Relaties
alle pijlers
Settelen op mijn 19e?
zondag 16 januari 2011 om 13:43
Dit gaat een heel lang en ingewikkeld, random verhaal worden, maar ik zou het heel erg waarderen als jullie het willen lezen + advies willen geven.
Ik ben zelf 19 jaar, en mijn vriend is 38. Dat is inderdaad een flink leeftijdsverschil, maar voor ons werkt het. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om me veel ouder te voelen dan 19, en andersom gedraagt hij zich juist als 10 jaar jonger. Dat is dus echt geen probleem. We kennen elkaar nu een jaar ongeveer, in het begin waren we hele goede vrienden en na een half jaar werd het uiteindelijk meer dan dat, waardoor we nu een half jaar samen zijn. We zijn echt heel gelukkig samen, en daardoor heeft hij nu gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Op zich wil ik dat wel, maar het punt is, dat hij 3 kinderen heeft. Ik heb niks tegen kinderen, ben juist gek op kinderen, maar dit maakt het wel wat ingewikkelder. Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen. Hij heeft ze 3 dagen in de week en op schooldagen eten ze tussen de middag vaak bij hem (hij werkt thuis) omdat hij vlak bij hun school woont. Als ik met hem zou gaan samenwonen, zou ik dus echt een soort huismoeder moeten zijn, echt huisje boompje beestje zeg maar, en ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Ik heb een best heftig verleden, dus zo'n stabiel leven zou ik wel heel erg fijn vinden. Ik ben gek op hem, ik vind het ook heerlijk om het huishouden te doen, voor anderen te zorgen (heb om die reden ook een tijd als au pair gewerkt), dus wat dat betreft zou het prima zijn. Maar ik ben wel pas 19 jaar, ik studeer nog en heb nog geen kans gehad om mijn wilde haren kwijt te raken bij wijze van spreken. Nu wil ik dat huisje boompje beestje verhaal wel, maar het zou zo maar kunnen dat ik het over een paar jaar niet meer wil, dat ik behoefte heb aan vrijheid.. Dit is nou niet iets waarvan je zegt "even uitproberen en als het niet bevalt kan je er altijd nog mee kappen". Als het alleen mijn vriend was misschien, maar niet als er kinderen in het spel zijn. Ik zou me aan hun gaan hechten, en andersom. Ik vond het vroeger vreselijk dat mijn moeder elke 5 jaar een ander had, was je eindelijk aan de een gewend, moest je weer aan een ander wennen. Dat zou ik zijn kinderen niet aan willen doen. Maar ik hou echt immens veel van hem. Ik heb vaker een vriend gehad, maar nooit voelde het zo als nu met hem. Nu weet ik wat mensen bedoelen als ze het over 'hun andere helft' hebben, dat ze incompleet zijn zonder de ander. Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen. Sowieso zijn er paar praktische bezwaren: hij heeft 3 kinderen te onderhouden, en met alleen zijn salaris is dat heel krap, en ik kan niks bijdragen omdat ik momenteel moet rondkomen van mijn studiefinanciering. Over het algemeen zitten we heel erg op 1 lijn, maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven. Verder ben ik universitair studente, terwijl hij nooit verder is gekomen dan de mavo, ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..
Kort samengevat: ik wil NU wel met hem gaan samenwonen, dat huisje boompje beestje leventje lijkt me heerlijk, eindelijk stabiliteit in mijn moeilijk leven. Ik hou ervan om het huishouden te doen (schoonmaken in je huis is schoonmaken in je hoofd en dat laatste kan ik goed gebruiken) en om voor anderen (bijv. zijn kinderen) te zorgen. Daarbij hou ik echt heel veel van hem, en zou ik niets liever willen dan de rest van mijn leven met hem delen. Maar aan de andere kant heb ik echt nog mijn vrijheid nodig, ik moet mijn wilde haren nog kwijtraken... Ik ben bang dat ik het over een paar jaar beklemmend ga vinden, zo'n 'burgerlijk' leventje, dat ik het hem kwalijk ga nemen dat ik mijn wereldreis niet heb kunnen maken.
Wat vinden jullie, wat zouden jullie doen??
