Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
dinsdag 1 februari 2011 om 22:00
Dank je wel Klontje.
Wat me gewoon het meeste dwars zit, is dat ik met een onwijs goed humeur naar m'n werk ging. Ik had er zin in, zeker na die leuke middag gisteren bij de ortho.
Al na een uur was er weinig meer van m'n goede humeur over.
En da's ook niet goed van mij, ik laat me veel te veel beïnvloeden door de stemming van anderen. Dat heb ik niet alleen op m'n werk hoor. Mijn moeder kan ook mijn dag maken of breken met haar humeur.
Ik moet er wel bijzeggen, dat bijna niemand lekker op kan schieten met deze tandarts. Want is hij tegen mij 'alleen maar' chagrijnig, tegen anderen kan hij ronduit onbeschoft doen.
Dat ik het in principe zo goed met hem kan vinden, is al een soortement van mirakel. Alleen loopt het de laatste tijd dus een tikkie stroef (en dat mag gerust een understatement genoemd worden...).
Lief dat je zegt dat ik niet soft ben.
Misschien is dat niet het juiste woord.
Overgevoelig is beter.
Heel lastig.
Wat me gewoon het meeste dwars zit, is dat ik met een onwijs goed humeur naar m'n werk ging. Ik had er zin in, zeker na die leuke middag gisteren bij de ortho.
Al na een uur was er weinig meer van m'n goede humeur over.
En da's ook niet goed van mij, ik laat me veel te veel beïnvloeden door de stemming van anderen. Dat heb ik niet alleen op m'n werk hoor. Mijn moeder kan ook mijn dag maken of breken met haar humeur.
Ik moet er wel bijzeggen, dat bijna niemand lekker op kan schieten met deze tandarts. Want is hij tegen mij 'alleen maar' chagrijnig, tegen anderen kan hij ronduit onbeschoft doen.
Dat ik het in principe zo goed met hem kan vinden, is al een soortement van mirakel. Alleen loopt het de laatste tijd dus een tikkie stroef (en dat mag gerust een understatement genoemd worden...).
Lief dat je zegt dat ik niet soft ben.
Misschien is dat niet het juiste woord.
Overgevoelig is beter.
Heel lastig.
dinsdag 1 februari 2011 om 22:02
dinsdag 1 februari 2011 om 22:07
quote:Lotte35 schreef op 01 februari 2011 @ 22:00:
Dank je wel Klontje.
Wat me gewoon het meeste dwars zit, is dat ik met een onwijs goed humeur naar m'n werk ging. Ik had er zin in, zeker na die leuke middag gisteren bij de ortho.
Al na een uur was er weinig meer van m'n goede humeur over.
En da's ook niet goed van mij, ik laat me veel te veel beïnvloeden door de stemming van anderen. Dat heb ik niet alleen op m'n werk hoor. Mijn moeder kan ook mijn dag maken of breken met haar humeur.
Ik moet er wel bijzeggen, dat bijna niemand lekker op kan schieten met deze tandarts. Want is hij tegen mij 'alleen maar' chagrijnig, tegen anderen kan hij ronduit onbeschoft doen.
Dat ik het in principe zo goed met hem kan vinden, is al een soortement van mirakel. Alleen loopt het de laatste tijd dus een tikkie stroef (en dat mag gerust een understatement genoemd worden...).
Lief dat je zegt dat ik niet soft ben.
Misschien is dat niet het juiste woord.
Overgevoelig is beter.
Heel lastig.
Your'e very welcome
En dat had ik tot een paar weken geleden ook heel erg, dat iemands negatieve stemming mijn (goede) stemming kon 'overnemen'. Sinds dat ik 'weet' dat niemand me zomaar kan raken, dat er altijd nog een soort laag (onzichtbaar schild, voor de fantasyfans ) tussen mij en die ander zit, kan ik het nu al een stuk gemakkelijker van me afzetten.
Maar ik weet ook niet hoe ik zou reageren als je een hele dag nauw samenwerkt met iemand die zo negatief is. Jammer dat hij zo'n stempel drukt op de hele praktijk, Heb je het er ook wel eens met je collega's over? Geven zij wel eens aan dat ze ook wel eens een rotdag hebben door zijn houding?
