Psyche
alle pijlers
Sociaal geisoleerd
maandag 24 januari 2011 om 22:45
Hallo allemaal,
Ik voel me niet erg lekker in m'n vel momenteel.
Sinds 4 jaar woon ik in het buitenland. Ik heb eigenlijk alles
wat sommigen niet hebben: huisje, boompje, beestje.
M'n man werkt hard, ik zit momenteel thuis met mijn twee kleine kinderen.
Het probleem is dat ik geen vrienden heb waar ik een nauwe band mee heb, alles mee kan delen, leuke dingen mee kan doen.
De mensen die ik ken lijken zich tegen me te keren. Iedereen is ontzettend druk met z'n werk en familie en lijkt maar weinig tijd voor mij te hebben. Mijn dagen bestaan voornamelijk uit het verzorgen van mijn kinderen en het huishouden. Ik ben gestopt met werken omdat het werk wat ik deed totaal niet mijn ding was. Als ik zou werken, zou ik echt een totale switch moeten maken en/of een andere opleiding moeten volgen. Helaas kan dit niet omdat ik met moeite twee dagen kinderopvang heb kunnen regelen voor de oudste. Hier is kinderopvang regelen zeer moeilijk.
Ik zit zo in een routine thuis dat het lijkt dat ik er burn-out van word. Normaal krijgen mensen die teveel werken en weinig ontspannen een burn-out. Ik ben wat dat betreft een desperate housewife. Met twee kleine kinderen (een van 5 mnd en 20 mnd.) is het nogal moeilijk om ergens naar toe te gaan. De oudste is echt een wildebras, dus stilzitten of stil blijven is erg moeilijk.
Ik zit echt in een spiraal waar ik niet uitkom. Echt, een zware depressie is op komst. Geen idee, hoe ik deze 'sociale' spiraal moet doorbreken.
Als mijn verhaal warrig overkomt, stel maar vragen voor opheldering. Ben alles een beetje beu en wil vluchten naar een ver oord. In 't kort: ik voel me oververmoeid, somber en verveeld.
Bedankt voor 't lezen!
Rosanne
Ik voel me niet erg lekker in m'n vel momenteel.
Sinds 4 jaar woon ik in het buitenland. Ik heb eigenlijk alles
wat sommigen niet hebben: huisje, boompje, beestje.
M'n man werkt hard, ik zit momenteel thuis met mijn twee kleine kinderen.
Het probleem is dat ik geen vrienden heb waar ik een nauwe band mee heb, alles mee kan delen, leuke dingen mee kan doen.
De mensen die ik ken lijken zich tegen me te keren. Iedereen is ontzettend druk met z'n werk en familie en lijkt maar weinig tijd voor mij te hebben. Mijn dagen bestaan voornamelijk uit het verzorgen van mijn kinderen en het huishouden. Ik ben gestopt met werken omdat het werk wat ik deed totaal niet mijn ding was. Als ik zou werken, zou ik echt een totale switch moeten maken en/of een andere opleiding moeten volgen. Helaas kan dit niet omdat ik met moeite twee dagen kinderopvang heb kunnen regelen voor de oudste. Hier is kinderopvang regelen zeer moeilijk.
Ik zit zo in een routine thuis dat het lijkt dat ik er burn-out van word. Normaal krijgen mensen die teveel werken en weinig ontspannen een burn-out. Ik ben wat dat betreft een desperate housewife. Met twee kleine kinderen (een van 5 mnd en 20 mnd.) is het nogal moeilijk om ergens naar toe te gaan. De oudste is echt een wildebras, dus stilzitten of stil blijven is erg moeilijk.
Ik zit echt in een spiraal waar ik niet uitkom. Echt, een zware depressie is op komst. Geen idee, hoe ik deze 'sociale' spiraal moet doorbreken.
Als mijn verhaal warrig overkomt, stel maar vragen voor opheldering. Ben alles een beetje beu en wil vluchten naar een ver oord. In 't kort: ik voel me oververmoeid, somber en verveeld.
Bedankt voor 't lezen!
