Relaties
alle pijlers
Longdistance deel 10!!!!
dinsdag 18 december 2007 om 10:43
Nee, All You Need staat garant en dat doen ze niet als ze er zelf geen programmaitem van kunnen maken.
Ben net gebeld door de baan van vrijdag. Ik moet een extra gesprek want ze twijfelen. In elk geval geen afwijzing, wel weer uitstel. Afspraak moet nog gemaakt worden, wordt waarschijnlijk de dag voor ik naar Afrika ga.
Ben net gebeld door de baan van vrijdag. Ik moet een extra gesprek want ze twijfelen. In elk geval geen afwijzing, wel weer uitstel. Afspraak moet nog gemaakt worden, wordt waarschijnlijk de dag voor ik naar Afrika ga.
dinsdag 18 december 2007 om 13:04
Och wat een ellende. Dikke knuf voor jou.
Maar je weet het nooit.....onderschat Robert niet.
Vorig jaar eind nov, begin dec was ik er net zo aantoe als jij, met als gevolg dat ik ook mijn baan heb opgezegd en naar Kenya ben 'gevlucht'.
Maar het werkte niet, niet om de man in kwestie maar omdat ik mijn kids hier zo miste en na 3 maanden ben ik weer terug gegaan.
Verder miste ik niks van NL. Maar goed, het ging toch niet.
En zie nu, inmiddels woon ik samen. Maar dan met een Europeaan.
Tis heel koud hier op kantoor, jakkes.
Maar je weet het nooit.....onderschat Robert niet.
Vorig jaar eind nov, begin dec was ik er net zo aantoe als jij, met als gevolg dat ik ook mijn baan heb opgezegd en naar Kenya ben 'gevlucht'.
Maar het werkte niet, niet om de man in kwestie maar omdat ik mijn kids hier zo miste en na 3 maanden ben ik weer terug gegaan.
Verder miste ik niks van NL. Maar goed, het ging toch niet.
En zie nu, inmiddels woon ik samen. Maar dan met een Europeaan.
Tis heel koud hier op kantoor, jakkes.
dinsdag 18 december 2007 om 13:24
Dat was het niet Yas. Ik ben niet vindbaar in Hyves voor wie ik niet heb toegevoegd. Ik ben ook niet leesbaar, zelfs mijn profiel niet en mijn blogs al helemaal niet. Die zijn er allemaal alleen voor vrienden. Waar ik solliciteerde is een oud-werkgever die me terug gevraagd had. Drie van mijn Hyves-'vrienden' zijn oud-collega's. Die hebben mijn blogs gelezen en dat doorgebriefd aan de baas. En die heeft vervolgens besloten het gesprek met mij te cancelen. Via mail. Twee dagen van tevoren na een procedure die al drie maanden duurde.
En die zogenaamde vrienden hebben nu alle drie een boze mail vol frustraties in hun prive-inbox. Want hee, ik moest vanmorgen toch ergens mijn frustraties kwijt?
En die zogenaamde vrienden hebben nu alle drie een boze mail vol frustraties in hun prive-inbox. Want hee, ik moest vanmorgen toch ergens mijn frustraties kwijt?
dinsdag 18 december 2007 om 13:26
En qua Robert (ik ga nog effe door): ik geloof er echt niet meer in. Geen paspoort is geen paspoort en lief kan niet zo goed liegen. Ik ken het hele verhaal, heb hem gisteren een uur aan de lijn gehad en het zit er echt niet in. Er was een optie op een vlucht voor vanavond, 12.25 uur. Er was een optie op een visum voor vandaag overdag. Maar voor allebei is een paspoort nodig en dat is nog niet eens geproduceerd.
Hij zou donderdag tijdens de opnamen aan me bezorgd worden. Weet niet wat of hoe precies. En dan zou hij tot 5 januari blijven. Ruim twee heerlijke weken.
Maar ja. Uithuilen en opnieuw beginnen. En ik weet dat het snel kan gaan Yas. Ergens moet het toch echt een keertje ophouden zou je zeggen.
Hij zou donderdag tijdens de opnamen aan me bezorgd worden. Weet niet wat of hoe precies. En dan zou hij tot 5 januari blijven. Ruim twee heerlijke weken.
Maar ja. Uithuilen en opnieuw beginnen. En ik weet dat het snel kan gaan Yas. Ergens moet het toch echt een keertje ophouden zou je zeggen.
dinsdag 18 december 2007 om 14:30
HO!
STOP!
Adem in! Adem uit!
Het is heel jammer echt echt heel jammer dat hij niet komt met kerst. Maar jij ziet hem een we'ek later.
Kom op zeg.
Bovendien weet je nu dat het wel makkelijker gaat, een visum voor hem, ipv voor een man uit Turkije. Dus gaa het nu maar eens zelf aanvragen. Want dat heb je nog steeds niet gedaan. Omdat je niet durft.
Daarnaast heb je alleen maar geklaagd over huidig werk. En zie ik het alleen maar positief in de toekomst. Je gaat met een zuigzoen van B nog op je bil straks heerlijk solliciteren terwijl je ook nog betaald wordt, ook al is het WW.
Je krijgt een nieuwe start.
Maar nu moet je ophouden en het positiever gaan zien.
Ik zie het namelijk niet negatief.
Behalve dat het dan effe jammer is dat je even moet bijbeunen en geen
kerstwip kan maken.
Echt, adem in adem uit, en ophouden nu.
STOP!
Adem in! Adem uit!
Het is heel jammer echt echt heel jammer dat hij niet komt met kerst. Maar jij ziet hem een we'ek later.
Kom op zeg.
Bovendien weet je nu dat het wel makkelijker gaat, een visum voor hem, ipv voor een man uit Turkije. Dus gaa het nu maar eens zelf aanvragen. Want dat heb je nog steeds niet gedaan. Omdat je niet durft.
Daarnaast heb je alleen maar geklaagd over huidig werk. En zie ik het alleen maar positief in de toekomst. Je gaat met een zuigzoen van B nog op je bil straks heerlijk solliciteren terwijl je ook nog betaald wordt, ook al is het WW.
Je krijgt een nieuwe start.
Maar nu moet je ophouden en het positiever gaan zien.
Ik zie het namelijk niet negatief.
