ouders

Mijn moeder moest beginnen te werken toen ze 7 was. Mijn vader heeft een universitaire opleiding en is docent geweest. Ik kan weleens aan sommige dingen van mijn moeder storen. Maar ik heb er nooit problemen mee gehad. Wel met haar belangstelling om op te klimen en te laten zien dat we in de sociale ladder omhoog zijn gegaan.

Ten eerste zou je je arrogante en aanmatigende houding ten opzichte van je ouders eens aan de kant moeten gooien en zien dat ook zij het resultaat van hun opvoeding zijn. Hun wereld was destijds niet groter dan het dorp waar zij wonen, dus waar zouden zij die 'wereldwijsheid' die jij denkt te hebben vandaan moeten halen?

Dan, als antwoord op je vraag: ook ik kom uit een arbeidersmilieu, heb gestudeerd en carriere gemaakt. Ben 'pas' na mijn 30ste aan kinderen begonnen (maar wel full speed ahead, binnen no-time een huis vol), heb naast mijn gezin een prima baan, en een man die in de ogen van mijn ouders een watje is aangezien hij de helft van het huishouden op zich neemt (bij mijn ouders is uiteraard mijn moeder degene die dat doet, ze heeft zelfs nog ouderwets huishoudgeld, vind ik zó schattig!). Ondanks al die verschillen hebben wij respect voor elkaars keuzes. Al zouden mijn keuzes zeker niet de keuzes van mijn ouders geweest zijn (die hadden ook liever dat ik op mijn 22ste weer richting dorp kwam om te settelen), maar hun keuzes zijn ook niet de mijne. Maar desondanks kun je wél respect voor elkaar hebben. En dat mis ik echt ontzettend in jouw verhaal, het respect voor je ouders. Ze hebben er toch maar voor gezorgd dat jij gebruik kan maken van de capaciteiten die je hebt.

Trouwens, dat 'subtiel' duidelijk maken dat je te veel noten op je zang hebt, bleek bij mijn ouders te komen vanuit het idee dat vrouwen het in deze wereld niet zo ver kunnen schoppen. Ook mijn ouders hebben gemerkt dat sommige vrouwen het wél redden, ook voor hun is er dankzij mij een wereld opengegaan (zo is m'n vader nu verantwoordelijk voor het stofzuigen geworden sinds hij met pensioen heeft, want 'als Tanneketoverhex' man het kan, kan jij het ook'. Jaja, emancipatie ten top!!).

Moraal: Leer van elkaars fouten en haal je op aan elkaars hoogtepunten. Kijk niet zo neer op je ouders, want zij hebben ook moeten roeien met de riemen die zij hadden. Open hun wereld door te laten zien dat die noten die jij op je zang hebt werkelijkheid kunnen worden.

Ik kan me je ouders goed voorstellen als jij de houding hebt dat het bij anderen zoveel beter is dan bij hen.

Als jij respect wilt van je ouders zul je dat zelf ook moeten hebben voor hun keuzes.

Jouw ouders geven aan wat zij graag hadden gezien en dat mag denk ik ook, je bent namelijk hun kind. Jij denkt daar anders over en daar is niks mis mee maar om daar je ouders zo op aan te vallen...

Dat je je ergert aan hun muzieksmaak vind ik persoonlijk echt heel erg, wie denk jij wel niet dat je bent om over zoiets te vallen?

Ik zou me als ouders schamen voor een kind dat ik blijkbaar zo heb opgevoed dat zij geen respect heeft voor andere uit de 'lagere sociale klasse' en daarop neerkijkt.

Ik begrijp best dat het soms moeilijk is om uit te leggen waar je mee bezig bent of wat je bezig houd omdat ze niet gestudeert hebben maar daar heb je dan studiegenoten (of de wel geweldige ouders van je hoogopgeleiden vrienden) voor.

Grappig, jij schrijft: er is meer respect voor andersdenkenden, terwijl je zelf totaal geen respect hebt voor je ouders die anders denken... Je meet met 2 maten meid!