Rosanne
maandag 24 januari 2011 om 22:56
Hoezo lijken deze mensen zich tegen je te keren? Waar word je oudste opgevangen? Zijn er andere nederlandse vrouwen met kleine kinderen in je omgeving?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 24 januari 2011 om 22:56
Rosanne, wat vervelend voor je.
Volgens mij ken ik je wel uit vorige topics. Niet beledigend bedoeld, maar volgens mij maak jij het jezelf vaak er zwaar, of niet? Door doemdenken e.d. bedoel ik dan.
ben je bekend met zware depressies?
Bovenal moet je nu gewoon invulling en afleiding zoeken.
Ook al is het niet makkelijk, ga op zoek naar iets waar je naar toe kan, met of zonder kinderen en waar het niet stilzitten van je oudste geen probleem hoeft te zijn e.d.
Is het mogelijk dat je familiebezoekjes aflegd of zij bij jou, of is de afstand te ver (ik weet niet welk buitenland je woont).
Nu niet toegeven aan je gevoelens, maar zoek afleiding.
Verdeel de tijd met je man, dat je ook mensen kan leren kennen, naar cursussen oid gaan. Ga dingen ondernemen nu.
Sterkte
Volgens mij ken ik je wel uit vorige topics. Niet beledigend bedoeld, maar volgens mij maak jij het jezelf vaak er zwaar, of niet? Door doemdenken e.d. bedoel ik dan.
ben je bekend met zware depressies?
Bovenal moet je nu gewoon invulling en afleiding zoeken.
Ook al is het niet makkelijk, ga op zoek naar iets waar je naar toe kan, met of zonder kinderen en waar het niet stilzitten van je oudste geen probleem hoeft te zijn e.d.
Is het mogelijk dat je familiebezoekjes aflegd of zij bij jou, of is de afstand te ver (ik weet niet welk buitenland je woont).
Nu niet toegeven aan je gevoelens, maar zoek afleiding.
Verdeel de tijd met je man, dat je ook mensen kan leren kennen, naar cursussen oid gaan. Ga dingen ondernemen nu.
Sterkte
maandag 24 januari 2011 om 22:57
Je hebt het twee keer geplaatst, dus ik zet hier mn reactie nog eens neer:
Kan je er niet eens een lekker weekendje in je eentje tussenuit? En dan eens nadenken over wat je echt wilt?
Waarom is het regelen van kinderopvang zo moeilijk? Zouden andere ouders dit ook niet hebben en zo ja, kunnen jullie dan niet elkaar helpen door op te passen? Zo heb je een dag vrij en een dag extra kinderen.
In elk geval veel sterkte!
Kan je er niet eens een lekker weekendje in je eentje tussenuit? En dan eens nadenken over wat je echt wilt?
Waarom is het regelen van kinderopvang zo moeilijk? Zouden andere ouders dit ook niet hebben en zo ja, kunnen jullie dan niet elkaar helpen door op te passen? Zo heb je een dag vrij en een dag extra kinderen.
In elk geval veel sterkte!
maandag 24 januari 2011 om 22:59
maandag 24 januari 2011 om 23:02
De mensen die ik leer kennen lijken in eerste instantie erg aardig en lijken me te waarderen, maar vervolgens bellen ze me niet. Het lijkt ook alsof ik altijd het initiatief moet nemen met het aangaan van contacten. Misschien kom ik met mijn verhaal over als een contactgestoord iemand, dat ben ik verre van. Ik word door familieleden als een warm en hartelijk persoon omschreven. Misschien ben ik niet de juiste mensen tegengekomen?! Ik weet het niet. Ik ben in ieder geval een sociaal schepsel en heb echt behoefte aan vriendschappen. Maar het wil op een of andere manier niet lukken.....
maandag 24 januari 2011 om 23:05
quote:juliaana schreef op 24 januari 2011 @ 22:56:
Rosanne, wat vervelend voor je.
Volgens mij ken ik je wel uit vorige topics. Niet beledigend bedoeld, maar volgens mij maak jij het jezelf vaak er zwaar, of niet? Door doemdenken e.d. bedoel ik dan.
ben je bekend met zware depressies?