Behalve dat het dan effe jammer is dat je even moet bijbeunen en geen
kerstwip kan maken.
Echt, adem in adem uit, en ophouden nu.
dinsdag 18 december 2007 om 17:03
Kjong,
Al een paar uur probeer ik te bedenken wat ik van je berichtje vind. Je raakt me. En ik baal van je reactie. Ik weet niet of je boos bent en je ergert aan mijn geklaag, of dat dit jouw manier is een poging te doen mij tot positieve gedachten te schoppen.
Ik hoor er ook je eigen frustraties in. Dat het moeilijk is een visum te krijgen weten we allemaal. Dat het nu voor Lief gelukt is, is alleen omdat All You Need erachter aan heeft gezeten. We weten allemaal dat het anders moeilijker is. En ik geloof dat toch ook wel duidelijk is dat ik geen bange schijterd ben. Ik geef mijn baan op om naar Afrika te kunnen bijvoorbeeld. Maar nee, we waren nog niet aan een visum begonnen. Omdat ik relatief makkelijk naar hem toe kan. Maar dat betekent nog niet dat het wel heel fijn zou zijn als hij ook mijn leven een keer zou kunnen zijn, mijn huis, mijn familie. Daar weet jij volgens mij zelf alles van. Of gaat het jou ook alleen maar om de kerstwip? Beetje flauw.
Wat de baan betreft: ook daar werk ik hard aan. Maar ook dat neemt niet weg dat ik wel erg baal hoe het gegaan is op mijn huidige werk en dat de manier waarop de sollicitaties lopen me wel ontmoedigen soms.
He bah, ik krijg nu helemaal het idee dat ik het allemaal moet gaan uitleggen hier. Ik ga daar dus nu mee ophouden. Ik weet hoe het zit, ik weet dat ik mezelf een stoer wijf vind met veel tegenslag maar dat ik me daar ook wel weer doorheen vecht. Ik schrijf hier in alle openheid en eerlijkheid zonder mezelf stoerder voor te doen dan ik ben, omdat ik het gevoel had dat dat kon. Dus ook de momentopnames waarin je het allemaal even niet meer ziet zitten.
Het is fijn dat jij het niet negatief ziet en ik vind het vervelend voor je dat je je eigen situatie met een Turkse man als moeilijker ziet. Maar ik dacht dat het hier geen wedstrijd was in zieligheid en ook dat iedereen ruimte krijgt en recht heeft op zijn eigen gevoel.
Al een paar uur probeer ik te bedenken wat ik van je berichtje vind. Je raakt me. En ik baal van je reactie. Ik weet niet of je boos bent en je ergert aan mijn geklaag, of dat dit jouw manier is een poging te doen mij tot positieve gedachten te schoppen.
Ik hoor er ook je eigen frustraties in. Dat het moeilijk is een visum te krijgen weten we allemaal. Dat het nu voor Lief gelukt is, is alleen omdat All You Need erachter aan heeft gezeten. We weten allemaal dat het anders moeilijker is. En ik geloof dat toch ook wel duidelijk is dat ik geen bange schijterd ben. Ik geef mijn baan op om naar Afrika te kunnen bijvoorbeeld. Maar nee, we waren nog niet aan een visum begonnen. Omdat ik relatief makkelijk naar hem toe kan. Maar dat betekent nog niet dat het wel heel fijn zou zijn als hij ook mijn leven een keer zou kunnen zijn, mijn huis, mijn familie. Daar weet jij volgens mij zelf alles van. Of gaat het jou ook alleen maar om de kerstwip? Beetje flauw.
Wat de baan betreft: ook daar werk ik hard aan. Maar ook dat neemt niet weg dat ik wel erg baal hoe het gegaan is op mijn huidige werk en dat de manier waarop de sollicitaties lopen me wel ontmoedigen soms.
He bah, ik krijg nu helemaal het idee dat ik het allemaal moet gaan uitleggen hier. Ik ga daar dus nu mee ophouden. Ik weet hoe het zit, ik weet dat ik mezelf een stoer wijf vind met veel tegenslag maar dat ik me daar ook wel weer doorheen vecht. Ik schrijf hier in alle openheid en eerlijkheid zonder mezelf stoerder voor te doen dan ik ben, omdat ik het gevoel had dat dat kon. Dus ook de momentopnames waarin je het allemaal even niet meer ziet zitten.
Het is fijn dat jij het niet negatief ziet en ik vind het vervelend voor je dat je je eigen situatie met een Turkse man als moeilijker ziet. Maar ik dacht dat het hier geen wedstrijd was in zieligheid en ook dat iedereen ruimte krijgt en recht heeft op zijn eigen gevoel.
dinsdag 18 december 2007 om 18:01
Etosha, ik denk niet dat Kjong her vervelend bedoelt. Het komt op mij over als een schop onder de kont. En jij komt nu wel een beetje zwartkijkerig over, al twijfel ik er niet aan dat jij je weer bij elkaar zult rapen.
Ik snap trouwens dat je heel erg zit met AYNIL, zou ik ook doen, als het zooo dicht bij is en dan toch niet lukt, is dat nog veel rotter dan wanneer je de IND of zo de schuld kunt geven van het niet krijgen van een visum.
(Maar het is toch wel een feit dat jullie nooit echt geprobeerd hebben een visum te krijgen. Als jij straks weer een baan hebt kun jij toch garant staan voor hem? Ik kan mij idd voorstellen dat een visum voor een Zuidafrikaanse man niet onmogelijk is)
Ik snap trouwens dat je heel erg zit met AYNIL, zou ik ook doen, als het zooo dicht bij is en dan toch niet lukt, is dat nog veel rotter dan wanneer je de IND of zo de schuld kunt geven van het niet krijgen van een visum.
(Maar het is toch wel een feit dat jullie nooit echt geprobeerd hebben een visum te krijgen. Als jij straks weer een baan hebt kun jij toch garant staan voor hem? Ik kan mij idd voorstellen dat een visum voor een Zuidafrikaanse man niet onmogelijk is)
dinsdag 18 december 2007 om 20:24
Etosha, ga jezelf nou niet zitten te verdedigen. Kjong weet alles van je situatie, dus dat is niet nodig.
