Relaties
alle pijlers
Settelen op mijn 19e?
zondag 16 januari 2011 om 13:43
Dit gaat een heel lang en ingewikkeld, random verhaal worden, maar ik zou het heel erg waarderen als jullie het willen lezen + advies willen geven.
Ik ben zelf 19 jaar, en mijn vriend is 38. Dat is inderdaad een flink leeftijdsverschil, maar voor ons werkt het. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om me veel ouder te voelen dan 19, en andersom gedraagt hij zich juist als 10 jaar jonger. Dat is dus echt geen probleem. We kennen elkaar nu een jaar ongeveer, in het begin waren we hele goede vrienden en na een half jaar werd het uiteindelijk meer dan dat, waardoor we nu een half jaar samen zijn. We zijn echt heel gelukkig samen, en daardoor heeft hij nu gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Op zich wil ik dat wel, maar het punt is, dat hij 3 kinderen heeft. Ik heb niks tegen kinderen, ben juist gek op kinderen, maar dit maakt het wel wat ingewikkelder. Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen. Hij heeft ze 3 dagen in de week en op schooldagen eten ze tussen de middag vaak bij hem (hij werkt thuis) omdat hij vlak bij hun school woont. Als ik met hem zou gaan samenwonen, zou ik dus echt een soort huismoeder moeten zijn, echt huisje boompje beestje zeg maar, en ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Ik heb een best heftig verleden, dus zo'n stabiel leven zou ik wel heel erg fijn vinden. Ik ben gek op hem, ik vind het ook heerlijk om het huishouden te doen, voor anderen te zorgen (heb om die reden ook een tijd als au pair gewerkt), dus wat dat betreft zou het prima zijn. Maar ik ben wel pas 19 jaar, ik studeer nog en heb nog geen kans gehad om mijn wilde haren kwijt te raken bij wijze van spreken. Nu wil ik dat huisje boompje beestje verhaal wel, maar het zou zo maar kunnen dat ik het over een paar jaar niet meer wil, dat ik behoefte heb aan vrijheid.. Dit is nou niet iets waarvan je zegt "even uitproberen en als het niet bevalt kan je er altijd nog mee kappen". Als het alleen mijn vriend was misschien, maar niet als er kinderen in het spel zijn. Ik zou me aan hun gaan hechten, en andersom. Ik vond het vroeger vreselijk dat mijn moeder elke 5 jaar een ander had, was je eindelijk aan de een gewend, moest je weer aan een ander wennen. Dat zou ik zijn kinderen niet aan willen doen. Maar ik hou echt immens veel van hem. Ik heb vaker een vriend gehad, maar nooit voelde het zo als nu met hem. Nu weet ik wat mensen bedoelen als ze het over 'hun andere helft' hebben, dat ze incompleet zijn zonder de ander. Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen. Sowieso zijn er paar praktische bezwaren: hij heeft 3 kinderen te onderhouden, en met alleen zijn salaris is dat heel krap, en ik kan niks bijdragen omdat ik momenteel moet rondkomen van mijn studiefinanciering. Over het algemeen zitten we heel erg op 1 lijn, maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven. Verder ben ik universitair studente, terwijl hij nooit verder is gekomen dan de mavo, ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..
Kort samengevat: ik wil NU wel met hem gaan samenwonen, dat huisje boompje beestje leventje lijkt me heerlijk, eindelijk stabiliteit in mijn moeilijk leven. Ik hou ervan om het huishouden te doen (schoonmaken in je huis is schoonmaken in je hoofd en dat laatste kan ik goed gebruiken) en om voor anderen (bijv. zijn kinderen) te zorgen. Daarbij hou ik echt heel veel van hem, en zou ik niets liever willen dan de rest van mijn leven met hem delen. Maar aan de andere kant heb ik echt nog mijn vrijheid nodig, ik moet mijn wilde haren nog kwijtraken... Ik ben bang dat ik het over een paar jaar beklemmend ga vinden, zo'n 'burgerlijk' leventje, dat ik het hem kwalijk ga nemen dat ik mijn wereldreis niet heb kunnen maken.
Wat vinden jullie, wat zouden jullie doen??