Bovenal moet je nu gewoon invulling en afleiding zoeken.
Ook al is het niet makkelijk, ga op zoek naar iets waar je naar toe kan, met of zonder kinderen en waar het niet stilzitten van je oudste geen probleem hoeft te zijn e.d.
Is het mogelijk dat je familiebezoekjes aflegd of zij bij jou, of is de afstand te ver (ik weet niet welk buitenland je woont).
Nu niet toegeven aan je gevoelens, maar zoek afleiding.
Verdeel de tijd met je man, dat je ook mensen kan leren kennen, naar cursussen oid gaan. Ga dingen ondernemen nu.
Sterkte
Bedankt voor je warme reactie. Mijn familie woont erg ver bij me vandaan. Ik zou ze graag willen zien maar het kan op het moment gewoon niet.
Ik wil inderdaad ook cursussen volgen maar dat is praktisch gezien ook niet mogelijk. Mijn man werkt heel veel en in de avonduren zit hij op school. Dus mijn kids kan ik nergens kwijt.
Pfff, lastig he?!
Rosanne, wat vervelend voor je.
Volgens mij ken ik je wel uit vorige topics. Niet beledigend bedoeld, maar volgens mij maak jij het jezelf vaak er zwaar, of niet? Door doemdenken e.d. bedoel ik dan.
ben je bekend met zware depressies?
Bovenal moet je nu gewoon invulling en afleiding zoeken.
Ook al is het niet makkelijk, ga op zoek naar iets waar je naar toe kan, met of zonder kinderen en waar het niet stilzitten van je oudste geen probleem hoeft te zijn e.d.
Is het mogelijk dat je familiebezoekjes aflegd of zij bij jou, of is de afstand te ver (ik weet niet welk buitenland je woont).
Nu niet toegeven aan je gevoelens, maar zoek afleiding.
Verdeel de tijd met je man, dat je ook mensen kan leren kennen, naar cursussen oid gaan. Ga dingen ondernemen nu.
Sterkte
Bedankt voor je warme reactie. Mijn familie woont erg ver bij me vandaan. Ik zou ze graag willen zien maar het kan op het moment gewoon niet.
Ik wil inderdaad ook cursussen volgen maar dat is praktisch gezien ook niet mogelijk. Mijn man werkt heel veel en in de avonduren zit hij op school. Dus mijn kids kan ik nergens kwijt.
Pfff, lastig he?!
maandag 24 januari 2011 om 23:10
Hoi Rosanne,
Wat vervelend voor je!
Ik heb geen andere topics van je gelezen, maar blijkbaar worstel je met meer dingen.
Over burnout; juist bij 'huisvrouwen' is burnout veel voorkomend. Als je een depressie aan ziet komen; praat met mensen, zoek eventueel professionele hulp. Mocht je meer inzicht willen krijgen dan heb je wellicht iets aan dit boek. (Nee, ik heb geen aandelen en ben niet Carlo himself) Het is een soort van stress/burnout/overspannen boekje voor dummies met zeer veel praktische tips.
Er zitten grote verschillen tussen burnout en depressie. Maar als je niks met een burnout doet kan die depressie er wel komen.
Maak jezelf niet afhankelijk van de mensen om je heen en kijk wat je zelf kan doen. Sterkte!
Wat vervelend voor je!
Ik heb geen andere topics van je gelezen, maar blijkbaar worstel je met meer dingen.
Over burnout; juist bij 'huisvrouwen' is burnout veel voorkomend. Als je een depressie aan ziet komen; praat met mensen, zoek eventueel professionele hulp. Mocht je meer inzicht willen krijgen dan heb je wellicht iets aan dit boek. (Nee, ik heb geen aandelen en ben niet Carlo himself) Het is een soort van stress/burnout/overspannen boekje voor dummies met zeer veel praktische tips.
Er zitten grote verschillen tussen burnout en depressie. Maar als je niks met een burnout doet kan die depressie er wel komen.
Maak jezelf niet afhankelijk van de mensen om je heen en kijk wat je zelf kan doen. Sterkte!
maandag 24 januari 2011 om 23:24
quote:Rosanne26 schreef op 24 januari 2011 @ 23:05:
[...]