Ik vind dat TO wel erg hard wordt aangevallen. Ik herken dit van een vriendin van mij en ik zie aan haar hoe lastig het is als je je sores niet kan delen met je ouders en je ouders ook nog eens afwijzen wat je doet.

Heeft niets met respect voor je ouders te maken, is gewoon een erg moeilijke situatie.

@ spijker, TO doet precies hetzelfde naar haar ouders toe. Een vriendin van mij heeft precies hetzelfde als TO en gaat daar toch wel even anders mee om.

Als zij thuis is past ze zich aan aan het 'nest' waar ze uitkomt. Je ouders ga je echt niet veranderen. Wat moeten zij doen om wel te voldoen aan de wensen van TO? Alsnog gaan studeren? Naar muziek luisteren die ze niet mooi vinden? Luisteren naar verhalen waar ze niks van snappen?

Voor ouders is het ook niet makkelijk om te beseffen dat je kind je voorbij groeit en kan me voorstellen dat je daar dan ook opstandig van wordt. Als ouder wil je ook niet dat je niet meer met je eigen kind kan praten of geen advies meer kan geven omdat (ze vinden dat) ze slimmer zijn dan jij.

Ik denk dat veel mensen regelmatig een kloof voelen met hun ouders, het is maar net hoe je er mee omgaat.

Hoog opgeleid zijn betekent ook ruim denken en begrip op kunnen brengen voor de manier van denken van je ouders. Begrip betekent niet dat je ze als een schaap moet volgen. Trek je eigen plan, maar bedenk dat je ouders je op de wereld hebben gezet. Een situatie als deze is niet makkelijk, ik weet er alles van, maar het wil niet zeggen dat je beperkt bent in je mogelijkheden (laat je niet ontmoedigen door een artikel, zie het als een uitdaging).



Wist je trouwens dat intelligentie grotendeels genetisch is en grotendeels via de moeder loopt? Misschien helpt het om je moeder met andere ogen te bekijken. Wees dankbaar voor de kansen die je krijgt. Je weet niet wat je ouders hebben moeten laten...



Succes!

Eens met Spijker. Als je uit een arbeidersmilieu komt, is studeren (en de bijbehorende sociale verwachtingen) best lastig. Je hebt geen klankbord thuis en je kunt het gevoel krijgen dat je ouders je 'naar beneden proberen te trekken'. Echter, TO zal toch in haar achterhoofd moeten houden dat haar ouders vast hartstikke trots zijn op hun slimme dochter, die het toch maar even doet, dat studeren. Bovendien is het van belang dat TO beseft dat het referentiekader van haar ouders niet (meer) die van haar is, waardoor wederzijds begrip verminderd.



Overigens vind ik wel dat je ergeren aan de muzieksmaak van je ouders een beetje aanmatigend overkomt. Dat zij dat prettige muziek vinden, maakt hen niet minder dan mensen die alleen maar klassiek luisteren he? (vind de muziekkeuze van mijn ouders ook niet altijd alles, maar zij moeten er naar luisteren, ik niet...)

Laat maar

Waarschijnlijk schrijft TO hier nu even van zich af, wil helemaal niet zeggen dat ze zich arrogant opstelt naar haar ouders. Wie weet slikt ze daar wel altijd braaf al haar woorden in.



TO ik denk dat je zal moeten accepteren dat je niet alles met je ouders kan delen. Dat is jammer, maar niet heel erg. Gelukkig heb je ook vrienden met wie je dingen over studeren en in de stad wonen wel kan delen.

En wie weet wordt het later beter, als je klaar bent met studeren en werkt. Je ouders hebben zelf niet gestudeerd en kunnen zich er kennelijk niet veel bij voorstellen, maar ze hebben wel gewerkt. En veel werk-dingen zijn toch op ieder werkniveau aan de orde.

