Relaties
alle pijlers
Settelen op mijn 19e?
zondag 16 januari 2011 om 13:43
Dit gaat een heel lang en ingewikkeld, random verhaal worden, maar ik zou het heel erg waarderen als jullie het willen lezen + advies willen geven.
Ik ben zelf 19 jaar, en mijn vriend is 38. Dat is inderdaad een flink leeftijdsverschil, maar voor ons werkt het. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om me veel ouder te voelen dan 19, en andersom gedraagt hij zich juist als 10 jaar jonger. Dat is dus echt geen probleem. We kennen elkaar nu een jaar ongeveer, in het begin waren we hele goede vrienden en na een half jaar werd het uiteindelijk meer dan dat, waardoor we nu een half jaar samen zijn. We zijn echt heel gelukkig samen, en daardoor heeft hij nu gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Op zich wil ik dat wel, maar het punt is, dat hij 3 kinderen heeft. Ik heb niks tegen kinderen, ben juist gek op kinderen, maar dit maakt het wel wat ingewikkelder. Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen. Hij heeft ze 3 dagen in de week en op schooldagen eten ze tussen de middag vaak bij hem (hij werkt thuis) omdat hij vlak bij hun school woont. Als ik met hem zou gaan samenwonen, zou ik dus echt een soort huismoeder moeten zijn, echt huisje boompje beestje zeg maar, en ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Ik heb een best heftig verleden, dus zo'n stabiel leven zou ik wel heel erg fijn vinden. Ik ben gek op hem, ik vind het ook heerlijk om het huishouden te doen, voor anderen te zorgen (heb om die reden ook een tijd als au pair gewerkt), dus wat dat betreft zou het prima zijn. Maar ik ben wel pas 19 jaar, ik studeer nog en heb nog geen kans gehad om mijn wilde haren kwijt te raken bij wijze van spreken. Nu wil ik dat huisje boompje beestje verhaal wel, maar het zou zo maar kunnen dat ik het over een paar jaar niet meer wil, dat ik behoefte heb aan vrijheid.. Dit is nou niet iets waarvan je zegt "even uitproberen en als het niet bevalt kan je er altijd nog mee kappen". Als het alleen mijn vriend was misschien, maar niet als er kinderen in het spel zijn. Ik zou me aan hun gaan hechten, en andersom. Ik vond het vroeger vreselijk dat mijn moeder elke 5 jaar een ander had, was je eindelijk aan de een gewend, moest je weer aan een ander wennen. Dat zou ik zijn kinderen niet aan willen doen. Maar ik hou echt immens veel van hem. Ik heb vaker een vriend gehad, maar nooit voelde het zo als nu met hem. Nu weet ik wat mensen bedoelen als ze het over 'hun andere helft' hebben, dat ze incompleet zijn zonder de ander. Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen. Sowieso zijn er paar praktische bezwaren: hij heeft 3 kinderen te onderhouden, en met alleen zijn salaris is dat heel krap, en ik kan niks bijdragen omdat ik momenteel moet rondkomen van mijn studiefinanciering. Over het algemeen zitten we heel erg op 1 lijn, maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven. Verder ben ik universitair studente, terwijl hij nooit verder is gekomen dan de mavo, ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..
Kort samengevat: ik wil NU wel met hem gaan samenwonen, dat huisje boompje beestje leventje lijkt me heerlijk, eindelijk stabiliteit in mijn moeilijk leven. Ik hou ervan om het huishouden te doen (schoonmaken in je huis is schoonmaken in je hoofd en dat laatste kan ik goed gebruiken) en om voor anderen (bijv. zijn kinderen) te zorgen. Daarbij hou ik echt heel veel van hem, en zou ik niets liever willen dan de rest van mijn leven met hem delen. Maar aan de andere kant heb ik echt nog mijn vrijheid nodig, ik moet mijn wilde haren nog kwijtraken... Ik ben bang dat ik het over een paar jaar beklemmend ga vinden, zo'n 'burgerlijk' leventje, dat ik het hem kwalijk ga nemen dat ik mijn wereldreis niet heb kunnen maken.
Wat vinden jullie, wat zouden jullie doen??