Ik ben zelf 19 jaar, en mijn vriend is 38. Dat is inderdaad een flink leeftijdsverschil, maar voor ons werkt het. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om me veel ouder te voelen dan 19, en andersom gedraagt hij zich juist als 10 jaar jonger. Dat is dus echt geen probleem. We kennen elkaar nu een jaar ongeveer, in het begin waren we hele goede vrienden en na een half jaar werd het uiteindelijk meer dan dat, waardoor we nu een half jaar samen zijn. We zijn echt heel gelukkig samen, en daardoor heeft hij nu gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Op zich wil ik dat wel, maar het punt is, dat hij 3 kinderen heeft. Ik heb niks tegen kinderen, ben juist gek op kinderen, maar dit maakt het wel wat ingewikkelder. Ik zou dan stiefkinderen hebben, ik zou voor ze moeten zorgen, luiers gaan verschonen, ze naar school brengen, dat soort dingen. Hij heeft ze 3 dagen in de week en op schooldagen eten ze tussen de middag vaak bij hem (hij werkt thuis) omdat hij vlak bij hun school woont. Als ik met hem zou gaan samenwonen, zou ik dus echt een soort huismoeder moeten zijn, echt huisje boompje beestje zeg maar, en ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Ik heb een best heftig verleden, dus zo'n stabiel leven zou ik wel heel erg fijn vinden. Ik ben gek op hem, ik vind het ook heerlijk om het huishouden te doen, voor anderen te zorgen (heb om die reden ook een tijd als au pair gewerkt), dus wat dat betreft zou het prima zijn. Maar ik ben wel pas 19 jaar, ik studeer nog en heb nog geen kans gehad om mijn wilde haren kwijt te raken bij wijze van spreken. Nu wil ik dat huisje boompje beestje verhaal wel, maar het zou zo maar kunnen dat ik het over een paar jaar niet meer wil, dat ik behoefte heb aan vrijheid.. Dit is nou niet iets waarvan je zegt "even uitproberen en als het niet bevalt kan je er altijd nog mee kappen". Als het alleen mijn vriend was misschien, maar niet als er kinderen in het spel zijn. Ik zou me aan hun gaan hechten, en andersom. Ik vond het vroeger vreselijk dat mijn moeder elke 5 jaar een ander had, was je eindelijk aan de een gewend, moest je weer aan een ander wennen. Dat zou ik zijn kinderen niet aan willen doen. Maar ik hou echt immens veel van hem. Ik heb vaker een vriend gehad, maar nooit voelde het zo als nu met hem. Nu weet ik wat mensen bedoelen als ze het over 'hun andere helft' hebben, dat ze incompleet zijn zonder de ander. Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen. Sowieso zijn er paar praktische bezwaren: hij heeft 3 kinderen te onderhouden, en met alleen zijn salaris is dat heel krap, en ik kan niks bijdragen omdat ik momenteel moet rondkomen van mijn studiefinanciering. Over het algemeen zitten we heel erg op 1 lijn, maar er zijn wel een paar belangrijke verschillen, zo wil ik meer van de wereld zien door bijv. te studeren in het buitenland, een wereldreis te maken en op vakantie wil ik ook altijd lekker ver, terwijl hij niks heeft met het buitenland en de vakanties niet verder gaan dan texel. Die droom om te reizen en in het buitenland te wonen zou ik moeten opgeven. Verder ben ik universitair studente, terwijl hij nooit verder is gekomen dan de mavo, ik kan geen diepe gesprekken met hem voeren zoals met mijn familie of vrienden, bij hem blijft het altijd oppervlakkig. Ik weet niet hoe dat op de lange termijn zou werken, liefde is niet altijd genoeg..
Kort samengevat: ik wil NU wel met hem gaan samenwonen, dat huisje boompje beestje leventje lijkt me heerlijk, eindelijk stabiliteit in mijn moeilijk leven. Ik hou ervan om het huishouden te doen (schoonmaken in je huis is schoonmaken in je hoofd en dat laatste kan ik goed gebruiken) en om voor anderen (bijv. zijn kinderen) te zorgen. Daarbij hou ik echt heel veel van hem, en zou ik niets liever willen dan de rest van mijn leven met hem delen. Maar aan de andere kant heb ik echt nog mijn vrijheid nodig, ik moet mijn wilde haren nog kwijtraken... Ik ben bang dat ik het over een paar jaar beklemmend ga vinden, zo'n 'burgerlijk' leventje, dat ik het hem kwalijk ga nemen dat ik mijn wereldreis niet heb kunnen maken.
