Relaties
alle pijlers
Gevoel weg
zondag 30 januari 2011 om 23:34
Hoi,
Ik weet niet of dit mij kan helpen, maar ik ga het toch proberen.
Ik heb een relatie met een vrouw gehad. We hebben 1,2 jaar een relatie gehad.
Ongeveer 2,5 week geleden begon zij te twijfelen, ze heeft me dat 2 weken geleden verteld. In die twee weken probeerde ze erachter te komen wat de twijfel precies was. Afgelopen vrijdag is het uitgegaan. Ze zei dat het gevoel te weinig is om een relatie te hebben. Ook zegt ze dat ze echt heel graag wil dat het gevoel goed is, omdat we het zo leuk samen hebben. Nooit ruzie, geen andere dingetjes.. alles was perfect. Ik vind het raar dat ze binnen ongeveer 2 weken dit besluit kan nemen, terwijl ze me eigenlijk heel graag wil!
Wat vinden jullie hiervan? Kan het zo zijn dat het een soort van angst is die ze nu ervaart? Dat ze even niet meer goed weet wat ze voelt en dat ze dan denkt dat het gevoel voor mij weg is?
Ik vind het zo snel gegaan en alles was altijd perfect! Ik begrijp niet dat het gevoel dan weg kan gaan..
Ik weet niet of dit mij kan helpen, maar ik ga het toch proberen.
Ik heb een relatie met een vrouw gehad. We hebben 1,2 jaar een relatie gehad.
Ongeveer 2,5 week geleden begon zij te twijfelen, ze heeft me dat 2 weken geleden verteld. In die twee weken probeerde ze erachter te komen wat de twijfel precies was. Afgelopen vrijdag is het uitgegaan. Ze zei dat het gevoel te weinig is om een relatie te hebben. Ook zegt ze dat ze echt heel graag wil dat het gevoel goed is, omdat we het zo leuk samen hebben. Nooit ruzie, geen andere dingetjes.. alles was perfect. Ik vind het raar dat ze binnen ongeveer 2 weken dit besluit kan nemen, terwijl ze me eigenlijk heel graag wil!
Wat vinden jullie hiervan? Kan het zo zijn dat het een soort van angst is die ze nu ervaart? Dat ze even niet meer goed weet wat ze voelt en dat ze dan denkt dat het gevoel voor mij weg is?
Ik vind het zo snel gegaan en alles was altijd perfect! Ik begrijp niet dat het gevoel dan weg kan gaan..
zondag 30 januari 2011 om 23:47
Sja ik kan me heel goed indenken dat het voor jou als niet te bevatten over kan komen en dat je daarom denkt dat er andere zaken spelen ipv dat ze klaar is met de relatie.
Ik denk dat dit komt omdat jij dit je pas sinds twee weken bewust bent. Zij is hier al veel langer mee bezig geweest. Hoe lastig ook ik denk dat je haar gewoon kan geloven ondanks dat alles in jou zegt: dit klopt niet.
Ik denk dat dit komt omdat jij dit je pas sinds twee weken bewust bent. Zij is hier al veel langer mee bezig geweest. Hoe lastig ook ik denk dat je haar gewoon kan geloven ondanks dat alles in jou zegt: dit klopt niet.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 31 januari 2011 om 00:10
Ik vind persoonlijk dat je niet zomaar een relatie binnen 2,5 week weg kan gooien als er daarvoor nog nooit een onvertogen woord is gevallen, nooit gepraat over problemen met gevoelens. Dat lijkt me idd veels te snel en niet netjes tegenover de achterblijver. Ofwel er zijn al eerder problemen met haar gevoel geweest en was ze toen niet open, heeft het onderdrukt of was zich daar niet volledig van bewust. Maar ik vind dat je in een relatie wel die verantwoordelijkheid naar elkaar toe moet hebben om een relatie samen de kans te geven en je dan niet voldoende rekening houdt met openheid, eerlijkheid en de gevoelens van je partner.
Gevoelens die zomaar opeens weg zijn nadat het eerst maandenlang tot jarenlang gezellig was? En dan gelijk beslissen om dan maar uit elkaar te gaan... Dat gaat er bij mij niet in.
Maar ja, weinig kun je daar nog aan doen. Als de ander het uitmaakt rest je niets anders dan dat te accepteren.
