Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 30 januari 2011 om 19:50
quote:fascinating schreef op 30 januari 2011 @ 19:42:
Zijn hier ook mensen die, net als ik, ook van hun anorexia af wilden komen om grotere borsten te krijgen? Dat heb ik namelijk nog nooit ergens gelezen maar vanwege m'n borsten ben ik van mijn anorexia afgekomen!
Lang verhaal, dus als je meer wil weten, vraag maar.Oké... nou licht maar toe, want vind het zo een beetje gek klinken om eerlijk te zijn.
Zijn hier ook mensen die, net als ik, ook van hun anorexia af wilden komen om grotere borsten te krijgen? Dat heb ik namelijk nog nooit ergens gelezen maar vanwege m'n borsten ben ik van mijn anorexia afgekomen!
Lang verhaal, dus als je meer wil weten, vraag maar.Oké... nou licht maar toe, want vind het zo een beetje gek klinken om eerlijk te zijn.
maandag 31 januari 2011 om 14:07
Hoi meiden,
Ten eerste, heel erg bedankt voor jullie steun en complimenten
Ik heb jullie namen maar dik gedrukt, want het is zo'n lang stuk geworden!
Ha, Lotte, ik heb er alle vertrouwen in dat je jezelf zal blijven. Je hebt zoveel geleerd de laatste maanden, zoveel positieve ervaringen opgedaan met jezelf zijn. Dat loopt misschien af en toe een deukje op, maar je veert terug en weet wat het je oplevert. Volgens mij kom je hier straks weer glunderend vertellen hoe leuk het was maar een eerste dag ergens is altijd spannend en onwennig, vooral wanneer je zo getuned bent op de wensen van anderen, dan vraag je veel van jezelf. Ik ben benieuwd hoe het was
Klontje, lief dat je vraagt hoe het gaat Ik heb een best aardig weekend gehad. Pfff...wat kon ik goed merken dat ik er doorheen zit! Kon helemaal niks hebben, overzie de dingen allemaal niet, bevestigt alleen maar dat ik deze rustweek heel hard nodig heb. Hoe gaat het met jou? Ben je nog bezig met de therapie? Is dat bij een psycholoog of iets anders?
***Lang stukje filosoferen n.a.v. stukje van Lilstar gisteren***
Lilstar, ik vind het soms ook wel interessant en nuttig om na te denken over die cirkeltjes, je triggers, wat mogelijk de oorzaak is geweest van dit alles (moet natuurlijk wel op een moment zijn waarop je het kan hebben). Ik vind het een beetje een puzzeltje, er zijn veel verschillende stukken en allemaal dragen zij bij aan het hele plaatje. Ik heb nog niet alle puzzelstukjes, maar soms vind ik er één en langzaam aan wordt het een geheel.
Ook vind ik het interessant om te lezen hoe dat bij jullie werkt en is gegaan. Ik heb zelf nooit overgewicht gehad, ik ben er gewoon niet op gebouwd en kom niet makkelijk aan, ben altijd normaal tot dun geweest (maar ook weer niet zo'n magere spriettype).
Mijn eerste puzzelstukje is het koppelen mijn gewicht en lichaamsbeeld aan hoe ik over mezelf voel. Net als jij, Lilstar, maar toch werkt het bij mij iets anders. Ik heb heel snel het gevoel dat ik niet goed genoeg ben, dat ik het niet goed genoeg doe, dat ik niet leuk ben, stom overkom, lui ben, slecht ben (noem maar op, als het maar negatief is). Dit heb ik ooit leren koppelen aan "ik ben dik" dus als ik iets minder prettigs ervaar voel ik me dik. Komt erop neer dat ik me heel vaak dik voel, want ik "moet" van mezelf heel veel en daardoor voldoe ik eigenlijk bijna nooit (volgens mezelf dan). Ik denk dat ik dit zo gekoppeld heb deels omdat een mooi lichaam iets is wat als enorm positief wordt gezien in de huidige maatschappij en omdat het iets heel tastbaars is waar ik (daar komt hij weer) de volledige controle over kan houden. Dat hele zwart-wit verhaal weer; het is heel simpel om hier "goed" en "slecht" in te onderscheiden (aankomen vs. afvallen, eten vs. niet eten enz.), dus ik kan er heel makkelijk een goed gevoel uit halen om al die negatieve gevoelens (wat uit eindelijk allemaal neerkomen op "ik ben dik") te compenseren.
Daarnaast is er nog een puzzelstukje, dit is denk ik een beetje een bijzaak en iets wat ik heb ontwikkeld door 10 jaar lang hier zo mee bezig te zijn. Ik heb een aardig vertekend beeld van hoe mijn lichaam er echt utiziet en ik stel er ook hoge eisen aan. Ik kan goed naar een ander kijken die wat meer rondingen heeft en dat mooi vinden, maar ik kan het bij mezelf ook niet accepteren. Ik weet ook niet wat mooier staat bij mij, want ik kan het niet objectief bekijken. Mijn eisen qua lichaam zijn dan ook hoog, ik eis van mezelf dat ik slank ben en mooi strak. Aan de andere kant lijkt dit iets te zijn wat enigszins bij me past vanwege mijn bouw en stofwisseling. Ik zal sowieso niet gauw mollig of dik worden. Als ik normaal eet kom ik ook niet aan. In die zin is het ook geen probleem dat ik mijn lichaam graag zo zie, het is voor mij goed haalbaar. Aan de andere kant áls ik aankom kan ik het niet accepteren van mezelf, ook al ben ik dan nog steeds slank, en dat is wat ziekelijk.
Het derde puzzelstukje is mijn belabberde zelfbeeld en dat is denk ik wel een aardig groot puzzelstuk. Daar is het ooit allemaal misgegaan. Ik mis, en dat zal zowel genetisch als omgevings bepaald zijn, dat basisgevoel van het waard zijn, er mogen zijn, goed zijn zoals ik ben. Veel mensen missen wat zelfvertrouwen, maar bij mij is er niet eens een basis. Ik kan mezelf zo ontzettend wegcijferen voor anderen. Soms vraag ik me af of ik mezelf zou kunnen redden in een levensbedreigende situatie als dat betekende dat ik écht voor mezelf zou moeten kiezen. Ik vrees dat ik eerder zou denken, "ach, ik wil die ander niet lastig vallen" of zoiets - heel erg eigenlijk, maar toont wel hoe diep dat gaat, want de drang om te overleven is toch het sterkste basisinstict wat er is?
Dit is denk ik wat me het meeste energie kost en ervoor zorgt dat ik nog steeds in die periodes kom dat ik de draad helemaal kwijt raak (zoals nu). Ik mis echt dat stukje zelfrespect, mezelf belangrijk vinden, mijn mening en wat ik nodig heb belangrijk (mogen) vinden. En dit zie en ervaar ik ook als een belangrijk basis onderdeel van mijn hele bestaan. Het is ook wat me energie geeft en een gelukkig gevoel als het wel lukt, want een dag is dan niet meer een strijd met constant moeten en niet goed genoeg zijn, niet voldoen. Een dag is dan gewoon en, ja er zijn hoogte en diepte punten, maar er is in ieder geval een gezonde basis dat je oké bent. En dat mis ik waardoor ik dus ook in die periodes kom waarin ik totaal niet goed voor mezelf zorg, de structuur verlies enz.
Nog een belangrijk puzzelstukje is mijn totaal niet ontwikkelde "zelf". Dit is ook gekoppeld aan waar ik het hiervoor over had, want als je er niet eens mag zijn, niet eens wat waard ben dan ontwikkel je nooit een eigen persoonlijkheid, je past je alleen maar aan aan de wensen van je omgeving. Ergens is dit gek, want in mijn jeugd heb ik veel positieve bekrachtiging gehad. Ik deed het goed op school, was goed in sport, creatief, altijd vriendjes en vriendinnetjes. Hoe kan het dat ik dan toch geen stevige zelf heb ontwikkeld? Geen idee, maar toch is het zo. Waarschijnlijk is dat het stukje wat genetisch bepaad is, soms zou ik willen dat ik juist niet zo goed was geweest in alles. Als het me allemaal niet zo makkelijk af was gegaan had ik het meer op mezelf moeten doen, van mezelf moeten hebben en niet van al die externe dingen. Ik heb altijd kunnen varen op complimenten, bevestigingen van buitenaf, ergens goed in zijn, slim zijn enz. enz. Maar dat is allemaal de buitenkant, een leuke aankleding, als je daaronder geen stevig skelet hebt om het allemaal te kunnen dragen stort het in. En dat mis ik. Ik mis dat stukje zelf, wie ben ik echt? Wat vind ík leuk. Wat vind ík belangrijk. Wat hoort echt bij mij? Ik vind het ook heel fijn als ik soms wel zoiets kleins opmerk - echt iets wat bij mij hoort. En dat bevestigt alleen hoe erg ik dat mis. Het zit hem in de kleinste dingen, gewoontes die ik ontwikkeld heb in de dagelijkse dingen kan ik al heel fijn vinden, want dat is niet aangeleerd, dat is echt iets van mij!