Wat vinden jullie, wat zouden jullie doen??
zondag 16 januari 2011 om 14:11
Vind dat je voor 19 echt ontzettend verstandig klinkt. En vind het hele verhaal ook heel goed klinken, behalve onderstaande gedeelte:quote:azura schreef op 16 januari 2011 @ 13:43:
Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon?? iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.Waarom kan het niet nog een tijdje wachten? Als jullie zo juist voor elkaar zijn dan ben je dat toch over een half jaar ook nog? En hij wil gewoon iemand hebben als moederfiguur vind ik een heeele slechte reden om samen te gaan wonen.
Voor hetzelfde geld besluit ik niet met hem samen te gaan wonen waarmee ik de liefde van mijn leven laat lopen. Dat risico wil ik ook niet nemen. Het zou makkelijker zijn als we langer samen zouden zijn, als hij hier over een half jaar pas mee zou komen. Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon?? iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.Waarom kan het niet nog een tijdje wachten? Als jullie zo juist voor elkaar zijn dan ben je dat toch over een half jaar ook nog? En hij wil gewoon iemand hebben als moederfiguur vind ik een heeele slechte reden om samen te gaan wonen.
zondag 16 januari 2011 om 14:18
quote:twentythree schreef op 16 januari 2011 @ 14:15:
Wat een cliche verhaal. En je hebt hiervoor speciaal een account aangemaakt?
Tja, je moet toch ergens beginnen, niet?
Ik zou het ook niet doen. Laat hem maar een oppas/schoonmaakster inhuren. Als jij echt de liefde van zijn leven bent, dan wacht hij wel op je totdat je al die dingen hebt gedaan die je nog wilt doen. Kom, je bent 19!
Wat een cliche verhaal. En je hebt hiervoor speciaal een account aangemaakt?
Tja, je moet toch ergens beginnen, niet?
Ik zou het ook niet doen. Laat hem maar een oppas/schoonmaakster inhuren. Als jij echt de liefde van zijn leven bent, dan wacht hij wel op je totdat je al die dingen hebt gedaan die je nog wilt doen. Kom, je bent 19!
zondag 16 januari 2011 om 14:18
zondag 16 januari 2011 om 14:22
quote:Saaar schreef op 16 januari 2011 @ 14:11:
Ik zou de relatie trouwens verbreken op het moment dat iemand met zo'n ongein als bijv. chantage aan zou komen.
Helemaal mee eens, ik ben hier ook extreem allergisch voor. Als mijn man mij zou chanteren, geloof ik niet dat hij echt van mij houdt.
Los daarvan, als je zou gaan samenwonen, waarom moet jij dan de rol van moeder opnemen en je studie op een lager pitje zetten/laten vallen? Ik snap dat je af en toe helpt enzo, maar hij doet de opvoeding/verzorging toch nu ook alleen? Moet jij dat dan zomaar overnemen?
Ik vind het een raar verhaal, maar ik zou dus niet gaan samenwonen.
Ik zou de relatie trouwens verbreken op het moment dat iemand met zo'n ongein als bijv. chantage aan zou komen.
Helemaal mee eens, ik ben hier ook extreem allergisch voor. Als mijn man mij zou chanteren, geloof ik niet dat hij echt van mij houdt.
Los daarvan, als je zou gaan samenwonen, waarom moet jij dan de rol van moeder opnemen en je studie op een lager pitje zetten/laten vallen? Ik snap dat je af en toe helpt enzo, maar hij doet de opvoeding/verzorging toch nu ook alleen? Moet jij dat dan zomaar overnemen?
Ik vind het een raar verhaal, maar ik zou dus niet gaan samenwonen.
zondag 16 januari 2011 om 14:22
quote:azura schreef op 16 januari 2011 @ 13:43:
Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.
Hiervan gaan bij mij alarmbellen rinkelen. Hij zoekt een verzorgster voor zichzelf en zijn kinderen. Dat gemak is hem meer waard dat een geliefde?