Persoonlijk denk ik niet aan angsten of wat dan ook. Maar dat het al langer fout zat en dat ze niet de verantwoordelijkheid neemt die je in een relatie naar elkaar toe hebt om samen elkaar de kans te geven aan de relatie te werken, samen te kijken naar oplossingen en anders samen toe te groeien naar de beslissing uit elkaar te gaan. En daarbij open en eerlijk te blijven naar elkaar toe als er problemen op gevoelsgebied zijn.
Gevoelens die zomaar opeens weg zijn nadat het eerst maandenlang tot jarenlang gezellig was? En dan gelijk beslissen om dan maar uit elkaar te gaan... Dat gaat er bij mij niet in.
Maar ja, weinig kun je daar nog aan doen. Als de ander het uitmaakt rest je niets anders dan dat te accepteren.
Persoonlijk denk ik niet aan angsten of wat dan ook. Maar dat het al langer fout zat en dat ze niet de verantwoordelijkheid neemt die je in een relatie naar elkaar toe hebt om samen elkaar de kans te geven aan de relatie te werken, samen te kijken naar oplossingen en anders samen toe te groeien naar de beslissing uit elkaar te gaan. En daarbij open en eerlijk te blijven naar elkaar toe als er problemen op gevoelsgebied zijn.
maandag 31 januari 2011 om 00:32
Ik geloof niet dat ze er maar 2 weken mee bezig is geweest, wellicht speelt de gedachte al langer in haar hoofd maar spreekt ze het nu gewoon uit. Misschien heeft ze al in haar hoofd afscheid genomen van je en lijkt het net of het haar niets doet. Vergeet niet dat jij het nu pas moet verwerken en dan kan de klap best hard zijn.
Heel rot allemaal, maar een mens is vrij om te gaan en dat doet ze nu. Bekijk voor jezelf hoe je hiermee om wil gaan, blijf je hangen of durf je verder te gaan?
Heel rot allemaal, maar een mens is vrij om te gaan en dat doet ze nu. Bekijk voor jezelf hoe je hiermee om wil gaan, blijf je hangen of durf je verder te gaan?
maandag 31 januari 2011 om 00:34
Van verliefdheid weet iedereen toch hopelijk wel dat dat maar stofjes zijn. Als je al langer bij elkaar bent dan mag ik hopen dat je niet blijft teren op alleen verliefdheid. Maar dat je ook al eerder merkt hoe iemand zijn of haar karakter is (liefst ook al vanaf het begin) en in welke mate dat wel of niet bij je past en als er iets is dan praat je daarover voordat je gevoelens steeds minder en minder worden dat je van de bijna ene op de andere dag opstapt.
Ik snap best dat houden van zelfs ook over kan gaan. Maar dat iemand volledig zich naar aanleiding van alleen emotie laat sturen zonder al eerder iets aan te geven vind ik elke keer opnieuw weer voorbij gaan aan gezond verstand, oprechte gevoelens en zoiets als compassie voor een ander. Ze hadden een relatie.
Mijns inziens ga je een relatie aan als je samen ook echt de intentie hebt er iets van te maken. En niet bij het eerste het beste moment het uit te maken. Of er nu wel of geen kinderen zijn vind ik totaal niet uitmaken. Je gaat samen een soort van belofte aan.
Maar goed, het woord relatie is denk ik in verval geraakt en wordt door velen niet gelijk gesteld aan het woord trouwen. Eigenlijk stelt het woord relatie niets voor.
Het is niet onbegrijpelijk overigens om het uit te maken als er niets meer is. Maar naar eerst alles en dan ineens niets vind ik 2,5 week wel erg snel.
Verliefdheid kan in een relatie soms ook even weg zijn, je werk gaat slecht, je gezondheid is waardeloos, je partner had een tijdje geen aandacht voor je. En dan grijp je in, kijkt naar wat het probleem is, geeft elkaar de kans er iets mee te doen. Lukt dat niet, tja dan weet je hoe of wat. Dat zou ik netjes vinden.
"Gewoon overgaan" vind ik iets te simpel.
Ik snap best dat houden van zelfs ook over kan gaan. Maar dat iemand volledig zich naar aanleiding van alleen emotie laat sturen zonder al eerder iets aan te geven vind ik elke keer opnieuw weer voorbij gaan aan gezond verstand, oprechte gevoelens en zoiets als compassie voor een ander. Ze hadden een relatie.