Zo is de puzzel wel aardig compleet, al zijn er nog wat kleine stukjes die ook bijdragen. Vooral dat gebrek aan zelfrespect en bijna geen eigenheid zijn de belangrijkste dingen die spelen/hebben gespeeld. Ik ben er aardig vanaf dat ik de eetstoornis als kruk gebruik voor het missen van deze dingen, maar zonder kruk gaat het toch moeilijk. Ik moet toch leren om die dingen wel op te bouwen zodat ik geen kruk nodig heb en dat is lastig.
Maar dit zijn nuttige dingen om over na te denken, want dan krijg ik een steeds beter beeld van hoe ik in elkaar zit. Waar mijn triggers zitten en hoe ik sterker kan worden en kan voorkomen dat ik terugval.
***einde stukje filosoferen ***
Stampertje, hoe gaat het met jou? Pas je goed op jezelf?
Lilstar, waarom je gewicht gekoppeld hebt aan controle is denk ik niet zo heel belangrijk. Het is denk ik ook vrij willekeurig. Je gewicht is iets wat jij zelf volledig onder controle kan houden en, zoals ik hierboven schreef, iets wat heel makkelijk onderverdeeld kan worden in "goed" en "slecht". Je kan dus heel makkelijk hier de controle over hebben, je bepaalt zelf of je eet of niet en wat je dan eet (of niet). Alles bepaal je zelf, volledige controle dus. Er zijn ook andere dingen waar je dat gevoel uit kan halen, zo worden vaak ook dwangneuroses ontwikkeld - door bepaalde handelingen te verrichten denken mensen dat ze de controle ergens over hebben. Eigenlijk is het vergelijkbaar, maar jij hebt voor gewicht/eten gekozen en niet je huis superschoon en ontsmet moeten houden bijvoorbeeld. In de huidige maatschappij is het ook heel makkelijk om hiervoor te kiezen, het is iets wat veel aandacht krijgt, het is iets wat als positief wordt gezien en daardoor redelijk voor de hand liggend. In de loop der jaren worden sommige dingen ook een gewoonte en hebben ze niet zo zeer een stevige oorzaak meer. Waar je misschien ooit begon met dat veilige gevoel uit wel/niet eten en afvallen haalde is dat ook ergens een stukje gewoonte geworden, een bepaald gewicht moeten hebben, bepaalde dingen wel/niet mogen eten, je goed/slecht voelen als je wel/niet gegeten hebt. Als je iets lang genoeg doet/gelooft wordt het gewoon.
Ik zou dus niet zeggen dat er geen hout van klopt, je hersenspinsels. Ik denk dat je het juist aardig goed doorhebt. Het doet er niet toe dat die koppeling controle-gewicht krom is. De twee hebben niks met elkaar te maken, maar ooit heb jij die willekeurige koppeling gemaakt en zo is het dan nu.
Ik ben ook benieuwd hoe het met de anderen gaat, Soof, Senang, Rooos, Kanga. Hopelijk goed met jullie!
Ten eerste, heel erg bedankt voor jullie steun en complimenten
Ik heb jullie namen maar dik gedrukt, want het is zo'n lang stuk geworden!
Ha, Lotte, ik heb er alle vertrouwen in dat je jezelf zal blijven. Je hebt zoveel geleerd de laatste maanden, zoveel positieve ervaringen opgedaan met jezelf zijn. Dat loopt misschien af en toe een deukje op, maar je veert terug en weet wat het je oplevert. Volgens mij kom je hier straks weer glunderend vertellen hoe leuk het was maar een eerste dag ergens is altijd spannend en onwennig, vooral wanneer je zo getuned bent op de wensen van anderen, dan vraag je veel van jezelf. Ik ben benieuwd hoe het was
Klontje, lief dat je vraagt hoe het gaat Ik heb een best aardig weekend gehad. Pfff...wat kon ik goed merken dat ik er doorheen zit! Kon helemaal niks hebben, overzie de dingen allemaal niet, bevestigt alleen maar dat ik deze rustweek heel hard nodig heb. Hoe gaat het met jou? Ben je nog bezig met de therapie? Is dat bij een psycholoog of iets anders?
***Lang stukje filosoferen n.a.v. stukje van Lilstar gisteren***
Lilstar, ik vind het soms ook wel interessant en nuttig om na te denken over die cirkeltjes, je triggers, wat mogelijk de oorzaak is geweest van dit alles (moet natuurlijk wel op een moment zijn waarop je het kan hebben). Ik vind het een beetje een puzzeltje, er zijn veel verschillende stukken en allemaal dragen zij bij aan het hele plaatje. Ik heb nog niet alle puzzelstukjes, maar soms vind ik er één en langzaam aan wordt het een geheel.
Ook vind ik het interessant om te lezen hoe dat bij jullie werkt en is gegaan. Ik heb zelf nooit overgewicht gehad, ik ben er gewoon niet op gebouwd en kom niet makkelijk aan, ben altijd normaal tot dun geweest (maar ook weer niet zo'n magere spriettype).
Mijn eerste puzzelstukje is het koppelen mijn gewicht en lichaamsbeeld aan hoe ik over mezelf voel. Net als jij, Lilstar, maar toch werkt het bij mij iets anders. Ik heb heel snel het gevoel dat ik niet goed genoeg ben, dat ik het niet goed genoeg doe, dat ik niet leuk ben, stom overkom, lui ben, slecht ben (noem maar op, als het maar negatief is). Dit heb ik ooit leren koppelen aan "ik ben dik" dus als ik iets minder prettigs ervaar voel ik me dik. Komt erop neer dat ik me heel vaak dik voel, want ik "moet" van mezelf heel veel en daardoor voldoe ik eigenlijk bijna nooit (volgens mezelf dan). Ik denk dat ik dit zo gekoppeld heb deels omdat een mooi lichaam iets is wat als enorm positief wordt gezien in de huidige maatschappij en omdat het iets heel tastbaars is waar ik (daar komt hij weer) de volledige controle over kan houden. Dat hele zwart-wit verhaal weer; het is heel simpel om hier "goed" en "slecht" in te onderscheiden (aankomen vs. afvallen, eten vs. niet eten enz.), dus ik kan er heel makkelijk een goed gevoel uit halen om al die negatieve gevoelens (wat uit eindelijk allemaal neerkomen op "ik ben dik") te compenseren.
Daarnaast is er nog een puzzelstukje, dit is denk ik een beetje een bijzaak en iets wat ik heb ontwikkeld door 10 jaar lang hier zo mee bezig te zijn. Ik heb een aardig vertekend beeld van hoe mijn lichaam er echt utiziet en ik stel er ook hoge eisen aan. Ik kan goed naar een ander kijken die wat meer rondingen heeft en dat mooi vinden, maar ik kan het bij mezelf ook niet accepteren. Ik weet ook niet wat mooier staat bij mij, want ik kan het niet objectief bekijken. Mijn eisen qua lichaam zijn dan ook hoog, ik eis van mezelf dat ik slank ben en mooi strak. Aan de andere kant lijkt dit iets te zijn wat enigszins bij me past vanwege mijn bouw en stofwisseling. Ik zal sowieso niet gauw mollig of dik worden. Als ik normaal eet kom ik ook niet aan. In die zin is het ook geen probleem dat ik mijn lichaam graag zo zie, het is voor mij goed haalbaar. Aan de andere kant áls ik aankom kan ik het niet accepteren van mezelf, ook al ben ik dan nog steeds slank, en dat is wat ziekelijk.
Het derde puzzelstukje is mijn belabberde zelfbeeld en dat is denk ik wel een aardig groot puzzelstuk. Daar is het ooit allemaal misgegaan. Ik mis, en dat zal zowel genetisch als omgevings bepaald zijn, dat basisgevoel van het waard zijn, er mogen zijn, goed zijn zoals ik ben. Veel mensen missen wat zelfvertrouwen, maar bij mij is er niet eens een basis. Ik kan mezelf zo ontzettend wegcijferen voor anderen. Soms vraag ik me af of ik mezelf zou kunnen redden in een levensbedreigende situatie als dat betekende dat ik écht voor mezelf zou moeten kiezen. Ik vrees dat ik eerder zou denken, "ach, ik wil die ander niet lastig vallen" of zoiets - heel erg eigenlijk, maar toont wel hoe diep dat gaat, want de drang om te overleven is toch het sterkste basisinstict wat er is?
Dit is denk ik wat me het meeste energie kost en ervoor zorgt dat ik nog steeds in die periodes kom dat ik de draad helemaal kwijt raak (zoals nu). Ik mis echt dat stukje zelfrespect, mezelf belangrijk vinden, mijn mening en wat ik nodig heb belangrijk (mogen) vinden. En dit zie en ervaar ik ook als een belangrijk basis onderdeel van mijn hele bestaan. Het is ook wat me energie geeft en een gelukkig gevoel als het wel lukt, want een dag is dan niet meer een strijd met constant moeten en niet goed genoeg zijn, niet voldoen. Een dag is dan gewoon en, ja er zijn hoogte en diepte punten, maar er is in ieder geval een gezonde basis dat je oké bent. En dat mis ik waardoor ik dus ook in die periodes kom waarin ik totaal niet goed voor mezelf zorg, de structuur verlies enz.
