Werk & Studie
alle pijlers
ouders
dinsdag 18 januari 2011 om 10:10
Raamdozijn, ik kom niet uit een arbeidersgezin, maar snap/herken sommige van je ervaringen wel.
Wat ik je zou willen zeggen is: Probeer het goede in je ouders te waarderen. Wat hebben ze je geboden dat je het al zo ver hebt geschopt? Hebben ze karaktereigenschappen/activiteiten etc. waar je trots op bent? etc. Relatie met ouders is ingewikkeld. Je komt nooit echt los van ze en de manier waarop je ze waardeert is van invloed op de manier waarop je jezelf ziet. Je negatieve beeldvorming beinvloedt je zelfbeeld en kan je op die manier in de weg gaan zitten.
Weet je, het komt heel veel voor dat ouders de keuzes die hun kinderen in hun leven maken (over woonplaats, kinderen of niet, partner, werk etc.) afkeuren. Dit gebeurt in alle milieus. Maar gelukkig is het ook zo dat - hoe zeer ze ook tegen waren - ze zich er uiteindelijk wel bij neerleggen. Ga gewoon je eigen gang, maak je eigen afwegingen en keuzes en focus op wat je ouders je geboden hebben (of te bieden hebben). Dan kom je het verst.
Wat ik je zou willen zeggen is: Probeer het goede in je ouders te waarderen. Wat hebben ze je geboden dat je het al zo ver hebt geschopt? Hebben ze karaktereigenschappen/activiteiten etc. waar je trots op bent? etc. Relatie met ouders is ingewikkeld. Je komt nooit echt los van ze en de manier waarop je ze waardeert is van invloed op de manier waarop je jezelf ziet. Je negatieve beeldvorming beinvloedt je zelfbeeld en kan je op die manier in de weg gaan zitten.
Weet je, het komt heel veel voor dat ouders de keuzes die hun kinderen in hun leven maken (over woonplaats, kinderen of niet, partner, werk etc.) afkeuren. Dit gebeurt in alle milieus. Maar gelukkig is het ook zo dat - hoe zeer ze ook tegen waren - ze zich er uiteindelijk wel bij neerleggen. Ga gewoon je eigen gang, maak je eigen afwegingen en keuzes en focus op wat je ouders je geboden hebben (of te bieden hebben). Dan kom je het verst.
dinsdag 18 januari 2011 om 20:05
Mijn grootouders waren arbeiders, mijn ouders lagere middenklasse. Ik was van de eerste generatie van de familie die ging studeren.
Ondanks dat de cultuur van mijn familie iets ontwikkelder was dan die van TO, herken ik haar gevoel goed. Ik heb hier ook lang mee geworsteld toen ik studeerde.
Wat mij heeft geholpen is het besef dat mijn ouders in een andere tijd opgegroeid zijn en een andere opvoeding hebben gehad, waardoor zij geleerd hebben andere dingen belangrijk te vinden. Een beetje denigrerend gezegd, kunnen ze er ook niks aan doen dat ze zo zijn zoals ze zijn
Verder heb ik geaccepteerd dat ik met mijn ouders niet kan praten over mijn studie of werk, en dat ik geen steun of begrip van ze kan verwachten over dingen die ze niet kennen. Het loslaten van die verwachting heeft me heel veel rust gegeven.
Veel van de verwachtingen van TO's ouders herken ik ook, zoals snel afstuderen om te gaan werken, jong trouwen en kinderen krijgen, en terug komen naar het dorp. Dat heb ik allemaal niet gedaan
Jij bent de baas over je eigen leven, en omdat je volwassen bent heb je niet meer de goedkeuring van je ouders nodig (prent dit even goed in je oren).
Aan de andere kant zullen je ouders heus trots op je zijn, en ook best dingen van je leren, op de lange termijn.
Ik ben inmiddels 35 en de relatie met mijn ouders is nu beter dan ooit. Ik vind het heerlijk om af en toe een paar dagen bij mijn ouders op het platteland te logeren en even lekker te onthaasten.