Mijns inziens ga je een relatie aan als je samen ook echt de intentie hebt er iets van te maken. En niet bij het eerste het beste moment het uit te maken. Of er nu wel of geen kinderen zijn vind ik totaal niet uitmaken. Je gaat samen een soort van belofte aan.
Maar goed, het woord relatie is denk ik in verval geraakt en wordt door velen niet gelijk gesteld aan het woord trouwen. Eigenlijk stelt het woord relatie niets voor.
Het is niet onbegrijpelijk overigens om het uit te maken als er niets meer is. Maar naar eerst alles en dan ineens niets vind ik 2,5 week wel erg snel.
Verliefdheid kan in een relatie soms ook even weg zijn, je werk gaat slecht, je gezondheid is waardeloos, je partner had een tijdje geen aandacht voor je. En dan grijp je in, kijkt naar wat het probleem is, geeft elkaar de kans er iets mee te doen. Lukt dat niet, tja dan weet je hoe of wat. Dat zou ik netjes vinden.
"Gewoon overgaan" vind ik iets te simpel.
maandag 31 januari 2011 om 00:42
quote:Paekzwart schreef op 31 januari 2011 @ 00:34:
Maar goed, het woord relatie is denk ik in verval geraakt en wordt door velen niet gelijk gesteld aan het woord trouwen. Eigenlijk stelt het woord relatie niets voor.
je bedoelt Amerikaanse taferelen, je bent pas echt gebonden als je getrouwd bent?
Nou, dat herken ik niet hoor.
Maar goed, het woord relatie is denk ik in verval geraakt en wordt door velen niet gelijk gesteld aan het woord trouwen. Eigenlijk stelt het woord relatie niets voor.
je bedoelt Amerikaanse taferelen, je bent pas echt gebonden als je getrouwd bent?
Nou, dat herken ik niet hoor.
maandag 31 januari 2011 om 00:48
In het zomaar uitmaken vind ik wel... je leest zo vaak dat mensen het zomaar van de ene op de andere dag bijna uitmaken. Bij trouwen doet men dat meestal toch niet.
Ander topic tijdje terug iemand die het zelfs ok vond om vreemd te gaan want ze waren toch niet getrouwd. (vaag topic maar het klonk oprecht).
Pas geleden nog iemand die tegen mij zei dat mijn verdriet niet zo erg was want ik was toch niet getrouwd.
Ik denk dat voor iedereen het woord relatie tegenwoordig een andere klank heeft. Voor de één is het verkering, de ander een tijdelijk iets...
Zoals ik wel een vriend heb gehad die zei dat hij dacht dat het toch tijdelijk was.
En voor sommigen is het wel een daadwerkelijk aangegane belofte van openheid en eerlijkheid en er samen iets van proberen te maken.
Ander topic tijdje terug iemand die het zelfs ok vond om vreemd te gaan want ze waren toch niet getrouwd. (vaag topic maar het klonk oprecht).
Pas geleden nog iemand die tegen mij zei dat mijn verdriet niet zo erg was want ik was toch niet getrouwd.
Ik denk dat voor iedereen het woord relatie tegenwoordig een andere klank heeft. Voor de één is het verkering, de ander een tijdelijk iets...
Zoals ik wel een vriend heb gehad die zei dat hij dacht dat het toch tijdelijk was.
En voor sommigen is het wel een daadwerkelijk aangegane belofte van openheid en eerlijkheid en er samen iets van proberen te maken.
maandag 31 januari 2011 om 00:57
vrouwen die je dit zeggen ben je kwijt man. Klote voor je. Maar zinloze energie dit. Ga snel uit elkaar. Wie weet krijgt ze spijt. Maar ga niet zitten wachten op haar. Of rek de boel. Daar vindt zij jou niet leuker of mannelijker door. Trek je plan als man, ga de boer op en schaf voor de losse ladys een prepay snollofoontje aan.
maandag 31 januari 2011 om 01:03
Een relatie is een relatie. Je gaat hem aan en maakt er het beste van. Mensen gaan ook na 30 jaar nog uit elkaar, was tie dan duurzaam? In tijd wel maar in deugdelijkheid uiteindelijk blijkbaar niet als man-/vrouwlief al jaren vreemd ging. Tijd zegt niets, intentie wel.