Bedankt voor je warme reactie. Mijn familie woont erg ver bij me vandaan. Ik zou ze graag willen zien maar het kan op het moment gewoon niet.
Ik wil inderdaad ook cursussen volgen maar dat is praktisch gezien ook niet mogelijk. Mijn man werkt heel veel en in de avonduren zit hij op school. Dus mijn kids kan ik nergens kwijt.
Pfff, lastig he?!
Er zijn ook cursussen die maar een aantal uur in de week qua studeren in beslag nemen.
Of je zou eens wat info kunnen inwinnen over beroepskeuze testen, die zijn er dezer dagen heel veel..en zo kunnen gaan kijken naar wat je wil.
En een educatieve film voor je kids 2x in de week, kan ook best rust geven voor als je wilt studeren (oppaskinderen gehad tijdens mijn studie
)
Het is moeilijk iets te veranderen, want dat betekent het onbekende..
Maar wat ik zelf altijd denk,
Als je doet wat je altijd deed, zul je krijgen wat je altijd kreeg..
Met spirit, inzicht in jezelf,kracht en wat doorzettingsvermogen, zie ik jou t wel overwinnen.
Je beschrijft je probleem, en dat is de eerste stap naar erkenning (voor jezelf).
Accepteer dat gevoel, en probeer stap voor stap te bekijken hoe jij het grote geheel weer goed kan laten voelen.
Heel veel succes!
Warme Knuffel
[...]
Bedankt voor je warme reactie. Mijn familie woont erg ver bij me vandaan. Ik zou ze graag willen zien maar het kan op het moment gewoon niet.
Ik wil inderdaad ook cursussen volgen maar dat is praktisch gezien ook niet mogelijk. Mijn man werkt heel veel en in de avonduren zit hij op school. Dus mijn kids kan ik nergens kwijt.
Pfff, lastig he?!
Er zijn ook cursussen die maar een aantal uur in de week qua studeren in beslag nemen.
Of je zou eens wat info kunnen inwinnen over beroepskeuze testen, die zijn er dezer dagen heel veel..en zo kunnen gaan kijken naar wat je wil.
En een educatieve film voor je kids 2x in de week, kan ook best rust geven voor als je wilt studeren (oppaskinderen gehad tijdens mijn studie
)Het is moeilijk iets te veranderen, want dat betekent het onbekende..
Maar wat ik zelf altijd denk,
Als je doet wat je altijd deed, zul je krijgen wat je altijd kreeg..
Met spirit, inzicht in jezelf,kracht en wat doorzettingsvermogen, zie ik jou t wel overwinnen.
Je beschrijft je probleem, en dat is de eerste stap naar erkenning (voor jezelf).
Accepteer dat gevoel, en probeer stap voor stap te bekijken hoe jij het grote geheel weer goed kan laten voelen.
Heel veel succes!
Warme Knuffel
maandag 24 januari 2011 om 23:37
quote:Rosanne26 schreef op 24 januari 2011 @ 23:05:
[...]
Bedankt voor je warme reactie. Mijn familie woont erg ver bij me vandaan. Ik zou ze graag willen zien maar het kan op het moment gewoon niet.
Ik wil inderdaad ook cursussen volgen maar dat is praktisch gezien ook niet mogelijk. Mijn man werkt heel veel en in de avonduren zit hij op school. Dus mijn kids kan ik nergens kwijt.
Pfff, lastig he?!
Wellicht lastig, maar toch moet je daar beginnen.
Zoek samen met je man naar een oplossing van de tijd die hij besteedt aan het werk en de studie en de gevolgen die het heeft voor jou. Zoek samen naar een betrouwbare oppas en ga op zoek naar iets buiten de deur.
Lastig betekent niet onmogelijk. Je moet het echter zelf organiseren. Samen met je man.
[...]
Bedankt voor je warme reactie. Mijn familie woont erg ver bij me vandaan. Ik zou ze graag willen zien maar het kan op het moment gewoon niet.