Wat ontzettend kut van AYNIL. Aan de ene kant heb je niks verloren, want een maand geleden had je nooit gedacht dat hij misschien zou komen, aan de andere kant was het zó dichtbij. En dat is gewoon kut. Zijn geen andere woorden voor.
Wat betreft de baan: ik leef nog steeds in de volste overtuiging dat dat goed gaat komen. Gelukkig heb je ww om op terug te vallen. Vorig jaar is het ook gelukt en toen kwam je net uit Afrika. Nu heb je net weer verse ervaring. Het komt echt wel goed. Niet meteen bij de eerste afwijzing je hoofd laten hangen! En daarbij, ze twijfelen, ze hebben je nog niet afgewezen!
Maar wat goed dat hij misschien voor langere tijd wil komen! Dan kunnen jullie samen zijn en beter bekijken of Europa een optie is. Jullie hebben nog niet geprobeerd een visum aan te vragen. Naast de slechte verhalen zijn er ook duizende mensen die wel elk jaar naar Nederland kunnen komen. Waarom zou B. niet één van die mensen kunnen zijn? Ga er gewoon voor. Nee heb je, ja kan je krijgen.
Aaah, ik heb vandaag mijn frustratie in een sms aan Berliner geschreven, waar hij niet op reageert (wijs), wat mij boos maakt en mij sterkt in mijn gedachte dat ik gelijk heb, ookal weet ik dat dit ook niet helemaal redelijk is. Dussss.... ga ik nu maar een mailtje schrijven om mijzelf nader te verklaren (bellen wil ik niet, want ik heb immers gelijk en ben boos. Plus dat Jan, Piet, Henk en Klaas er vast ook zijn).
Wat ontzettend kut van AYNIL. Aan de ene kant heb je niks verloren, want een maand geleden had je nooit gedacht dat hij misschien zou komen, aan de andere kant was het zó dichtbij. En dat is gewoon kut. Zijn geen andere woorden voor.
Wat betreft de baan: ik leef nog steeds in de volste overtuiging dat dat goed gaat komen. Gelukkig heb je ww om op terug te vallen. Vorig jaar is het ook gelukt en toen kwam je net uit Afrika. Nu heb je net weer verse ervaring. Het komt echt wel goed. Niet meteen bij de eerste afwijzing je hoofd laten hangen! En daarbij, ze twijfelen, ze hebben je nog niet afgewezen!
Maar wat goed dat hij misschien voor langere tijd wil komen! Dan kunnen jullie samen zijn en beter bekijken of Europa een optie is. Jullie hebben nog niet geprobeerd een visum aan te vragen. Naast de slechte verhalen zijn er ook duizende mensen die wel elk jaar naar Nederland kunnen komen. Waarom zou B. niet één van die mensen kunnen zijn? Ga er gewoon voor. Nee heb je, ja kan je krijgen.
Aaah, ik heb vandaag mijn frustratie in een sms aan Berliner geschreven, waar hij niet op reageert (wijs), wat mij boos maakt en mij sterkt in mijn gedachte dat ik gelijk heb, ookal weet ik dat dit ook niet helemaal redelijk is. Dussss.... ga ik nu maar een mailtje schrijven om mijzelf nader te verklaren (bellen wil ik niet, want ik heb immers gelijk en ben boos. Plus dat Jan, Piet, Henk en Klaas er vast ook zijn).
dinsdag 18 december 2007 om 22:09
Míjn frustratie?
Mijn frustratie momenteel is dat ik er 's nachts alsnog uit moet voor Chipita, omdat Kman gewoon overal doorheen slaapt.
Kijk, ik kan natuurlijk ook gewoon
och och wat zielig en zo alleen
sjongejonge wat een leed
gaan zitten doen, maar dat gebeurt al.
En natuurlijk vind ik het lullig voor B dat hij bepakt vor nop is afgereisd. En natuurlijk zou het heerlijk zijn dat hij eindelijk eens op je zebrakleed je lag voor te lezen, of een paardenmiddel voor je huisdiertje had kunnen verzinnen om er een tijgertje van te maken.
Maar he, dat is niet zo.
Je kan er wat mee. Met mijn opmerkingen. Of niks. Je hoeft je wat mij betreft niet te verdedigen.
Alleen álles zwart zien gaat mij gewoonweg te ver.
Ik lees hele lange verhalen met niks positiefs.
Ik dacht even je cirkeltjesdenken door te knippen.
Maar daar ben je nog niet.
Mocht je er wel aan toe zijn:
Leg eens dingen even naast je neer. Het is zoals het is. En oplossingen komen vanzelf. Niet alles in het leven is een hapklare magnetronmaaltijd die ook nog smakelijk is.
Geniet vooral ook van de kleinere dingen. Benoem ze ook een keer.
Niet alleen voor je lezers, maar ook om het te verwoorden naar jezelf, het op je netvlies krijgen, je bewust te maken dat die dingen er ook nog zijn. Je weet wel hoe het werkt, toch?
Maar als jij het over mij wilt hebben, in vergelijk:
Als ik me nu bedenk dat ik per 2 januari alleen ben, dat ik niet weet wanneer ik een echte baan heb, hoe slecht mijn oma haar dementie gaat, wat er vroeger allemaal wel/niet met me gebeurd is en zo nog een hele lijst, dan mis ik wat ik NU heb. En morgen. En is morgen zorgen, ook goed, dan overmorgen komt er weer wat anders op mijn pad, dat me afleidt, dat me gelukkig maakt, of nog verdrietiger maakt dan die dag.
Hoeveel nachtjes nog?
Heb je al plannen gemaakt?
Mijn frustratie momenteel is dat ik er 's nachts alsnog uit moet voor Chipita, omdat Kman gewoon overal doorheen slaapt.
Kijk, ik kan natuurlijk ook gewoon
och och wat zielig en zo alleen
sjongejonge wat een leed
gaan zitten doen, maar dat gebeurt al.
En natuurlijk vind ik het lullig voor B dat hij bepakt vor nop is afgereisd. En natuurlijk zou het heerlijk zijn dat hij eindelijk eens op je zebrakleed je lag voor te lezen, of een paardenmiddel voor je huisdiertje had kunnen verzinnen om er een tijgertje van te maken.
Maar he, dat is niet zo.
Je kan er wat mee. Met mijn opmerkingen. Of niks. Je hoeft je wat mij betreft niet te verdedigen.