Je gaat toch geen relatie aan met het idee over pas een jaar, 2 jaar is het vast en dán pas ga je ervoor. Je gaat ervoor of je gaat er niet voor. Je gaat er niet maar half voor.
Je gaat toch geen relatie aan met het idee over pas een jaar, 2 jaar is het vast en dán pas ga je ervoor. Je gaat ervoor of je gaat er niet voor. Je gaat er niet maar half voor.
maandag 31 januari 2011 om 01:06
maandag 31 januari 2011 om 01:08
quote:Paekzwart schreef op 31 januari 2011 @ 01:03:
Een relatie is een relatie. Je gaat hem aan en maakt er het beste van. .
Zoals ik het zie; je begint een relatie om te zien of je je blijvend wilt binden. Voel je op een bepaald moment dat het niet is wat je zocht, dan maak je het uit.
Ik vind niet dat je in een beginnende relatie al moet gaan " werken " , dat er therapeuten bezocht moeten worden, dat je allerlei hoge hobbels moet nemen en diepe dalen door moet gaan. Om te beginnen moet het wat toe voegen en niet in de vorm van een extra bak ellende.
Een relatie is een relatie. Je gaat hem aan en maakt er het beste van. .
Zoals ik het zie; je begint een relatie om te zien of je je blijvend wilt binden. Voel je op een bepaald moment dat het niet is wat je zocht, dan maak je het uit.
Ik vind niet dat je in een beginnende relatie al moet gaan " werken " , dat er therapeuten bezocht moeten worden, dat je allerlei hoge hobbels moet nemen en diepe dalen door moet gaan. Om te beginnen moet het wat toe voegen en niet in de vorm van een extra bak ellende.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 31 januari 2011 om 01:13
maandag 31 januari 2011 om 01:20
Een relatie is je al binden. Wat er blijvender is aan al gebonden zijn zou dan de tijdsduur zijn? Zoiets noem ik eerder iets als verkering. Dan ga je met elkaar om en kijk je of je een vaste verbinding aan wilt gaan. Een relatie is die vaste verbinding aangaan.
Dan moet je later in je relatie nog een gesprek aan gaan dat het nu wél blijvend bindend is of zo? Je kijkt op de kalender en denkt dan van hé we zitten nu aan de 2, 3, 4 jaar, nú is het blijvend? duurzaam? Zoiets als sommige mensen dus trouwen zien... ?
Verder is het verdriet is er echt niet minder om. Daar zegt tijd niets over. Lange relaties waar je niets meer bij voelt, net nieuwe relaties zijn vaak nog intens. De één ziet elkaar liever 1 keer in de 2 weken (zag net een topic voorbij komen) en praat misschien over koetjes en kalfjes, terwijl de ander elke dag samen is voor urenlang en hele zieleroerselen op tafel legt. Werelden van verschil.
Je gaat toch geen relatie aan met het idee dat het toch wel weer uit gaat.
Wie heeft het verder hier over therapeuten, hard werken of moeilijk gedoe? Communicatie lijkt me een eerste stap. Simpel even zeggen dat er iets is wat je niet zo prettig vindt, dat je merkt dat je gevoel wat minder wordt. Bewust zijn noem ik zoiets.
Naar mijn idee voegt een relatie altijd iets toe op het moment dat je er mee begint anders zou je hem niet aangaan. Hier gaat het er over dat dat blijkbaar plotsklaps weer verdwenen is. En nee, dat plotsklaps gaat er bij mij niet in en zeker niet dat je dan ineens het ook uitmaakt.
Ik vind dat als je een relatie plotsklaps uitmaakt je geen rekening houdt met dat een ander misschien wél al een emotionele binding is aangegaan. En niet op een afstandje emotieloos heeft staan toekijken of het wellicht nog wat gaat worden met die relatie...
Dan moet je later in je relatie nog een gesprek aan gaan dat het nu wél blijvend bindend is of zo? Je kijkt op de kalender en denkt dan van hé we zitten nu aan de 2, 3, 4 jaar, nú is het blijvend? duurzaam? Zoiets als sommige mensen dus trouwen zien... ?