En zo te lezen heeft hij je wel hoog zitten, dat zegt ook genoeg over jouw kwaliteiten.
Dank je wel Klontje.
Wat me gewoon het meeste dwars zit, is dat ik met een onwijs goed humeur naar m'n werk ging. Ik had er zin in, zeker na die leuke middag gisteren bij de ortho.
Al na een uur was er weinig meer van m'n goede humeur over.
En da's ook niet goed van mij, ik laat me veel te veel beïnvloeden door de stemming van anderen. Dat heb ik niet alleen op m'n werk hoor. Mijn moeder kan ook mijn dag maken of breken met haar humeur.
Ik moet er wel bijzeggen, dat bijna niemand lekker op kan schieten met deze tandarts. Want is hij tegen mij 'alleen maar' chagrijnig, tegen anderen kan hij ronduit onbeschoft doen.
Dat ik het in principe zo goed met hem kan vinden, is al een soortement van mirakel. Alleen loopt het de laatste tijd dus een tikkie stroef (en dat mag gerust een understatement genoemd worden...).
Lief dat je zegt dat ik niet soft ben.
Misschien is dat niet het juiste woord.
Overgevoelig is beter.
Heel lastig.
Your'e very welcome
En dat had ik tot een paar weken geleden ook heel erg, dat iemands negatieve stemming mijn (goede) stemming kon 'overnemen'. Sinds dat ik 'weet' dat niemand me zomaar kan raken, dat er altijd nog een soort laag (onzichtbaar schild, voor de fantasyfans ) tussen mij en die ander zit, kan ik het nu al een stuk gemakkelijker van me afzetten.
Maar ik weet ook niet hoe ik zou reageren als je een hele dag nauw samenwerkt met iemand die zo negatief is. Jammer dat hij zo'n stempel drukt op de hele praktijk, Heb je het er ook wel eens met je collega's over? Geven zij wel eens aan dat ze ook wel eens een rotdag hebben door zijn houding?
En zo te lezen heeft hij je wel hoog zitten, dat zegt ook genoeg over jouw kwaliteiten.
dinsdag 1 februari 2011 om 22:14
Zou het een idee zijn om hier eens een lijstje te maken, met alleen maar positieve dingen die horen/ komen bij het steeds meer overwinnen van je eetstoornis? Om in moeilijke momenten even te kunnen lezen voor een extra steuntje in de rug?
We komen zoveel dingen tegen, misschien kunnen we 'de krachten bundelen'
We komen zoveel dingen tegen, misschien kunnen we 'de krachten bundelen'
dinsdag 1 februari 2011 om 22:20
quote:Klontje schreef op 01 februari 2011 @ 22:07:
Maar ik weet ook niet hoe ik zou reageren als je een hele dag nauw samenwerkt met iemand die zo negatief is. Jammer dat hij zo'n stempel drukt op de hele praktijk, Heb je het er ook wel eens met je collega's over? Geven zij wel eens aan dat ze ook wel eens een rotdag hebben door zijn houding?
Ik werk alleen de middagen met hem. Ik werk in twee praktijken. De collega die in de ene praktijk de ochtenden met hem werkt, zie ik zelden. Zij gaat om kwart voor één weg, ik kom om kwart over één binnen. Zij is heel anders dan ik. Heel slordig, veel minder perfectionistisch. Zij zal dus minder last hebben van zijn nukken.
De andere ochtenden werkt hij met wisselende assistentes, in onze andere praktijk. Ik hoor ze weinig over hem klagen. Hij klaagt echter wel over hen. Dan zegt hij dat hij altijd blij is, als ik weer kom. Dat doet me natuurlijk héél goed, maar tegelijk begrijp ik des te minder dat hij dan vaak zo lullig doet.
Maar wat je vertelt over dat 'schild', dat bevalt me eigenlijk wel. Je kunt alleen maar geraakt worden door anderen, als je je láát raken! Ik ga ook eens proberen of ik dat schild morgen mee naar m'n werk krijg. Lijkt me een prima verdedigingswapen voor mij.
Maar ik weet ook niet hoe ik zou reageren als je een hele dag nauw samenwerkt met iemand die zo negatief is. Jammer dat hij zo'n stempel drukt op de hele praktijk, Heb je het er ook wel eens met je collega's over? Geven zij wel eens aan dat ze ook wel eens een rotdag hebben door zijn houding?