Dat artikel dat je aanhaalt ken ik, en het is altijd erg herkenbaar voor me geweest. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik minder was dan de studenten met hoogopgeleide ouders, en eigenlijk te weinig culturele bagage had. Het sociale leven op de universiteit en in de randstad vond ik ook een cultuurshock van jewelste. Ik heb me er uiteindelijk goed aan aangepast, maar het heeft me wel moeite en tijd gekost. Ik denk trouwens dat dat gevoel van minder zijn vanwege mijn afkomst nooit helemaal over zal gaan.
Ondanks dat de cultuur van mijn familie iets ontwikkelder was dan die van TO, herken ik haar gevoel goed. Ik heb hier ook lang mee geworsteld toen ik studeerde.
Wat mij heeft geholpen is het besef dat mijn ouders in een andere tijd opgegroeid zijn en een andere opvoeding hebben gehad, waardoor zij geleerd hebben andere dingen belangrijk te vinden. Een beetje denigrerend gezegd, kunnen ze er ook niks aan doen dat ze zo zijn zoals ze zijn
Verder heb ik geaccepteerd dat ik met mijn ouders niet kan praten over mijn studie of werk, en dat ik geen steun of begrip van ze kan verwachten over dingen die ze niet kennen. Het loslaten van die verwachting heeft me heel veel rust gegeven.
Veel van de verwachtingen van TO's ouders herken ik ook, zoals snel afstuderen om te gaan werken, jong trouwen en kinderen krijgen, en terug komen naar het dorp. Dat heb ik allemaal niet gedaan
Jij bent de baas over je eigen leven, en omdat je volwassen bent heb je niet meer de goedkeuring van je ouders nodig (prent dit even goed in je oren).
Aan de andere kant zullen je ouders heus trots op je zijn, en ook best dingen van je leren, op de lange termijn.
Ik ben inmiddels 35 en de relatie met mijn ouders is nu beter dan ooit. Ik vind het heerlijk om af en toe een paar dagen bij mijn ouders op het platteland te logeren en even lekker te onthaasten.
Dat artikel dat je aanhaalt ken ik, en het is altijd erg herkenbaar voor me geweest. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik minder was dan de studenten met hoogopgeleide ouders, en eigenlijk te weinig culturele bagage had. Het sociale leven op de universiteit en in de randstad vond ik ook een cultuurshock van jewelste. Ik heb me er uiteindelijk goed aan aangepast, maar het heeft me wel moeite en tijd gekost. Ik denk trouwens dat dat gevoel van minder zijn vanwege mijn afkomst nooit helemaal over zal gaan.
dinsdag 18 januari 2011 om 20:52
Ik vind mijn ouders best intelligent, maar die snappen ook echt niks van wat ik doe. Zij zijn namelijk meer zakelijk gericht (qua werk dan) en ik ben bioloog. Evengoed zijn ze wel heel trots.
Oh, en ik ben ook hogeropgeleid (Dr. Nausicaa), maar heb ook een muzieksmaak die jij waarschijnlijk niks zou vinden. Daarom heet het smaak... (Zei ze al luisterend naar The best of Britney Spears....).
Oh, en ik ben ook hogeropgeleid (Dr. Nausicaa), maar heb ook een muzieksmaak die jij waarschijnlijk niks zou vinden. Daarom heet het smaak... (Zei ze al luisterend naar The best of Britney Spears....).
woensdag 19 januari 2011 om 06:13
Mijn ouders zijn ook heel lieve en sociale mensen en vooral mijn vader is absoluut niet dom (en heeft zakelijk inzicht). Maar allebei hebben ze de middelbare school afgerond en that's it, op wat avondopleidingscertificaten na.
In mijn geval hebben mijn ouders ook niet echt een idee wat ik doe. En dat is inderdaad weleens jammer, ja. Net zoals het jammer was dat ze me op de middelbare school na de brugklas niet meer konden overhoren of me konden helpen met mijn huiswerk.