Ik begrijp heel goed je probleem. Het is heel moeilijk aansluiting te vinden in een dergelijke situatie, om maar van gespreksstof te zwijgen. Mijn ouders communiceren niet op een normale toon, maar gaan gelijk schreeuwen zodra ze geen argumenten meer kunnen verzinnen of te weinig weten over het onderwerp.

Dit is soms wel lastig om ze te mengen met mijn zakelijke connecties. Soms op openingen of feestjes moet ik instructies geven, dat ze niet gelijk hun hele levensverhaal gaan ophangen tegen zakelijke relaties. Dit geld voornamelijk voor moeder en zus.

Vader komt niet eens.

Ze snappen geen keuzes als studies en fulltime werken met kinderen en het belangrijkste in hun leven is boodschappen doen en winkelen. Vader is stiekem wel trots, maar zou dat nooit toegeven.

Mijn tip aan jou (ervaringsdeskundige hahaha) probeer ze niet te veranderen, het gaat je niet lukken.

Probeer ze niet te overtuigen, het gaat je niet lukken.

Probeer ze het niet eens uit te leggen, maar leef gewoon je leven.

Als iemand hierover een opmerking maakt, maak ik de grap, dat ik waarschijnlijk geadopteerd ben. (weet het ,is heel erg )

Romantiseer je het beeld van ouders uit de 'hogere'sociale klasse' (ik neem aan dat je dit vanuit een socialogisch perspectief zo noemt?)niet een beetje?

Want mijn schoonouders, hebben alletwee aan de universiteit gestudeert maar ik (als kind uit een in hun ogen lagere sociale klasse) kreeg de vraag of ik dat nou niet ontzettend gemist had, het feit dat ik geen gymnasium had gedaan en dus nooit de griekse klassiekers had gelezen.Dat ik op de universiteit zat was in hun ogen toeval. Toch zie ik het als een product van hun opvoeding dt zij dit soort vragen stellen. Net zoals mijn ouders ook niet alles perfect doen en mijn moeder zich heel vaak heeft uitgesproken over wanneer ik nu eens gewoon ging werken. Maar nu een paar jaar later zijn ze trots op me, want een carriere, man en kind. En ik zie wat ik van hen heb meegekregen (gezelligheid, niet ieder gesprek hoeft een interlectuele discussie te zijn) Ik merk wel dat ik het de afgelopen jaren meer ben gaan waarderen.



Mijn vraag aan jou is: heb je het hier wel eens met ze over gehad? Heb je ze wel eens verteld waarom je andere keuzes maakt?

Ik herken het wel, mij werd altijd verteld dat ik maar niet moest denken dat ik veel weet enkel om een universitaire studie. Het draait tenslotte om praktijkervaring. Maar ach het houdt me met beide benen op de grond. Zolang je het kan relativeren zit er veel wijsheid in.

Het is alleen wel zo dat er bij mij thuis dan voorbijgegaan wordt aan het stukje theorie en analytisch vermogen dat nodig is voor mijn beroep. Het is soms wel jammer dat ik hen perspectief snap maar zij de mijne niet. Maar zoals eerder gezegd, trek je eigen plan, al is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan.



Ik kan me soms ook storen aan bepaalde gewoonten maar ik weet zeker dat dat weleens wederzijds is. Ik probeer hen in hun waarde te laten al zijn ze een stuk minder enthousiast over mijn studie dan ik zelf.

quote:Hasse88 schreef op 18 januari 2011 @ 07:45:



Overigens vind ik wel dat je ergeren aan de muzieksmaak van je ouders een beetje aanmatigend overkomt. Dat zij dat prettige muziek vinden, maakt hen niet minder dan mensen die alleen maar klassiek luisteren he? (vind de muziekkeuze van mijn ouders ook niet altijd alles, maar zij moeten er naar luisteren, ik niet...)Mijn ouders hebben ook 'n totaal andere muzieksmaak dan ik. Zij houden van klassiek en ik van popmuziek. Samen in de auto dus geen radio/cd aan. Jammer, maar 't is niet anders.

quote:Jamey schreef op 18 januari 2011 @ 07:43:

Hoog opgeleid zijn betekent ook ruim denken en begrip op kunnen brengen voor de manier van denken van je ouders.