Nog een belangrijk puzzelstukje is mijn totaal niet ontwikkelde "zelf". Dit is ook gekoppeld aan waar ik het hiervoor over had, want als je er niet eens mag zijn, niet eens wat waard ben dan ontwikkel je nooit een eigen persoonlijkheid, je past je alleen maar aan aan de wensen van je omgeving. Ergens is dit gek, want in mijn jeugd heb ik veel positieve bekrachtiging gehad. Ik deed het goed op school, was goed in sport, creatief, altijd vriendjes en vriendinnetjes. Hoe kan het dat ik dan toch geen stevige zelf heb ontwikkeld? Geen idee, maar toch is het zo. Waarschijnlijk is dat het stukje wat genetisch bepaad is, soms zou ik willen dat ik juist niet zo goed was geweest in alles. Als het me allemaal niet zo makkelijk af was gegaan had ik het meer op mezelf moeten doen, van mezelf moeten hebben en niet van al die externe dingen. Ik heb altijd kunnen varen op complimenten, bevestigingen van buitenaf, ergens goed in zijn, slim zijn enz. enz. Maar dat is allemaal de buitenkant, een leuke aankleding, als je daaronder geen stevig skelet hebt om het allemaal te kunnen dragen stort het in. En dat mis ik. Ik mis dat stukje zelf, wie ben ik echt? Wat vind ík leuk. Wat vind ík belangrijk. Wat hoort echt bij mij? Ik vind het ook heel fijn als ik soms wel zoiets kleins opmerk - echt iets wat bij mij hoort. En dat bevestigt alleen hoe erg ik dat mis. Het zit hem in de kleinste dingen, gewoontes die ik ontwikkeld heb in de dagelijkse dingen kan ik al heel fijn vinden, want dat is niet aangeleerd, dat is echt iets van mij!
Zo is de puzzel wel aardig compleet, al zijn er nog wat kleine stukjes die ook bijdragen. Vooral dat gebrek aan zelfrespect en bijna geen eigenheid zijn de belangrijkste dingen die spelen/hebben gespeeld. Ik ben er aardig vanaf dat ik de eetstoornis als kruk gebruik voor het missen van deze dingen, maar zonder kruk gaat het toch moeilijk. Ik moet toch leren om die dingen wel op te bouwen zodat ik geen kruk nodig heb en dat is lastig.
Maar dit zijn nuttige dingen om over na te denken, want dan krijg ik een steeds beter beeld van hoe ik in elkaar zit. Waar mijn triggers zitten en hoe ik sterker kan worden en kan voorkomen dat ik terugval.
***einde stukje filosoferen ***
Stampertje, hoe gaat het met jou? Pas je goed op jezelf?
Lilstar, waarom je gewicht gekoppeld hebt aan controle is denk ik niet zo heel belangrijk. Het is denk ik ook vrij willekeurig. Je gewicht is iets wat jij zelf volledig onder controle kan houden en, zoals ik hierboven schreef, iets wat heel makkelijk onderverdeeld kan worden in "goed" en "slecht". Je kan dus heel makkelijk hier de controle over hebben, je bepaalt zelf of je eet of niet en wat je dan eet (of niet). Alles bepaal je zelf, volledige controle dus. Er zijn ook andere dingen waar je dat gevoel uit kan halen, zo worden vaak ook dwangneuroses ontwikkeld - door bepaalde handelingen te verrichten denken mensen dat ze de controle ergens over hebben. Eigenlijk is het vergelijkbaar, maar jij hebt voor gewicht/eten gekozen en niet je huis superschoon en ontsmet moeten houden bijvoorbeeld. In de huidige maatschappij is het ook heel makkelijk om hiervoor te kiezen, het is iets wat veel aandacht krijgt, het is iets wat als positief wordt gezien en daardoor redelijk voor de hand liggend. In de loop der jaren worden sommige dingen ook een gewoonte en hebben ze niet zo zeer een stevige oorzaak meer. Waar je misschien ooit begon met dat veilige gevoel uit wel/niet eten en afvallen haalde is dat ook ergens een stukje gewoonte geworden, een bepaald gewicht moeten hebben, bepaalde dingen wel/niet mogen eten, je goed/slecht voelen als je wel/niet gegeten hebt. Als je iets lang genoeg doet/gelooft wordt het gewoon.
Ik zou dus niet zeggen dat er geen hout van klopt, je hersenspinsels. Ik denk dat je het juist aardig goed doorhebt. Het doet er niet toe dat die koppeling controle-gewicht krom is. De twee hebben niks met elkaar te maken, maar ooit heb jij die willekeurige koppeling gemaakt en zo is het dan nu.
Ik ben ook benieuwd hoe het met de anderen gaat, Soof, Senang, Rooos, Kanga. Hopelijk goed met jullie!
maandag 31 januari 2011 om 18:31
Ik heb dus anorexia gehad. Ik heb het overwonnen omdat ik inzag dat ik op die manier niet verder wilde leven. Naast de innerlijke nadelen van 'n eetstoornis, zag ik op 'n gegeven moment ook de uiterlijke nadelen. Ik had geen borsten meer over omdat ik zo dun was, had het zo goed als altijd koud, voelde me geestelijk heel erg eenzaam, ongelukkig, depressief, gespannen, noem maar op. Dat uitte zich in buikpijn, moeheid, me heel erg leeg voelen.
Dus toen ik geestelijk en lichamelijk op was, zag ik alleen nog maar: er vanaf komen. Ben er nu al een hele tijd vanaf, maar het heeft me een jaar of 3 gekost, tussendoor ook nog met terugvallen.
Nu kan ik zeggen dat ik er helemaal vanaf ben. Heb ook weer een normaal figuur en grotere borsten.
Ik gun dit iedereen met een eetstoornis zo ontzettend! ( Er helemaal vanaf zijn natuurlijk.)
Fijn dat dit topic er is, en om te zien dat jullie elkaar zo steunen!
Dus toen ik geestelijk en lichamelijk op was, zag ik alleen nog maar: er vanaf komen. Ben er nu al een hele tijd vanaf, maar het heeft me een jaar of 3 gekost, tussendoor ook nog met terugvallen.
Nu kan ik zeggen dat ik er helemaal vanaf ben. Heb ook weer een normaal figuur en grotere borsten.
Ik gun dit iedereen met een eetstoornis zo ontzettend! ( Er helemaal vanaf zijn natuurlijk.)
Fijn dat dit topic er is, en om te zien dat jullie elkaar zo steunen!
maandag 31 januari 2011 om 22:26
Het was super vanmiddag!
Ik heb al veel zelf gedaan. Best eng, maar wel heel goed voor me. Meteen er doorheen, alleen door oefening is dit vak te leren.
De assistente die mij begeleidt, zei dat ze erg tevreden was. Zelf was ik minder content...
Het gaat allemaal nog zo langzaam. Dat kán ook helemaal niet anders, ik ben net begonnen. Bij elkaar opgeteld heb ik misschien drie dagen ervaring, en in die drie dagen heb ik voornamelijk gekeken.
Wat zit dat toch diep, het gevoel dat ik het 'toch wel niet zal kunnen'. Maar ik ga dit van me afzetten. Dat moet ik doen, want ik maak mezelf gek.
Het was dus onwijs leuk, en verder ga ik er niet meer over doordenken. Volgende week weer, dan zien we verder.
Indigo, ik heb jouw lange post nog niet helemaal gelezen. Ga ik morgen doen.
Ik heb al veel zelf gedaan. Best eng, maar wel heel goed voor me. Meteen er doorheen, alleen door oefening is dit vak te leren.
De assistente die mij begeleidt, zei dat ze erg tevreden was. Zelf was ik minder content...
Het gaat allemaal nog zo langzaam. Dat kán ook helemaal niet anders, ik ben net begonnen. Bij elkaar opgeteld heb ik misschien drie dagen ervaring, en in die drie dagen heb ik voornamelijk gekeken.
Wat zit dat toch diep, het gevoel dat ik het 'toch wel niet zal kunnen'. Maar ik ga dit van me afzetten. Dat moet ik doen, want ik maak mezelf gek.
Het was dus onwijs leuk, en verder ga ik er niet meer over doordenken. Volgende week weer, dan zien we verder.
Indigo, ik heb jouw lange post nog niet helemaal gelezen. Ga ik morgen doen.
dinsdag 1 februari 2011 om 08:31
@ Indigo: dat laatste puzzelstukje is inderdaad zo'n verrekt moeilijk stukje. Dat zit zo ontzettend diep (bij een ieder van ons geloof ik). Ik vind het mooi om te lezen hoe jij die puzzelstukjes herkent. Ook al is het moeilijk om ze altijd op de juiste plek te leggen (en soms lijken ze op de goede plek te liggen en dan liggen ze er toch niet helemaal goed). Heb jij niet ook dat je soms denkt van: "A-ha! Dus zo zit dat bij mij!" Maar dat je dan niet zo goed weet wat je er nu mee moet, bewust onbekwaam 
...
Soms is het inderdaad niet zo nuttig om te weten waaróm nou een bepaalde koppeling of gedachtegang bestaat, het gaat meer om het hóé-draai-ik-dit-weer-een-positieve-kant-op. En juist dat vind ik nou zo moeilijk. Zeker in zo'n dipperiode als nu.