Dit is echt niet oké, want als hij echt van jou hield zou hij jou de ruimte geven de dingen te doen die jij wilt doen en je eigen weg te vinden. Het is logisch dat jij op jouw leeftijd andere dingen wilt doen dan hij. Hij heeft ze misschien al meegemaakt en gaat voor het gemak van verzorgd worden en een vaste oppas voor zijn kinderen hebben.
Hij heeft er alles mee te winnen, jij kan alleen maar verliezen.
Ik kan nu ook niet zeggen "vraag het me over een half jaar nog maar eens", want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen.
Hiervan gaan bij mij alarmbellen rinkelen. Hij zoekt een verzorgster voor zichzelf en zijn kinderen. Dat gemak is hem meer waard dat een geliefde?
Dit is echt niet oké, want als hij echt van jou hield zou hij jou de ruimte geven de dingen te doen die jij wilt doen en je eigen weg te vinden. Het is logisch dat jij op jouw leeftijd andere dingen wilt doen dan hij. Hij heeft ze misschien al meegemaakt en gaat voor het gemak van verzorgd worden en een vaste oppas voor zijn kinderen hebben.
Hij heeft er alles mee te winnen, jij kan alleen maar verliezen.
zondag 16 januari 2011 om 14:32
Waarschijnlijk staat mijn trollen-modus aan ja
Maar; Je bent 19, je zit op school en jullie hebben een half jaar een relatie?
Euhm samenwonen? Daar moet je het nog helemaal niet over hebben. En je kan van die diepgaande gesprekken met je familie en vrienden voeren? Waar zijn die dan verder in het verhaal?
Maar; Je bent 19, je zit op school en jullie hebben een half jaar een relatie?
Euhm samenwonen? Daar moet je het nog helemaal niet over hebben. En je kan van die diepgaande gesprekken met je familie en vrienden voeren? Waar zijn die dan verder in het verhaal?
zondag 16 januari 2011 om 14:39
quote:twentythree schreef op 16 januari 2011 @ 14:32:
Waarschijnlijk staat mijn trollen-modus aan ja
Maar; Je bent 19, je zit op school en jullie hebben een half jaar een relatie?
Euhm samenwonen? Daar moet je het nog helemaal niet over hebben. En je kan van die diepgaande gesprekken met je familie en vrienden voeren? Waar zijn die dan verder in het verhaal?Stel die modus dan nog maar een keer opnieuw af.
Waarschijnlijk staat mijn trollen-modus aan ja
Maar; Je bent 19, je zit op school en jullie hebben een half jaar een relatie?
Euhm samenwonen? Daar moet je het nog helemaal niet over hebben. En je kan van die diepgaande gesprekken met je familie en vrienden voeren? Waar zijn die dan verder in het verhaal?Stel die modus dan nog maar een keer opnieuw af.
Ja, dat vind ik echt.
zondag 16 januari 2011 om 14:41
Dit stukje pik ik er even uit:
want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen
En dit zou voor mij al voldoende zijn om hem ineens niet meer zo geweldig te vinden! Hij zet je gewoon voor het blok. Jij moet wel de gevolgen van het feit dat hij wat ouder is (kinderen, huisje boompje beestje) dragen maar hij niet de gevolgen van het feit dat jij jonger bent??
Het klinkt voor mij als: Voor jou 10 anderen!
want hij wil gewoon iemand hebben die bij hem komt wonen, een gezinnetje vormen, hij kan echt niet alleen zijn en dan wil hij daarvoor, zoals hij zelf zegt, de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezinnetje met hem wil vormen
En dit zou voor mij al voldoende zijn om hem ineens niet meer zo geweldig te vinden! Hij zet je gewoon voor het blok. Jij moet wel de gevolgen van het feit dat hij wat ouder is (kinderen, huisje boompje beestje) dragen maar hij niet de gevolgen van het feit dat jij jonger bent??
