Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
maandag 17 december 2007 om 20:04
Nee hoor, niet te bang om te schrijven... eerder te "december" om te schrijven. En te druk, iets wat ik bewust op zoek om dat decemberige een beetje te overspoelen.
Afgelopen wekend eerst een feestje bij vrienden gehad, echt een goede avond. Veel gekletst, en zo hard gelachen dat de tranen nu eens van de pret over mijn wangen biggelden. Ik heb echt kanjers van vrienden, écht!
Ben daar ook blijven slapen, en 's morgens een héél goed gesprek gehad met de vriendin des huizes. Heerlijk over Hero, over doorgaan, en over terugkijken. Over keuzes maken, en bewustwording. Over wensen en dromen, angsten en verlangens. Echt fijn, terwijl ik nog geeneens koffie op had! Gewoonlijk komt er dan geen volzin mijn strot uit, terwijl ik nu vol vuur zat te betogen! Zal aan het onderwerp hebben gelegen!
Thuis heb ik de kerstboom opgetuigd. Eeerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het weinig scheelde of ik had hem afgetuigd in plaats van op, ieder kerstbal deed mijn frustratie en woede stijgen. Iedere kerstbal deed mij denken aan vorig jaar, vorige kerst, in het vorige huis. Mijn vorige leven. Mijn Kerst met Hero.
Het was een bizarre kerst. Mopsey was er niet, en Hero en ik hadden besloten dat het tijd was voor Een Goed Gesprek. Twee dagen de telefoon eruit, de kachel op tien, en de deur op slot. Wij waren even van de wereld af, samen. Samen gingen we de diepte in, figuurlijk met de billen bloot. Gevoelens op tafel, en geen onderwerp werd vermeden. Of eigenlijk wel; we hebben het niet over de Dood gehad. De Dood, die stond immers nog zover van ons af. Oké, Hero zou anderhalve week later met een heel zwaar chemo-traject beginnen, en we beseften ons terdege dat het zeer twijfelachtig was af dat wel enig effect zou hebben, maar hey...zelfs bij minimaal effect zou Hero het toch wel enkele jaren moeten kunnen volhouden, toch? Toch?
Daar spraken we dus niet over, maar verder legden we ons binnenste open. Bespraken we alle aspecten van onze relatie, hoe we wilden dat we met Mopsey omgingen, wat we van elkaars rol daarin vonden, en hoe mijn ex in ons leven moest passen. Alles schreven we op ons whiteboard. Hero's whiteboard. Binnen de kortste keren stond het bord vol met wolkjes, gedachten, uitspraken, conclusies, kanttekeningen en vraagtekens. Maar het meest dominante op het bord waren de spelregels die Hero daar had neergezet:
- Ik hou van mij!
- Ik hou van jou!
- Jij houdt van mij!
- Wij houden van Mopsey!
- Time Outs worden gerespecteerd.
- Humor moet.
Het tweedagen durende gesprek, soms afgewisseld met kant en klare lif-lafjes, was liefdevol, pijnlijk, confronterend, persoonlijk en mooi. En als de emoties te hoog stegen, grepen we terug op de spelregels. Het was een bizarre kerst, de meest persoonlijke en intense die ik ooit heb beleefd. En heel symbolisch; als herboren, vol hoop en nieuwe kracht kropen we na die twee dagen onze stal weer uit.
Nu is het opeens weer kerst. Zomaar uit het niets.
De kerstboom staan. De nostalgische kerstboom, Engelse stijl. Met Hero's Ierse kruis erin, Mopsey's teddybeertjes, mijn engeltjes, het hert dat mijn vader maakte toen hij nog op de basisschool zat, en sterretjes. Het maakt een sfeervol geheel, maar wat zou ik dat kreng graag van het balkon afpleuren. Ik doe het niet, het zou Mopsey's hart breken (die is zo into kerst dat ze zelfs een mini-boompje voor Malley heeft opgetuigd....helemaal zelf gedaan, ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen hoe het bonte gedrocht eruit ziet, hihi...).