In mijn ogen betekent hoogopgeleid zijn niet meer dan dat je een papiertje hebt behaald op een school waarvan " men" toevalling vindt dat daar hoger onderwijs gegeven wordt. Als ik zie wat er destijds tijdens mijn HBO opleiding allemaal rondliep en het nog gehaald heeft ook, is de hoge pet die ik ooit op had van hoger onderwijs behoorlijk naar beneden gevallen hoor! Maar dat terzijde...



Ik kom uit een arbeidersgezin, mijn beide ouders zelf ook. Mijn broer had geen enkele ambitie om verder te leren na het LBO. Zelf heb ik gymnasium gedaan en daarna HBO. Ten tijde van het gymnasium merkte ik wel dat mijn ouders en broer even moesten wennen. Ik was de eerste in de familie die, zo het er naar uitzag, zou gaan studeren. Ik heb ook wel eens te horen gekregen dat ik maar niet moest denken dat ik alles al wist, dat ik er toch wel voor zou moeten werken, en mijn broer vindt nog steeds dat kantoorwerk eigenlijk niet WERKen zou mogen heten

Ik heb me hier eigenlijk nooit zo aan gestoord (ik kon ook echt wel een arrogante heks zijn af en toe), het hield me wel prima met beide beentjes op de grond. Mijn ouders hebben me juist ook wel altijd gestimuleerd om door te gaan (je kunt goed leren dus doe er wat mee). Mijn vader is begonnen met fabriekswerk op zijn 15e en is heeeeel langzaam opgeklommen en heeft nu een leidinggevende functie. Mijn moeder moest stoppen met haar werk bij een bank toen ik geboren werd en heeft daar altijd van gebaald. Wat zeg ik, gruwelijk de pest over in gehad. Ze had zo graag parttime willen gaan werken, maar dat was toen nog (net) niet. Zij is uiteindelijk nadat mijn broertje en ik naar school gingen en wat zelfstandiger werden, via poetswerk en baliewerk zelf ook weer opgeklommen naar een semi-leidinggevende functie. Ambities genoeg dus! Ze hebben ook een brede interesse en nee, niet alle interesses delen we (muzieksmaak bv, brrrrr, vreselijk, maar ja dat denken zij andersom ook).



Dat je ouders lager opgeleid zijn, hoeft dus helemaal niet te betekenen dat je contact met ze verliest op bepaalde vlakken. Je kunt ook de overeenkomsten zoeken in plaats van de verschillen.

Dan ben je het maar niet eens over muziek of kunst, who cares? Ieder zijn keus hoor (daarom doet Frans Bauer het goed, als het aan MIJ had gelegen was dat ook wel anders geweest).



Je openingspost bezorgt me wel een beetje jeuk moet ik zeggen. Ik weet niet of je het zo voelt als dat het overkomt, of dat dat weer het bekende nadeel is van een geschreven tekst, voor mij spreekt er een flinke arrogantie en neerbuigendheid uit naar je ouders toe. Je ouders hebben hun leven opgebouwd, hun keuzes gemaakt. En misschien hadden zij achteraf ook wel dingen anders willen doen, maar was dat in die tijd gewoon niet mogelijk. Ze hebben jou niet alleen een dak boven het hoofd gegeven, te eten gegeven, maar nu ook de mogelijkheid gegeven om te gaan studeren. Zo ik het uit je post lees, zijn het helemaal geen verkeerde mensen, maar denken ze niet hetzelfde als jij. Is dat nou zo erg? Dan zoek onderwerpen waar je het wel over kunt hebben, luister je naar hun muziek als je bij hen bent, en verdiep je je in hun leven!



