Psyche
alle pijlers
Mezelf verliezen
zondag 30 januari 2011 om 14:58
Ik vind het moeilijk een goede titel te bedenken voor mijn situatie, maar heb het maar zo genoemd. Ik hoop even mijn hart te kunnen luchten, want dat heb ik wel even nodig nu.
Ik geloof dat het helemaal niet zo goed gaat met mij. Ik voel me rusteloos en heb het gevoel mezelf een beetje te verliezen. Mijn relatie is een tijd geleden uitgegaan, maar eigenlijk vind ik dat nog steeds heel erg moeilijk. Ik mis hem nog steeds ontzettend, maar wil wel proberen door te gaan met mijn leven. Ik weet hoe belangrijk het is om afleiding te hebben en doe daarvoor ook hard mijn best. Ik vond dat ik best goed op weg was, maar de laatste weken toch weer wat minder. Als ik me niet zo goed voel dan word ik vaak een beetje grenzeloos wat betreft sekscontacten (onder invloed van alcohol. Zo heb ik een keer het bed gedeeld met een volslagen vreemde, waar ik daarna best veel spijt van had. Gelukkig kon ik het later wel wat meer in perspectief zien, maar ik dacht dat het beter zou zijn om voorlopig niks aan te gaan met andere mannen. Ik ben er gewoon nog niet klaar voor. Maar vorige week ging het toch weer 'mis'. Voor het eerst in mijn leven heb ik een trio gehad. Op dat moment leek het me een leuke ervaring, het kan immers nu ik geen relatie heb. Maar helaas voel ik me daarna toch weer leeg. Eigen schuld, dat wel, maar wat rot voelt het. Het gemis van mijn relatie neemt eigenlijk alleen maar toe dan. Steeds neem ik me voor om kalm aan te doen, maar steeds wel een beetje te laat, want het nare gevoel is er dan al. Ik schaam me ervoor, dit is niet iets wat ik met anderen kan en wil delen (erover praten), maar vind het wel fijn dat ik mijn verhaal hier kwijt kan. Ik zou willen dat ik er wat luchtiger over na kon denken, maar dat lukt dus niet
Ik geloof dat het helemaal niet zo goed gaat met mij. Ik voel me rusteloos en heb het gevoel mezelf een beetje te verliezen. Mijn relatie is een tijd geleden uitgegaan, maar eigenlijk vind ik dat nog steeds heel erg moeilijk. Ik mis hem nog steeds ontzettend, maar wil wel proberen door te gaan met mijn leven. Ik weet hoe belangrijk het is om afleiding te hebben en doe daarvoor ook hard mijn best. Ik vond dat ik best goed op weg was, maar de laatste weken toch weer wat minder. Als ik me niet zo goed voel dan word ik vaak een beetje grenzeloos wat betreft sekscontacten (onder invloed van alcohol. Zo heb ik een keer het bed gedeeld met een volslagen vreemde, waar ik daarna best veel spijt van had. Gelukkig kon ik het later wel wat meer in perspectief zien, maar ik dacht dat het beter zou zijn om voorlopig niks aan te gaan met andere mannen. Ik ben er gewoon nog niet klaar voor. Maar vorige week ging het toch weer 'mis'. Voor het eerst in mijn leven heb ik een trio gehad. Op dat moment leek het me een leuke ervaring, het kan immers nu ik geen relatie heb. Maar helaas voel ik me daarna toch weer leeg. Eigen schuld, dat wel, maar wat rot voelt het. Het gemis van mijn relatie neemt eigenlijk alleen maar toe dan. Steeds neem ik me voor om kalm aan te doen, maar steeds wel een beetje te laat, want het nare gevoel is er dan al. Ik schaam me ervoor, dit is niet iets wat ik met anderen kan en wil delen (erover praten), maar vind het wel fijn dat ik mijn verhaal hier kwijt kan. Ik zou willen dat ik er wat luchtiger over na kon denken, maar dat lukt dus niet
zondag 30 januari 2011 om 17:55
Ik schrijf ook in een dagboek en dat helpt inderdaad ook wel, dank je voor je meedenken vraagtekenxy.
Waar ik trouwens ook mee aan de haal kan gaan is het idee dat misschien meer mensen het te weten komen van de laatste escapade, geen idee of die lui erover zullen spreken eigenlijk, maar dat lijkt me niet tof.
Waar ik trouwens ook mee aan de haal kan gaan is het idee dat misschien meer mensen het te weten komen van de laatste escapade, geen idee of die lui erover zullen spreken eigenlijk, maar dat lijkt me niet tof.
zondag 30 januari 2011 om 18:07
Ik moest opeens denken aan een liedje wat ik gehoord had, dus ik heb even een stukje tekst overgetypt:
The sum of my childhood days taught me there is no guilt. Some sparks of hope are all I am. My shoes all I possess.