Ik werk alleen de middagen met hem. Ik werk in twee praktijken. De collega die in de ene praktijk de ochtenden met hem werkt, zie ik zelden. Zij gaat om kwart voor één weg, ik kom om kwart over één binnen. Zij is heel anders dan ik. Heel slordig, veel minder perfectionistisch. Zij zal dus minder last hebben van zijn nukken.
De andere ochtenden werkt hij met wisselende assistentes, in onze andere praktijk. Ik hoor ze weinig over hem klagen. Hij klaagt echter wel over hen. Dan zegt hij dat hij altijd blij is, als ik weer kom. Dat doet me natuurlijk héél goed, maar tegelijk begrijp ik des te minder dat hij dan vaak zo lullig doet.
Maar wat je vertelt over dat 'schild', dat bevalt me eigenlijk wel. Je kunt alleen maar geraakt worden door anderen, als je je láát raken! Ik ga ook eens proberen of ik dat schild morgen mee naar m'n werk krijg. Lijkt me een prima verdedigingswapen voor mij.
dinsdag 1 februari 2011 om 22:20
quote:Klontje schreef op 01 februari 2011 @ 22:02:
Btw, bedankt voor je uitgebreide antwoord Indigo. Ik heb het al vaker gezegd, maar nogmaals mijn complimenten dat je altijd zoveel energie in je reacties steekt
En ik weet dat het vast vanzelf gaat, omdat je typt als een razende, maar toch
Ik heb altijd het idee dat niemand zit te wachten op mijn ellenlange posts
Wat fijn om te lezen dat het goed met jou gaat. En goed dat je wat me-time neemt, dat is soms echt heel erg nodig. Ik vergeet het ook hoor tot ik half instort en dan denk ik, "ohja..." Een dag kost me nu eenmaal heel veel energie, ik weet niet waarom. Ik ben zo onstabiel, zo fragiel, ik moet heel bewust de gewone dingen doen. Als er dan heel veel op me af komt is het gewoon teveel....alleen vergeet ik dat steeds
Wow, een lijst is wel een goed idee, ik kan denk ik wel heeeeel veel dingen benoemen! Zal nog even peinzen (nu beetje moe)
Lotte, het is lastig als je zo gevoelig bent om je eigen stemming niet te laten beïnvloeden. Het is supergoed dat je je hier bewust van bent, dat is echt de eerste stap naar er wat aan doen. Eerst moet je een beetje inzicht krijgen in hoe het werkt, dan kan je het op latere momenten ook eerder herkennen en actie ondernemen. Ik vind jou zo hard voor jezelf!
Btw, bedankt voor je uitgebreide antwoord Indigo. Ik heb het al vaker gezegd, maar nogmaals mijn complimenten dat je altijd zoveel energie in je reacties steekt
En ik weet dat het vast vanzelf gaat, omdat je typt als een razende, maar toch
Ik heb altijd het idee dat niemand zit te wachten op mijn ellenlange posts
Wat fijn om te lezen dat het goed met jou gaat. En goed dat je wat me-time neemt, dat is soms echt heel erg nodig. Ik vergeet het ook hoor tot ik half instort en dan denk ik, "ohja..." Een dag kost me nu eenmaal heel veel energie, ik weet niet waarom. Ik ben zo onstabiel, zo fragiel, ik moet heel bewust de gewone dingen doen. Als er dan heel veel op me af komt is het gewoon teveel....alleen vergeet ik dat steeds
Wow, een lijst is wel een goed idee, ik kan denk ik wel heeeeel veel dingen benoemen! Zal nog even peinzen (nu beetje moe)
Lotte, het is lastig als je zo gevoelig bent om je eigen stemming niet te laten beïnvloeden. Het is supergoed dat je je hier bewust van bent, dat is echt de eerste stap naar er wat aan doen. Eerst moet je een beetje inzicht krijgen in hoe het werkt, dan kan je het op latere momenten ook eerder herkennen en actie ondernemen. Ik vind jou zo hard voor jezelf!
dinsdag 1 februari 2011 om 22:22
quote:Lotte35 schreef op 01 februari 2011 @ 22:20:
[...]