Ik ben zelf 19 jaar, en mijn vriend is 38. Dat is inderdaad een flink leeftijdsverschil, maar voor ons werkt het. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om me veel ouder te voelen dan 19, en andersom gedraagt hij zich juist als 10 jaar jonger. Dat is dus echt geen probleem. We kennen elkaar nu een jaar ongeveer, in het begin waren we hele goede vrienden en na een half jaar werd het uiteindelijk meer dan dat, waardoor we nu een half jaar samen zijn. We zijn echt heel gelukkig samen, en daardoor heeft hij nu gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Op zich wil ik dat wel, maar het punt is, dat hij 3 kinderen heeft. Ik heb niks tegen kinderen, ben juist gek op kinderen, maar dit maakt het wel wat ingewikkelder. Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen. Hij heeft ze 3 dagen in de week en op schooldagen eten ze tussen de middag vaak bij hem (hij werkt thuis) omdat hij vlak bij hun school woont. Als ik met hem zou gaan samenwonen, zou ik dus echt een soort huismoeder moeten zijn, echt huisje boompje beestje zeg maar, en ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Ik heb een best heftig verleden, dus zo'n stabiel leven zou ik wel heel erg fijn vinden. Ik ben gek op hem, ik vind het ook heerlijk om het huishouden te doen, voor anderen te zorgen (heb om die reden ook een tijd als au pair gewerkt), dus wat dat betreft zou het prima zijn. Maar ik ben wel pas 19 jaar, ik studeer nog en heb nog geen kans gehad om mijn wilde haren kwijt te raken bij wijze van spreken. Nu wil ik dat huisje boompje beestje verhaal wel, maar het zou zo maar kunnen dat ik het over een paar jaar niet meer wil, dat ik behoefte heb aan vrijheid.. Dit is nou niet iets waarvan je zegt "even uitproberen en als het niet bevalt kan je er altijd nog mee kappen". Als het alleen mijn vriend was misschien, maar niet als er kinderen in het spel zijn. Ik zou me aan hun gaan hechten, en andersom. Ik vond het vroeger vreselijk dat mijn moeder elke 5 jaar een ander had, was je eindelijk aan de een gewend, moest je weer aan een ander wennen. Dat zou ik zijn kinderen niet aan willen doen. Maar ik hou echt immens veel van hem. Ik heb vaker een vriend gehad, maar nooit voelde het zo als nu met hem. Nu weet ik wat mensen bedoelen als ze het over 'hun andere helft' hebben, dat ze incompleet zijn zonder de ander. Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen. Sowieso zijn er paar praktische bezwaren: hij heeft 3 kinderen te onderhouden, en met alleen zijn salaris is dat heel krap, en ik kan niks bijdragen omdat ik momenteel moet rondkomen van mijn studiefinanciering. Over het algemeen zitten we heel erg op 1 lijn, maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven. Verder ben ik universitair studente, terwijl hij nooit verder is gekomen dan de mavo, ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..
Kort samengevat: ik wil NU wel met hem gaan samenwonen, dat huisje boompje beestje leventje lijkt me heerlijk, eindelijk stabiliteit in mijn moeilijk leven. Ik hou ervan om het huishouden te doen (schoonmaken in je huis is schoonmaken in je hoofd en dat laatste kan ik goed gebruiken) en om voor anderen (bijv. zijn kinderen) te zorgen. Daarbij hou ik echt heel veel van hem, en zou ik niets liever willen dan de rest van mijn leven met hem delen. Maar aan de andere kant heb ik echt nog mijn vrijheid nodig, ik moet mijn wilde haren nog kwijtraken... Ik ben bang dat ik het over een paar jaar beklemmend ga vinden, zo'n 'burgerlijk' leventje, dat ik het hem kwalijk ga nemen dat ik mijn wereldreis niet heb kunnen maken.
Wat vinden jullie, wat zouden jullie doen??
zondag 16 januari 2011 om 15:16
"" want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen,""""
Dus het zou ook de buurvrouw kunnen zijn, of de moeder van een vriendinnetje van zijn dochter?
Maakt niet uit wie, als er maar iemand is.
Zielige vertoning zeg.
