten geven, maar gewoon Wendy ofzo! (vond ik als kind een hele mooie naam.)
Serieus, tweelingen zijn leuk en ik ben heel trots op mijn Olijke Tweeling (ook op mijn Olijke Eenling), maar ik moet er niet aan denken om na drie kinderen wéér een tweeling te krijgen! Ik denk dat ik dan echt heel hard in de paniek schiet en niet meer weet wat ik moet doen.
Lay, ik heb net mijn moeder de schuld gegeven van mijn gebaar! Mijn ouders weten het sinds een uur (mijn moeder dacht dat ze mijn zusje aan de lijn had...) en ik heb haar ingepeperd dat ze me nooit mijn voornaam had moeten geven, maar gewoon Wendy ofzo! (vond ik als kind een hele mooie naam.)
woensdag 5 januari 2011 om 22:51
quote:spitsmuisje schreef op 05 januari 2011 @ 22:45:
Lay, ik heb net mijn moeder de schuld gegeven van mijn gebaar! Mijn ouders weten het sinds een uur (mijn moeder dacht dat ze mijn zusje aan de lijn had...) en ik heb haar ingepeperd dat ze me nooit mijn voornaam had moeten geven, maar gewoon Wendy ofzo! (vond ik als kind een hele mooie naam.) Neeeee, Wendy past niet bij je hoor, je eigen naam past veel beter
Lay, ik heb net mijn moeder de schuld gegeven van mijn gebaar! Mijn ouders weten het sinds een uur (mijn moeder dacht dat ze mijn zusje aan de lijn had...) en ik heb haar ingepeperd dat ze me nooit mijn voornaam had moeten geven, maar gewoon Wendy ofzo! (vond ik als kind een hele mooie naam.) Neeeee, Wendy past niet bij je hoor, je eigen naam past veel beter
vrijdag 7 januari 2011 om 20:15
Allereerst van harte gefeliciteerd met je zwangerschap!! Hier ook 4 kinderen, 3 jongens van 8 1/2, 6 1/2, 3 1/2 en dochter van 21 maanden. Ja, het is druk, maar ja het is ook erg leuk! Vooral de oudste twee zijn heel erg dol op hun zusje en zij wordt al een kleine verwende heks daardoor. Derde zoon ziet haar soms meer als rivaal (m.b.t. het speelgoed vooral) en als leeftijdsgenoortje die je gewoon ondersteboven loopt/duwt/schreeuwt etc. als ze in de weg staat..... Auto is hier nog steeds een probleem. We hebben onze zinnen ook gezet op een Mercedes ML, maar moeten toch nog even sparen. Meestal gaan we gewoon met onze twee auto's. Op dit moment nog steeds goedkoper dan een "nieuwe". Verder slapen de 2 oudsten op 1 kamer (van 6 bij 4). Later is het mogelijk om de kamer op te splitsen maar dat willen ze nu nog absoluut niet. Ze vinden het veel te leuk om bij elkaar te zijn.
Geniet van je zwangerschap!
Geniet van je zwangerschap!
donderdag 13 januari 2011 om 16:25
TO, Beetje late reactie, maar je vroeg of ik tips had om het "wat weet ik nou" gevoel te voorkomen.
Ik ben hier de laatste tijd veel mee bezig, hoe ik aan dit gevoel kwam en hoe ik dat aan zou pakken bij mijn toekomstige kinderen.
Ik denk dat het goed is de jongste eens iets als eerst te leren (als dat mogelijk is met het leeftijdsverschil) of af en toe aangeven dat een broer/zus even oud was toen hij/zij hetzelfde kon of wist.
Als jongste kijk je heel erg op naar je oudere broers en zussen en ben je nooit degene die ook eens meer wist dan de ander, het is denk ik fijn als dat af en toe wel zo is.
Verder weet ik het zo eigenlijk ook niet. Het zal ook van het karakter afhangen natuurlijk, in hoeverre hij/zij hetzelde gevoel zal krijgen..
Ik ben hier de laatste tijd veel mee bezig, hoe ik aan dit gevoel kwam en hoe ik dat aan zou pakken bij mijn toekomstige kinderen.