Alleen álles zwart zien gaat mij gewoonweg te ver.
Ik lees hele lange verhalen met niks positiefs.
Ik dacht even je cirkeltjesdenken door te knippen.
Maar daar ben je nog niet.
Mocht je er wel aan toe zijn:
Leg eens dingen even naast je neer. Het is zoals het is. En oplossingen komen vanzelf. Niet alles in het leven is een hapklare magnetronmaaltijd die ook nog smakelijk is.
Geniet vooral ook van de kleinere dingen. Benoem ze ook een keer.
Niet alleen voor je lezers, maar ook om het te verwoorden naar jezelf, het op je netvlies krijgen, je bewust te maken dat die dingen er ook nog zijn. Je weet wel hoe het werkt, toch?
Maar als jij het over mij wilt hebben, in vergelijk:
Als ik me nu bedenk dat ik per 2 januari alleen ben, dat ik niet weet wanneer ik een echte baan heb, hoe slecht mijn oma haar dementie gaat, wat er vroeger allemaal wel/niet met me gebeurd is en zo nog een hele lijst, dan mis ik wat ik NU heb. En morgen. En is morgen zorgen, ook goed, dan overmorgen komt er weer wat anders op mijn pad, dat me afleidt, dat me gelukkig maakt, of nog verdrietiger maakt dan die dag.
Hoeveel nachtjes nog?
Heb je al plannen gemaakt?
dinsdag 18 december 2007 om 23:09
Okee, nu begrijp ik je beter. Ik snap het ook wel. Al dat zwartgallige gedoe is ook niks niet leuk om te lezen. Ik schrijf hier vaker als het niet goed gaat dan als het wel goed gaat. Weet je, ik ben een enorme jantje lacht, jantje huilt. Dat kan echt met de minuut omslaan. En soms zit ik tot over mijn oren diep in het ellende-gevoel en dan opeens is alles best weer okee en kan ik weer genieten. Altijd al gehad, zal wel zo blijven ook. Maar als je mij dan steeds in zo'n zwartgallige bui hier ziet schrijven kan ik me je reactie best voorstellen.
Dus, om even de andere kant te laten zien: Ik ben in ieder geval erg blij met de uitslag van het gesprek van vrijdag. Ik kreeg juist door de manier waarop ze hiermee om gingen een extra goed gevoel bij het bedrijf. Ik heb het gesprek de dag voor ik vlieg dus wie weet komt dat wel goed.
Ik baal wel van mijn oude werkgever, maar heb ook daar alweer actie ondernomen. Blogs op Hyves gewist en ik ga daar ook niet meer schrijven en eens grondig door mijn vriendenbestand gegaan. Gaf ook alweer een opgeruimd gevoel.
Ik geniet enorm van Ingwe die steeds bij me komt liggen, tegen me aan kroelt en lijkt te voelen dat ik het nu extra fijn vind om even te knuffelen. Is ook fijn dus.
Ik heb mijn huis een beetje kerstig gemaakt en ik vind het helemaal gezellig. En ik ben helemaal trots dat ik voor het eerst in een jaar of vier weer eens kerstkaarten heb geschreven en op tijd verstuurd (vooral dat laatste!).
Ik ga de komende week (of deze week eigenlijk) twaalf mystery shops doen, wat neerkomt op zo'n 170 euro. Lekker dus. En ik heb verder toch niet veel meer te doen, wat overigens nog veel heerlijker is.
Ehm... of ik al plannen heb gemaakt? Ja, een beetje, Ik wil bruin worden, al is het maar alleen in mijn gezicht. Ik wil naar het strand. Ik wil met hem uit eten. Ik wil op pad naar zijn familie, een weekendje. Ik wil praten over onze toekomst. Ik wil praten over een visum-aanvraag (ik ben overigens van ons tweeën daar absoluut de dappere dodo in, hij schijt in zijn broek en haat instanties; en als hij niet zomaar een visum krijgt, heeft hij altijd geroepen, dan voelt hij zich niet welkom en kan zo'n land de dinges krijgen). Ik wil veel in bed liggen. En ik wil het gewoon domweg leuk hebben in het moment.
Kom ik terug zonder baan, dan ga ik verder met solliciteren en kijken of ik in februari wat freelance klussen kan doen. En heb ik wel een baan, nou ja, dan heb ik die. En dan begin ik daar gewoon in.
Weet je, dat zie ik ook allemaal wel. Echt. Maar op zo'n moment als vanmorgen zie ik het even niet en misschien vind ik het dan zelfs ook wel even lekker om het niet te zien. Even janken. In mijn bed gaan liggen. En ja, dan is dat op een gegeven moment weer over en sta ik heus weer op en ga ik gewoon weer iets nuttigs doen. Of zo.
Oh en het is nog 22 nachtjes voor ik vertrek en 23 voor ik hem dan zie.
Dus, om even de andere kant te laten zien: Ik ben in ieder geval erg blij met de uitslag van het gesprek van vrijdag. Ik kreeg juist door de manier waarop ze hiermee om gingen een extra goed gevoel bij het bedrijf. Ik heb het gesprek de dag voor ik vlieg dus wie weet komt dat wel goed.
Ik baal wel van mijn oude werkgever, maar heb ook daar alweer actie ondernomen. Blogs op Hyves gewist en ik ga daar ook niet meer schrijven en eens grondig door mijn vriendenbestand gegaan. Gaf ook alweer een opgeruimd gevoel.
Ik geniet enorm van Ingwe die steeds bij me komt liggen, tegen me aan kroelt en lijkt te voelen dat ik het nu extra fijn vind om even te knuffelen. Is ook fijn dus.
Ik heb mijn huis een beetje kerstig gemaakt en ik vind het helemaal gezellig. En ik ben helemaal trots dat ik voor het eerst in een jaar of vier weer eens kerstkaarten heb geschreven en op tijd verstuurd (vooral dat laatste!).
Ik ga de komende week (of deze week eigenlijk) twaalf mystery shops doen, wat neerkomt op zo'n 170 euro. Lekker dus. En ik heb verder toch niet veel meer te doen, wat overigens nog veel heerlijker is.