Dan zegt hij dat hij altijd blij is, als ik weer kom. Dat doet me natuurlijk héél goed, maar tegelijk begrijp ik des te minder dat hij dan vaak zo lullig doet.
Misschien heeft hij bij jou het gevoel dat hij zichzelf kan zijn? De mensen die het dichtst bij je staan krijgen altijd de volle laag
Je kan inderdaad alleen maar geraakt worden als je je laat raken, dat is een goeie! Kan wel in het rijtje mantra's
[...]
Dan zegt hij dat hij altijd blij is, als ik weer kom. Dat doet me natuurlijk héél goed, maar tegelijk begrijp ik des te minder dat hij dan vaak zo lullig doet.
Misschien heeft hij bij jou het gevoel dat hij zichzelf kan zijn? De mensen die het dichtst bij je staan krijgen altijd de volle laag
Je kan inderdaad alleen maar geraakt worden als je je laat raken, dat is een goeie! Kan wel in het rijtje mantra's
dinsdag 1 februari 2011 om 22:24
quote:Lotte35 schreef op 01 februari 2011 @ 22:20:
[...]
Ik werk alleen de middagen met hem. Ik werk in twee praktijken. De collega die in de ene praktijk de ochtenden met hem werkt, zie ik zelden. Zij gaat om kwart voor één weg, ik kom om kwart over één binnen. Zij is heel anders dan ik. Heel slordig, veel minder perfectionistisch. Zij zal dus minder last hebben van zijn nukken.
De andere ochtenden werkt hij met wisselende assistentes, in onze andere praktijk. Ik hoor ze weinig over hem klagen. Hij klaagt echter wel over hen. Dan zegt hij dat hij altijd blij is, als ik weer kom. Dat doet me natuurlijk héél goed, maar tegelijk begrijp ik des te minder dat hij dan vaak zo lullig doet.
Maar wat je vertelt over dat 'schild', dat bevalt me eigenlijk wel. Je kunt alleen maar geraakt worden door anderen, als je je láát raken! Ik ga ook eens proberen of ik dat schild morgen mee naar m'n werk krijg. Lijkt me een prima verdedigingswapen voor mij.
Juist, dát is het! Als ik moe ben kost het me wat meer moeite, maar dan probeer ik het beeldend voor me te zien, als een écht schild. Klinkt misschien gek, maar het werkt echt!
Alvast heel veel succes morgen!
[...]
Ik werk alleen de middagen met hem. Ik werk in twee praktijken. De collega die in de ene praktijk de ochtenden met hem werkt, zie ik zelden. Zij gaat om kwart voor één weg, ik kom om kwart over één binnen. Zij is heel anders dan ik. Heel slordig, veel minder perfectionistisch. Zij zal dus minder last hebben van zijn nukken.
De andere ochtenden werkt hij met wisselende assistentes, in onze andere praktijk. Ik hoor ze weinig over hem klagen. Hij klaagt echter wel over hen. Dan zegt hij dat hij altijd blij is, als ik weer kom. Dat doet me natuurlijk héél goed, maar tegelijk begrijp ik des te minder dat hij dan vaak zo lullig doet.
Maar wat je vertelt over dat 'schild', dat bevalt me eigenlijk wel. Je kunt alleen maar geraakt worden door anderen, als je je láát raken! Ik ga ook eens proberen of ik dat schild morgen mee naar m'n werk krijg. Lijkt me een prima verdedigingswapen voor mij.
Juist, dát is het! Als ik moe ben kost het me wat meer moeite, maar dan probeer ik het beeldend voor me te zien, als een écht schild. Klinkt misschien gek, maar het werkt echt!
Alvast heel veel succes morgen!
dinsdag 1 februari 2011 om 22:29
quote:indigoblue schreef op 01 februari 2011 @ 22:22:
[...]
Misschien heeft hij bij jou het gevoel dat hij zichzelf kan zijn? De mensen die het dichtst bij je staan krijgen altijd de volle laag
Je kan inderdaad alleen maar geraakt worden als je je laat raken, dat is een goeie! Kan wel in het rijtje mantra's
Ik denk dat je daar gelijk in hebt indigo.
En die past er zeker bij! Straks heb je zo'n lijst dat je de hele dag bezig bent om alle mantra's af te werken
[...]