Ik denk dat het goed is de jongste eens iets als eerst te leren (als dat mogelijk is met het leeftijdsverschil) of af en toe aangeven dat een broer/zus even oud was toen hij/zij hetzelfde kon of wist.
Als jongste kijk je heel erg op naar je oudere broers en zussen en ben je nooit degene die ook eens meer wist dan de ander, het is denk ik fijn als dat af en toe wel zo is.
Verder weet ik het zo eigenlijk ook niet. Het zal ook van het karakter afhangen natuurlijk, in hoeverre hij/zij hetzelde gevoel zal krijgen..
donderdag 20 januari 2011 om 12:19
Gefeliciteerd! Wat leuk! Al snap ik dat je ook even 'oh jee, wat nu' denkt.
Mijn ouders kregen na 2 kinderen nog een drieling. Totaal niet op gerekend, gek hè Daarna maakte het ze helemaal niet meer uit, of er nou 5 kinderen waren of 6, dus er kon er nog wel een bij.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam. We hadden gelukkig allemaal een eigen kamer en ik was regelmatig ook alleen thuis, als puber vond ik dat heerlijk.
Mijn moeder heeft wel het eerste jaar na de komst van nog 3 kids niet geslapen, maar wat m'n ouders op de been hield (ai, dit klinkt wel heel zwaar) waren hun weekendjes weg. Daarnaast zijn ze gestopt met plannen, per dag werd gekeken wat wel en niet kon. Structuur kwam vanzelf.
Eigenlijk helemaal geen tips voor je, veel is alles gezegd. Ben wel een beetje jaloers hoor, zou ook wel een groot gezin willen hebben. Geniet!
Mijn ouders kregen na 2 kinderen nog een drieling. Totaal niet op gerekend, gek hè Daarna maakte het ze helemaal niet meer uit, of er nou 5 kinderen waren of 6, dus er kon er nog wel een bij.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam. We hadden gelukkig allemaal een eigen kamer en ik was regelmatig ook alleen thuis, als puber vond ik dat heerlijk.
Mijn moeder heeft wel het eerste jaar na de komst van nog 3 kids niet geslapen, maar wat m'n ouders op de been hield (ai, dit klinkt wel heel zwaar) waren hun weekendjes weg. Daarnaast zijn ze gestopt met plannen, per dag werd gekeken wat wel en niet kon. Structuur kwam vanzelf.
Eigenlijk helemaal geen tips voor je, veel is alles gezegd. Ben wel een beetje jaloers hoor, zou ook wel een groot gezin willen hebben. Geniet!
dinsdag 25 januari 2011 om 14:22
Ben blij te lezen dat ik niet de enige ben met nr 4 opkomst.....moet nog bijkomen van de schrik!
Ik heb een jongen van 8 jaar en van bijna 9 maanden en een meisje van 6 jaar en nu net zwanger van nr 4!
Ben net klaar met borstvoeding, 1 week geleden manlief is gesterriliseerd net dan.....en ik ben net mijn zwangerschapskilo kwijt.....haha!
Zowel mijn man als ik zijn er blij mee....maar ben zo bang voor de reacties van andere..........
Ik zie alleen maar beren op de weg.....
Ik heb een jongen van 8 jaar en van bijna 9 maanden en een meisje van 6 jaar en nu net zwanger van nr 4!
Ben net klaar met borstvoeding, 1 week geleden manlief is gesterriliseerd net dan.....en ik ben net mijn zwangerschapskilo kwijt.....haha!
Zowel mijn man als ik zijn er blij mee....maar ben zo bang voor de reacties van andere..........
Ik zie alleen maar beren op de weg.....
maandag 31 januari 2011 om 14:45
Gefeliciteerd met je zwangerschap!!
Ik zelf heb (nog) geen kids maar zou dolblij zijn als ik net zoals jij zwanger mocht worden... Maar vriendlief wil nog even wachten.
Wel kan ik melden dat ik kom uit een gezin van 7 kinderen (nee, niet refo, en nee, ik ben ook niet 'oud', ben 25) ik heb 5 broers en een zusje (geen tweelingen). Ik heb nooit, maar dan ook echt nooit, het gevoel gehad dat ik iets te kort gekomen ben. Sterker nog, ik denk dat zo'n groot gezin mijn leven juist heeft verrijkt! Altijd iemand om mee te spelen, toen ik groter werd om mee te praten... En nee, niet alles kon. Maar als ik uit een gezin van 2 of 3 was gekomen dan had ook niet alles gekund. We zaten allemaal op een (andere) sport, we hadden allemaal onze eigen hobbies en dingetjes.