Hopelijk ben je wel zo verstandig om het niet te doen.
Dus het zou ook de buurvrouw kunnen zijn, of de moeder van een vriendinnetje van zijn dochter?
Maakt niet uit wie, als er maar iemand is.
Zielige vertoning zeg.
Hopelijk ben je wel zo verstandig om het niet te doen.
zondag 16 januari 2011 om 15:24
Alleen je topic gelezen, maar ik zou het niet doen. Je bent veel te jong voor zo'n verantwoordelijkheid. Begrijp me niet verkeerd... ik zeg niet dat je het niet aankan, maar ik vind op je 19e voor 3 kinderen zorgen terwijl je nog studeert een hele verantwoordelijkheid.
Begrijp dat je een heftig verleden hebt gehad en een soort vastigheid zoekt, maar LEEF! Je bent nog zo jong voor zo'n leven.
De zinnen waar ik op stuit zijn de volgende:
Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen.
want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.
maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven.
Vraag mij af of hij jou echt wilt. Hoe kan je zeggen, dat je de liefde van je leven laat lopen voor IEMAND die wel voor hem en zijn gezin wilt zorgen???
Ik hoop dat je de juiste keuze maakt en je leven niet vergooit!
Begrijp dat je een heftig verleden hebt gehad en een soort vastigheid zoekt, maar LEEF! Je bent nog zo jong voor zo'n leven.
De zinnen waar ik op stuit zijn de volgende:
Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen.
want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.
maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven.
Vraag mij af of hij jou echt wilt. Hoe kan je zeggen, dat je de liefde van je leven laat lopen voor IEMAND die wel voor hem en zijn gezin wilt zorgen???
Ik hoop dat je de juiste keuze maakt en je leven niet vergooit!
zondag 16 januari 2011 om 15:33
Azura,
Tussen het 19de en 25ste levensjaar veranderen mensen doorgaans nog heel veel; o.m. omdat je hersenen pas rond je 24ste zijn volgroeid. Ik denk bloedserieus dat als jij 25 bent en je dit verhaal zou lezen, je niet zou kunnen geloven dat jij destijds op je 19de hebt overwogen daadwerkelijk met deze man in deze situatie te gaan samenwonen.
Meid, denk aan jezelf. Want zo te lezen doet je vriend dat zeker niet. Houd het voorlopig bij latten en maak alsjeblieft eerst je opleiding af voordat je gaat samenwonen. Tegen die tijd ben je al weer zo'n stuk verder dat je er weer anders in zult staan. Je hebt ambitie en dromen die je wilt gaan waarmaken. Je vriend lijkt alleen een vacante plek op te willen vullen met om het even wie. En die rust die je zoekt, die kun je idd in jezelf vinden. Daar hoef je niet iemand anders voor te hebben.
Tussen het 19de en 25ste levensjaar veranderen mensen doorgaans nog heel veel; o.m. omdat je hersenen pas rond je 24ste zijn volgroeid. Ik denk bloedserieus dat als jij 25 bent en je dit verhaal zou lezen, je niet zou kunnen geloven dat jij destijds op je 19de hebt overwogen daadwerkelijk met deze man in deze situatie te gaan samenwonen.
Meid, denk aan jezelf. Want zo te lezen doet je vriend dat zeker niet. Houd het voorlopig bij latten en maak alsjeblieft eerst je opleiding af voordat je gaat samenwonen. Tegen die tijd ben je al weer zo'n stuk verder dat je er weer anders in zult staan. Je hebt ambitie en dromen die je wilt gaan waarmaken. Je vriend lijkt alleen een vacante plek op te willen vullen met om het even wie. En die rust die je zoekt, die kun je idd in jezelf vinden. Daar hoef je niet iemand anders voor te hebben.
zondag 16 januari 2011 om 15:45
"Over het algemeen zitten we heel erg op 1 lijn, maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen..."
Jullie verschillen fors in leeftijd zo'n 20 jaar .In opleiding (hij mavo jij universitair),Jullie leefsituatie (hij heeft 3 kinderen en een ex,denk ik) en jij bent student.Ook in interesses als reizen en diepe gesprekken verschillen jullie totaal.Ik begrijp uit je verhaal niet zo wat dan die ene lijn is waar jullie op zitten?