Ik ben zelf 19 jaar, en mijn vriend is 38. Dat is inderdaad een flink leeftijdsverschil, maar voor ons werkt het. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om me veel ouder te voelen dan 19, en andersom gedraagt hij zich juist als 10 jaar jonger. Dat is dus echt geen probleem. We kennen elkaar nu een jaar ongeveer, in het begin waren we hele goede vrienden en na een half jaar werd het uiteindelijk meer dan dat, waardoor we nu een half jaar samen zijn. We zijn echt heel gelukkig samen, en daardoor heeft hij nu gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Op zich wil ik dat wel, maar het punt is, dat hij 3 kinderen heeft. Ik heb niks tegen kinderen, ben juist gek op kinderen, maar dit maakt het wel wat ingewikkelder. Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen. Hij heeft ze 3 dagen in de week en op schooldagen eten ze tussen de middag vaak bij hem (hij werkt thuis) omdat hij vlak bij hun school woont. Als ik met hem zou gaan samenwonen, zou ik dus echt een soort huismoeder moeten zijn, echt huisje boompje beestje zeg maar, en ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Ik heb een best heftig verleden, dus zo'n stabiel leven zou ik wel heel erg fijn vinden. Ik ben gek op hem, ik vind het ook heerlijk om het huishouden te doen, voor anderen te zorgen (heb om die reden ook een tijd als au pair gewerkt), dus wat dat betreft zou het prima zijn. Maar ik ben wel pas 19 jaar, ik studeer nog en heb nog geen kans gehad om mijn wilde haren kwijt te raken bij wijze van spreken. Nu wil ik dat huisje boompje beestje verhaal wel, maar het zou zo maar kunnen dat ik het over een paar jaar niet meer wil, dat ik behoefte heb aan vrijheid.. Dit is nou niet iets waarvan je zegt "even uitproberen en als het niet bevalt kan je er altijd nog mee kappen". Als het alleen mijn vriend was misschien, maar niet als er kinderen in het spel zijn. Ik zou me aan hun gaan hechten, en andersom. Ik vond het vroeger vreselijk dat mijn moeder elke 5 jaar een ander had, was je eindelijk aan de een gewend, moest je weer aan een ander wennen. Dat zou ik zijn kinderen niet aan willen doen. Maar ik hou echt immens veel van hem. Ik heb vaker een vriend gehad, maar nooit voelde het zo als nu met hem. Nu weet ik wat mensen bedoelen als ze het over 'hun andere helft' hebben, dat ze incompleet zijn zonder de ander. Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen. Sowieso zijn er paar praktische bezwaren: hij heeft 3 kinderen te onderhouden, en met alleen zijn salaris is dat heel krap, en ik kan niks bijdragen omdat ik momenteel moet rondkomen van mijn studiefinanciering. Over het algemeen zitten we heel erg op 1 lijn, maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven. Verder ben ik universitair studente, terwijl hij nooit verder is gekomen dan de mavo, ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..
Kort samengevat: ik wil NU wel met hem gaan samenwonen, dat huisje boompje beestje leventje lijkt me heerlijk, eindelijk stabiliteit in mijn moeilijk leven. Ik hou ervan om het huishouden te doen (schoonmaken in je huis is schoonmaken in je hoofd en dat laatste kan ik goed gebruiken) en om voor anderen (bijv. zijn kinderen) te zorgen. Daarbij hou ik echt heel veel van hem, en zou ik niets liever willen dan de rest van mijn leven met hem delen. Maar aan de andere kant heb ik echt nog mijn vrijheid nodig, ik moet mijn wilde haren nog kwijtraken... Ik ben bang dat ik het over een paar jaar beklemmend ga vinden, zo'n 'burgerlijk' leventje, dat ik het hem kwalijk ga nemen dat ik mijn wereldreis niet heb kunnen maken.
Wat vinden jullie, wat zouden jullie doen??
zondag 16 januari 2011 om 13:48
zondag 16 januari 2011 om 13:51
zondag 16 januari 2011 om 13:52
Niet aan beginnen. Gewoon latten, dan zit jij niet met zijn kinderen opgescheept en kun je je gewoon op 'n studie richten ipv dat je jezelf tot huissloof laat bombarderen.
En nu is het dan wel leuk (op die kleine kinderen na) maar over 10 jaar ben jij in de bloei van je leven en is hij al 'n ouwe lul aan 't worden.
En nu is het dan wel leuk (op die kleine kinderen na) maar over 10 jaar ben jij in de bloei van je leven en is hij al 'n ouwe lul aan 't worden.
zondag 16 januari 2011 om 13:52
Hai,
Ik zou ook lekker nog even op jezelf gaan of blijven wonen.... Zoals je zelf aangeeft kan dat nu nog en is het moeilijker om daar over een paar jaar nog voor te kiezen.