Daarbij heb ik juist al meerdere malen gemerkt dat het vaak de hoger opgeleide ouders zijn/waren, die zich autoritair opstellen, geen respect hebben voor andermans mening en waarbij interesse in kunst, cultuur etcetera zich vooral uitte in competities wie de duurste kunst aan de muur had hangen, de duurste wijnen dronk en de nieuwste Audi Aachthondermiljoen reed. Maar he, als je je daar meer bij thuis voelt....

Ik denk als je verder kijkt dan het stukje 'opleiding', dat veel mensen zich herkennen in je gevoelens. Simpelweg het losmaken van je ouders en het vinden van je eigen pad kan met veel strubbelingen gepaard gaan. Ik zelf heb weliswaar geen uni achtergrond maar herken wel je gevoelens over de aansluiting en het gevoel je 'roots' te missen. Dat kan best naar zijn maar bedenk je zoals hier al eerder aangegeven, dat ook je ouders weer hun eigen geschiedenis hebben. Ik durf namelijk te hopen dat je niet echt zo oppervlakkig bent dat het je echt zo vreselijk dwars zit dat je ouders een andere muzieksmaak hebben. ook grapjes maken over evt. Geadopteerd zijn zoals iemand anders hier zei, vind ik jammer. Het blijven je ouders en het staat een stuk intelligenter als je ze niet publiekelijk af valt. Ik krijg het gevoel als ik dergelijke dingen lees, dat je dan nog steeds bezig bent je plaatsje te veroveren. Probeer de humor ervan in te zien en bedenk je dat niet alles is wat het lijkt. Jij hebt nu volgens mij hele uitgebreide fantasien over die gezinnen waar bij de haard onder het genot van een goed glas cognac de meest interessante discussies gevoerd werden, daar zal vast weer wat anders zijn. * excuus als ik warrig schrijf, het scherm van de telefoon is klein *

TO komt arrogant over. Ik denk dat het door haar leeftijd komt. Ze moet nog veel leren en een paar keer op haar bek vallen.



Trouwens, mijn liefde voor dark methal en hiphop wordt door geen van mijn ouders gewaardeerd, niet door mijn hoogopgeleide vader, niet door mijn ongeletterde moeder.

Volgens mij is het heel normaal dat je op een gegeven moment je ouders inhaalt op allerlei vlakken. Je groeit op in een totaal andere wereld dat zij, er gebeurt zoveel, zoveel om uit te kiezen...



Mijn ouders zijn een product van hun opvoeding, van hun tijd. Als ik zie hoe ze hun best doen om mee te gaan met deze snelle tijd, dan kan ik daar alleen maar respect voor hebben. We vinden elkaar altijd, hoe groot het gat tussen ons soms ook is.



Verder zijn ze me zeer dierbaar, en hebben ze voor allerlei menselijke problemen hele goede oplossingen. Dat verandert namelijk niet. En nee, ik vraag ze niet om allerlei kunstjes op de computer te doen. Of wie er in de top 40 staat. En ze hebben hun eigen dagelijkse beslommeringen. En eerlijk gezegd heb ik daar tegenwoordig steeds vaker de behoefte aan. Het leven is zo snel, zo druk, dat het bij mijn ouders een soort van oase is geworden.



Ik hou ontzettend veel van mijn ouders, ondanks, of misschien wel dankzij hun 'beperkingen'. Zij zijn, naast mijn man en kind, de meest belangrijke mensen op deze wereld. Ze hebben me gevoed, verschoond, voorzien van kleding, liefde, een warm thuis, scholing, geld, humor, levenslessen en heel veel lol. Ik ben wie ik ben, mede vanwege mijn ouders. Dat is niets om je voor te schamen, maar om trots op te zijn! En verder ontwikkel je je op je eigen manier. En, mocht je kinderen krijgen, dan zullen zij hetzelfde zeggen over een aantal jaren. Wedden?



En als ik een intellectueel gesprek wil voeren, dan doe ik dat wel met mijn man.



Ik wens je veel wijsheid toe.



M.