Verder is het verdriet is er echt niet minder om. Daar zegt tijd niets over. Lange relaties waar je niets meer bij voelt, net nieuwe relaties zijn vaak nog intens. De één ziet elkaar liever 1 keer in de 2 weken (zag net een topic voorbij komen) en praat misschien over koetjes en kalfjes, terwijl de ander elke dag samen is voor urenlang en hele zieleroerselen op tafel legt. Werelden van verschil.
Je gaat toch geen relatie aan met het idee dat het toch wel weer uit gaat.
Wie heeft het verder hier over therapeuten, hard werken of moeilijk gedoe? Communicatie lijkt me een eerste stap. Simpel even zeggen dat er iets is wat je niet zo prettig vindt, dat je merkt dat je gevoel wat minder wordt. Bewust zijn noem ik zoiets.
Naar mijn idee voegt een relatie altijd iets toe op het moment dat je er mee begint anders zou je hem niet aangaan. Hier gaat het er over dat dat blijkbaar plotsklaps weer verdwenen is. En nee, dat plotsklaps gaat er bij mij niet in en zeker niet dat je dan ineens het ook uitmaakt.
Ik vind dat als je een relatie plotsklaps uitmaakt je geen rekening houdt met dat een ander misschien wél al een emotionele binding is aangegaan. En niet op een afstandje emotieloos heeft staan toekijken of het wellicht nog wat gaat worden met die relatie...
maandag 31 januari 2011 om 01:28
quote:Paekzwart schreef op 31 januari 2011 @ 01:20:
Een relatie is je al binden. Klopt. Maar wel op manier die - redelijk ( praktisch in ieder geval ) - gemakkelijk weer ontbonden kan worden. Als we het hebben over een beginnende relatie, waar bij men niet samen woont , bankrekeningen deelt, kinderen heeft.
Wat er blijvender is aan al gebonden zijn zou dan de tijdsduur zijn? Zoiets noem ik eerder iets als verkering. Dan ga je met elkaar om en kijk je of je een vaste verbinding aan wilt gaan. Een relatie is die vaste verbinding aangaan.
Dan moet je later in je relatie nog een gesprek aan gaan dat het nu wél blijvend bindend is of zo? Je kijkt op de kalender en denkt dan van hé we zitten nu aan de 2, 3, 4 jaar, nú is het blijvend? duurzaam? Zoiets als sommige mensen dus trouwen zien... ?
Ik denk dat men zelden een babbel heeft om te melden dat het van verkering over kan gaan in een relatie. Ik denk dat de acties die men onderneemt ( voorstellen aan wederzijdse familie, in laten schrijven voor een huis, ten huwelijk vragen, dat soort dingen ) wel aantonen in welke " fase " men is of graag zou willen komen te zitten.
Verder is het verdriet is er echt niet minder om. Daar zegt tijd niets over. Lange relaties waar je niets meer bij voelt, net nieuwe relaties zijn vaak nog intens. De één ziet elkaar liever 1 keer in de 2 weken (zag net een topic voorbij komen) en praat misschien over koetjes en kalfjes, terwijl de ander elke dag samen is voor urenlang en hele zieleroerselen op tafel legt. Werelden van verschil.
Je gaat toch geen relatie aan met het idee dat het toch wel weer uit gaat. Sinds mensen geen verkering meer hebben maar alles een relatie zijn gaan noemen vind ik het moeilijk daar anders op te antwoorden dan ; " in eerste instantie kijk je waar- en of - het schip strandt "
Wie heeft het verder hier over therapeuten, hard werken of moeilijk gedoe? Communicatie lijkt me een eerste stap. Simpel even zeggen dat er iets is wat je niet zo prettig vindt, dat je merkt dat je gevoel wat minder wordt. Bewust zijn noem ik zoiets.
Naar mijn idee voegt een relatie altijd iets toe op het moment dat je er mee begint anders zou je hem niet aangaan. Hier gaat het er over dat dat blijkbaar plotsklaps weer verdwenen is. En nee, dat plotsklaps gaat er bij mij niet in en zeker niet dat je dan ineens het ook uitmaakt.
Ik vind dat als je een relatie plotsklaps uitmaakt je geen rekening houdt met dat een ander misschien wél al een emotionele binding is aangegaan. En niet op een afstandje emotieloos heeft staan toekijken of het wellicht nog wat gaat worden met die relatie...