Ja, mijn huis is kerstig. Maar ik niet. Ik denk terug aan de spelregels van vorig jaar: "ik hou van mij, ik hou van jou, jij houdt van mij, we houden van Mops, ik respecteer je time-out...maar die heeft verdomme nu wel lang genoeg geduurd!!!!!".
Afgelopen wekend eerst een feestje bij vrienden gehad, echt een goede avond. Veel gekletst, en zo hard gelachen dat de tranen nu eens van de pret over mijn wangen biggelden. Ik heb echt kanjers van vrienden, écht!
Ben daar ook blijven slapen, en 's morgens een héél goed gesprek gehad met de vriendin des huizes. Heerlijk over Hero, over doorgaan, en over terugkijken. Over keuzes maken, en bewustwording. Over wensen en dromen, angsten en verlangens. Echt fijn, terwijl ik nog geeneens koffie op had! Gewoonlijk komt er dan geen volzin mijn strot uit, terwijl ik nu vol vuur zat te betogen! Zal aan het onderwerp hebben gelegen!
Thuis heb ik de kerstboom opgetuigd. Eeerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het weinig scheelde of ik had hem afgetuigd in plaats van op, ieder kerstbal deed mijn frustratie en woede stijgen. Iedere kerstbal deed mij denken aan vorig jaar, vorige kerst, in het vorige huis. Mijn vorige leven. Mijn Kerst met Hero.
Het was een bizarre kerst. Mopsey was er niet, en Hero en ik hadden besloten dat het tijd was voor Een Goed Gesprek. Twee dagen de telefoon eruit, de kachel op tien, en de deur op slot. Wij waren even van de wereld af, samen. Samen gingen we de diepte in, figuurlijk met de billen bloot. Gevoelens op tafel, en geen onderwerp werd vermeden. Of eigenlijk wel; we hebben het niet over de Dood gehad. De Dood, die stond immers nog zover van ons af. Oké, Hero zou anderhalve week later met een heel zwaar chemo-traject beginnen, en we beseften ons terdege dat het zeer twijfelachtig was af dat wel enig effect zou hebben, maar hey...zelfs bij minimaal effect zou Hero het toch wel enkele jaren moeten kunnen volhouden, toch? Toch?
Daar spraken we dus niet over, maar verder legden we ons binnenste open. Bespraken we alle aspecten van onze relatie, hoe we wilden dat we met Mopsey omgingen, wat we van elkaars rol daarin vonden, en hoe mijn ex in ons leven moest passen. Alles schreven we op ons whiteboard. Hero's whiteboard. Binnen de kortste keren stond het bord vol met wolkjes, gedachten, uitspraken, conclusies, kanttekeningen en vraagtekens. Maar het meest dominante op het bord waren de spelregels die Hero daar had neergezet:
- Ik hou van mij!
- Ik hou van jou!
- Jij houdt van mij!
- Wij houden van Mopsey!
- Time Outs worden gerespecteerd.
- Humor moet.
Het tweedagen durende gesprek, soms afgewisseld met kant en klare lif-lafjes, was liefdevol, pijnlijk, confronterend, persoonlijk en mooi. En als de emoties te hoog stegen, grepen we terug op de spelregels. Het was een bizarre kerst, de meest persoonlijke en intense die ik ooit heb beleefd. En heel symbolisch; als herboren, vol hoop en nieuwe kracht kropen we na die twee dagen onze stal weer uit.
Nu is het opeens weer kerst. Zomaar uit het niets.