Soms denk ik weleens dat mijn leven misschien iets gemakkelijker was geweest als ik méér in het upper class milieu thuis was geweest. Hadden we daar kort geleden ook niet een topic over? Eigenlijk vooral omdat ik van bepaalde dingen gewoonweg niks afwist, dat ik geacht werd bescheiden te zijn (op zich geen slechte eigenschap natuurlijk, maar als je beurzen of subsidies aanvraagt, kom je er met bescheidenheid over het algemeen niet) en, net zoals jij zegt, dat ik geacht werd na mijn studie weer naar het dorp waarin ik opgegroeid ben terug te verhuizen. Ik kan me voorstellen dat ik ook op minder weerstand gestuit zou zijn dan dat ik nu ben. Mijn familie vraagt zich bijvoorbeeld sterk af wanneer ik nu toch eens echt ga werken en 'hoe lang ik nog moet' (<-- en mijn opleiding is gewoon af, alleen zien ze wat ik nu doe niet helemaal als investering in mijn toekomst geloof ik).
Maar tóch hebben mijn ouders en ik best wel gespreksonderwerpen. Dat zijn dan meer alledaagse dingen en inderdaad geen intellectuele discussies, maar vervelende stiltes zullen er niet vallen. Ze hebben veel voor me over en ik heb nog nooit gemerkt dat ze me als persoon minder vinden om wie ik ben. En ja, ze zouden liever hebben dat ik dichterbij zou wonen en dat ik misschien wat meer zou verdienen, maar ach. Het is mijn leven en dat accepteren ze. Met moeite soms, maar ze doen het wel. En dat is eigenlijk ook wel weer heel erg lief, toch?
In mijn geval hebben mijn ouders ook niet echt een idee wat ik doe. En dat is inderdaad weleens jammer, ja. Net zoals het jammer was dat ze me op de middelbare school na de brugklas niet meer konden overhoren of me konden helpen met mijn huiswerk.
Soms denk ik weleens dat mijn leven misschien iets gemakkelijker was geweest als ik méér in het upper class milieu thuis was geweest. Hadden we daar kort geleden ook niet een topic over? Eigenlijk vooral omdat ik van bepaalde dingen gewoonweg niks afwist, dat ik geacht werd bescheiden te zijn (op zich geen slechte eigenschap natuurlijk, maar als je beurzen of subsidies aanvraagt, kom je er met bescheidenheid over het algemeen niet) en, net zoals jij zegt, dat ik geacht werd na mijn studie weer naar het dorp waarin ik opgegroeid ben terug te verhuizen. Ik kan me voorstellen dat ik ook op minder weerstand gestuit zou zijn dan dat ik nu ben. Mijn familie vraagt zich bijvoorbeeld sterk af wanneer ik nu toch eens echt ga werken en 'hoe lang ik nog moet' (<-- en mijn opleiding is gewoon af, alleen zien ze wat ik nu doe niet helemaal als investering in mijn toekomst geloof ik).
Maar tóch hebben mijn ouders en ik best wel gespreksonderwerpen. Dat zijn dan meer alledaagse dingen en inderdaad geen intellectuele discussies, maar vervelende stiltes zullen er niet vallen. Ze hebben veel voor me over en ik heb nog nooit gemerkt dat ze me als persoon minder vinden om wie ik ben. En ja, ze zouden liever hebben dat ik dichterbij zou wonen en dat ik misschien wat meer zou verdienen, maar ach. Het is mijn leven en dat accepteren ze. Met moeite soms, maar ze doen het wel. En dat is eigenlijk ook wel weer heel erg lief, toch?
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
woensdag 19 januari 2011 om 08:44
Wat leuk dat hier een topic over is geopend, zat zelf ook met de gedachte te spelen om hier eens wat over te schrijven!
Raamdozijn ik neem dat jij nog studeert of niet? Jouw uiteenzetting vind ik wel erg zwart-wit maar ik herken bepaalde dingen wel.
Alleen wat definieer je als een arbeidersmilieu? Ik had het hier laatst met vriendinnen over en mijn ouders vonden ze daar niet onder vallen; terwijl ik wel van mening ben. Mijn ouders zijn allebei middelbaar of laag opgeleid (MBO en MULO), maar mijn vader is wel echt slim, en mijn moeder is ook niet dom. Wel hebben ze een ruim boven gemiddeld inkomen. Hoe definieer zo'n omgeving? Daar ben ik ook benieuwd naar!