Dus nu ga ik eens niet vragen hoe het komt dat je je zo rot voelt nu. Maar hoe denk je dat je je weer beter kan gaan voelen? Wat zou jou daarbij helpen?
Ik kan hier nou echt uren over nadenken he... Oeh, toevallig is nu F*cking Perfect van Pink op tv. Haha, goed moment van haar om in te vallen
.
@ Lotte: wat mooi dat het zo'n geweldige middag was! Waarom was jij niet tevreden? De assistent was blij met je toch? Goed = goed meid . Heel reëel gezien he: zij stellen in feite de eisen waar jij aan moet voldoen, nu heb jij daar alweer eisen bovenop gesteld aan jezelf. Zou het je helpen om hun 'eisen' op een rijtje zet en je daarop te focussen? Zet desnoods je eigen eisen aan jezelf ernaast om te bekijken of je niet de lat wel heel erg hoog legt voor jezelf.
He als ze niet het idee hadden dat jij dit werk goed zou kunnen doen, dan hadden ze je niet laten beginnen toch? Dat mag je alvast in je zak steken. Dit kun jij gewoon!
... Soms is het inderdaad niet zo nuttig om te weten waaróm nou een bepaalde koppeling of gedachtegang bestaat, het gaat meer om het hóé-draai-ik-dit-weer-een-positieve-kant-op. En juist dat vind ik nou zo moeilijk. Zeker in zo'n dipperiode als nu.
Dus nu ga ik eens niet vragen hoe het komt dat je je zo rot voelt nu. Maar hoe denk je dat je je weer beter kan gaan voelen? Wat zou jou daarbij helpen?
Ik kan hier nou echt uren over nadenken he... Oeh, toevallig is nu F*cking Perfect van Pink op tv. Haha, goed moment van haar om in te vallen
.@ Lotte: wat mooi dat het zo'n geweldige middag was! Waarom was jij niet tevreden? De assistent was blij met je toch? Goed = goed meid . Heel reëel gezien he: zij stellen in feite de eisen waar jij aan moet voldoen, nu heb jij daar alweer eisen bovenop gesteld aan jezelf. Zou het je helpen om hun 'eisen' op een rijtje zet en je daarop te focussen? Zet desnoods je eigen eisen aan jezelf ernaast om te bekijken of je niet de lat wel heel erg hoog legt voor jezelf.
He als ze niet het idee hadden dat jij dit werk goed zou kunnen doen, dan hadden ze je niet laten beginnen toch? Dat mag je alvast in je zak steken
. Dit kun jij gewoon!
dinsdag 1 februari 2011 om 08:57
Oja... ik zit ff met iets... En ik weet niet wat verstandig is (denk dat mijn gevoel het al aardig zegt, maar zit ook nog in tweestrijd): afgelopen periode (nja, afgelopen jaren ) is telkens gebleken dat drukte, mijn vriend weinig kunnen zien, stress op werk e.d. echt een trigger is voor mij om de ES weer erger te laten worden. In maart was eigenlijk het plan om aan een post-hbo te beginnen (duurt een week of 12). Laat dat nou net op de enige vrije dag in mijn week zijn (hele dag van 9 tot 5), dat is ook de dag waarop ik om de 3/4 weken naar de psycholoog ga. Eigenlijk wilde ik die frequentie weer een beetje opschroeven, omdat het niet zo goed gaat.
Die cursus kost mij ontzettend veel energie (plus dat ik onwijs perfectionistisch ben en ik nu al weet dat ik er té veel tijd in ga stoppen, náást mijn werk).
Maar nu weet ik niet meer goed wat ik moet doen. Als ik 't niet ga doen voelt het als falen ("LilStar kan niet eens 32 uur werken, een cursus doen, 4/5x per week trainen en haar huishouden bijhouden"). Op zich kan die cursus ook in het najaar... maar het is echt het vakgebied waarop ik mij wil specialiseren. Vooral dat gevoel van falen weegt nu zwaar.
Ben bang dat ik mét al die weken niet naar de psycholoog kunnen gaan én de druk voelen van het goed (perfect) willen doen van die cursus de boel alleen maar laat escaleren.
Mijn vriend zei dat ik het niet moest gaan doen en een vriendin ook... maar bluh. Voelt als falen. Wat denken jullie?
) is telkens gebleken dat drukte, mijn vriend weinig kunnen zien, stress op werk e.d. echt een trigger is voor mij om de ES weer erger te laten worden. In maart was eigenlijk het plan om aan een post-hbo te beginnen (duurt een week of 12). Laat dat nou net op de enige vrije dag in mijn week zijn (hele dag van 9 tot 5), dat is ook de dag waarop ik om de 3/4 weken naar de psycholoog ga. Eigenlijk wilde ik die frequentie weer een beetje opschroeven, omdat het niet zo goed gaat.Die cursus kost mij ontzettend veel energie (plus dat ik onwijs perfectionistisch ben en ik nu al weet dat ik er té veel tijd in ga stoppen, náást mijn werk).
Maar nu weet ik niet meer goed wat ik moet doen. Als ik 't niet ga doen voelt het als falen ("LilStar kan niet eens 32 uur werken, een cursus doen, 4/5x per week trainen en haar huishouden bijhouden"). Op zich kan die cursus ook in het najaar... maar het is echt het vakgebied waarop ik mij wil specialiseren. Vooral dat gevoel van falen weegt nu zwaar.
Ben bang dat ik mét al die weken niet naar de psycholoog kunnen gaan én de druk voelen van het goed (perfect) willen doen van die cursus de boel alleen maar laat escaleren.
Mijn vriend zei dat ik het niet moest gaan doen en een vriendin ook... maar bluh. Voelt als falen. Wat denken jullie?
dinsdag 1 februari 2011 om 09:00
Goedemorgen,
Lotte, wat fijn om te lezen!!! Goed dat je niet verder gaat nadenken over wat er allemaal beter had gekund, want dat heeft inderdaad geen zin en het doet er echt niet toe. Het was je eerste dagje, je hebt tot nu toe maar een paar keer ergens meegekeken, je gaat er gewoon lekker je ding doen en veel leren! Je kan het wel
Lilstar, op het moment word ik er een beetje...moedeloos? verdrietig? van....ik denk omdat ik sommige dingen gewoon moet accepteren dat ze zo zijn, dat ík zo ben. En het maakt me wat verdrietig om te beseffen hoe klein mijn eigen ik is. En hoe ga ik dat opbouwen? Wat een achterstand heb ik! En ik vind het zo moeilijk, ik ben al bijna 30 jaar niks anders gewend dan mezelf zo vormen naar andere mensen.
En uit eindelijk komt het erop neer dat ik mijn waarde alsnog afmeet aan een getal op de weegschaal. Ook al ga ik bijna nooit op de weegschaal - hoe mijn lichaam dan aanvoelt, eruit ziet in de spiegel.
Soms vind ik het zo dubbel. Ik vind mezelf enorm ver hersteld van de es, ik eet alles, compenseer niks, heb een normaal gewicht. Maar toch....ik heb een bepaald maximum gewicht, als ik daar boven kom, of er tegenaan gaat het mis. En op zich is zo'n max gewicht niet raar of erg, dat hebben veel "normale" mensen ook. Het is ook geen bizar laag gewicht ofzo, dus dat lijkt mij ook gezond. Het is alleen dat mijn eigenwaarde keldert als ik in de buurt van dat gewicht kom. En als ik de draad kwijtraak met het "normaal leven" komt álles weer terug op het gewicht. Ik grijp dan zo hard terug. Maarja, pff...elke keer is het weer leren en terugpakken. En ik moet zeggen, ik doe dit nu veel bewuster dan voorheen. Voorheen had ik deze inzichten allemaal niet en klooide ik maar wat aan, leefde echt van dag tot dag. Het was echt overleven, heel veel jaren overleven. Ooh, weer zo'n typisch geval van denken dat je er bijna ben en dan opeens inzien dat die weg nog zooooo lang is.
Wat ik nu doe om te zorgen dat het beter gaat? Een rustweek ingelast. Proberen goed voor mezelf te zorgen, dat betekent dus gezond eten. Proberen het moeten en de eisen te minderen. Mezelf weer oké te vinden.
Maar, we gaan voorzichtig weer de goede kant op. Wat een opluchting.
En hoe gaat het met jou verder? Is de weegschaal nog ver weg gestopt? En hoe gaat het met eten? En verder?
Lotte, wat fijn om te lezen!!! Goed dat je niet verder gaat nadenken over wat er allemaal beter had gekund, want dat heeft inderdaad geen zin en het doet er echt niet toe. Het was je eerste dagje, je hebt tot nu toe maar een paar keer ergens meegekeken, je gaat er gewoon lekker je ding doen en veel leren! Je kan het wel
Lilstar, op het moment word ik er een beetje...moedeloos? verdrietig? van....ik denk omdat ik sommige dingen gewoon moet accepteren dat ze zo zijn, dat ík zo ben. En het maakt me wat verdrietig om te beseffen hoe klein mijn eigen ik is. En hoe ga ik dat opbouwen? Wat een achterstand heb ik! En ik vind het zo moeilijk, ik ben al bijna 30 jaar niks anders gewend dan mezelf zo vormen naar andere mensen.