Dus zolang het kindje welkom is hoef je je écht geen zorgen te maken dat je je andere kinderen tekort doet met een broertje of zusje er bij. Echt niet!
Ik zelf heb (nog) geen kids maar zou dolblij zijn als ik net zoals jij zwanger mocht worden... Maar vriendlief wil nog even wachten.
Wel kan ik melden dat ik kom uit een gezin van 7 kinderen (nee, niet refo, en nee, ik ben ook niet 'oud', ben 25) ik heb 5 broers en een zusje (geen tweelingen). Ik heb nooit, maar dan ook echt nooit, het gevoel gehad dat ik iets te kort gekomen ben. Sterker nog, ik denk dat zo'n groot gezin mijn leven juist heeft verrijkt! Altijd iemand om mee te spelen, toen ik groter werd om mee te praten... En nee, niet alles kon. Maar als ik uit een gezin van 2 of 3 was gekomen dan had ook niet alles gekund. We zaten allemaal op een (andere) sport, we hadden allemaal onze eigen hobbies en dingetjes.
Dus zolang het kindje welkom is hoef je je écht geen zorgen te maken dat je je andere kinderen tekort doet met een broertje of zusje er bij. Echt niet!
maandag 31 januari 2011 om 16:47
En Spitsmuisje, al een beetje gewend aan het idee dat er een vierde bijkomt? Ik ben ook moeder van vier en de laatste was ook een verrassing, maar vanaf het begin zeer welkom. Ik vond het in het begin wel heel onwerkelijk om zwanger te zijn van de vierde. Voor al onze andere kinderen hebben we serieus veel moeten 'klussen' en nummertje 4 was ineens totaal onverwacht. Met de andere was ik dus al ruim voor de zwangerschap bezig, dat was wel heel anders. En nummertje 4 was in eerste instantie samen met nummertje 5, dat was echt schrikken.
Ik heb me trouwens nooit druk gemaakt over de praktische kanten en dat moet jij ook niet doen hoor. Als je er drie aan kunt, dan is vier absoluut geen probleem. Qua auto, wij hebben een Volkswagen Touran. Voor vakanties moet je wel een dakkoffer erbij kopen, de grootste haha.
Heb het idee dat de kinderen erg tevreden zijn. Zijn vrolijk, sociaal en goed in hun vel. Tuurlijk zitten ze elkaar soms in de haren, wordt er geruzied en word ik soms gek van de herrie, maar met drie heb je dat ook. Vriendjes vinden het bij ons altijd reuze gezellig en eten ook graag mee, met z'n allen aan de tafel.
Ik heb geen standaard regel van wie ik wanneer aandacht geef. Die verdeling gaat vanzelf. Ligt er ook aan wie aandacht nodig heeft en wie niet. Dat wisselt. Ik heb niet het idee dat ze iets tekort komen. Niet qua materiele zaken en niet qua aandacht.
Spitsmuisje, maak je niet druk. Van 0 kinderen naar 1, dat was zwaar. Van 1 naar 2, moet je leren je aandacht te verdelen. Daarna......peanuts!
Ik heb me trouwens nooit druk gemaakt over de praktische kanten en dat moet jij ook niet doen hoor. Als je er drie aan kunt, dan is vier absoluut geen probleem. Qua auto, wij hebben een Volkswagen Touran. Voor vakanties moet je wel een dakkoffer erbij kopen, de grootste haha.
Heb het idee dat de kinderen erg tevreden zijn. Zijn vrolijk, sociaal en goed in hun vel. Tuurlijk zitten ze elkaar soms in de haren, wordt er geruzied en word ik soms gek van de herrie, maar met drie heb je dat ook. Vriendjes vinden het bij ons altijd reuze gezellig en eten ook graag mee, met z'n allen aan de tafel.
Ik heb geen standaard regel van wie ik wanneer aandacht geef. Die verdeling gaat vanzelf. Ligt er ook aan wie aandacht nodig heeft en wie niet. Dat wisselt. Ik heb niet het idee dat ze iets tekort komen. Niet qua materiele zaken en niet qua aandacht.