Het klinkt voor mij als: Voor jou 10 anderen!
zondag 16 januari 2011 om 14:44
Ik zie een aantal bezwaren, die anderen ook al noemen:
Hij mag zulke belangrijke grote dingen niet op die manier bij jou afdwingen. Dat is niet fair. Hij heeft gekozen voor een jonger persoon, dat betekent dat diegene niet zo snel klaar is voor het samenwonen, huisje boompje beestje gebeuren, dan iemand die net zo oud is als hij. Hij heeft daar rekening mee te houden, hij kiest voor jou en dus ook de consequenties van een hele jongedame aan zijn zijde. Hij heeft de wens nu perse met iemand een gezinnetje te vormen, hij wil nu niet alleen zijn... Hij hij hij, ik lees alleen maar de wensen en behoeften van hem. En als het niet met jou kan, dan maar met een ander, want HIJ wil niet alleen zijn.... Sorry, wat is dat nu voor liefde? Jij bent er niet om zijn probleem met alleen-wonen op te lossen. Dat is geen basis voor een relatie.
Daarnaast geef jij aan een turbulent leven te hebben gehad, de stabiliteit van zijn gezinsleventje (met de nadruk op zijn leven, het is niet het jouwe) zou jou structuur en rust kunnen bieden. Eigenlijk denk ik dat het beter is, dat je die zelf gaat vinden, voordat je in een leven stapt met kinderen en huisje boompje beestje. Je leert jezelf beter kennen, als je op jezelf gaat wonen, je in je studerende leven vrij kunt bewegen (zonder rekening te houden met gezinsleden) en daarin zelf een structuur creëert. Dat maakt je sterker, leer je op jezelf vertrouwen qua rust, regelmaat en discipline. Na je studie kun je altijd nog kijken of je eraan toe bent met hem te gaan wonen en of je aan zijn gezinsleven wilt deelnemen. Als hij dit geduld niet voor je kan opbrengen, dan is dit niet de juiste liefde voor jouw. Je geliefde moet je juist stimuleren in je ontwikkeling, en als jij daar andere plannen voor hebt dan hij, zal een geliefde dit moeten kunnen accepteren.
Hij mag zulke belangrijke grote dingen niet op die manier bij jou afdwingen. Dat is niet fair. Hij heeft gekozen voor een jonger persoon, dat betekent dat diegene niet zo snel klaar is voor het samenwonen, huisje boompje beestje gebeuren, dan iemand die net zo oud is als hij. Hij heeft daar rekening mee te houden, hij kiest voor jou en dus ook de consequenties van een hele jongedame aan zijn zijde. Hij heeft de wens nu perse met iemand een gezinnetje te vormen, hij wil nu niet alleen zijn... Hij hij hij, ik lees alleen maar de wensen en behoeften van hem. En als het niet met jou kan, dan maar met een ander, want HIJ wil niet alleen zijn.... Sorry, wat is dat nu voor liefde? Jij bent er niet om zijn probleem met alleen-wonen op te lossen. Dat is geen basis voor een relatie.
Daarnaast geef jij aan een turbulent leven te hebben gehad, de stabiliteit van zijn gezinsleventje (met de nadruk op zijn leven, het is niet het jouwe) zou jou structuur en rust kunnen bieden. Eigenlijk denk ik dat het beter is, dat je die zelf gaat vinden, voordat je in een leven stapt met kinderen en huisje boompje beestje. Je leert jezelf beter kennen, als je op jezelf gaat wonen, je in je studerende leven vrij kunt bewegen (zonder rekening te houden met gezinsleden) en daarin zelf een structuur creëert. Dat maakt je sterker, leer je op jezelf vertrouwen qua rust, regelmaat en discipline. Na je studie kun je altijd nog kijken of je eraan toe bent met hem te gaan wonen en of je aan zijn gezinsleven wilt deelnemen. Als hij dit geduld niet voor je kan opbrengen, dan is dit niet de juiste liefde voor jouw. Je geliefde moet je juist stimuleren in je ontwikkeling, en als jij daar andere plannen voor hebt dan hij, zal een geliefde dit moeten kunnen accepteren.
zondag 16 januari 2011 om 14:45
Niet doen, hij zoekt gewoon een huishoudster, dat zegt-ie letterlijk! Als hij niet genoeg van jou houdt om je je vrijheid te gunnen (die je nog heel erg hard nodig gaat hebben de komende jaren) maar alleen samen met je wil zijn als je bij hem komt wonen en hem in alles helpt, dan is het toch duidelijk? Het gaat hem niet om jou, maar om 'iemand'. Dat moet je niet willen voor jezelf.