Misschien heeft hij bij jou het gevoel dat hij zichzelf kan zijn? De mensen die het dichtst bij je staan krijgen altijd de volle laag
Je kan inderdaad alleen maar geraakt worden als je je laat raken, dat is een goeie! Kan wel in het rijtje mantra's
Ik denk dat je daar gelijk in hebt indigo.
En die past er zeker bij! Straks heb je zo'n lijst dat je de hele dag bezig bent om alle mantra's af te werken
woensdag 2 februari 2011 om 18:33
Ik kom even mijn triomf met jullie delen....!
Toen ik vanmiddag op m'n werk kwam, zag ik het al aan z'n kop: weer chagrijnig......
Ikzelf was in een goede bui, en vastbesloten me die niet te laten afpakken. Dus ik vroeg hoe het met hem ging. 'Niet zo goed, rare ochtend gehad, verkouden en moe'.
Kortom: gezellig
Na de eerste patiënt hadden we vijf minuten over, en zat hij enorm te zeuren over de agenda. De balie had volgens hem de afspraken niet goed ingepland, hij baalde van de lege plekken, bla, bla, bla.
Toen dacht ik: dit is het moment, dus ik keek 'm recht in z'n gezicht en zei: 'Stop met mopperen! Ik word er niet goed van'.
Hij schrok. 'Nee?', vroeg hij.
'Nee', zei ik, ik kan hier niet tegen. Gisteren kwam ik ook helemaal chagrijnig thuis, terwijl ik vrolijk op m'n werk kwam'.
'Maar dat kwam toch niet door mij?' Vroeg hij met een rood hoofd.
'Nou, echt gezellig was je niet', antwoordde ik.
Ik moet zeggen: hij reageerde top! Van een volwassen vent veranderde hij in een klein jochie dat zich oprecht schaamde. Hij heeft zijn excuses aangeboden, en zei dat ik gelijk had. Want ik zei dat we er gewoon het beste van moeten maken. Hij kan balen van een slecht geplande agenda, maar wat heeft het voor zin om dan te gaan lopen chagrijnen?
En toen, Indigoblue, zei hij iets waardoor ik meteen aan jou moest denken. Want hij zei: 'Ik ken jou het beste, en daarom stort ik mijn ergernissen over jou uit. Dat doe ik niet bij de andere assistentes, alleen bij jou. Omdat ik weet dat jij me begrijpt'.
Hoe kon je de spijker zó ontzettend op z'n kop slaan zeg, Indigo!
Op zich kan ik het natuurlijk zien als compliment. Ik bedoel; vrijwel niemand kan lekker met hem door één deur. Ik wel, en bij mij stort hij ook nog eens z'n hart uit. Dat zegt toch dat ik best wel deug.... of niet?
Ik heb gezegd dat hij natuurlijk z'n hart bij mij kan luchten. Maar dat ík dan wel op een gegeven moment moet zeggen wanneer het genoeg is. Want je hart luchten doe je om je sores kwijt te raken, en daarna weer opgelucht verder te kunnen. Niet om vervolgens de hele middag te blijven mokken.
En zo hebben we het dus uitgepraat. De rest van de middag had ik vleugels! Wat een pak was er van m'n hart, en nog steeds. Ik kwam heel anders thuis dan gisteren, ik heb weer lucht.
Een paar jaar geleden had ik dit écht niet gedurfd. Dan was ik net zo lang door blijven tobben tot ik er voor de zoveelste keer bij neer was gevallen. Al met al toch best wel vorderingen gemaakt dus....
En dan nóg iets positiefs. Vanmorgen had ik een ingelaste afspraak bij de ortho, omdat m'n tand een kant opging die ik niet wilde. Ik heb daar natuurlijk een paar keer meegelopen, en m'n stille wens is nog steeds daar ooit te kunnen werken. Gewoon omdat het een gezellige praktijk is, en hij héél goed is.
Maarja, ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat hij nu eenmaal geen plaats heeft, en dat voorlopig ook niet zal krijgen.
Maar nu zaten we nog even te kletsen, en ook tegen hem vertelde ik dat het assisteren me begint te vervelen, mede door het humeur van de tandarts (het zat me duidelijk hoog....)