Ik wil inderdaad ook cursussen volgen maar dat is praktisch gezien ook niet mogelijk. Mijn man werkt heel veel en in de avonduren zit hij op school. Dus mijn kids kan ik nergens kwijt.
Pfff, lastig he?!
Wellicht lastig, maar toch moet je daar beginnen.
Zoek samen met je man naar een oplossing van de tijd die hij besteedt aan het werk en de studie en de gevolgen die het heeft voor jou. Zoek samen naar een betrouwbare oppas en ga op zoek naar iets buiten de deur.
Lastig betekent niet onmogelijk. Je moet het echter zelf organiseren. Samen met je man.
dinsdag 25 januari 2011 om 08:50
Ik kan me een heel klein beetje voorstellen hoe je je voelt, omdat ik zelf ook meerdere perioden in het buitenland heb gewoond. Wat ik daar vooral van geleerd heb, is dat contacten leggen/vriendschappen maken héél anders kan gaan dan je gewend bent. Als je nog niet door hebt hoe in jouw land dat gaat, kan ik me voorstellen dat je er moeite mee hebt.quote:Rosanne26 schreef op 24 januari 2011 @ 23:02:
De mensen die ik leer kennen lijken in eerste instantie erg aardig en lijken me te waarderen, maar vervolgens bellen ze me niet. Het lijkt ook alsof ik altijd het initiatief moet nemen met het aangaan van contacten. Misschien kom ik met mijn verhaal over als een contactgestoord iemand, dat ben ik verre van. Ik word door familieleden als een warm en hartelijk persoon omschreven. Misschien ben ik niet de juiste mensen tegengekomen?! Ik weet het niet. Ik ben in ieder geval een sociaal schepsel en heb echt behoefte aan vriendschappen. Maar het wil op een of andere manier niet lukken.....
Zoals je hierboven beschrijft, misschien móet je wel meer contact en initiatief nemen. Ik snap dat je daar moeite mee hebt, misschien denk je wel 'zouden ze me niet raar vinden als...' Bedenk dan maar: nú heb je geen contact met ze, omdat je thuis zit af te wachten of de relatie met deze mensen wat kan worden. Als jij er alles aan gedaan hebt en ze willen geen contact meer met je, dan weet je in ieder geval zeker dat het niks wordt en in het beste geval wordt het wél wat!
Als het in jouw land zo moeilijk is om kinderopvang te regelen, zitten er dan niet veel meer mensen (moeders) thuis met kinderen? En zijn er dan geen groepjes/buurthuizen/cursussen voor moeders met kinderen waar je heen kan gaan?
Net als anderen ben ik ook nieuwsgierig waarom 'iedereen zich tegen je keert'. Ik ken je verder niet, maar je komt hier vrij negatief over. Zou het kunnen dat je al héél lang negatief bent over je situatie (misschien wel je land, je sociale leven, alles?) dat mensen daar een beetje genoeg van hebben en niet zo heel graag je gezelschap meer opzoeken? Ook daar kun je natuurlijk aan werken.
Sterkte!
De mensen die ik leer kennen lijken in eerste instantie erg aardig en lijken me te waarderen, maar vervolgens bellen ze me niet. Het lijkt ook alsof ik altijd het initiatief moet nemen met het aangaan van contacten. Misschien kom ik met mijn verhaal over als een contactgestoord iemand, dat ben ik verre van. Ik word door familieleden als een warm en hartelijk persoon omschreven. Misschien ben ik niet de juiste mensen tegengekomen?! Ik weet het niet. Ik ben in ieder geval een sociaal schepsel en heb echt behoefte aan vriendschappen. Maar het wil op een of andere manier niet lukken.....
Zoals je hierboven beschrijft, misschien móet je wel meer contact en initiatief nemen. Ik snap dat je daar moeite mee hebt, misschien denk je wel 'zouden ze me niet raar vinden als...' Bedenk dan maar: nú heb je geen contact met ze, omdat je thuis zit af te wachten of de relatie met deze mensen wat kan worden. Als jij er alles aan gedaan hebt en ze willen geen contact meer met je, dan weet je in ieder geval zeker dat het niks wordt en in het beste geval wordt het wél wat!