Wat een lieve post, mjdh. Zo voel ik het ook.

Wat heb jij een rooskleurig beeld van hoogopgeleide ouders.

Mijn ouders zijn hoogopgeleid met erg goede banen. Zelf ben ik ook hoogopgeleid net als de rest van de familie.

Zitten we daarom op 1 lijn? Nee! Totaal niet!

Mijn moeder kan ik niets mee met haar eeuwige geblaat over haar carrière.

Vroeger vluchtte ik altijd naar moeders die onopgeleid, werkloos thuis zaten. Heerlijk om met een kop thee en een koekje te kletsen over gezellige onderwerpen en daarbij aandacht te krijgen die ik thuis niet kreeg.

Ik heb nog nooit iemand ontmoet die een probleemloze relatie heeft met z'n ouders. Zeker niet in de studietijd, vaak toch de periode dat je je voor het eerst echt los gaat maken van je ouders.



Heeft denk ik niet zo veel met het niveau van je ouders te maken. Verder lijkt het gras altijd groener bij de ander.

Ik weet dat vroeger anderen mijn ouders zo leuk vonden, terwijl ik dacht, pffff... ik heb liever die van jullie.



Mijn ouders hebben geen school gehad. Een vriend van me had een vader die professor was. Hij is MBO gaan doen. Ook geen feestje, kan ik je vertellen.



Je ouders houden van je. Meer kun je niet willen.

Verder ben jij verantwoordelijk voor je eigen geluk en niet iemand anders.

quote:raamdozijn schreef op 18 januari 2011 @ 02:45:

Mijn ouders zijn laagopgeleid en houden er een echte arbeiderscultuur (naar woord, maar ik noem het maar bij de naam) op na.Geen idee wat dat precies is, maar van vaderskant kom ik uit een arbeidersfamilie. Grafische industrie, KVP, mentaliteit van keihard werken, groot familie-gevoel, en een constante drang zichzelf te verbeteren. Studeren dus, persoonlijke ontwikkeling. Grote politieke betrokkenheid, erg actief in de vakbond, arbeidersbeweging. Intellectueel, etc. Heeft er voor gezorgd dat mijn opa kon opklimmen naar een kaderfunctie, zijn kinderen kansen hebben gehad die hij niet had. Mijn vader kon zich ontwikkelen in een artistiek-intellectuele richting. Opgegroeid in de wederopbouw-jaren, mijn opa getekend maar niet gebroken door ervaringen in WO II, ze hebben diepe armoede gekend, maar zich daar nooit door laten bepalen. Type "niet lullen, maar poetsen" en nooit, maar dan ook nooit buigen voor geld, status of macht



Bedoel je zoiets met echte arbeiderscultuur? Lijkt me dan iets om trots op te zijn.



quote:De hierbij horende verschrikkelijke muzieksmaak en geen waardering voor kunst en cultuur kan ik nog wel hebben.Wellicht omdat je in staat bent je eigen muzieksmaak te relativeren, zodat je snapt dat smaak vrij weinig zegt?quote:Echter de mentaliteit van ‘het gezag’ (bijv. docenten, pastoor) hebben altijd gelijk, en vooral mijn moeders idee dat mensen zoals ‘wij’ ons maar niet overal in moeten mengen komen me mijn strot uit tegenwoordig.Bescheidenheid en inzicht in de grenzen van waar een nuttige bijdrage over gaat in meningen ventileren omdat je je eigen belang ernstig overschat vind je een negatieve eigenschap?quote:Doe maar ‘normaal’ dan doe je al gek genoeg is er nog zo een. Waarbij ‘normaal’ de normen van mijn ouders reflecteren."normaal" = enkelvoud en het onderwerp van de zin, "de normen van mijn ouders" zijn dat wat door "normaal" wordt gereflecteerd, dus "reflecteert" ipv "reflecteren", maar dat slechts als illustratie van een kernwaarde die ik zowel van mijn moeder (familie upper class) als van mijn vader (arbeidersfamilie) heb meegekregen: enige beheersing van het Nederlands is best nuttig.