Juist als je een moeilijk leven hebt gehad tot nu toe, moet je eerst leren op je eigen benen te staan, gelukkig te worden met jezelf, en het fijn vinden om voor jezelf te zorgen, ipv voor anderen te zorgen. Sterkte meid.
Juist als je een moeilijk leven hebt gehad tot nu toe, moet je eerst leren op je eigen benen te staan, gelukkig te worden met jezelf, en het fijn vinden om voor jezelf te zorgen, ipv voor anderen te zorgen. Sterkte meid.
zondag 16 januari 2011 om 14:46
Alleen je OP gelezen.
Ik denk niet dat iedereen er de behoefte aan heeft om zijn wilde haren kwijt te raken. Als je nu geen party animal bent, is de kans groot dat dat 'em ook niet meer gaat worden. Wil natuurlijk niet zeggen dat je nooit een avondje op stap wil o.i.d., maar dat kan altijd wel natuurlijk.
Dat gezegd hebbende, denk ik toch dat ik het nog niet zou doen. Zijn zorgen worden op dat moment ook jouw zorgen, en als ik je OP zo lees, heeft hij er nog wel een paar. Ik zou die nog niet op mij willen nemen.
Wat bedoelt hij trouwens met 'de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezin met hem wil vormen'? Ben jij die liefde en zou hij het uitmaken voor iemand die wel bij hem in wil trekken, of is het juist dat jij die 'iemand' bent? Voor dat laatste zou ik ook passen...
Sterkte!
Ik denk niet dat iedereen er de behoefte aan heeft om zijn wilde haren kwijt te raken. Als je nu geen party animal bent, is de kans groot dat dat 'em ook niet meer gaat worden. Wil natuurlijk niet zeggen dat je nooit een avondje op stap wil o.i.d., maar dat kan altijd wel natuurlijk.
Dat gezegd hebbende, denk ik toch dat ik het nog niet zou doen. Zijn zorgen worden op dat moment ook jouw zorgen, en als ik je OP zo lees, heeft hij er nog wel een paar. Ik zou die nog niet op mij willen nemen.
Wat bedoelt hij trouwens met 'de liefde van zijn leven opgeven voor iemand die wel een gezin met hem wil vormen'? Ben jij die liefde en zou hij het uitmaken voor iemand die wel bij hem in wil trekken, of is het juist dat jij die 'iemand' bent? Voor dat laatste zou ik ook passen...
Sterkte!
zondag 16 januari 2011 om 14:49
Je bent 19 en hij is bijna 20 jaar ouder en heeft bovendien hele jonge kinderen (je hebt het over luiers) dat betekent dat hij maar net uit zijn huwelijk is. Deze relatie is natuurlijk nog maar in een beginfase en eigenlijk kansloos omdat jij zo jong bent en hij in een totaal andere fase zit.
Jij hoort niet voor zijn kinderen te zorgen, dat hoort hij zelf te doen. Jij hoort op school te zitten
Jij hoort niet voor zijn kinderen te zorgen, dat hoort hij zelf te doen. Jij hoort op school te zitten
zondag 16 januari 2011 om 14:51
zondag 16 januari 2011 om 15:12
zondag 16 januari 2011 om 15:13
Hij bedoelt dus: Tja ik ben dan wel 38, en jij 19, en ja ik weet wel dat je nog studeert en je ook een eigen leven zou moeten hebben, dat zet je allemaal maar op zij voor mij want ik heb 3 kinderen, en ik heb geen zin om er alleen voor te zorgen. Dat het jouw kinderen niet zijn maakt niks uit. En ik kan je best zo chanteren door te zeggen: Je bent dan wel de liefde van mijn leven, maar als je niet met me wilt samen wonen en niet voor mijn kinderen wilt zorgen, zoek ik wel iemand die dat wel wil. Ook al is die iemand niet de liefde van mijn leven.
Wat jij dus ook niet bent! Kom op zeg, dit wil je toch niet echt?! Meid, doe je ogen open.
Wat jij dus ook niet bent! Kom op zeg, dit wil je toch niet echt?! Meid, doe je ogen open.