De kerstboom staan. De nostalgische kerstboom, Engelse stijl. Met Hero's Ierse kruis erin, Mopsey's teddybeertjes, mijn engeltjes, het hert dat mijn vader maakte toen hij nog op de basisschool zat, en sterretjes. Het maakt een sfeervol geheel, maar wat zou ik dat kreng graag van het balkon afpleuren. Ik doe het niet, het zou Mopsey's hart breken (die is zo into kerst dat ze zelfs een mini-boompje voor Malley heeft opgetuigd....helemaal zelf gedaan, ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen hoe het bonte gedrocht eruit ziet, hihi...).
Ja, mijn huis is kerstig. Maar ik niet. Ik denk terug aan de spelregels van vorig jaar: "ik hou van mij, ik hou van jou, jij houdt van mij, we houden van Mops, ik respecteer je time-out...maar die heeft verdomme nu wel lang genoeg geduurd!!!!!".
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 17 december 2007 om 21:26
Ik moest vanavond toen ik mijn zoontje op bed legde ineens denken aan een gruwelijke nachtmerrie die ik een maand of drie, vier geleden had, waarin ik dus droomde dat mijn zoontje van toen een maand of zeven was overleden.
God, wat voelde ik me toen gruwelijk, diep -veel dieper dan ik ooit had kunnen bedenken- wanhopig en radeloos. Ik heb echt keihard zitten janken toen ik wakker werd. Maar ik wérd tenminste wakker en het wás gelukkig maar een droom. En daarna moest ik dus aan jou denken vanavond: ik kan me niet indenken hoe het moet zijn als het geen droom is en je verder moet. En je een kerstboom op moet tuigen voor je dochter terwijl je alleen maar wilt dat het vorig jaar was. Weer een keer, het is een cliché maar wel een heel welgemeende Mims, heel heel veel sterkte
God, wat voelde ik me toen gruwelijk, diep -veel dieper dan ik ooit had kunnen bedenken- wanhopig en radeloos. Ik heb echt keihard zitten janken toen ik wakker werd. Maar ik wérd tenminste wakker en het wás gelukkig maar een droom. En daarna moest ik dus aan jou denken vanavond: ik kan me niet indenken hoe het moet zijn als het geen droom is en je verder moet. En je een kerstboom op moet tuigen voor je dochter terwijl je alleen maar wilt dat het vorig jaar was. Weer een keer, het is een cliché maar wel een heel welgemeende Mims, heel heel veel sterkte
maandag 17 december 2007 om 22:56
Het schijnt ooit weer te kunnen, Lapin. Ook voor jou een hele dikke knuffel in deze o zo donkere dagen!
Weer een flashback:
Zojuist werd ik gebeld door iemand die ik werkelijk al járen en járen niet gesproken heb. Was best een gezellig gesprek, maar tegelijkertijd zo confronterend.
Ik wist ineens weer hoe ik reageeerde toen ik twee jaar geleden de telefoon oppakte en een hele diepe stem in mijn oor hoorde zeggen "Hoi, met Hero". De herkenning vloog als een hete wind door mijn lichaam, die stem, dat accent, die intonatie, dat enorm warme timbre. Dit was de stem die, ookal had ik hem in geen tijden gehoord, mij geruststelde in mijn dromen. de stem van Hero. Ik kon en kan hem blindelings herkennen, tussen duizenden andere klanken. Niet door te luisteren, maar door te voelen. Die stem vliegt zo mijn hart in.
"Hoi, met Hero". Ik kon alleen maar stil zijn, kon geen woord meer uitbrengen. Ik had Hero in geen tijden gesproken, maar nog niet eerder was ik zo bewust van mijn gevoel voor hem. Door zijn stem. Door de lagen kippenvel die ineens op mijn armen stonden, door de tranen die mijn zicht vertroebelden, en door de zenuwen die vanuit het niets door mijn buik gierden.
Ik geloof dat ik de telefoon zowat mijn oor in duwde, om maar dichter bij diegene te zijn die belde. Hero. Hero die alleen maar stilte hoorde, maar zoals altijd wíst wat er in mij omging. Wist wat er in mij omging en grinnikte. Zijn diepe, plagerige lachje. Ik was totaal en volledig verkocht, en giechelde terug. Samen waren we even respectvol stil...om daarna 6-en-een-half uur lang onafgebroken met elkaar aan de telefoon te hangen.