Ik dacht hieraan omdat schuldgevoel niet noodzakelijk is voor dit soort problemen. Maar schuldgevoel kan je wel opvreten. Ik hoop dat je iets hebt aan deze gedachtenkronkel
The sum of my childhood days taught me there is no guilt. Some sparks of hope are all I am. My shoes all I possess.
Ik dacht hieraan omdat schuldgevoel niet noodzakelijk is voor dit soort problemen. Maar schuldgevoel kan je wel opvreten. Ik hoop dat je iets hebt aan deze gedachtenkronkel
Ik beschik nog steeds over de benodigde mannelijke onderdelen, ondanks dat het forum er soms anders over denkt 
zondag 30 januari 2011 om 18:39
Jij bent zelf de bron om te krijgen wat je nodig hebt. Sociaal contact, vriendschappen horen bij wat een mens nodig heeft. Te veel mensen voelen zich echter onmachtig om te krijgen wat ze nodig hebben als ze geen levenspartner hebben. Ze kunnen daardoor zelfs een partner gaan verwarren met dat wat ze nodig hebben. Die moet hen dan gelukkig maken. Als er geen partner is zorgen ze niet goed voor zichzelf, want hee, wat maakt dat immers nog uit zolang die partner er niet is. Ze worden steeds behoeftiger, hun lichaam en geest verzwakken en ze krijgen daardoor steeds harder een partner nodig. Dan zijn ze dus afhankelijk, terwijl er niet eens iemand (meer) is!
Deze leegte gaan opvullen met andere leegte is inderdaad erg onbevredigend en verergert de zaken alleen maar.
Terug dus naar jouzelf als bron van wat je nodig hebt. Als je lang gewend geweest bent om de bron buiten jezelf te zoeken, dan kan dat erg beangstigend lijken. Eenzaam. Op jezelf teruggeworpen. Kil en koud. Daar komt nog bij dat je jezelf eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt, doordat je jezelf lange tijd alleen echt kon ervaren wanneer de partner erbij was.
Het is dus een kwestie van oefenen om weer je eigen bron te worden. Daarvoor is gezond verstand en zelfdiscipline nodig. Om te weten wat je moet doen en waar je moet beginnen zou je de behoeftenpiramide van Maslov als richtlijn kunnen nemen. De onderste behoeften eerst. Pas dan komt er ruimte vrij voor de laag daarboven.
Hopelijk heb je hier iets aan. En ik ga nu eten. Eten dat ik met veel plezier voor mezelf gemaakt heb in mijn gezellige keukentje. En ik doe er een kaarsje bij aan omdat ik toevallig weet dat ik daarvan hou en ik graag rekening met mij houd.
Deze leegte gaan opvullen met andere leegte is inderdaad erg onbevredigend en verergert de zaken alleen maar.
Terug dus naar jouzelf als bron van wat je nodig hebt. Als je lang gewend geweest bent om de bron buiten jezelf te zoeken, dan kan dat erg beangstigend lijken. Eenzaam. Op jezelf teruggeworpen. Kil en koud. Daar komt nog bij dat je jezelf eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt, doordat je jezelf lange tijd alleen echt kon ervaren wanneer de partner erbij was.
Het is dus een kwestie van oefenen om weer je eigen bron te worden. Daarvoor is gezond verstand en zelfdiscipline nodig. Om te weten wat je moet doen en waar je moet beginnen zou je de behoeftenpiramide van Maslov als richtlijn kunnen nemen. De onderste behoeften eerst. Pas dan komt er ruimte vrij voor de laag daarboven.
Hopelijk heb je hier iets aan. En ik ga nu eten. Eten dat ik met veel plezier voor mezelf gemaakt heb in mijn gezellige keukentje. En ik doe er een kaarsje bij aan omdat ik toevallig weet dat ik daarvan hou en ik graag rekening met mij houd.
zondag 30 januari 2011 om 18:49
Eet smakelijk Frankie.
Het is niet zo dat ik ongelukkig ben zonder partner, maar nu wel ongelukkig zonder mijn ex. Ik mis hem bij me en alles wat zijn persoonlijkheid met zich meebrengt.
Ik weet uit ervaring dat ik me ook goed alleen kan redden, met een gelukkig gevoel zelfs. Alleen op dat punt ben ik helaas nog niet. Ik hoop er echt spoedig te komen en wil dan ook echt alles uit dit proces halen wat nodig is.