En uit eindelijk komt het erop neer dat ik mijn waarde alsnog afmeet aan een getal op de weegschaal. Ook al ga ik bijna nooit op de weegschaal - hoe mijn lichaam dan aanvoelt, eruit ziet in de spiegel.
Soms vind ik het zo dubbel. Ik vind mezelf enorm ver hersteld van de es, ik eet alles, compenseer niks, heb een normaal gewicht. Maar toch....ik heb een bepaald maximum gewicht, als ik daar boven kom, of er tegenaan gaat het mis. En op zich is zo'n max gewicht niet raar of erg, dat hebben veel "normale" mensen ook. Het is ook geen bizar laag gewicht ofzo, dus dat lijkt mij ook gezond. Het is alleen dat mijn eigenwaarde keldert als ik in de buurt van dat gewicht kom. En als ik de draad kwijtraak met het "normaal leven" komt álles weer terug op het gewicht. Ik grijp dan zo hard terug. Maarja, pff...elke keer is het weer leren en terugpakken. En ik moet zeggen, ik doe dit nu veel bewuster dan voorheen. Voorheen had ik deze inzichten allemaal niet en klooide ik maar wat aan, leefde echt van dag tot dag. Het was echt overleven, heel veel jaren overleven. Ooh, weer zo'n typisch geval van denken dat je er bijna ben en dan opeens inzien dat die weg nog zooooo lang is.
Wat ik nu doe om te zorgen dat het beter gaat? Een rustweek ingelast. Proberen goed voor mezelf te zorgen, dat betekent dus gezond eten. Proberen het moeten en de eisen te minderen. Mezelf weer oké te vinden.
Maar, we gaan voorzichtig weer de goede kant op. Wat een opluchting.
En hoe gaat het met jou verder? Is de weegschaal nog ver weg gestopt? En hoe gaat het met eten? En verder?
dinsdag 1 februari 2011 om 10:48
hallo meiden,
@ Lilstar: ik heb je stukje gelezen en ik ben bang dat het fout gaat als je nu aan die cursus zal beginnen. Je schrijft zelf al dat het op dit moment niet zo denderend gaat en dat je meer naar de psych wil. Ik denk dat als je nu met de cursus begint je je daar zo op focust dat je de rest (je gevoel, je rust) daar ondergeschikt aan maakt (terwijl je nu zo aan het opkrabbelen bent).
Gezondheid is natuurlijk het belangrijkste. En als jij voelt dat je nu behoefte hebt aan meer gesprekken (ik bedoel je signaleert zelf dat het niet zo goed gaat en dat je rust nodig hebt) is dat de prioriteit en niet de cursus. Die cursus kun je misschien op een later tijdstip nog doen. Succes meid en een dikke knuffel.
Ik reageer later nog wel maar ben niet zo lekker.
@ Lilstar: ik heb je stukje gelezen en ik ben bang dat het fout gaat als je nu aan die cursus zal beginnen. Je schrijft zelf al dat het op dit moment niet zo denderend gaat en dat je meer naar de psych wil. Ik denk dat als je nu met de cursus begint je je daar zo op focust dat je de rest (je gevoel, je rust) daar ondergeschikt aan maakt (terwijl je nu zo aan het opkrabbelen bent).
Gezondheid is natuurlijk het belangrijkste. En als jij voelt dat je nu behoefte hebt aan meer gesprekken (ik bedoel je signaleert zelf dat het niet zo goed gaat en dat je rust nodig hebt) is dat de prioriteit en niet de cursus. Die cursus kun je misschien op een later tijdstip nog doen. Succes meid en een dikke knuffel.
Ik reageer later nog wel maar ben niet zo lekker.
dinsdag 1 februari 2011 om 14:22
Lilstar, ik zou die post HBO uitstellen tot een later moment. Dat kan altijd nog, maar als je het doet en niet trekt maak je het jezelf wel heel moeilijk. Zorg eerst maar even voor JIJ. Dat jij weer op de rails bent, dat je zonder dat het je al teveel energie en gepieker kost de dagen (weken/maanden) door kan komen. Dan kan je in alle rust beginnen aan je post HBO (die loopt echt niet weg hoor!) En ik denk dat het dan ook alleen maar beter gaat, omdat je niet én met die cursus bezig bent én met die es. Ik zou dus wachten tot een beter moment.
Waarom voelt het in hemelsnaam als falen? Je gaat jezelf echt overvragen als je én, én, én wilt. Die es kost je hartstikke veel energie. Met zo'n cursus erbij (is ook niet niks een post HBO) gaat én die cursus achteruit én je herstel van je es. Kies eens voor JOU, meid! Richt je nu op jezelf weer op de rit krijgen, die cursus in het najaar is ook een mooie motivatie, want als je nu goed voor jezelf zorgt zodat je meer energie hebt voor andere dingen dan de es dan kán je ook gewoon aan die cursus beginnen. Dan hoef je niet te twijfelen en dan zal het je zo veel beter bevallen dan wanneer je probeert alles tegelijk te doen.
Eigenlijk weet je dit wel hè? Het is niet falen. Het is echt de wijzere optie om het uit te stellen. (Ohja, je vriend en vriendin zijn ook niet achterlijk hè!?)
Stampertje, leuk dat je weer langskomt. Was benieuwd hoe het met je ging. Rust lekker uit en veel beterschap!
Waarom voelt het in hemelsnaam als falen? Je gaat jezelf echt overvragen als je én, én, én wilt. Die es kost je hartstikke veel energie. Met zo'n cursus erbij (is ook niet niks een post HBO) gaat én die cursus achteruit én je herstel van je es. Kies eens voor JOU, meid! Richt je nu op jezelf weer op de rit krijgen, die cursus in het najaar is ook een mooie motivatie, want als je nu goed voor jezelf zorgt zodat je meer energie hebt voor andere dingen dan de es dan kán je ook gewoon aan die cursus beginnen. Dan hoef je niet te twijfelen en dan zal het je zo veel beter bevallen dan wanneer je probeert alles tegelijk te doen.
Eigenlijk weet je dit wel hè? Het is niet falen. Het is echt de wijzere optie om het uit te stellen. (Ohja, je vriend en vriendin zijn ook niet achterlijk hè!?)
Stampertje, leuk dat je weer langskomt. Was benieuwd hoe het met je ging. Rust lekker uit en veel beterschap!
dinsdag 1 februari 2011 om 14:41
Hallo meiden,
@Indigoblue: thanx. Op zich gaat het best aardig maar ben ontzettend moe en barst van de hoofdpijn. Ik slaap nogal slecht de laatste weken (de verwarming is nog steeds niet gemaakt) dus probeer overdag nog wat te slapen. Eigenlijk gaat het best goed maar zit niet zo lekker in mijn vel en verveel me vaak overdag. Ben wel druk aan het solliciteren en toevallig heb ik morgen weer een gesprek maar voor de rest is het erg rustig qua reacties.
Lichamelijk gaat het goed, in die zin dat stoelgang prima gaat. Mijn vader moest onlangs geopereerd worden en kreeg toen ook lax voorgeschreven. Zegt ie: Hoe erg kan het nou helemaal worden... Het ging hem niet snel genoeg dus heeft ie heel veel van dat spul gedronken (zo'n 2 liter). Ik was thuis en na ongeveer 10 minuten begon het te werken (is natuurlijk superlax van zo'n ziekenhuis) en hij is toch meer als 30x naar de wc gegaan. Ik lachte me helemaal suf daar maar was zo blij dat ik die hel niet meer hoef mee te maken. Dus kortom de drang is er niet...maar tja ik baal van mijn lijf. Mijn borsten zijn wel erg gegroeid wat op zich niet erg is maar mijn billen en benen vind ik echt niet mooi zo. Probeer dit op te lossen door te lopen en fietsen (niet dwangmatig) en gezond te eten. Ik wil terug naar mijn oude gewicht (niet echt ondergewicht) maar heb er geen deadline voor gesteld.
Wat jij schrijft over je max gewicht en dat je eigenwaarde keldert als je daar in de buurt komt.....is dus exact wat ik ook voel. Voor mij is dit het max gewicht waar ik nu op zit en wil er wat afhebben (voel ik me prettiger bij). Ik compenseer minimaal maar eet wat bewuster. Volgens mij reageren mensen zonder es ook zo.. Wel een goed idee van je om een rustweek in te lassen en het 'moeten' wat te temperen. Ga ik ook proberen. Thankx voor de tip!!!
@Indigoblue: thanx. Op zich gaat het best aardig maar ben ontzettend moe en barst van de hoofdpijn. Ik slaap nogal slecht de laatste weken (de verwarming is nog steeds niet gemaakt) dus probeer overdag nog wat te slapen. Eigenlijk gaat het best goed maar zit niet zo lekker in mijn vel en verveel me vaak overdag. Ben wel druk aan het solliciteren en toevallig heb ik morgen weer een gesprek maar voor de rest is het erg rustig qua reacties.