Ehm... of ik al plannen heb gemaakt? Ja, een beetje, Ik wil bruin worden, al is het maar alleen in mijn gezicht. Ik wil naar het strand. Ik wil met hem uit eten. Ik wil op pad naar zijn familie, een weekendje. Ik wil praten over onze toekomst. Ik wil praten over een visum-aanvraag (ik ben overigens van ons tweeën daar absoluut de dappere dodo in, hij schijt in zijn broek en haat instanties; en als hij niet zomaar een visum krijgt, heeft hij altijd geroepen, dan voelt hij zich niet welkom en kan zo'n land de dinges krijgen). Ik wil veel in bed liggen. En ik wil het gewoon domweg leuk hebben in het moment.
Kom ik terug zonder baan, dan ga ik verder met solliciteren en kijken of ik in februari wat freelance klussen kan doen. En heb ik wel een baan, nou ja, dan heb ik die. En dan begin ik daar gewoon in.
Weet je, dat zie ik ook allemaal wel. Echt. Maar op zo'n moment als vanmorgen zie ik het even niet en misschien vind ik het dan zelfs ook wel even lekker om het niet te zien. Even janken. In mijn bed gaan liggen. En ja, dan is dat op een gegeven moment weer over en sta ik heus weer op en ga ik gewoon weer iets nuttigs doen. Of zo.
Oh en het is nog 22 nachtjes voor ik vertrek en 23 voor ik hem dan zie.
dinsdag 18 december 2007 om 23:31
Ik heb een beetje de reacties gevolgd vandaag en vind het best wel grappig als je er bij nadenkt.. .
Denk dat zowat iedereen hier troubles heeft... van ldvd, over visa tot snurkende man die niet opstaat voor de papfles, etc...
Aan mezelf merk ik wel dat ik leer relativeren als ik hier lees... Ook al voel ik me niet zo heel goed in m'n vel en al hoor ik hier niet bij de groep, toch zijn sommigen dingen herkenbaar en denk je soms aan je eigen problemen en denk je dan: "Ik had het erger kunnen treffen."
'k Moet zeggen deze week heb ik ff gebaald. Die van mij was opgepakt en ik heb 3 dagen niks van hem gehoord daardoor, waarvan 2 dagen dat ik niet eens wist dat ie was opgepakt. Ik was ongenietbaar...
Ondertussen is dat weer opgelost en dan komt de luduvudu weer boven, ook al heb ik ondertussen wel weer m'n datum om terug te keren... Sommige momenten voel ik me goed en denk ik: nog 7 weken... En andere momenten denk ik: Shit, nog tot volgend jaar wachten...
Anyway, ik lees hier dagelijks mee en het is wel es leuk "om iemand anders miserie te lezen", zodat je je eigen dingen beetje kan relativeren en wetende dat je bv. de enige niet bent die ongerust is als ze manlief niet kan bereiken, etc...
Waarschijnlijk weer enorm ONsamenhangend van mij...
Denk dat zowat iedereen hier troubles heeft... van ldvd, over visa tot snurkende man die niet opstaat voor de papfles, etc...
Aan mezelf merk ik wel dat ik leer relativeren als ik hier lees... Ook al voel ik me niet zo heel goed in m'n vel en al hoor ik hier niet bij de groep, toch zijn sommigen dingen herkenbaar en denk je soms aan je eigen problemen en denk je dan: "Ik had het erger kunnen treffen."
'k Moet zeggen deze week heb ik ff gebaald. Die van mij was opgepakt en ik heb 3 dagen niks van hem gehoord daardoor, waarvan 2 dagen dat ik niet eens wist dat ie was opgepakt. Ik was ongenietbaar...
Ondertussen is dat weer opgelost en dan komt de luduvudu weer boven, ook al heb ik ondertussen wel weer m'n datum om terug te keren... Sommige momenten voel ik me goed en denk ik: nog 7 weken... En andere momenten denk ik: Shit, nog tot volgend jaar wachten...
Anyway, ik lees hier dagelijks mee en het is wel es leuk "om iemand anders miserie te lezen", zodat je je eigen dingen beetje kan relativeren en wetende dat je bv. de enige niet bent die ongerust is als ze manlief niet kan bereiken, etc...
Waarschijnlijk weer enorm ONsamenhangend van mij...
woensdag 19 december 2007 om 14:17
Etosha, ik herken 't wel, die enórme teleurstelling.
Toen vriend en ik net begonnen te long-distancen, zochten we naar allerlei oplossingen en stonden we overal voor open. De Verenigde Staten, een ander land in Europa, studeren, werken, via die instantie, via de sport, via een contact van Pietje Puk, etc. Dat was een heel onzekere tijd, omdat we geen flauw idee hadden van de toekomst. Misschien is het anders als je één optie hebt (hij komt hier via gezinshereniging) maar dat durf ik niet te zeggen. Voor mij was in elk geval ook 'het grote onbekende' heel onzeker (en ergens ook spannend, ik had bv. al contacten met een universiteit om mijn studie voort te zetten in Miami ). Ik heb héél vaak gedacht, JA, NÚ HEBBEN WE 'T, NÚ GAAT 'T GOEDKOMEN!!!!! Ook door de reacties van mensen bijvoorbeeld, er werd eigenlijk altijd beloofd dat 't goed zou komen. Ik kon 't niet helpen dan te fantaseren over die mogelijkheid (en dat is trouwens ook wel belangrijk, toen bv. duidelijk werd dat hij naar Spanje kon, heb ik ook nagedacht over wat dan de volgende stap is, gelukkig maar, want je moet je toch rond feb inschrijven voor een master, etc.) En elke keer, behalve één keer dus, bleek 't toch niet goed te komen en toch niet te lukken. Die teleurstelling die ik die eerste paar keren heb gevoeld is onbeschrijfelijk. Echt een soort wanhoop. Hoewel je weet dat er meer wegen naar Rome leiden, is het gewoon ronduit kut als je (voor je gevoel) zo dicht bij een oplossing zit, en die blijkt dan toch niet te komen. Ver-schrik-ke-lijk. Ik heb heel wat tranen gehuild. Terwijl ik wíst dat er wel andere mogelijkheden kwamen, en die ook echt niet uit 't oog verloor hoor! Het is gewoon elke keer zó spannend, en je emoties zijn helemaal aan de top op zo'n moment, en hoewel je werkt en studeert en met vriendinnen gaat stappen zit 't steeds in je hoofd, en als 't dan tóch niet doorgaat, lijkt dat zo'n vrije val van zo'n hoge hoogte... heel erg voor je gemoedsrust.