Dank je wel voor je verhelderende woorden.
Het is niet zo dat ik ongelukkig ben zonder partner, maar nu wel ongelukkig zonder mijn ex. Ik mis hem bij me en alles wat zijn persoonlijkheid met zich meebrengt.
Ik weet uit ervaring dat ik me ook goed alleen kan redden, met een gelukkig gevoel zelfs. Alleen op dat punt ben ik helaas nog niet. Ik hoop er echt spoedig te komen en wil dan ook echt alles uit dit proces halen wat nodig is.
Dank je wel voor je verhelderende woorden.
zondag 30 januari 2011 om 19:26
Je bent aan het ontwennen en dat doet altijd pijn. Ik neem zonder meer aan dat jullie een fijne dynamiek hadden en het kan niet anders dan dat die op zichzelf onvervangbaar is want ieder mens en iedere relatie is uniek.
Toch kan het evenmin anders, dan dat jij alle gereedschappen om je behoeften te vervullen in jezelf draagt. Je hebt door die relatie een tijd met de helft van je gereedschapskist toegekund. Nu moet je weer gaan oefenen met de gereedschappen die tijdelijk in onbruik waren geraakt. Dat is hard werken. Maar je lijkt me niet werkschuw. Ik wens je veel kracht toe, plezier in het leven en bovenal liefde voor jouzelf.
Toch kan het evenmin anders, dan dat jij alle gereedschappen om je behoeften te vervullen in jezelf draagt. Je hebt door die relatie een tijd met de helft van je gereedschapskist toegekund. Nu moet je weer gaan oefenen met de gereedschappen die tijdelijk in onbruik waren geraakt. Dat is hard werken. Maar je lijkt me niet werkschuw. Ik wens je veel kracht toe, plezier in het leven en bovenal liefde voor jouzelf.
zondag 30 januari 2011 om 23:19
Wijze woorden Frankie...mooiquote:Jett schreef op 30 januari 2011 @ 17:55:
Waar ik trouwens ook mee aan de haal kan gaan is het idee dat misschien meer mensen het te weten komen van de laatste escapade, geen idee of die lui erover zullen spreken eigenlijk, maar dat lijkt me niet tof.
En als dit zo is...wat is dan het ergste wat je kan gebeuren? Dat mensen slecht over je gaan denken? Dat kan alleen maar als jij het slecht van jezelf vindt wat er is gebeurd en er niet achter staat.
Daarbij, niet teveel over nadenken, mocht het al gebeuren dan is dat de 1e paar weken interessant, daarna niet meer. Geen aandacht aangeven, wat je aandacht geeft, groeit. En dat is de tegenstrijdigheid, je bent bang dat mensen over je oordelen maar tegelijkertijd draait de wereld niet alleen om jou dus die mensen halen, net als jij in het omgekeerde geval (als jij zoiets zou horen over iemand) hun schouders op. Tis net als met de krant, de 1e week is het wereldnieuws, de volgende dag wordt de vis erin verpakt.
Maar ik snap je gevoel helemaal, kan er ook mee aan de haal gaan met dat soort gedachten.
Waar ik trouwens ook mee aan de haal kan gaan is het idee dat misschien meer mensen het te weten komen van de laatste escapade, geen idee of die lui erover zullen spreken eigenlijk, maar dat lijkt me niet tof.
En als dit zo is...wat is dan het ergste wat je kan gebeuren? Dat mensen slecht over je gaan denken? Dat kan alleen maar als jij het slecht van jezelf vindt wat er is gebeurd en er niet achter staat.
Daarbij, niet teveel over nadenken, mocht het al gebeuren dan is dat de 1e paar weken interessant, daarna niet meer. Geen aandacht aangeven, wat je aandacht geeft, groeit. En dat is de tegenstrijdigheid, je bent bang dat mensen over je oordelen maar tegelijkertijd draait de wereld niet alleen om jou dus die mensen halen, net als jij in het omgekeerde geval (als jij zoiets zou horen over iemand) hun schouders op. Tis net als met de krant, de 1e week is het wereldnieuws, de volgende dag wordt de vis erin verpakt.
Maar ik snap je gevoel helemaal, kan er ook mee aan de haal gaan met dat soort gedachten.
maandag 31 januari 2011 om 00:12
Net zoals jij vind ik dat er niks mis is met "escapades" zolang alle betrokkenen daar zelf voor kiezen/ achterstaan. En ik heb dus ook wel eens "avontuurtjes" al ben ik minder avontuurlijk ingesteld omdat het maar met 1 persoon is. Wel ben ik opgevoed met het idee dat sex iets is, wat hoort in een echte / lange relatie. Te veel bedpartners ( in totaal) en one night stand , ja dan ben je toch wel een sletje...Dat gevoel heb of meer had ik ook wel eens na een ONS.