Daarnaast heb je het rationeel prima op een rijtje.Maar ik vroeg me af in hoeverre je emotioneel eea al een plek hebt gegeven (met name je moeilijke jeugd)?Bv in hoeverre zoek je je behoefte aan rust en stabiliteit die je ws in jezelf nog niet volledig hebt gevonden (dat is ook lastig al op je 19e), daarom in de buitenwereld .Een gezinnetje met kinderen,een vervangend "thuis" in dit geval?
Lijkt me een lastig probleem hoor.En goed dat je hierover advies vraagt,veel sterkte gewenst hierin!
Jullie verschillen fors in leeftijd zo'n 20 jaar .In opleiding (hij mavo jij universitair),Jullie leefsituatie (hij heeft 3 kinderen en een ex,denk ik) en jij bent student.Ook in interesses als reizen en diepe gesprekken verschillen jullie totaal.Ik begrijp uit je verhaal niet zo wat dan die ene lijn is waar jullie op zitten?
Daarnaast heb je het rationeel prima op een rijtje.Maar ik vroeg me af in hoeverre je emotioneel eea al een plek hebt gegeven (met name je moeilijke jeugd)?Bv in hoeverre zoek je je behoefte aan rust en stabiliteit die je ws in jezelf nog niet volledig hebt gevonden (dat is ook lastig al op je 19e), daarom in de buitenwereld .Een gezinnetje met kinderen,een vervangend "thuis" in dit geval?
Lijkt me een lastig probleem hoor.En goed dat je hierover advies vraagt,veel sterkte gewenst hierin!
Hey Lord,don't ask me questions
zondag 16 januari 2011 om 15:49
Doe het niet.
Als de liefde echt is, is die er over 5 jaar ook nog en kan je dan samen gaan wonen. Als het nu stuk gaat doordat je niet samen wilt wonen, was de liefde misschien toch niet zo heel echt.
Ik denk echt dat je spijt gaat krijgen als je nu gaat 'settelen' zoals jij dat noemt.
Als de liefde echt is, is die er over 5 jaar ook nog en kan je dan samen gaan wonen. Als het nu stuk gaat doordat je niet samen wilt wonen, was de liefde misschien toch niet zo heel echt.
Ik denk echt dat je spijt gaat krijgen als je nu gaat 'settelen' zoals jij dat noemt.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 16 januari 2011 om 15:51
want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen
Oeps, enorm mosterd..maar toch nog ff om te benadrukken...
NIET DOEN, sterker nog, ik zou de hele relatie nog es overwegen! Ga je eigen leven opbouwen, niet dat van hem.
Oeps, enorm mosterd..maar toch nog ff om te benadrukken...
NIET DOEN, sterker nog, ik zou de hele relatie nog es overwegen! Ga je eigen leven opbouwen, niet dat van hem.
zondag 16 januari 2011 om 16:02
Ik zou het niet doen.
Een nicht van mij is getrouwd met een veel oudere man met kinderen toen ze begin twintig was. Ze had zich er bij neergelegd dat hij geen kinderen meer wilde. Uiteindelijk kwam het erop neer dat zij 24/7 voor zijn kinderen zorgde en hij de bloemetjes buiten ging zetten. Na een paar jaar is ze gescheiden, mede omdat ze toch zelf een kind wilde.
Je schrijft over een groot verschil in opleidingsniveau. Ik weet niet hoe belangrijk het voor je is, maar ik vind het best belangrijk dat mijn vriend een brede interesse heeft. Mss gaat het je op lange termijn opbreken dat je bepaalde dingen van je studie of werk niet met hem kunt delen.
Water bij de wijn doen kan best, maar bedenk goed dat je je vriend niet kunt veranderen.
Als je vriend echt om je geeft, dan geeft hij je de ruimte om je 'wilde haren' kwijt te raken, om - eventueel alleen - te gaan reizen, om af te studeren, enz. En dan kan het samenwonen wel wachten. Ik krijg de indruk dat hij z.s.m. een moeder en verzorgster zoekt omdat hij niet alleen kan zijn. Daar zou ik niet in mee gaan.