Maar los daar van, de term "normaal", in de niet statistische zin van het woord, betekent grofweg zoiets als "volgens de normen". Normaal in de ogen van je ouders is dan dus per definitie dat wat overeenstemt met hun normen, denk je niet?



quote:Tijdens mijn opvoeding kwam ik deze dingen ook al vaker tegen, ik merkte al vroeg dat de sfeer bij vriendjes met hoogopgeleide ouders toch anders was dan bij ons en ik heb me daar altijd meer bij thuis gevoeld. Er is meer respect voor andersdenkenden, minder autoritair, eigen inbreng wordt belangrijk gevonden, meer aandacht voor culturele opvoeding en meer van dat soort zaken) (zal natuurlijk niet bij alle hoogopgeleiden zijn of andersom bij laagopgeleiden, maar ik vond het toen toch wel opvallend).Ja, dat lijkt me een heel juist vermoeden. Zelf afkomstig uit een typisch intellectueel gezin, heb ik altijd opvallend gevonden hoe de grootste inbreng van intellectuele interesse en culturele vorming van mijn vader, de arbeiderszoon kwam. Mijn moeder, zoals gezegd afkomstig uit de upper class, voelde zich daar uitstekend bij thuis, maar had tegelijk totaal niet de behoefte, de drive, van mijn vader om dat over te dragen op haar kinderen. Het is iets wat me vaker is opgevallen: de upper class lijkt eerder behoefte te hebben aan consolidatie dan aan verbetering, terwijl de middenklasse en de arbeidersklasse zich meer lijkt te richten op verbetering. Maar ook dat zijn natuurlijk extreme generalisaties, zeker in een relatief klasseloze maatschappij als de onze.quote:Gesprekonderwerpen zijn er ook nog maar weinig tussen mijn ouders en ik,Hier twijfel ik even, maar volgens mij is het "tussen mijn ouders en mij", maar ik twijfel wat.



Kost het je veel moeite om buiten je eigen activiteiten, en je eigen directe interesses een gesprek te voeren met mensen, of heb je dat alleen met je ouders?



quote:ze hebben geen idee waar ik me mee bezig houd en als ik dat probeer uit te leggen is het ook al weer snel te moeilijk of vergeten ze het weer.Dat lijkt me buitengewoon frustrerend. Sterker nog, ik herken dat wel. Mijn moeder (upper class milieu, gymnasium alfa, universiteit) is niet dom, heeft een brede vorming in haar opvoeding meegekregen, maar snapt echt volmaakt niets van waar ik mee bezig ben. Mijn vader (arbeiders milieu, mulo, hbo) is nog een stuk slimmer, brede vorming in zijn opvoeding meegekregen, maar snapt ook al niets van waar ik mee bezig ben. Dat is wel eens jammer, maar aan de andere kant, ik zou het wel erg beperkt vinden als ik alleen maar kan praten over waar ik mee bezig ben.quote:Onze normen en waarden liggen tegenwoordig te ver uit elkaar en ik merk dat ik moeilijk nog respect kan opbrengen voor hun levensstijl.Wat jammer dat je ouders je niet hebben weten te leren respect op te brengen voor mensen die anders zijn dan jij. Een ernstig gemis in je opvoeding. Maar ik begrijp dat je daarmee in het voetspoor van je ouders treedt?quote:Temeer omdat ze hun levensstijl nog steeds aan mij proberen op te dringen, door allerlei opmerkingen en verwachtingen die zij uitspreken. Zo verwachten ze onder andere dat ik na mijn studie weer in het dorp kom wonen. Moet ik constant verhalen aanhoren over leeftijdsgenoten die al samenwonen en het zo goed voor elkaar hebben. Soms worden er ook nare opmerkingen gemaakt als ik mijn werkelijke ambities voor een baan duidelijk maak (want dat studeren is allemaal wel goed, maar later full-time werken en een echte carrière opbouwen is dan weer niet de bedoeling, aangezien er wordt verwacht dat ik kinderen krijg (wat ook maar de vraag is)). Daarbij wordt me ook wel subtiel duidelijk gemaakt dat ik ‘te veel noten op mijn zang heb’ als ik het heb over een carrière heb. Ook het bestuurs-/ commissiewerk wat ik doe wordt niet gewaardeerd omdat het mij studievertraging heeft opgeleverd. Ik merk dat veel van dit soort zaken veel normalen worden gevonden door ouders van leeftijdsgenoten die zelf hebben gestudeerd, ik mis soms de steun en het inlevingsvermogen wat deze ouders wel kunnen bieden.Ik kan het me voorstellen. Mocht het enige troost zijn: het helpt je wel snel volwassen te worden. Ik herken er wel wat van, mijn ouders zijn sterk de artistiek-intellectuele-linksige kant opgegaan, terwijl ik zelf meer de zakelijke-rechtse kant ben opgegaan. Mijn ambities werden, om verschillende redenen, nooit zo goed door hen begrepen. Dat is wel eens jammer, maar zoals gezegd, het brengt je snel zelfstandigheid en volwassenheid bij, waaronder ik dan met name versta: staan voor je eigen keuzes, niet bij pappie en mammie uithuilen en je hand ophouden, maar leren van je fouten en zelf opstaan als je struikelt.quote:Mijn vraag is eigenlijk hoe gaan mensen die uit een zelfde milieu komen met deze situatie om? Ik zou graag wat ervaringen horen en weten hoe ik hier zelf beter mee om kan gaan.