En je kan dan niet denken 'laat 't maar komen zoals 't komt, 't komt wel goed'. Ik kon dat in elk geval niet. Ik dacht alleen maar 'er móet iets veranderen, anders komt 't niet goed'. Als hij in Centraal Amerika had moeten blijven was 't met hem niet goedgekomen en met de relatie ook niet.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, ik herken 't heel goed.
Alle tegenslagen, ook al zijn 't kleine tegenslagjes en ook al zijn ze niet onoverkomelijk, en ook al hebben ze oplossingen, zijn tegenslagen op jouw plan om naar Afrika te gaan. Het huis, je baan verliezen (en dus niet binnen de gecalculeerde tijd het geld bij elkaar hebben), etc. All you need ook (hoewel ik net als Yasmijn denk 'it ain't over 'till it's over', maar daar zal ik verder niets meer over zeggen ). Wat betreft die koffer met ingepakte spullen, ja, héél zielig beeld dat. En dat beeld dan, van iemand van wie je met heel je hart en ziel houdt, die dan zijn koffer met zorg heeft ingepakt, klaar voor een nieuw avontuur, en die dan weer met hangende schouders terugmoet omdat 'ze het je niet gunnen' (ja lekker irrationeel maar zo voelt 't wel - en ik weet dat ik een ster ben in dingen 'zielig' neerzetten, maar nogmaals, zo voelt 't dan!). Sjonge, wie zou daar niet van gaan brullen? Dus huil maar lekker en voel je maar even lekker zielig. Als je maar binnen een week weer met hernieuwde moed verder gaat. (wat aan een emotioneel wrak heb je zelf niets, daar gaan je afrikaplannen niet sneller van door, en daar heeft B niets aan).
Wat betreft de baan, misschien verdien je met je nieuwe baan wel veel meer en kan je dus sneller naar Afrika?? Of is dat té rooskleurig.
Toen vriend en ik net begonnen te long-distancen, zochten we naar allerlei oplossingen en stonden we overal voor open. De Verenigde Staten, een ander land in Europa, studeren, werken, via die instantie, via de sport, via een contact van Pietje Puk, etc. Dat was een heel onzekere tijd, omdat we geen flauw idee hadden van de toekomst. Misschien is het anders als je één optie hebt (hij komt hier via gezinshereniging) maar dat durf ik niet te zeggen. Voor mij was in elk geval ook 'het grote onbekende' heel onzeker (en ergens ook spannend, ik had bv. al contacten met een universiteit om mijn studie voort te zetten in Miami ). Ik heb héél vaak gedacht, JA, NÚ HEBBEN WE 'T, NÚ GAAT 'T GOEDKOMEN!!!!! Ook door de reacties van mensen bijvoorbeeld, er werd eigenlijk altijd beloofd dat 't goed zou komen. Ik kon 't niet helpen dan te fantaseren over die mogelijkheid (en dat is trouwens ook wel belangrijk, toen bv. duidelijk werd dat hij naar Spanje kon, heb ik ook nagedacht over wat dan de volgende stap is, gelukkig maar, want je moet je toch rond feb inschrijven voor een master, etc.) En elke keer, behalve één keer dus, bleek 't toch niet goed te komen en toch niet te lukken. Die teleurstelling die ik die eerste paar keren heb gevoeld is onbeschrijfelijk. Echt een soort wanhoop. Hoewel je weet dat er meer wegen naar Rome leiden, is het gewoon ronduit kut als je (voor je gevoel) zo dicht bij een oplossing zit, en die blijkt dan toch niet te komen. Ver-schrik-ke-lijk. Ik heb heel wat tranen gehuild. Terwijl ik wíst dat er wel andere mogelijkheden kwamen, en die ook echt niet uit 't oog verloor hoor! Het is gewoon elke keer zó spannend, en je emoties zijn helemaal aan de top op zo'n moment, en hoewel je werkt en studeert en met vriendinnen gaat stappen zit 't steeds in je hoofd, en als 't dan tóch niet doorgaat, lijkt dat zo'n vrije val van zo'n hoge hoogte... heel erg voor je gemoedsrust.
En je kan dan niet denken 'laat 't maar komen zoals 't komt, 't komt wel goed'. Ik kon dat in elk geval niet. Ik dacht alleen maar 'er móet iets veranderen, anders komt 't niet goed'. Als hij in Centraal Amerika had moeten blijven was 't met hem niet goedgekomen en met de relatie ook niet.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, ik herken 't heel goed.
Alle tegenslagen, ook al zijn 't kleine tegenslagjes en ook al zijn ze niet onoverkomelijk, en ook al hebben ze oplossingen, zijn tegenslagen op jouw plan om naar Afrika te gaan. Het huis, je baan verliezen (en dus niet binnen de gecalculeerde tijd het geld bij elkaar hebben), etc. All you need ook (hoewel ik net als Yasmijn denk 'it ain't over 'till it's over', maar daar zal ik verder niets meer over zeggen ). Wat betreft die koffer met ingepakte spullen, ja, héél zielig beeld dat. En dat beeld dan, van iemand van wie je met heel je hart en ziel houdt, die dan zijn koffer met zorg heeft ingepakt, klaar voor een nieuw avontuur, en die dan weer met hangende schouders terugmoet omdat 'ze het je niet gunnen' (ja lekker irrationeel maar zo voelt 't wel - en ik weet dat ik een ster ben in dingen 'zielig' neerzetten, maar nogmaals, zo voelt 't dan!). Sjonge, wie zou daar niet van gaan brullen? Dus huil maar lekker en voel je maar even lekker zielig. Als je maar binnen een week weer met hernieuwde moed verder gaat. (wat aan een emotioneel wrak heb je zelf niets, daar gaan je afrikaplannen niet sneller van door, en daar heeft B niets aan).
Wat betreft de baan, misschien verdien je met je nieuwe baan wel veel meer en kan je dus sneller naar Afrika?? Of is dat té rooskleurig.
woensdag 19 december 2007 om 15:54
Etosha, volgens mij is ondertussen alles al wel gezegd, dus van mij gewoon een dikke en blijf denken: nog maar 22 nachtjes slapen!