Een relatie is je al binden. Klopt. Maar wel op manier die - redelijk ( praktisch in ieder geval ) - gemakkelijk weer ontbonden kan worden. Als we het hebben over een beginnende relatie, waar bij men niet samen woont , bankrekeningen deelt, kinderen heeft.
Wat er blijvender is aan al gebonden zijn zou dan de tijdsduur zijn? Zoiets noem ik eerder iets als verkering. Dan ga je met elkaar om en kijk je of je een vaste verbinding aan wilt gaan. Een relatie is die vaste verbinding aangaan.
Dan moet je later in je relatie nog een gesprek aan gaan dat het nu wél blijvend bindend is of zo? Je kijkt op de kalender en denkt dan van hé we zitten nu aan de 2, 3, 4 jaar, nú is het blijvend? duurzaam? Zoiets als sommige mensen dus trouwen zien... ?
Ik denk dat men zelden een babbel heeft om te melden dat het van verkering over kan gaan in een relatie. Ik denk dat de acties die men onderneemt ( voorstellen aan wederzijdse familie, in laten schrijven voor een huis, ten huwelijk vragen, dat soort dingen ) wel aantonen in welke " fase " men is of graag zou willen komen te zitten.
Verder is het verdriet is er echt niet minder om. Daar zegt tijd niets over. Lange relaties waar je niets meer bij voelt, net nieuwe relaties zijn vaak nog intens. De één ziet elkaar liever 1 keer in de 2 weken (zag net een topic voorbij komen) en praat misschien over koetjes en kalfjes, terwijl de ander elke dag samen is voor urenlang en hele zieleroerselen op tafel legt. Werelden van verschil.
Je gaat toch geen relatie aan met het idee dat het toch wel weer uit gaat. Sinds mensen geen verkering meer hebben maar alles een relatie zijn gaan noemen vind ik het moeilijk daar anders op te antwoorden dan ; " in eerste instantie kijk je waar- en of - het schip strandt "
Wie heeft het verder hier over therapeuten, hard werken of moeilijk gedoe? Communicatie lijkt me een eerste stap. Simpel even zeggen dat er iets is wat je niet zo prettig vindt, dat je merkt dat je gevoel wat minder wordt. Bewust zijn noem ik zoiets.
Naar mijn idee voegt een relatie altijd iets toe op het moment dat je er mee begint anders zou je hem niet aangaan. Hier gaat het er over dat dat blijkbaar plotsklaps weer verdwenen is. En nee, dat plotsklaps gaat er bij mij niet in en zeker niet dat je dan ineens het ook uitmaakt.
Ik vind dat als je een relatie plotsklaps uitmaakt je geen rekening houdt met dat een ander misschien wél al een emotionele binding is aangegaan. En niet op een afstandje emotieloos heeft staan toekijken of het wellicht nog wat gaat worden met die relatie...
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 31 januari 2011 om 01:46
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 januari 2011 @ 01:28:
[...]
Klopt. Maar wel op manier die - redelijk ( praktisch in ieder geval ) - gemakkelijk weer ontbonden kan worden. Als we het hebben over een beginnende relatie, waar bij men niet samen woont , bankrekeningen deelt, kinderen heeft.
Praktisch gezien wel, maar we hebben het hier niet alleen over praktische zaken maar over "aangelegenheden van het hart", gevoelens, vaak ook diepe gevoelens. En tegenwoordig regel je veel praktische zaken op voorhand gewoon goed (als je weet wat er allemaal kan gebeuren).
Ik denk dat men zelden een babbel heeft om te melden dat het van verkering over kan gaan in een relatie. Ik denk dat de acties die men onderneemt ( voorstellen aan wederzijdse familie, in laten schrijven voor een huis, ten huwelijk vragen, dat soort dingen ) wel aantonen in welke " fase " men is of graag zou willen komen te zitten.
Ik denk dat je in een tijd als deze in ieder geval beter afspreekt wanneer je echt een relatie wél of niet hebt. Zelfs dat is vaak al onduidelijk en dient gewoon even uitgesproken te worden. Zelfs voorstellen aan familie zegt nog helemaal niets. En dat je samen dan ook gelijk even afspreekt wat er wel of niet "mag". Tegenwoordig ook niet zo vanzelfsprekend meer dat beiden daar hetzelfde over denken wat dat inhoudt.