Lichamelijk gaat het goed, in die zin dat stoelgang prima gaat. Mijn vader moest onlangs geopereerd worden en kreeg toen ook lax voorgeschreven. Zegt ie: Hoe erg kan het nou helemaal worden... Het ging hem niet snel genoeg dus heeft ie heel veel van dat spul gedronken (zo'n 2 liter). Ik was thuis en na ongeveer 10 minuten begon het te werken (is natuurlijk superlax van zo'n ziekenhuis) en hij is toch meer als 30x naar de wc gegaan. Ik lachte me helemaal suf daar maar was zo blij dat ik die hel niet meer hoef mee te maken. Dus kortom de drang is er niet...maar tja ik baal van mijn lijf. Mijn borsten zijn wel erg gegroeid wat op zich niet erg is maar mijn billen en benen vind ik echt niet mooi zo. Probeer dit op te lossen door te lopen en fietsen (niet dwangmatig) en gezond te eten. Ik wil terug naar mijn oude gewicht (niet echt ondergewicht) maar heb er geen deadline voor gesteld.
Wat jij schrijft over je max gewicht en dat je eigenwaarde keldert als je daar in de buurt komt.....is dus exact wat ik ook voel. Voor mij is dit het max gewicht waar ik nu op zit en wil er wat afhebben (voel ik me prettiger bij). Ik compenseer minimaal maar eet wat bewuster. Volgens mij reageren mensen zonder es ook zo.. Wel een goed idee van je om een rustweek in te lassen en het 'moeten' wat te temperen. Ga ik ook proberen. Thankx voor de tip!!!
dinsdag 1 februari 2011 om 15:28
Hi Stampertje,
Lastig zonder werk zeg. Ik vond dat toen ook heel moeilijk, raakte echt in een dip van die lege dagen. Is er misschien iets van vrijwilligerswerk in de buurt tot dat je een vaste baan hebt? Succes morgen met je gesprek. Lastige tijden, hè?
Zorg goed voor jezelf! Een rustweek kan echt wonderen doen (maar dan moet je ook niet teveel "moeten" van jezelf hè!!)
Lastig zonder werk zeg. Ik vond dat toen ook heel moeilijk, raakte echt in een dip van die lege dagen. Is er misschien iets van vrijwilligerswerk in de buurt tot dat je een vaste baan hebt? Succes morgen met je gesprek. Lastige tijden, hè?
Zorg goed voor jezelf! Een rustweek kan echt wonderen doen (maar dan moet je ook niet teveel "moeten" van jezelf hè!!)
dinsdag 1 februari 2011 om 19:05
Jémig, wat heb ik een klotemiddag gehad zeg!
De tandarts was werkelijk níet te genieten, er was geen moer aan.
Mijn fout: er niets van zeggen.
Gevolg: doodongelukkig naar huis.
Terwijl we donderdag nog goed gepraat hebben. Toen was hij namelijk ook chagrijnig, en heb ik er wél iets van gezegd. Ik dacht dat ik daar wel even profijt van zou hebben, maar helaas.
Dit moet veranderen, anders ga ik uitkijken naar iets anders.
Zo, even mijn hart gelucht. Nu ga ik eens even bijlezen, want jullie hebben veel geschreven!
De tandarts was werkelijk níet te genieten, er was geen moer aan.
Mijn fout: er niets van zeggen.
Gevolg: doodongelukkig naar huis.
Terwijl we donderdag nog goed gepraat hebben. Toen was hij namelijk ook chagrijnig, en heb ik er wél iets van gezegd. Ik dacht dat ik daar wel even profijt van zou hebben, maar helaas.
Dit moet veranderen, anders ga ik uitkijken naar iets anders.
Zo, even mijn hart gelucht. Nu ga ik eens even bijlezen, want jullie hebben veel geschreven!
dinsdag 1 februari 2011 om 19:20
Bedankt voor je 'hug', Indigo.
Toch is het zo, ik moet er véél eerder iets van zeggen.
Hij is best aanspreekbaar wat dat betreft, dat is al een paar keer gebleken.
Het viel me gewoon vies tegen dat ons gesprek van donderdag niets heeft opgeleverd.
Zodra ik morgen merk dat hij weer zo 'gezellig' gaat lopen doen, zeg ik er iets van. Dit gaat zo niet langer. Ik twijfel toch al zo over dit werk. Dit is dan de welbekende druppel.
Komt ook door het orthowerk, wat ik stiekem gewoon véél leuker vind. Maarja, da's maar één middag per week, terwijl ik er vier met hem werk.
Lastig dit. Ik wil niet weg, want ik wil niet stoppen met de ortho. Maar als hij niet een beetje verandert, kan ik niet blijven.
Misschien maar eens rondmailen naar wat orthopraktijken hier in de buurt.
Pfffff.
Toch is het zo, ik moet er véél eerder iets van zeggen.
Hij is best aanspreekbaar wat dat betreft, dat is al een paar keer gebleken.
Het viel me gewoon vies tegen dat ons gesprek van donderdag niets heeft opgeleverd.
Zodra ik morgen merk dat hij weer zo 'gezellig' gaat lopen doen, zeg ik er iets van. Dit gaat zo niet langer. Ik twijfel toch al zo over dit werk. Dit is dan de welbekende druppel.
Komt ook door het orthowerk, wat ik stiekem gewoon véél leuker vind. Maarja, da's maar één middag per week, terwijl ik er vier met hem werk.
Lastig dit. Ik wil niet weg, want ik wil niet stoppen met de ortho. Maar als hij niet een beetje verandert, kan ik niet blijven.
Misschien maar eens rondmailen naar wat orthopraktijken hier in de buurt.
Pfffff.
dinsdag 1 februari 2011 om 20:59
Vervelend Lotte. Een tijdje geleden zat je daar ook zo mee, jammer dat het na een aantal gesprekken (nog) niet de goede kant op gaat. Kan je hem misschien nóg duidelijker vertellen dat zijn gedrag jouw werkplezier flink naar beneden haalt? Dat hij je als het ware tegenwerkt?
Daarnaast: je omschrijft het als je 'fout'. Ik zou het eerder zien als een voor die dag gemiste kans. Kan me namelijk goed voorstellen dat je verbaasd was dat hij nu alweer zo deed, dat je dat eerst even moest laten bezinken. De kans om er wat van te zeggen kan je morgen weer 'nemen'.
Daarnaast: je omschrijft het als je 'fout'. Ik zou het eerder zien als een voor die dag gemiste kans. Kan me namelijk goed voorstellen dat je verbaasd was dat hij nu alweer zo deed, dat je dat eerst even moest laten bezinken. De kans om er wat van te zeggen kan je morgen weer 'nemen'.
dinsdag 1 februari 2011 om 21:02
Indigo, zo te lezen doet de rustweek je goed, fijn! Alleen al de wetenschap dat het weer de goede kant op gaat kan al een stuk schelen he?
Misschien geen goede/ een veel te ingewikkelde vraag, maar heb je een idee waarom je je eigenwaarde afmeet aan het gewicht op de weegschaal? Naar wat je schrijft lijkt het me misschien 'de sleutel' om weer wat verder te komen. Ik kan er natuurlijk naast zitten, ben zomaar aan het mee 'filosoferen'
Misschien geen goede/ een veel te ingewikkelde vraag, maar heb je een idee waarom je je eigenwaarde afmeet aan het gewicht op de weegschaal? Naar wat je schrijft lijkt het me misschien 'de sleutel' om weer wat verder te komen. Ik kan er natuurlijk naast zitten, ben zomaar aan het mee 'filosoferen'
dinsdag 1 februari 2011 om 21:07
quote:LilStar schreef op 01 februari 2011 @ 08:57:
Maar nu weet ik niet meer goed wat ik moet doen. Als ik 't niet ga doen voelt het als falen ("LilStar kan niet eens 32 uur werken, een cursus doen, 4/5x per week trainen en haar huishouden bijhouden"). Op zich kan die cursus ook in het najaar... maar het is echt het vakgebied waarop ik mij wil specialiseren. Vooral dat gevoel van falen weegt nu zwaar.
Lilstar kan, ondanks haar eetstoornis, 32 uur per week werken, haar huishouden doen en meerdere keren per week trainen.
Think positive. Wat jij nu doet, is mij de afgelopen maanden niet gelukt.
Verder sluit ik me bij de anderen aan; je geeft zelf al meerdere redenen aan waarom je die cursus, ondanks dat je het graag wil, beter niet kan volgen. Eigenlijk moet je kiezen tussen het werken aan de es, of het volledig opgaan in de cursus en alles wat daarbij komt. Maar als het dan met de es fout gaat, heb je niets meer. Een es die weer groter is geworden, en een cursus die je niet hebt kunnen afmaken. Dit schrijf ik niet om je alleen maar de keerzijde te laten zien, maar ik denk dat het wel een realistisch beeld kan zijn en dat je nu iets te overmoedig bent.
Ik denk dat je beter pas met de cursus kan beginnen als je ook echt het gevoel hebt er klaar voor te zijn. Misschien is het ook juist een mooi doel om daarvoor goed 'aan de slag te gaan' met de es.
Veel succes met je beslissing!