Wat ik niet begrijp is dat je aangeeft dat je vriend dan misschien voor een ander zou kiezen? Omdat hij echt niet alleen kan zij etc. Lijkt mij dat als je zoveel van elkaar houdt dat je elkaar dan nu ook nog die ruimte gunt.....
Ik zou ook lekker nog even op jezelf gaan of blijven wonen.... Zoals je zelf aangeeft kan dat nu nog en is het moeilijker om daar over een paar jaar nog voor te kiezen.
Wat ik niet begrijp is dat je aangeeft dat je vriend dan misschien voor een ander zou kiezen? Omdat hij echt niet alleen kan zij etc. Lijkt mij dat als je zoveel van elkaar houdt dat je elkaar dan nu ook nog die ruimte gunt.....
zondag 16 januari 2011 om 13:53
zondag 16 januari 2011 om 13:53
Vind het zelf een beetje raar dat hij de liefde van zijn leven op wil geven als die nog niet bij hem wil wonen, voor iemand die dat wel wil maar dus niet de liefde van zijn leven is?
Ik vind het nogal wat, wat hij van je vraagt. Plus dat je zelf al begint over het geld, dat jullie dan wel krap komen te zitten. Met zorgen leven, daar wordt je ook niet gelukkiger van. En 3 kinderen, dat is nogal wat na een half jaar een relatie en met je 19 jaar. Ik zou er heel goed over nadenken als ik jou was en niet te snel ja zeggen.
Ik vind het nogal wat, wat hij van je vraagt. Plus dat je zelf al begint over het geld, dat jullie dan wel krap komen te zitten. Met zorgen leven, daar wordt je ook niet gelukkiger van. En 3 kinderen, dat is nogal wat na een half jaar een relatie en met je 19 jaar. Ik zou er heel goed over nadenken als ik jou was en niet te snel ja zeggen.
zondag 16 januari 2011 om 13:55
quote:EvenWatAnders schreef op 16 januari 2011 @ 13:50:
Even gekopieerd uit je OP:
een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.
Dat vind ik nou de reden om het niet te doen.Precies, dit wilde ik ook aanhalen. Het feit dat hij niet alleen kan zijn, hoeft hij niet te gebruiken als een soort chantage.
Even gekopieerd uit je OP:
een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.
Dat vind ik nou de reden om het niet te doen.Precies, dit wilde ik ook aanhalen. Het feit dat hij niet alleen kan zijn, hoeft hij niet te gebruiken als een soort chantage.
zondag 16 januari 2011 om 13:58
Het settelen op je 19e is niet zo erg,dat kan goed gaan als je alle twee in dezelfde levensfase zit maar jij hebt nog zoveel dromen en dingen te ontdekken...en als jullie nu al zo verschillend over dingen (reizen etc) denken dan wordt dat alleen maar erger om over het krap bij kas zitten nog maar te zwijgen.....
zondag 16 januari 2011 om 14:03
Je bent nog jong. Ik zou zeker eerst een tijd op mezelf gaan wonen.
Ik vind het trouwens heel verstandig van je dat je hier zo serieus over nadenkt. Dat doen niet alle 19-jarigen.
Voor jou is het nog te vroeg om samen te wonen en misschien ook wel te vroeg om nu al zo'n serieuze relatie aan te gaan met een flink oudere man en 3 (kleine) kinderen.
Ik vind het trouwens heel verstandig van je dat je hier zo serieus over nadenkt. Dat doen niet alle 19-jarigen.
Voor jou is het nog te vroeg om samen te wonen en misschien ook wel te vroeg om nu al zo'n serieuze relatie aan te gaan met een flink oudere man en 3 (kleine) kinderen.
zondag 16 januari 2011 om 14:03
quote:een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.
Dat vind ik nou de reden om het niet te doen.
Dit zou ik niet geloven, hij manipuleert je.... het is toch te zot dat jij hem kwijt zou raken als jij niet NU met hem wil samen wonen.
Hij vindt jou dus niet lief genoeg, niet belangrijk genoeg om gewoon nog even 19 te mogen zijn, te mogen latten, en nog niet die verantwoordelijkheden aan te gaan die hij met zijn 38 al wel heeft.... wat een egoïst!