Sinds mensen geen verkering meer hebben maar alles een relatie zijn gaan noemen vind ik het moeilijk daar anders op te antwoorden dan ; " in eerste instantie kijk je waar- en of - het schip strandt "
Dat is inderdaad het lastige aan het woord relatie. Ik hang er echt een betekenis aan vast. Een betekenis die het voor veel anderen niet (meer) heeft. Maar mijns inziens wel ín het woord relatie zit. Het woord relatie dat gebruikt wordt óók voor als 2 mensen samen willen blijven tot de dood hen scheidt zónder te trouwen.
Trouwen is maar een papiertje, een gelofte die je mijns inziens dus al aflegt van openheid en eerlijkheid en er het beste van maken op het willekeurige moment dat je een relatie aangaat.
Tegenwoordig blijft menigeen jarenlang wel kijken waar het schip strand denk ik verder. Meer omdat men er niet helemaal voor gaat, of geen geloof meer heeft in dat relaties iets blijvends zijn.Dus wellicht vantevoren even kijken wat je er allebei onder verstaat maar zelfs dan kom je er niet altijd uit. Want in dit geval denk ik dat TO een ander idee van relatie had en er op een ander manier instond dan degene die het nu zo plotsklaps blijkbaar uit kan maken. Maar voorkomen kan je het helaas niet. Ook niet na jarenlange relaties.
[...]
Klopt. Maar wel op manier die - redelijk ( praktisch in ieder geval ) - gemakkelijk weer ontbonden kan worden. Als we het hebben over een beginnende relatie, waar bij men niet samen woont , bankrekeningen deelt, kinderen heeft.
Praktisch gezien wel, maar we hebben het hier niet alleen over praktische zaken maar over "aangelegenheden van het hart", gevoelens, vaak ook diepe gevoelens. En tegenwoordig regel je veel praktische zaken op voorhand gewoon goed (als je weet wat er allemaal kan gebeuren).
Ik denk dat men zelden een babbel heeft om te melden dat het van verkering over kan gaan in een relatie. Ik denk dat de acties die men onderneemt ( voorstellen aan wederzijdse familie, in laten schrijven voor een huis, ten huwelijk vragen, dat soort dingen ) wel aantonen in welke " fase " men is of graag zou willen komen te zitten.
Ik denk dat je in een tijd als deze in ieder geval beter afspreekt wanneer je echt een relatie wél of niet hebt. Zelfs dat is vaak al onduidelijk en dient gewoon even uitgesproken te worden. Zelfs voorstellen aan familie zegt nog helemaal niets. En dat je samen dan ook gelijk even afspreekt wat er wel of niet "mag". Tegenwoordig ook niet zo vanzelfsprekend meer dat beiden daar hetzelfde over denken wat dat inhoudt.
Sinds mensen geen verkering meer hebben maar alles een relatie zijn gaan noemen vind ik het moeilijk daar anders op te antwoorden dan ; " in eerste instantie kijk je waar- en of - het schip strandt "
Dat is inderdaad het lastige aan het woord relatie. Ik hang er echt een betekenis aan vast. Een betekenis die het voor veel anderen niet (meer) heeft. Maar mijns inziens wel ín het woord relatie zit. Het woord relatie dat gebruikt wordt óók voor als 2 mensen samen willen blijven tot de dood hen scheidt zónder te trouwen.
Trouwen is maar een papiertje, een gelofte die je mijns inziens dus al aflegt van openheid en eerlijkheid en er het beste van maken op het willekeurige moment dat je een relatie aangaat.
Tegenwoordig blijft menigeen jarenlang wel kijken waar het schip strand denk ik verder. Meer omdat men er niet helemaal voor gaat, of geen geloof meer heeft in dat relaties iets blijvends zijn.Dus wellicht vantevoren even kijken wat je er allebei onder verstaat maar zelfs dan kom je er niet altijd uit. Want in dit geval denk ik dat TO een ander idee van relatie had en er op een ander manier instond dan degene die het nu zo plotsklaps blijkbaar uit kan maken. Maar voorkomen kan je het helaas niet. Ook niet na jarenlange relaties.
maandag 31 januari 2011 om 08:25