Verder met lief alles goed, heb vandaag met hem gesproken en ondanks de afstand veel steun aan hem gehad. Ik ben vandaag nl thuis, ziek gemeld. Of eigenlijk vanaf vandaag, want overspannen door mijn werk. Had nooit verwacht dat mij dat zou overkomen, maar het is wel gebeurd. Ik herken mezelf niet meer, niet slapen (daar begon het mee), huilbuien, terwijl ik normaal helemaal niet zo'n jankerd ben, ik kan niks meer onthouden en concentreren gaat ook niet en zo zijn er nog wel meer dingen. Balen. Maar goed, het is een beetje off-topic, dus ik houd het verder kort, volgens mij zijn er op dit forum genoeg andere, wél hieraan gerelateerde onderwerpen. Waarom ik het toch even vertel: ik ga vanwege dit hele gebeuren morgen naar mijn ouders, iig tot oud en nieuw en weet niet of ik in die tijd op het forum zal komen. Dus ik wilde jullie allemaal vast fijne kerst wensen en ik hoop dat 2008 hét jaar voor alle LDR-forummers gaat worden!
Verder met lief alles goed, heb vandaag met hem gesproken en ondanks de afstand veel steun aan hem gehad. Ik ben vandaag nl thuis, ziek gemeld. Of eigenlijk vanaf vandaag, want overspannen door mijn werk. Had nooit verwacht dat mij dat zou overkomen, maar het is wel gebeurd. Ik herken mezelf niet meer, niet slapen (daar begon het mee), huilbuien, terwijl ik normaal helemaal niet zo'n jankerd ben, ik kan niks meer onthouden en concentreren gaat ook niet en zo zijn er nog wel meer dingen. Balen. Maar goed, het is een beetje off-topic, dus ik houd het verder kort, volgens mij zijn er op dit forum genoeg andere, wél hieraan gerelateerde onderwerpen. Waarom ik het toch even vertel: ik ga vanwege dit hele gebeuren morgen naar mijn ouders, iig tot oud en nieuw en weet niet of ik in die tijd op het forum zal komen. Dus ik wilde jullie allemaal vast fijne kerst wensen en ik hoop dat 2008 hét jaar voor alle LDR-forummers gaat worden!
woensdag 19 december 2007 om 16:21
Hallow, hier kom ik ook nog even om het hoekje kijken in die donkere dagen voor kerst! Lees af en toe nog wel mee, maar k heb zelf weinig interessante ontwikkelingen te melden haha.
Was eigenlijk alleen even nieuwsgierig: Margaretha, hoe heeft jouw Guatemalteek het voor elkaar gekregen om (permanent?) naar Spanje te kunnen? Kan dat sowieso?
Mijn ticket staat op 2-2, heeerlijk voor 2 maanden naar m toe onder het mom van scriptie schrijven haha, dus dat moet ik in de tussentijd ook nog even waarmaken daar. Verder denken we veel over de toekomst, in juli ben ik afgestudeerd, en wat dan..? Hmm moeilijk moeilijk, mag er van mezelf nog niet teveel aan denken want dan wordt ik gek (voor zover ik dat al niet was omdat ik m zo verschrikkelijk mis).
Oh ja en wij waren ook opgegeven voor All you need, maar helaas is het na het geven van AL onze gegevens stil gebleven. Haha en Etosha, toen ik je berichtje las dat ze vandaag in het vliegtuig zouden zitten, zat ik al met een pruillip toen ie vandaag online kwam (shit... hij zit niet in het vliegtuig), kun je nagaan hoe jij je moet voelen.. Balen!
En verder voor iedereen: sterkte, veel plezier en maak er een fijne kerst van!!
Was eigenlijk alleen even nieuwsgierig: Margaretha, hoe heeft jouw Guatemalteek het voor elkaar gekregen om (permanent?) naar Spanje te kunnen? Kan dat sowieso?
Mijn ticket staat op 2-2, heeerlijk voor 2 maanden naar m toe onder het mom van scriptie schrijven haha, dus dat moet ik in de tussentijd ook nog even waarmaken daar. Verder denken we veel over de toekomst, in juli ben ik afgestudeerd, en wat dan..? Hmm moeilijk moeilijk, mag er van mezelf nog niet teveel aan denken want dan wordt ik gek (voor zover ik dat al niet was omdat ik m zo verschrikkelijk mis).
Oh ja en wij waren ook opgegeven voor All you need, maar helaas is het na het geven van AL onze gegevens stil gebleven. Haha en Etosha, toen ik je berichtje las dat ze vandaag in het vliegtuig zouden zitten, zat ik al met een pruillip toen ie vandaag online kwam (shit... hij zit niet in het vliegtuig), kun je nagaan hoe jij je moet voelen.. Balen!
En verder voor iedereen: sterkte, veel plezier en maak er een fijne kerst van!!
woensdag 19 december 2007 om 16:34
Poeh dat was één van de redenen dat ik niet wilde dat mijn vrienden en familie All you need schreven, dat je ál je gegevens aan vreemden geeft. Maar ik ben paranoïde
MegustaGuate mijn vriend is geen Guatemalteek maar een Cubaan. Dat scheelt. Op papier niet denk ik maar in de praktijk heb ik de indruk van wel. Spanje heeft héél veel migranten uit bv. Ecuador en ik geloof dat dat, net zoals hier bv. Turken en Marokkanen, niet zo'n gigantisch geliefde groep is. In tegenstelling tot bv. Argentijnen en Cubanen dus. Maar dat is slechts een indruk van mij. Je kan inderdaad een permanente verblijfsvergunning krijgen in Spanje en die heeft mijn vriend ook. Je kan dat via werk doen (ook als je eerst illegaal in Spanje bent!!!), via studie, via gezinshereniging (soms kunnen kinderen ook hun ouders halen of hun broers en zussen) en via huwelijk. Op www.conpapeles.com kan je meer vinden. Een Guatemalteek heeft geen toeristenvisum nodig dus kan 3 maanden naar Europa komen zonder probleem. Als hij echt naar Spanje zou willen zou hij dus eerst via een toeristenvisum kunnen komen en dan de mogelijkheden bekijken. Dat gaat toch 't beste in 't land zelf. Zo hebben wij 't in elk geval wel gedaan.