Zie voorgaande.



Wat mij opvalt is dat je op een oppervlakkig niveau wel afstand lijkt te (willen) nemen van je milieu, maar dat je op diepere lagen vooral een product bent van precies dat milieu waar je je zo tegen af zet. Dat is lastig, maar het geeft je ook een boeiende keuze: ga je gefrustreerd tussen twee werelden blijven hangen, het intellectuele middenklassemilieu waar je zo graag bij zou willen horen enerzijds en het milieu van je ouders waar je zo duidelijk nog bij hoort anderzijds? of ga je op een volwassen manier het milieu waar je niet in thuis bent verkennen met behoud van echt respect voor waar je wortels liggen en waar je toch nooit helemaal los van zal komen?

quote:MEFS schreef op 18 januari 2011 @ 09:13:

TO komt arrogant over. Ik denk dat het door haar leeftijd komt. Ze moet nog veel leren en een paar keer op haar bek vallen.



Trouwens, mijn liefde voor dark methal en hiphop wordt door geen van mijn ouders gewaardeerd, niet door mijn hoogopgeleide vader, niet door mijn ongeletterde moeder.



Eens, de toon van de op bevalt mij ook niet echt...



Verder zie ik dat ook best, dat het lastiger is als je ouders laagopgeleid zijn, en je zelf een hogere opleiding doet. Maar de arrogantie/toon van de op ... dat geeft me de kriebels! jeuk!

Het komt op mij wat denigrerend over...



Ik vind trouwens alle verschillen tussen hoog- laagopgeleid niet zo erg. Bovendien kan het veranderen (mijn moeder had alleen lhno terwijl ik studeerde, en nu is ze 55 en doen een HBO studie). Ik vind dat het het leven interessanter maakt.

En net als wat Soley zegt: Je kunt ook de overeenkomsten zoeken in plaats van de verschillen.

Ik vind verschillen helemaal niet erg...

quote:MEFS schreef op 18 januari 2011 @ 09:13:

TO komt arrogant over. Ik denk dat het door haar leeftijd komt. Ze moet nog veel leren en een paar keer op haar bek vallen.



Trouwens, mijn liefde voor dark methal en hiphop wordt door geen van mijn ouders gewaardeerd, niet door mijn hoogopgeleide vader, niet door mijn ongeletterde moeder.