Maar nu weet ik niet meer goed wat ik moet doen. Als ik 't niet ga doen voelt het als falen ("LilStar kan niet eens 32 uur werken, een cursus doen, 4/5x per week trainen en haar huishouden bijhouden"). Op zich kan die cursus ook in het najaar... maar het is echt het vakgebied waarop ik mij wil specialiseren. Vooral dat gevoel van falen weegt nu zwaar.
Lilstar kan, ondanks haar eetstoornis, 32 uur per week werken, haar huishouden doen en meerdere keren per week trainen.
Think positive. Wat jij nu doet, is mij de afgelopen maanden niet gelukt.
Verder sluit ik me bij de anderen aan; je geeft zelf al meerdere redenen aan waarom je die cursus, ondanks dat je het graag wil, beter niet kan volgen. Eigenlijk moet je kiezen tussen het werken aan de es, of het volledig opgaan in de cursus en alles wat daarbij komt. Maar als het dan met de es fout gaat, heb je niets meer. Een es die weer groter is geworden, en een cursus die je niet hebt kunnen afmaken. Dit schrijf ik niet om je alleen maar de keerzijde te laten zien, maar ik denk dat het wel een realistisch beeld kan zijn en dat je nu iets te overmoedig bent.
Ik denk dat je beter pas met de cursus kan beginnen als je ook echt het gevoel hebt er klaar voor te zijn. Misschien is het ook juist een mooi doel om daarvoor goed 'aan de slag te gaan' met de es.
Veel succes met je beslissing!
dinsdag 1 februari 2011 om 21:20
quote:Klontje schreef op 01 februari 2011 @ 21:02:
Indigo, zo te lezen doet de rustweek je goed, fijn! Alleen al de wetenschap dat het weer de goede kant op gaat kan al een stuk schelen he?
Misschien geen goede/ een veel te ingewikkelde vraag, maar heb je een idee waarom je je eigenwaarde afmeet aan het gewicht op de weegschaal? Naar wat je schrijft lijkt het me misschien 'de sleutel' om weer wat verder te komen. Ik kan er natuurlijk naast zitten, ben zomaar aan het mee 'filosoferen'
Ja, zeker. Ik hou het gewoon niet allemaal tegelijk vol.
Je vraag is prima hoor. Ik weet wel hoe het komt, eigenlijk is het net wat ik hierboven (in die superlange post) heb beschreven. Het is dat deels aangeboren, deels aangeleerd/ontwikkeld gebrek aan eigenwaarde. De koppeling naar gewicht is redelijk willekeurig, het is nu eenmaal iets wat veel speelt in de huidige maatschappij, iets waar ik waarschijnlijk ooit een positief gevoel uit kon halen, iets waar ik de volledige controle over had. Bekend verhaal.
Daar ligt inderdaad de sleutel, zoals ik al eerder schreef, ik moet mijn eigen ik gaan ontwikkelen. Ik moet meer eigenheid creëren. Ik moet mezelf iets waard gaan vinden. Die eetstoornis, het gewicht....het is niets anders dan een kruk om mijn gebrek aan eigenwaarde te compenseren.
Als je nooit iets positiefs over jezelf denkt of voelt, maar altijd negatieve dingen is het logisch dat je ergens dat goed gevoel vandaan wilt halen. Ooit heb ik bedacht (onbewust toen natuurlijk) dat ik dat kon doen door een bepaald gewicht te hebben. Helaas is een eetstoornis aardig pervasief en hardnekkig en voor je het weet zit je vast.
Maar hoe gaat het met jou???
Indigo, zo te lezen doet de rustweek je goed, fijn! Alleen al de wetenschap dat het weer de goede kant op gaat kan al een stuk schelen he?
Misschien geen goede/ een veel te ingewikkelde vraag, maar heb je een idee waarom je je eigenwaarde afmeet aan het gewicht op de weegschaal? Naar wat je schrijft lijkt het me misschien 'de sleutel' om weer wat verder te komen. Ik kan er natuurlijk naast zitten, ben zomaar aan het mee 'filosoferen'
Ja, zeker. Ik hou het gewoon niet allemaal tegelijk vol.
Je vraag is prima hoor. Ik weet wel hoe het komt, eigenlijk is het net wat ik hierboven (in die superlange post) heb beschreven. Het is dat deels aangeboren, deels aangeleerd/ontwikkeld gebrek aan eigenwaarde. De koppeling naar gewicht is redelijk willekeurig, het is nu eenmaal iets wat veel speelt in de huidige maatschappij, iets waar ik waarschijnlijk ooit een positief gevoel uit kon halen, iets waar ik de volledige controle over had. Bekend verhaal.
Daar ligt inderdaad de sleutel, zoals ik al eerder schreef, ik moet mijn eigen ik gaan ontwikkelen. Ik moet meer eigenheid creëren. Ik moet mezelf iets waard gaan vinden. Die eetstoornis, het gewicht....het is niets anders dan een kruk om mijn gebrek aan eigenwaarde te compenseren.
Als je nooit iets positiefs over jezelf denkt of voelt, maar altijd negatieve dingen is het logisch dat je ergens dat goed gevoel vandaan wilt halen. Ooit heb ik bedacht (onbewust toen natuurlijk) dat ik dat kon doen door een bepaald gewicht te hebben. Helaas is een eetstoornis aardig pervasief en hardnekkig en voor je het weet zit je vast.
Maar hoe gaat het met jou???
dinsdag 1 februari 2011 om 21:27
quote:Klontje schreef op 01 februari 2011 @ 20:59:
Vervelend Lotte. Een tijdje geleden zat je daar ook zo mee, jammer dat het na een aantal gesprekken (nog) niet de goede kant op gaat. Kan je hem misschien nóg duidelijker vertellen dat zijn gedrag jouw werkplezier flink naar beneden haalt? Dat hij je als het ware tegenwerkt?
Ja, en de laatste weken zit ik er ook weer erg mee. Het kost me erg veel energie, en ik denk er serieus over ander werk te gaan zoeken. Sterker nog; als deze stage bij de ortho er niet bij was gekomen, was ik allang aan 't solliciteren geweest. De kans om het orthovak te leren wil ik natuurlijk niet voorbij laten gaan, en daarom blijf ik maar. Maar ik vind het erg zwaar, om zo met hem te moeten werken.
Het heeft ook heus wel met mezelf te maken. Ik heb gewoon veel in m'n mars, doe qua verstand echt niet voor hem onder. Ik bedoel; hij is de tandarts en ik de assistente, maar ik had qua intellect ook op zijn plek kunnen zitten. Daardoor is het voor mij gewoon niet te verteren dat hij vaak zo lullig doet. We hebben het daar ook uitgebreid over gehad, en toen toonde hij echt wel begrip. Maar 't schijnt erg moeilijk voor hem te zijn om dat vast te houden.
Het heeft een negatieve invloed op m'n gesteldheid. Totaal gespannen kwam ik thuis. Zo jammer dit.
quote:Klontje schreef op 01 februari 2011 @ 20:59:
Daarnaast: je omschrijft het als je 'fout'. Ik zou het eerder zien als een voor die dag gemiste kans. Kan me namelijk goed voorstellen dat je verbaasd was dat hij nu alweer zo deed, dat je dat eerst even moest laten bezinken. De kans om er wat van te zeggen kan je morgen weer 'nemen'.
Ja, zo ging het inderdaad precies, je snapt het heel goed! Ik had écht niet verwacht dat ie weer in zo'n shitbui zou zijn.
Morgen is er inderdaad weer een kans, en reken maar dat ik die pak. Ik hoef alleen maar te denken aan hoe ik vanavond thuiskwam, om te weten dat ik dát in ieder geval niet meer wil.
Bedankt voor je steun Klontje, dat waardeer ik erg.
Dit zijn wel dingen waar ik heel bang voor was, toen ik nog diep in de anorexia zat. De omgang met andere mensen, en al hun nukken. Ik ben zo soft, en snel van slag.
Moet harder worden, maar jee, wat is dat moeilijk zeg.
Vervelend Lotte. Een tijdje geleden zat je daar ook zo mee, jammer dat het na een aantal gesprekken (nog) niet de goede kant op gaat. Kan je hem misschien nóg duidelijker vertellen dat zijn gedrag jouw werkplezier flink naar beneden haalt? Dat hij je als het ware tegenwerkt?
Ja, en de laatste weken zit ik er ook weer erg mee. Het kost me erg veel energie, en ik denk er serieus over ander werk te gaan zoeken. Sterker nog; als deze stage bij de ortho er niet bij was gekomen, was ik allang aan 't solliciteren geweest. De kans om het orthovak te leren wil ik natuurlijk niet voorbij laten gaan, en daarom blijf ik maar. Maar ik vind het erg zwaar, om zo met hem te moeten werken.
Het heeft ook heus wel met mezelf te maken. Ik heb gewoon veel in m'n mars, doe qua verstand echt niet voor hem onder. Ik bedoel; hij is de tandarts en ik de assistente, maar ik had qua intellect ook op zijn plek kunnen zitten. Daardoor is het voor mij gewoon niet te verteren dat hij vaak zo lullig doet. We hebben het daar ook uitgebreid over gehad, en toen toonde hij echt wel begrip. Maar 't schijnt erg moeilijk voor hem te zijn om dat vast te houden.