Misschien is het vluchtgedrag, deeenzaamheid verdrijven, de aandacht, intimiteit. Maar misschien is een deel van je schaamte, ondanks dat je het zelf niet mee eens bent, omdat ergen stemmetje zegt "dit hoort niet" volgens ouders of maatschappelijke norm..
Misschien is het vluchtgedrag, deeenzaamheid verdrijven, de aandacht, intimiteit. Maar misschien is een deel van je schaamte, ondanks dat je het zelf niet mee eens bent, omdat ergen stemmetje zegt "dit hoort niet" volgens ouders of maatschappelijke norm..
maandag 31 januari 2011 om 00:14
En oh ja sommige vriendinnen weten wel wat. Tegen anderen houd ik wijselijk mijn mond. Je hoeft het niet te vertellen. Ik zou ook veel liever sex met iemand hebben, waarmee ik een relatie heb, warvan ik echt houd. Maar zolang die er niet is, heb ik er geen probleem mee om zo nu en dan toch zo mijn fun-in-games te hebben.
maandag 31 januari 2011 om 08:14
PoisenIvy, ja het zit me niet voor niets niet helemaal lekker en dat kan goed te maken hebben met de dingen die jij noemt. Ik probeer het losser te laten, gewoon de draad weer op te pakken en te beseffen dat dit eenmalig was, maar nu lukt het nog niet zo om het te 'vergeten en vergeven'.
DeKenau, mijn relatie is ongeveer een half jaar over.
DeKenau, mijn relatie is ongeveer een half jaar over.
maandag 31 januari 2011 om 23:11
Na een erg drukke dag even een update: ik voel me stukken beter (nu al). Werk relativeert weer en ik heb zelfs af en toe om mezelf moeten grinniken.
Natuurlijk betekent het niet dat alles ineens weer goed is, sterker nog, het heeft me wel weer erg aan het denken gezet. Mijn patronen en vooral de wijze waarop ik met dingen om kan gaan. Lastig hoor.., maar ook goed misschien...levensprocessen.. Dank je wel voor de lieve reacties gisteren!
Natuurlijk betekent het niet dat alles ineens weer goed is, sterker nog, het heeft me wel weer erg aan het denken gezet. Mijn patronen en vooral de wijze waarop ik met dingen om kan gaan. Lastig hoor.., maar ook goed misschien...levensprocessen.. Dank je wel voor de lieve reacties gisteren!
woensdag 2 februari 2011 om 16:07
Dank je Votes. Het gaat inderdaad wel beter, alhoewel ik toch weer een beetje ben geschrokken vandaag: ik ontving ineens een smsje van meneer escapade 1, en hij is boos. Boos dat hij niks van me hoort, boos dat het voor mij niet net zo serieus was als voor hem (blijkbaar) en zijn conclusie was nu net wat ik niet wilde horen: ik ben gewoon een slet. Au
Heel erg jammer dit weer.
Heel erg jammer dit weer.
woensdag 2 februari 2011 om 16:31
He getverdemmeke, dat zijn inderdaad van die rotdingen. Zou hier: "waar je bang voor bent gebeurt je" van toepassing zijn?
Maar jullie hadden toch helemaal niets afgesproken? Bijzonder overigens, het hele topic staat vol met mannen die nooit meer wat laten horen en wij vrouwen worden niet boos maar verdrietig en wachten af. En mannen worden boos.....
Lekker boos laten zijn, als je duidelijk bent geweest is er toch niets aan de hand. Positief is: hij vindt je blijkbaar toch erg leuk
Maar jullie hadden toch helemaal niets afgesproken? Bijzonder overigens, het hele topic staat vol met mannen die nooit meer wat laten horen en wij vrouwen worden niet boos maar verdrietig en wachten af. En mannen worden boos.....
Lekker boos laten zijn, als je duidelijk bent geweest is er toch niets aan de hand. Positief is: hij vindt je blijkbaar toch erg leuk
woensdag 2 februari 2011 om 18:18
Nee totaal niets afgesproken, juist direct heel direct geweest hierover: het wordt niks, ik voel niet genoeg voor jou en hou bovendien nog steeds van mijn ex. Accepteert hij blijkbaar nietm, ik vind het raar en ver gaan om je als volwassen man zo te laten kennen door me nog even zo'n trap na te geven.
donderdag 3 februari 2011 om 08:29