Jooles, wat klote zeg! Je hoort 't wel steeds vaker vind ik bij jonge mensen!!!! Fijn dat je bij je ouders terecht kan! Enne.. ook al is 't offtopic, je mag 't hier overal over hebben hoor!! Ik hoop dat je hele prettige dagen zal hebben bij je ouders, en dat 't heel erg helend mag zijn (ja dit klinkt geitenwollensok maar wist niet hoe ik 't anders moest beschrijven). Beterschap!
MegustaGuate mijn vriend is geen Guatemalteek maar een Cubaan. Dat scheelt. Op papier niet denk ik maar in de praktijk heb ik de indruk van wel. Spanje heeft héél veel migranten uit bv. Ecuador en ik geloof dat dat, net zoals hier bv. Turken en Marokkanen, niet zo'n gigantisch geliefde groep is. In tegenstelling tot bv. Argentijnen en Cubanen dus. Maar dat is slechts een indruk van mij. Je kan inderdaad een permanente verblijfsvergunning krijgen in Spanje en die heeft mijn vriend ook. Je kan dat via werk doen (ook als je eerst illegaal in Spanje bent!!!), via studie, via gezinshereniging (soms kunnen kinderen ook hun ouders halen of hun broers en zussen) en via huwelijk. Op www.conpapeles.com kan je meer vinden. Een Guatemalteek heeft geen toeristenvisum nodig dus kan 3 maanden naar Europa komen zonder probleem. Als hij echt naar Spanje zou willen zou hij dus eerst via een toeristenvisum kunnen komen en dan de mogelijkheden bekijken. Dat gaat toch 't beste in 't land zelf. Zo hebben wij 't in elk geval wel gedaan.
Jooles, wat klote zeg! Je hoort 't wel steeds vaker vind ik bij jonge mensen!!!! Fijn dat je bij je ouders terecht kan! Enne.. ook al is 't offtopic, je mag 't hier overal over hebben hoor!! Ik hoop dat je hele prettige dagen zal hebben bij je ouders, en dat 't heel erg helend mag zijn (ja dit klinkt geitenwollensok maar wist niet hoe ik 't anders moest beschrijven). Beterschap!
woensdag 19 december 2007 om 19:31
woensdag 19 december 2007 om 23:19
donderdag 20 december 2007 om 00:30
Brazilian, never ever! Netjes bijhouden, okee, maar een Brazílian..?! Echt niet!
Ik heb een betere dag vandaag dan gisteren. Ik heb vannacht 13 (!) uur geslapen, ben eindelijk na maanden ongesteld geworden en heb verder echt niks gedaan. Nou ja, niet helemaal waar: ik heb de laatste dingetjes voor mijn werk gedaan, klanten gebeld en gemailed en zo. Vanavond een soepje gemaakt, compleet met balletjes.
En daarna lang met Lief aan de telefoon gezeten. Hij heeft het er op dit moment moeilijker mee dan ik. Maar we hebben als goed voornemen voor 2008 dat we een visum gaan aanvragen. Hij heeft namen gekregen op de ambassade van AYNIL die kunnen helpen. En waar ik misschien nog wel het blijst mee was: hij wil nu voor het eerst echt zelf graag komen. En dan niet twee weken, nee meteen zo lang mogelijk.
In januari dus maar eens plannen maken hiervoor.
Nog drie weken, dan zit ik in het vliegtuig. Zag vandaag trouwens wel het eerste voorfilmpje voor AYNIL en dat vond ik wel even kut om te zien. Maar ja, maandag natuurlijk wel kijken!
Ik heb een betere dag vandaag dan gisteren. Ik heb vannacht 13 (!) uur geslapen, ben eindelijk na maanden ongesteld geworden en heb verder echt niks gedaan. Nou ja, niet helemaal waar: ik heb de laatste dingetjes voor mijn werk gedaan, klanten gebeld en gemailed en zo. Vanavond een soepje gemaakt, compleet met balletjes.
En daarna lang met Lief aan de telefoon gezeten. Hij heeft het er op dit moment moeilijker mee dan ik. Maar we hebben als goed voornemen voor 2008 dat we een visum gaan aanvragen. Hij heeft namen gekregen op de ambassade van AYNIL die kunnen helpen. En waar ik misschien nog wel het blijst mee was: hij wil nu voor het eerst echt zelf graag komen. En dan niet twee weken, nee meteen zo lang mogelijk.
In januari dus maar eens plannen maken hiervoor. Nog drie weken, dan zit ik in het vliegtuig. Zag vandaag trouwens wel het eerste voorfilmpje voor AYNIL en dat vond ik wel even kut om te zien. Maar ja, maandag natuurlijk wel kijken!
donderdag 20 december 2007 om 00:36
donderdag 20 december 2007 om 00:51
Nou ja, geen idee of dat gaat lukken hoor. Ik twijfel tussen positief denken en dan gigantisch teleurgesteld raken of nu zwartkijken en dan straks enorm blij zijn.
Eerst maar eens naar Afrika in januari. Dan gaan we plannen maken. Hij wilde vanavond al een restaurant in Nederland beginnen, samen met mijn broer. Erg leuk om te zien dat hij plannen begint te krijgen als hij aan Nederland denkt.
Dat Jacob Zuma van de week gekozen is tot leider van het ANC en daarmee hoogstwaarschijnlijk de nieuwe president wordt, helpt daar wel aan mee trouwens. Echt, het gaat helemaal verkeerd daar. Die vent is hartstikke corrupt en heeft ook al eens iemand verkracht. Misschien moeten we maar samen naar Nieuw-Zeeland ofzo.
Eerst maar eens naar Afrika in januari. Dan gaan we plannen maken. Hij wilde vanavond al een restaurant in Nederland beginnen, samen met mijn broer. Erg leuk om te zien dat hij plannen begint te krijgen als hij aan Nederland denkt.
Dat Jacob Zuma van de week gekozen is tot leider van het ANC en daarmee hoogstwaarschijnlijk de nieuwe president wordt, helpt daar wel aan mee trouwens. Echt, het gaat helemaal verkeerd daar. Die vent is hartstikke corrupt en heeft ook al eens iemand verkracht. Misschien moeten we maar samen naar Nieuw-Zeeland ofzo.
donderdag 20 december 2007 om 01:00