Inderdaad het terugverhuizen naar het dorp en een relatie moeten hebben op mijn leeftijd herken ik. Dat ik me nergens mee moet bemoeien herken ik minder sterk.
Mijn ouders zijn er juist wel strots op dat ik al een stukje carriere heb gemaakt, dat ik politiek actief ben en vrijwilligerwerks doe en bestuurswerk heb gedaan; heeft wel tijd gekost voor ze begrepen waar het nuttig voor was maar het is gekomen
. Over politiek discussieren kan ik thuis ook niet; mijn vader heeft nogal aparte denkbeelden.
Waar ik juist vaak mee zit is dat ik me gevangen voel tussen 2 werelden: de wereld waar ik ben opgegroeid en de wereld waarin ik werk en sociaal actief ben. Ik mis een bepaalde zekerheid die anderen wel schijnen te hebben. Om dit te ondervangen heb ik in mijn studietijd veel klassiekers, filosofie etc gelezen en veel op etiqette gelet (lang leve zulke boeken!).
En toch blijft er een stukje onzekerheid van hoor ik hier wel thuis en hoe ga je met bepaalde dingen om (paps&mams die een huis betalen, mensen die een wereldreis hebben gemaakt etc), daar kan ik je helaas geen tips over geven! En je zelf de hemel inprijzen heb ik nooit geleerd, maar na een tijdje kun je jezelf dat aanleren!
Het enige wat ik echt jammer vind van mijn jeugd is dat mijn ouders nooit wat met mijn "slimheid" hebben gedaan, daar ben ik pas toen ik ben gaan werken achter gekomen. Ik denk als ik op de basisschool wat meer uitdaging had gehad ik wat meer had leren leren en niet uberlui was geworden. En ik denk als je ouders hoogopgeleid zijn ze hier voor meer aandacht hebben.
Nu ik wat ouder ben (bijna 25) kan ik wel makkelijker de 2 werelden combineren, als ik ooit echter ga trouwen durf ik niet mijn hele familie uit te nodigen denk ik, zover ben ik nog niet!
Over een jaar gaan 2 nichtjes van mijn familie studeren, ik ben benieuwd hoe zij het gaan ervaren en ik hoop dat ik hun een beetje kan helpen....
Raamdozijn ik neem dat jij nog studeert of niet? Jouw uiteenzetting vind ik wel erg zwart-wit maar ik herken bepaalde dingen wel.
Alleen wat definieer je als een arbeidersmilieu? Ik had het hier laatst met vriendinnen over en mijn ouders vonden ze daar niet onder vallen; terwijl ik wel van mening ben. Mijn ouders zijn allebei middelbaar of laag opgeleid (MBO en MULO), maar mijn vader is wel echt slim, en mijn moeder is ook niet dom. Wel hebben ze een ruim boven gemiddeld inkomen. Hoe definieer zo'n omgeving? Daar ben ik ook benieuwd naar!
Inderdaad het terugverhuizen naar het dorp en een relatie moeten hebben op mijn leeftijd herken ik. Dat ik me nergens mee moet bemoeien herken ik minder sterk.
Mijn ouders zijn er juist wel strots op dat ik al een stukje carriere heb gemaakt, dat ik politiek actief ben en vrijwilligerwerks doe en bestuurswerk heb gedaan; heeft wel tijd gekost voor ze begrepen waar het nuttig voor was maar het is gekomen
. Over politiek discussieren kan ik thuis ook niet; mijn vader heeft nogal aparte denkbeelden. Waar ik juist vaak mee zit is dat ik me gevangen voel tussen 2 werelden: de wereld waar ik ben opgegroeid en de wereld waarin ik werk en sociaal actief ben. Ik mis een bepaalde zekerheid die anderen wel schijnen te hebben. Om dit te ondervangen heb ik in mijn studietijd veel klassiekers, filosofie etc gelezen en veel op etiqette gelet (lang leve zulke boeken!).