En je krijgt er 3 stiefkids bij, daar zou ik persoonlijk niet aan beginnen maar ja wie ben ik.
Een nicht van mij is getrouwd met een veel oudere man met kinderen toen ze begin twintig was. Ze had zich er bij neergelegd dat hij geen kinderen meer wilde. Uiteindelijk kwam het erop neer dat zij 24/7 voor zijn kinderen zorgde en hij de bloemetjes buiten ging zetten. Na een paar jaar is ze gescheiden, mede omdat ze toch zelf een kind wilde.
Je schrijft over een groot verschil in opleidingsniveau. Ik weet niet hoe belangrijk het voor je is, maar ik vind het best belangrijk dat mijn vriend een brede interesse heeft. Mss gaat het je op lange termijn opbreken dat je bepaalde dingen van je studie of werk niet met hem kunt delen.
Water bij de wijn doen kan best, maar bedenk goed dat je je vriend niet kunt veranderen.
Als je vriend echt om je geeft, dan geeft hij je de ruimte om je 'wilde haren' kwijt te raken, om - eventueel alleen - te gaan reizen, om af te studeren, enz. En dan kan het samenwonen wel wachten. Ik krijg de indruk dat hij z.s.m. een moeder en verzorgster zoekt omdat hij niet alleen kan zijn. Daar zou ik niet in mee gaan.
En je krijgt er 3 stiefkids bij, daar zou ik persoonlijk niet aan beginnen maar ja wie ben ik.
zondag 16 januari 2011 om 16:09
TO, ik zou het echt niet doen, om alle redenen die al eerder genoemd zijn.
TheQ, die regel slaat echt nergens op. Een maatschappelijk verantwoord leeftijdsverschil? Wat doet dat ertoe? Het gaat er toch om dat beide partijen in de relatie zich goed voelen bij die relatie, ongeacht het leeftijdsverschil en wat de maatschappij ervan vindt? (In volwassen relaties dan, relaties van minder- met meerderjarigen laat ik hier even buiten)
TheQ, die regel slaat echt nergens op. Een maatschappelijk verantwoord leeftijdsverschil? Wat doet dat ertoe? Het gaat er toch om dat beide partijen in de relatie zich goed voelen bij die relatie, ongeacht het leeftijdsverschil en wat de maatschappij ervan vindt? (In volwassen relaties dan, relaties van minder- met meerderjarigen laat ik hier even buiten)
zondag 16 januari 2011 om 16:15
Als hij in gedrag jonger is dan zijn leeftijd en jij bent in gedrag juist ouder dan je leeftijd, dan kan het ook misgaan doordat jullie nú op gevoelsmatig dezelfde leeftijd zitten, maar dat gaat veranderen.
Stel je voor dat jij je doorontwikkelt, maar hij kennelijk stil blijft staan op dit punt waar hij kennelijk al 10 jaar staat.
Stel je voor dat jij je doorontwikkelt, maar hij kennelijk stil blijft staan op dit punt waar hij kennelijk al 10 jaar staat.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 16 januari 2011 om 16:56
- Je hebben een leeftijdsverschil. Dat gaat niet veranderen.
- Jullie hebben een opleidingsverschil. Dat gaat niet veranderen.
- Je bent nog niet afgestudeerd, je hebt nog niet de reizen gemaakt die je wil maken. En die ga je ook niet maken als je voor zijn kinderen moet zorgen.
- Jullie voeren geen diepe gesprekken waar jij naar zoekt. En die ga je ook niet voeren.
- Hij is op zoek naar een fulltime aupair, realiseer je je dat? Hij is afhankelijk, en dat verwar je met liefde.
- Jullie hebben een opleidingsverschil. Dat gaat niet veranderen.
- Je bent nog niet afgestudeerd, je hebt nog niet de reizen gemaakt die je wil maken. En die ga je ook niet maken als je voor zijn kinderen moet zorgen.
- Jullie voeren geen diepe gesprekken waar jij naar zoekt. En die ga je ook niet voeren.
- Hij is op zoek naar een fulltime aupair, realiseer je je dat? Hij is afhankelijk, en dat verwar je met liefde.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