Ik praatte graag met Hero. Allereerst omdat hij van die mooie, wijze dingen kon zeggen, maar stiekem ook omdat ik zo ontzettend graag luisterde naar die mysterieuse, mannelijke stem van hem.
Het telefoontje van vanavond was gezellig.
Het telefoontje van twee jaar geleden was een keerpunt, een begin. Het was de stem van mijn hart die me riep. Die me belde. Nooit geweten dat de stem van mijn hart zo mannelijk klonk!
Weer een flashback:
Zojuist werd ik gebeld door iemand die ik werkelijk al járen en járen niet gesproken heb. Was best een gezellig gesprek, maar tegelijkertijd zo confronterend.
Ik wist ineens weer hoe ik reageeerde toen ik twee jaar geleden de telefoon oppakte en een hele diepe stem in mijn oor hoorde zeggen "Hoi, met Hero". De herkenning vloog als een hete wind door mijn lichaam, die stem, dat accent, die intonatie, dat enorm warme timbre. Dit was de stem die, ookal had ik hem in geen tijden gehoord, mij geruststelde in mijn dromen. de stem van Hero. Ik kon en kan hem blindelings herkennen, tussen duizenden andere klanken. Niet door te luisteren, maar door te voelen. Die stem vliegt zo mijn hart in.
"Hoi, met Hero". Ik kon alleen maar stil zijn, kon geen woord meer uitbrengen. Ik had Hero in geen tijden gesproken, maar nog niet eerder was ik zo bewust van mijn gevoel voor hem. Door zijn stem. Door de lagen kippenvel die ineens op mijn armen stonden, door de tranen die mijn zicht vertroebelden, en door de zenuwen die vanuit het niets door mijn buik gierden.
Ik geloof dat ik de telefoon zowat mijn oor in duwde, om maar dichter bij diegene te zijn die belde. Hero. Hero die alleen maar stilte hoorde, maar zoals altijd wíst wat er in mij omging. Wist wat er in mij omging en grinnikte. Zijn diepe, plagerige lachje. Ik was totaal en volledig verkocht, en giechelde terug. Samen waren we even respectvol stil...om daarna 6-en-een-half uur lang onafgebroken met elkaar aan de telefoon te hangen.
Ik praatte graag met Hero. Allereerst omdat hij van die mooie, wijze dingen kon zeggen, maar stiekem ook omdat ik zo ontzettend graag luisterde naar die mysterieuse, mannelijke stem van hem.
Het telefoontje van vanavond was gezellig.
Het telefoontje van twee jaar geleden was een keerpunt, een begin. Het was de stem van mijn hart die me riep. Die me belde. Nooit geweten dat de stem van mijn hart zo mannelijk klonk!
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 19 december 2007 om 17:28
Mimsekind
ik ben vanaf januari officieel je collega
dat vind ik zo leuk.
Kom ik elke zes weken een keer langs bij je op kantoor!
Ik hoop je eigenlijk dit jaar nog te kunnen zien,
probeer via mail wel even te kijken of het lukt.
Mijn eerste kerstkaart is op de bus.
Richting jou en Mops.
Vanavond de rest schrijven, maar wilde die van jou nog proberen voor de Kerst bij je te krijgen.
HUG!
ik ben vanaf januari officieel je collega
dat vind ik zo leuk.
Kom ik elke zes weken een keer langs bij je op kantoor!
Ik hoop je eigenlijk dit jaar nog te kunnen zien,
probeer via mail wel even te kijken of het lukt.
Mijn eerste kerstkaart is op de bus.
Richting jou en Mops.
Vanavond de rest schrijven, maar wilde die van jou nog proberen voor de Kerst bij je te krijgen.
HUG!