Na een half jaar al samen wonen is sowieso snel laat staan op je 19, dat zou hij op zijn 38 zich juist heel bewust van moeten zijn...
Het klinkt niet alsof deze man het beste met jou voor heeft, dat hij jou de ruimte gaat geven om jezelf te ontwikkelen.....
dit is niet de liefde van je leven, sorry,
Dat vind ik nou de reden om het niet te doen.
Dit zou ik niet geloven, hij manipuleert je.... het is toch te zot dat jij hem kwijt zou raken als jij niet NU met hem wil samen wonen.
Hij vindt jou dus niet lief genoeg, niet belangrijk genoeg om gewoon nog even 19 te mogen zijn, te mogen latten, en nog niet die verantwoordelijkheden aan te gaan die hij met zijn 38 al wel heeft.... wat een egoïst!
Na een half jaar al samen wonen is sowieso snel laat staan op je 19, dat zou hij op zijn 38 zich juist heel bewust van moeten zijn...
Het klinkt niet alsof deze man het beste met jou voor heeft, dat hij jou de ruimte gaat geven om jezelf te ontwikkelen.....
dit is niet de liefde van je leven, sorry,
zondag 16 januari 2011 om 14:05
zondag 16 januari 2011 om 14:08
quote:azura schreef op 16 januari 2011 @ 13:43:
Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen.Dat lijkt mij toch vooral een taak voor de biologische ouders.quote:azura schreef op 16 januari 2011 @ 13:43:
ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..Dat lijkt mij een reden om nog een tijdje te wachten met samenwonen. Ik verwacht dat dit inderdaad een struikelblok wordt.
Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen.Dat lijkt mij toch vooral een taak voor de biologische ouders.quote:azura schreef op 16 januari 2011 @ 13:43:
ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..Dat lijkt mij een reden om nog een tijdje te wachten met samenwonen. Ik verwacht dat dit inderdaad een struikelblok wordt.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zondag 16 januari 2011 om 14:09
Wat hierboven al geschreven is, niet doen is mijn advies. Het klinkt mij in de oren alsof je op die manier niet je eigen toekomst kan bepalen. Wanneer je met hem gaat samenwonen (omdat hij blijkbaar slecht alleen kan zijn), kan je gelijk voor 3 kinderen zorgen, krijg je het financieel moeilijk(er) en ben je vooral in zijn belang bezig. Ik snap dat je veel bij hem wil zijn maar wat is jouw 'voordeel' in dit verhaal? Wat ik bedoel, in welk opzicht komt hij jou tegemoet?
Slim dat je er zo serieus over nadenkt!
Slim dat je er zo serieus over nadenkt!
zondag 16 januari 2011 om 14:10
Ik zou het niet doen.
Naast de emotionele chantage die ook ik lees, en waarmee je toch even na moet denken of hij wel de liefde van je leven is, als hij je zo makkelijk aan de kant zet...
Je studeert nog. Ik ook, en ik woon samen met mijn gescheiden vriend. Hij heeft zijn kind (1!) een weekend in de twee weken, en ik weet uit ervaring: als zijn kinderen er zijn, kom je écht niet aan je studie toe. Uiteindelijk heb je daar dus een halve week om voor een hele week aan studiewerk te doen, standaard. Naast de verantwoordelijkheid voor drie kinderen, ineens, als je 19 bent.
Geef aan dat je graag samen wilt wonen, als je met je studie klaar bent. Als hij dat niet wil, en je inruilt voor een meer gewillig typje, dan is hij niet de liefde van je leven, maar een hufter.
Naast de emotionele chantage die ook ik lees, en waarmee je toch even na moet denken of hij wel de liefde van je leven is, als hij je zo makkelijk aan de kant zet...
Je studeert nog. Ik ook, en ik woon samen met mijn gescheiden vriend. Hij heeft zijn kind (1!) een weekend in de twee weken, en ik weet uit ervaring: als zijn kinderen er zijn, kom je écht niet aan je studie toe. Uiteindelijk heb je daar dus een halve week om voor een hele week aan studiewerk te doen, standaard. Naast de verantwoordelijkheid voor drie kinderen, ineens, als je 19 bent.
Geef aan dat je graag samen wilt wonen, als je met je studie klaar bent. Als hij dat niet wil, en je inruilt voor een meer gewillig typje, dan is hij niet de liefde van je leven, maar een hufter.