Als het in jouw land zo moeilijk is om kinderopvang te regelen, zitten er dan niet veel meer mensen (moeders) thuis met kinderen? En zijn er dan geen groepjes/buurthuizen/cursussen voor moeders met kinderen waar je heen kan gaan?
Net als anderen ben ik ook nieuwsgierig waarom 'iedereen zich tegen je keert'. Ik ken je verder niet, maar je komt hier vrij negatief over. Zou het kunnen dat je al héél lang negatief bent over je situatie (misschien wel je land, je sociale leven, alles?) dat mensen daar een beetje genoeg van hebben en niet zo heel graag je gezelschap meer opzoeken? Ook daar kun je natuurlijk aan werken.
Sterkte!
dinsdag 25 januari 2011 om 09:14
Het is heel herkenbaar voor mij. In het buitenland zitten is op zich al moeilijk. Je hebt minimaal 3 a 5 jaar de tijd om te nestelen. En thuis zitten met de kinderen... Dat moest ik gedwongen doen en volgens de ha was ik tegen burnout. Toen ben ik gaan werken. Ik moest mijn huis uit, weg van de kinderen, weg van het huishouden. Wat ik ook gedaan heb is zo min mogelijk contact met landgenoten en met mijn eigen cultuur. Moeilijk in het begin, maar het was de juiste weg. Ik hoop dat je snel je eigen weg kan beginnen. Misschien is het voor jou wel e-learning een mogelijkheid. Is dat mogelijk waar je woont? Ik ga nu de reacties lezen. Sterkte meid.
dinsdag 25 januari 2011 om 09:26
Ik heb de reacties nu gelezen. Ik denk dat de andere dames je eerste en belangrijste probleem nieet kennen. Als je in het buitenland gaat wonen, moet je ook aan een rouwproces beginnen. Je moet de nieuwe situatie accepteren en ermee leren omgaan. De mensen in je omgeven keren waarschijnlijk niet tegen jou. Toen ik naar Nl kwam wonen had ik ook het gevoel dat ik niet geaccepteerd werd, omdat de vriendschappen zo "oppervlakkig" waren. Nu merk ik dat het een cultuur verschil is. Mensen zijn in elke land anders. De acceptatie heeft tijd nodig en je kan het echt niet dwingen.
Je andere probleem kan je makkelijker aanpakken en hier heb ik goede advies gelezen.
Is je taal goed genoeg om profesionele hulp te zoeken? Ik denk dat je er gebaat bij kan zijn.
Je andere probleem kan je makkelijker aanpakken en hier heb ik goede advies gelezen.
Is je taal goed genoeg om profesionele hulp te zoeken? Ik denk dat je er gebaat bij kan zijn.
dinsdag 25 januari 2011 om 21:34
quote:Kastanjez schreef op 25 januari 2011 @ 08:50:
Ik kan me een heel klein beetje voorstellen hoe je je voelt, omdat ik zelf ook meerdere perioden in het buitenland heb gewoond. Wat ik daar vooral van geleerd heb, is dat contacten leggen/vriendschappen maken héél anders kan gaan dan je gewend bent. Als je nog niet door hebt hoe in jouw land dat gaat, kan ik me voorstellen dat je er moeite mee hebt.
[...]
Zoals je hierboven beschrijft, misschien móet je wel meer contact en initiatief nemen. Ik snap dat je daar moeite mee hebt, misschien denk je wel 'zouden ze me niet raar vinden als...' Bedenk dan maar: nú heb je geen contact met ze, omdat je thuis zit af te wachten of de relatie met deze mensen wat kan worden. Als jij er alles aan gedaan hebt en ze willen geen contact meer met je, dan weet je in ieder geval zeker dat het niks wordt en in het beste geval wordt het wél wat!
Als het in jouw land zo moeilijk is om kinderopvang te regelen, zitten er dan niet veel meer mensen (moeders) thuis met kinderen? En zijn er dan geen groepjes/buurthuizen/cursussen voor moeders met kinderen waar je heen kan gaan?