En toch blijft er een stukje onzekerheid van hoor ik hier wel thuis en hoe ga je met bepaalde dingen om (paps&mams die een huis betalen, mensen die een wereldreis hebben gemaakt etc), daar kan ik je helaas geen tips over geven! En je zelf de hemel inprijzen heb ik nooit geleerd, maar na een tijdje kun je jezelf dat aanleren!
Het enige wat ik echt jammer vind van mijn jeugd is dat mijn ouders nooit wat met mijn "slimheid" hebben gedaan, daar ben ik pas toen ik ben gaan werken achter gekomen. Ik denk als ik op de basisschool wat meer uitdaging had gehad ik wat meer had leren leren en niet uberlui was geworden. En ik denk als je ouders hoogopgeleid zijn ze hier voor meer aandacht hebben.
Nu ik wat ouder ben (bijna 25) kan ik wel makkelijker de 2 werelden combineren, als ik ooit echter ga trouwen durf ik niet mijn hele familie uit te nodigen denk ik, zover ben ik nog niet!
Over een jaar gaan 2 nichtjes van mijn familie studeren, ik ben benieuwd hoe zij het gaan ervaren en ik hoop dat ik hun een beetje kan helpen....
woensdag 19 januari 2011 om 15:00
Je kan ook kijken naar de overeenkomsten in plaats van de verschillen. Er zijn toch wel meer gespreksonderwerpen dan carriere en werk?
Je komt over alsof je zelfs een beetje neerkijkt op arbeiders, en dat is jammer. Het zijn wel de arbeiders die jouw vuilnis ophalen, je huis schilderen enzovoort.
Als je nu nog studeert is het ook maar de vraag of je meteen een goede baan gaat vinden, misschien proberen je ouders je dat wel duidelijk te maken? Een beetje relativeren kan geen kwaad.
Als de band met je ouders verder goed is, zou ik gewoon over andere onderwerpen gaan praten. Worden de ergernissen van beide kanten minder.
Je komt over alsof je zelfs een beetje neerkijkt op arbeiders, en dat is jammer. Het zijn wel de arbeiders die jouw vuilnis ophalen, je huis schilderen enzovoort.
Als je nu nog studeert is het ook maar de vraag of je meteen een goede baan gaat vinden, misschien proberen je ouders je dat wel duidelijk te maken? Een beetje relativeren kan geen kwaad.
Als de band met je ouders verder goed is, zou ik gewoon over andere onderwerpen gaan praten. Worden de ergernissen van beide kanten minder.
woensdag 19 januari 2011 om 15:46
Als je een relatie met je ouders wilt hebben, zul je (meer) respect voor ze moeten hebben.
Mijn ouders zijn dol op legpuzzels en hoempapamuziek. Ik niet. Maar als ik bij ze thuis ben, puzzel ik gewoon een uurtje mee en lal lekker mee met de dreun.
Ik doe ze daar een plezier mee, en zo erg vind ik het niet om te doen. Ik kom er wel overheen. Het is minder dan een druppel tijd in mijn hele leven.
Mijn ouders interesseren zich niet voor mijn leven. Vragen er amper naar. En als ik erover begin, veranderen ze graag van onderwerp.
Heel naar, ja. Ik heb er jaren mee geworsteld. Maar ze zijn nu op een leeftijd, dat ik gewoon nog van ze wil genieten zolang ze er nog zijn.
Mijn ouders zijn dol op legpuzzels en hoempapamuziek. Ik niet. Maar als ik bij ze thuis ben, puzzel ik gewoon een uurtje mee en lal lekker mee met de dreun.
Ik doe ze daar een plezier mee, en zo erg vind ik het niet om te doen. Ik kom er wel overheen. Het is minder dan een druppel tijd in mijn hele leven.
Mijn ouders interesseren zich niet voor mijn leven. Vragen er amper naar. En als ik erover begin, veranderen ze graag van onderwerp.
Heel naar, ja. Ik heb er jaren mee geworsteld. Maar ze zijn nu op een leeftijd, dat ik gewoon nog van ze wil genieten zolang ze er nog zijn.
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