Het heeft een negatieve invloed op m'n gesteldheid. Totaal gespannen kwam ik thuis. Zo jammer dit.
quote:Klontje schreef op 01 februari 2011 @ 20:59:
Daarnaast: je omschrijft het als je 'fout'. Ik zou het eerder zien als een voor die dag gemiste kans. Kan me namelijk goed voorstellen dat je verbaasd was dat hij nu alweer zo deed, dat je dat eerst even moest laten bezinken. De kans om er wat van te zeggen kan je morgen weer 'nemen'.
Ja, zo ging het inderdaad precies, je snapt het heel goed! Ik had écht niet verwacht dat ie weer in zo'n shitbui zou zijn.
Morgen is er inderdaad weer een kans, en reken maar dat ik die pak. Ik hoef alleen maar te denken aan hoe ik vanavond thuiskwam, om te weten dat ik dát in ieder geval niet meer wil.
Bedankt voor je steun Klontje, dat waardeer ik erg.
Dit zijn wel dingen waar ik heel bang voor was, toen ik nog diep in de anorexia zat. De omgang met andere mensen, en al hun nukken. Ik ben zo soft, en snel van slag.
Moet harder worden, maar jee, wat is dat moeilijk zeg.
dinsdag 1 februari 2011 om 21:47
quote:Lotte35 schreef op 01 februari 2011 @ 21:27:
Het heeft een negatieve invloed op m'n gesteldheid. Totaal gespannen kwam ik thuis. Zo jammer dit.
Kan je het ook echt zien als 'jammer'? Hoewel ik zeker begrijp dat je er flink van baalt, hoor. Maar het is ook niet erg als je er een keer niet op tijd bij bent. Daar leer je weer van, en dat doet verder niks af aan hoe goed je bezig bent.
Misschien zie je dat zelf juist ook hoor, ik wilde het voor de zekerheid toch nog even aanhalen
Ik ben zo soft, en snel van slag
Daar ben ik het niet mee eens. Je bent mi niet 'soft', wel erg gevoelig voor spanning. Soft heeft mi een negatieve lading, die is niet nodig(!).
Moet harder worden, maar jee, wat is dat moeilijk zeg
Je bent al zó goed op weg, je hebt al zoveel zelf voor elkaar gekregen. Gun jezelf ook een wat mindere dag. Een mindere dag betekent echt niet dat je helemaal terug bij af bent.
Het heeft een negatieve invloed op m'n gesteldheid. Totaal gespannen kwam ik thuis. Zo jammer dit.
Kan je het ook echt zien als 'jammer'? Hoewel ik zeker begrijp dat je er flink van baalt, hoor. Maar het is ook niet erg als je er een keer niet op tijd bij bent. Daar leer je weer van, en dat doet verder niks af aan hoe goed je bezig bent.
Misschien zie je dat zelf juist ook hoor, ik wilde het voor de zekerheid toch nog even aanhalen
Ik ben zo soft, en snel van slag
Daar ben ik het niet mee eens. Je bent mi niet 'soft', wel erg gevoelig voor spanning. Soft heeft mi een negatieve lading, die is niet nodig(!).
Moet harder worden, maar jee, wat is dat moeilijk zeg
Je bent al zó goed op weg, je hebt al zoveel zelf voor elkaar gekregen. Gun jezelf ook een wat mindere dag. Een mindere dag betekent echt niet dat je helemaal terug bij af bent.
dinsdag 1 februari 2011 om 21:55
quote:indigoblue schreef op 01 februari 2011 @ 21:20:
[...]
Ja, zeker. Ik hou het gewoon niet allemaal tegelijk vol.
Je vraag is prima hoor. Ik weet wel hoe het komt, eigenlijk is het net wat ik hierboven (in die superlange post) heb beschreven. Het is dat deels aangeboren, deels aangeleerd/ontwikkeld gebrek aan eigenwaarde. De koppeling naar gewicht is redelijk willekeurig, het is nu eenmaal iets wat veel speelt in de huidige maatschappij, iets waar ik waarschijnlijk ooit een positief gevoel uit kon halen, iets waar ik de volledige controle over had. Bekend verhaal.
Daar ligt inderdaad de sleutel, zoals ik al eerder schreef, ik moet mijn eigen ik gaan ontwikkelen. Ik moet meer eigenheid creëren. Ik moet mezelf iets waard gaan vinden. Die eetstoornis, het gewicht....het is niets anders dan een kruk om mijn gebrek aan eigenwaarde te compenseren.
Als je nooit iets positiefs over jezelf denkt of voelt, maar altijd negatieve dingen is het logisch dat je ergens dat goed gevoel vandaan wilt halen. Ooit heb ik bedacht (onbewust toen natuurlijk) dat ik dat kon doen door een bepaald gewicht te hebben. Helaas is een eetstoornis aardig pervasief en hardnekkig en voor je het weet zit je vast.
Maar hoe gaat het met jou???Ik moet mezelf iets waard gaan vinden
Denk je dat je dat alleen 'voor elkaar kan krijgen'? Heb je iets om je aan vast te houden, aan te refereren? (Niet helemaal de goede woordkeuze, ik hoop dat je het een beetje begrijpt). Het lijkt me onwijs moeilijk omdat voor je zelf (ondanks dat het helemaal waar is) goed vol te houden.
Met mij gaat het eigenlijk goed. Soms nog wel wat mindere dagen hoor, bijv: als ik merk dat het goed gaat, ga ik mezelf qua eten weer veel meer ontzeggen. Ik haal overal kleine beetjes af. 'Het gaat goed' is niet goed genoeg, nee, het moet altijd beter. Nu moet ik voor mezelf herhalen dat ik het nu goed genoeg doe, dat het zo goed gaat. Lastig, aangezien ik behoorlijk resultaatgericht/ perfectionistisch, 'alles of niets' ben. Gek he
Verder zijn het meer de praktische dingen waar ik soms nog tegenaan loop, wat vooral met regelmaat en tijd/ rust/ aandacht voor mezelf nemen te maken heeft. Afgelopen zondag heb ik even een dag me-time ( ) genomen en ik was maandag echt een stuk opgeknapt. Dus dat is weer iets wat kan helpen als ik merk dat ik wat onrustiger wordt/ gespannen raak. Eigenlijk net als bij jouw Indigo; constateren dat het even niet gaat en daar actie op ondernemen, als in: rust pakken.
[...]
Ja, zeker. Ik hou het gewoon niet allemaal tegelijk vol.
Je vraag is prima hoor. Ik weet wel hoe het komt, eigenlijk is het net wat ik hierboven (in die superlange post) heb beschreven. Het is dat deels aangeboren, deels aangeleerd/ontwikkeld gebrek aan eigenwaarde. De koppeling naar gewicht is redelijk willekeurig, het is nu eenmaal iets wat veel speelt in de huidige maatschappij, iets waar ik waarschijnlijk ooit een positief gevoel uit kon halen, iets waar ik de volledige controle over had. Bekend verhaal.
Daar ligt inderdaad de sleutel, zoals ik al eerder schreef, ik moet mijn eigen ik gaan ontwikkelen. Ik moet meer eigenheid creëren. Ik moet mezelf iets waard gaan vinden. Die eetstoornis, het gewicht....het is niets anders dan een kruk om mijn gebrek aan eigenwaarde te compenseren.
Als je nooit iets positiefs over jezelf denkt of voelt, maar altijd negatieve dingen is het logisch dat je ergens dat goed gevoel vandaan wilt halen. Ooit heb ik bedacht (onbewust toen natuurlijk) dat ik dat kon doen door een bepaald gewicht te hebben. Helaas is een eetstoornis aardig pervasief en hardnekkig en voor je het weet zit je vast.
Maar hoe gaat het met jou???Ik moet mezelf iets waard gaan vinden
Denk je dat je dat alleen 'voor elkaar kan krijgen'? Heb je iets om je aan vast te houden, aan te refereren? (Niet helemaal de goede woordkeuze, ik hoop dat je het een beetje begrijpt). Het lijkt me onwijs moeilijk omdat voor je zelf (ondanks dat het helemaal waar is) goed vol te houden.
Met mij gaat het eigenlijk goed. Soms nog wel wat mindere dagen hoor, bijv: als ik merk dat het goed gaat, ga ik mezelf qua eten weer veel meer ontzeggen. Ik haal overal kleine beetjes af. 'Het gaat goed' is niet goed genoeg, nee, het moet altijd beter. Nu moet ik voor mezelf herhalen dat ik het nu goed genoeg doe, dat het zo goed gaat. Lastig, aangezien ik behoorlijk resultaatgericht/ perfectionistisch, 'alles of niets' ben. Gek he
Verder zijn het meer de praktische dingen waar ik soms nog tegenaan loop, wat vooral met regelmaat en tijd/ rust/ aandacht voor mezelf nemen te maken heeft. Afgelopen zondag heb ik even een dag me-time ( ) genomen en ik was maandag echt een stuk opgeknapt. Dus dat is weer iets wat kan helpen als ik merk dat ik wat onrustiger wordt/ gespannen raak. Eigenlijk net als bij jouw Indigo; constateren dat het even niet gaat en daar actie op ondernemen, als in: rust pakken.