Net als anderen ben ik ook nieuwsgierig waarom 'iedereen zich tegen je keert'. Ik ken je verder niet, maar je komt hier vrij negatief over. Zou het kunnen dat je al héél lang negatief bent over je situatie (misschien wel je land, je sociale leven, alles?) dat mensen daar een beetje genoeg van hebben en niet zo heel graag je gezelschap meer opzoeken? Ook daar kun je natuurlijk aan werken.
Sterkte!Ik ben JUIST iemand die makkelijk contact legt met anderen. Misschien heb ik het niet helemaal correct geschreven in mijn post. Ik heb veel mensen leren kennen, maar echt iemand waar ik mijn lief en leed mee kan delen heb ik niet ontmoet. Ik stap makkelijk af op mensen, maar ergens dreigt het mis te gaan. Mensen die ik heb leren kennen blijken achteraf alleen maar egoistisch te zijn. Ik ben vaak teleurgesteld in vriendschappen. Ik verwacht veel ,maar krijg naar mijn idee maar weinig terug. Een voorbeeld: Ik zou een vriendin bezoeken op een X dag, maar mijn dochtertje werd zwaar verkouden dus belde ik op om te zeggen of we over twee dagen konden afspreken. Ze vond het allemaal prima. Ze was ook heel bezorgd om mijn dochtertje en om mij. Vroeg of ze iets kon doen. Ze zou bellen om de afspraak te bevestigen. Echter, ze heeft me niet teruggebeld. En dit is nu twee weken geleden. Je zou zeggen dat ik haar moest bellen. Dit is al twee keer eerder voorgevallen. Het lijkt net alsof ze huichelachtig is; ze lijkt vriendelijk en meegaand maar ondertussen laat ze me vallen. Ik weet niet wat ik hier mee moet. Dit is me al eerder bij twee andere mensen overkomen. Misschien trek ik wel de verkeerde mensen aan. Who knows:-(
Ik kan me een heel klein beetje voorstellen hoe je je voelt, omdat ik zelf ook meerdere perioden in het buitenland heb gewoond. Wat ik daar vooral van geleerd heb, is dat contacten leggen/vriendschappen maken héél anders kan gaan dan je gewend bent. Als je nog niet door hebt hoe in jouw land dat gaat, kan ik me voorstellen dat je er moeite mee hebt.
[...]
Zoals je hierboven beschrijft, misschien móet je wel meer contact en initiatief nemen. Ik snap dat je daar moeite mee hebt, misschien denk je wel 'zouden ze me niet raar vinden als...' Bedenk dan maar: nú heb je geen contact met ze, omdat je thuis zit af te wachten of de relatie met deze mensen wat kan worden. Als jij er alles aan gedaan hebt en ze willen geen contact meer met je, dan weet je in ieder geval zeker dat het niks wordt en in het beste geval wordt het wél wat!
Als het in jouw land zo moeilijk is om kinderopvang te regelen, zitten er dan niet veel meer mensen (moeders) thuis met kinderen? En zijn er dan geen groepjes/buurthuizen/cursussen voor moeders met kinderen waar je heen kan gaan?
Net als anderen ben ik ook nieuwsgierig waarom 'iedereen zich tegen je keert'. Ik ken je verder niet, maar je komt hier vrij negatief over. Zou het kunnen dat je al héél lang negatief bent over je situatie (misschien wel je land, je sociale leven, alles?) dat mensen daar een beetje genoeg van hebben en niet zo heel graag je gezelschap meer opzoeken? Ook daar kun je natuurlijk aan werken.