Spitsmuisje, maak je niet druk. Van 0 kinderen naar 1, dat was zwaar. Van 1 naar 2, moet je leren je aandacht te verdelen. Daarna......peanuts!
zondag 5 juni 2011 om 13:59
Up!
Ik weet dat dit mijn oude topic over vier kinderen is en dat ik heel blij werd van al die fijne berichten. Helaas eindigde de zwangerschap op 8 januariin een miskraam en ben ik daar flink van de kaart van geweest.
Maar...
Sinds zes weken ben ik zwanger van Frummel en ik ben zo blij! Bang? Nog steeds (zullen de hormonen wel zijn), maar ik zie zo uit naar dit kindje!
Na al die maanden had ik eindelijk weer de moed om dit topic te lezen en wat ik toen voelde, dat voel ik nu nog steeds. Ik ben alleen minder hysterisch!
Overigens ben ik naast blij een regelrechte heks. Tegen iedereen ben ik de liefheid zelve, maar mijn man en moeder krijgen er flink van langs.
Iemand een idee of tip hoe ik van onredelijk, hysterisch krijsende heks weer wat vriendelijker en hebbelijker word?
Ik weet dat dit mijn oude topic over vier kinderen is en dat ik heel blij werd van al die fijne berichten. Helaas eindigde de zwangerschap op 8 januariin een miskraam en ben ik daar flink van de kaart van geweest.
Maar...
Sinds zes weken ben ik zwanger van Frummel en ik ben zo blij! Bang? Nog steeds (zullen de hormonen wel zijn), maar ik zie zo uit naar dit kindje!
Na al die maanden had ik eindelijk weer de moed om dit topic te lezen en wat ik toen voelde, dat voel ik nu nog steeds. Ik ben alleen minder hysterisch!
Overigens ben ik naast blij een regelrechte heks. Tegen iedereen ben ik de liefheid zelve, maar mijn man en moeder krijgen er flink van langs.
Iemand een idee of tip hoe ik van onredelijk, hysterisch krijsende heks weer wat vriendelijker en hebbelijker word?
zondag 5 juni 2011 om 14:06
@Spitsmuisje: wat erg dat de zwangerschap is uitgelopen op een miskraam, hoeveel weken ben je zwanger geweest? En weet je waardoor de miskraam is gekomen? Kan me er iets bij indenken dat je de moed niet kon vatten om dit topic weer door te lezen.
En (heel dubbel lijkt me) gefeliciteerd met je nieuwe zwangerschap, en fijn dat je zo uitziet naar dit kindje. Hoop dat alles goed gaat: het is je gegund.
Tips om vriendelijker te worden heb ik niet echt, haha. Bij mij helpt meppen op onze boksbal behoorlijk, maar ik ben niet zwanger, dus geen idee of dat dan ook opgaat
En (heel dubbel lijkt me) gefeliciteerd met je nieuwe zwangerschap, en fijn dat je zo uitziet naar dit kindje. Hoop dat alles goed gaat: het is je gegund.
Tips om vriendelijker te worden heb ik niet echt, haha. Bij mij helpt meppen op onze boksbal behoorlijk, maar ik ben niet zwanger, dus geen idee of dat dan ook opgaat
zondag 5 juni 2011 om 22:42
hej Spitsmuisje, van harte gefeliciteerd. Ik had de vorige keer ook al gereageerd en een tijdje geleden vroeg ik me af hoe het zou zijn, maar nu lees ik dus dat de vorige keer helaas in een mk is geëindigd. Typisch dat je dat toch al aanvoelde. Dat had ik nl. ook bij mijn 4e zwangerschap. Niet gepland en na de eerste schok voorzichtig blij. Durfde niet echt te genieten en toen kwam dus ongeveer 2 weken later de mk op gang. Leuk detail: ik heb ook 3 zonen en nummer 4 (die er dus wel is gekomen, want door de ongeplande zwangerschap, ben ik er wel over na gaan denken of we toch nog bewust voor een 4e kindje zou willen gaan) is nu een dochter. Intussen is ze overigens al 2 jaar. Geniet van je zwangerschap en als je een goed gevoel hebt, komt het ook goed!