Sterkte!Ik ben JUIST iemand die makkelijk contact legt met anderen. Misschien heb ik het niet helemaal correct geschreven in mijn post. Ik heb veel mensen leren kennen, maar echt iemand waar ik mijn lief en leed mee kan delen heb ik niet ontmoet. Ik stap makkelijk af op mensen, maar ergens dreigt het mis te gaan. Mensen die ik heb leren kennen blijken achteraf alleen maar egoistisch te zijn. Ik ben vaak teleurgesteld in vriendschappen. Ik verwacht veel ,maar krijg naar mijn idee maar weinig terug. Een voorbeeld: Ik zou een vriendin bezoeken op een X dag, maar mijn dochtertje werd zwaar verkouden dus belde ik op om te zeggen of we over twee dagen konden afspreken. Ze vond het allemaal prima. Ze was ook heel bezorgd om mijn dochtertje en om mij. Vroeg of ze iets kon doen. Ze zou bellen om de afspraak te bevestigen. Echter, ze heeft me niet teruggebeld. En dit is nu twee weken geleden. Je zou zeggen dat ik haar moest bellen. Dit is al twee keer eerder voorgevallen. Het lijkt net alsof ze huichelachtig is; ze lijkt vriendelijk en meegaand maar ondertussen laat ze me vallen. Ik weet niet wat ik hier mee moet. Dit is me al eerder bij twee andere mensen overkomen. Misschien trek ik wel de verkeerde mensen aan. Who knows:-(
woensdag 26 januari 2011 om 09:30
Rosanne, ik geloof onmiddellijk dat je makkelijk contact legt en moeite doet daarvoor, dat heb ik ook niet ontkent. Wat ik je probeer duidelijk te maken, is dat je misschien eens moet kijken naar de volgende zaken:
ten eerste, hóe leggen de mensen in jouw land eigenlijk contact, hoe gaan ze met elkaar om en wat vinden ze belangrijk? Het kan zo maar zijn dat dat héél anders is dan je gewend bent.
Voorbeeld: Toen ik in het buitenland woonde, had ik er in het begin heel veel moeite mee dat ik nooit één op één contact had. Iedere keer als ik dacht met iemand afgesproken te hebben (en me daar op verheugd had, want ik had zo'n behoefte aan 'iemand voor mezelf') zat er weer een hele sleep andere vrienden bij. Dat is in dat land heel normaal. Pas toen ik me dát realiseerde en begreep dat het niet aan mij lag, kon ik het bij mezelf een beetje loslaten en kwamen uiteindelijk ook vanzelf de vriendschappen waar ik gewoon tegen kon zeggen 'hé, zullen we nu eens met zijn 2-en afspreken?'.
Ten tweede, en daar ga je helemaal niet op in, suggereer ik dat je misschien ook eens naar jezelf moet kijken. Hóe leg jij contact, hoe sta je daar op dit moment in. Ben je daar de laatste jaren misschien in veranderd?
Er worden nog veel andere goede tips in dit topic gegeven, heb je daar wat aan?
ten eerste, hóe leggen de mensen in jouw land eigenlijk contact, hoe gaan ze met elkaar om en wat vinden ze belangrijk? Het kan zo maar zijn dat dat héél anders is dan je gewend bent.
Voorbeeld: Toen ik in het buitenland woonde, had ik er in het begin heel veel moeite mee dat ik nooit één op één contact had. Iedere keer als ik dacht met iemand afgesproken te hebben (en me daar op verheugd had, want ik had zo'n behoefte aan 'iemand voor mezelf') zat er weer een hele sleep andere vrienden bij. Dat is in dat land heel normaal. Pas toen ik me dát realiseerde en begreep dat het niet aan mij lag, kon ik het bij mezelf een beetje loslaten en kwamen uiteindelijk ook vanzelf de vriendschappen waar ik gewoon tegen kon zeggen 'hé, zullen we nu eens met zijn 2-en afspreken?'.
Ten tweede, en daar ga je helemaal niet op in, suggereer ik dat je misschien ook eens naar jezelf moet kijken. Hóe leg jij contact, hoe sta je daar op dit moment in. Ben je daar de laatste jaren misschien in veranderd?
Er worden nog veel andere goede tips in dit topic gegeven, heb je daar wat aan?
vrijdag 28 januari 2011 om 11:12
Als je makkelijk contacten legt, kun je misschien eens een praatje maken met wat buren over of zij iemand weten die misschien op de kinderen willen passen. Volgens mij gaat het zo ook wel in andere culturen dat er een flatgenote (met inmiddels volwassen kinderen) is die graag op je kinderen past. En dan kun jij aan een nieuwe studie beginnen als je dat wilt.