Hij zei toen, dat ik het gewoon uit moet proberen te zingen, tot er een kans voorbij komt in de orthodontie. Omdat er niet veel assistentes zijn die behalve de technische kant ook goed met mensen om kunnen gaan, zoals ik. Dat zei hij echt: 'Zoals jij'. Dat is hem dus opgevallen tijdens die meeloopmiddagen.
Kijk, feit blijft nog steeds dat hij geen plek heeft, maar ik weet gewoon zeker dat áls hij ooit plek krijgt, hij echt aan mij zal denken. En dat idee alleen al geeft me zó'n goed gevoel!
Ik blijf gewoon dromen.
Mensen worden zwanger, veranderen van baan, verhuizen.
Het is niet onmógelijk, dat hij ooit een plekje voor me zal hebben.
Toch?
Toen ik vanmiddag op m'n werk kwam, zag ik het al aan z'n kop: weer chagrijnig......
Ikzelf was in een goede bui, en vastbesloten me die niet te laten afpakken. Dus ik vroeg hoe het met hem ging. 'Niet zo goed, rare ochtend gehad, verkouden en moe'.
Kortom: gezellig
Na de eerste patiënt hadden we vijf minuten over, en zat hij enorm te zeuren over de agenda. De balie had volgens hem de afspraken niet goed ingepland, hij baalde van de lege plekken, bla, bla, bla.
Toen dacht ik: dit is het moment, dus ik keek 'm recht in z'n gezicht en zei: 'Stop met mopperen! Ik word er niet goed van'.
Hij schrok. 'Nee?', vroeg hij.
'Nee', zei ik, ik kan hier niet tegen. Gisteren kwam ik ook helemaal chagrijnig thuis, terwijl ik vrolijk op m'n werk kwam'.
'Maar dat kwam toch niet door mij?' Vroeg hij met een rood hoofd.
'Nou, echt gezellig was je niet', antwoordde ik.
Ik moet zeggen: hij reageerde top! Van een volwassen vent veranderde hij in een klein jochie dat zich oprecht schaamde. Hij heeft zijn excuses aangeboden, en zei dat ik gelijk had. Want ik zei dat we er gewoon het beste van moeten maken. Hij kan balen van een slecht geplande agenda, maar wat heeft het voor zin om dan te gaan lopen chagrijnen?
En toen, Indigoblue, zei hij iets waardoor ik meteen aan jou moest denken. Want hij zei: 'Ik ken jou het beste, en daarom stort ik mijn ergernissen over jou uit. Dat doe ik niet bij de andere assistentes, alleen bij jou. Omdat ik weet dat jij me begrijpt'.
Hoe kon je de spijker zó ontzettend op z'n kop slaan zeg, Indigo!
Op zich kan ik het natuurlijk zien als compliment. Ik bedoel; vrijwel niemand kan lekker met hem door één deur. Ik wel, en bij mij stort hij ook nog eens z'n hart uit. Dat zegt toch dat ik best wel deug.... of niet?
Ik heb gezegd dat hij natuurlijk z'n hart bij mij kan luchten. Maar dat ík dan wel op een gegeven moment moet zeggen wanneer het genoeg is. Want je hart luchten doe je om je sores kwijt te raken, en daarna weer opgelucht verder te kunnen. Niet om vervolgens de hele middag te blijven mokken.
En zo hebben we het dus uitgepraat. De rest van de middag had ik vleugels! Wat een pak was er van m'n hart, en nog steeds. Ik kwam heel anders thuis dan gisteren, ik heb weer lucht.
Een paar jaar geleden had ik dit écht niet gedurfd. Dan was ik net zo lang door blijven tobben tot ik er voor de zoveelste keer bij neer was gevallen. Al met al toch best wel vorderingen gemaakt dus....
En dan nóg iets positiefs. Vanmorgen had ik een ingelaste afspraak bij de ortho, omdat m'n tand een kant opging die ik niet wilde. Ik heb daar natuurlijk een paar keer meegelopen, en m'n stille wens is nog steeds daar ooit te kunnen werken. Gewoon omdat het een gezellige praktijk is, en hij héél goed is.
Maarja, ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat hij nu eenmaal geen plaats heeft, en dat voorlopig ook niet zal krijgen.
Maar nu zaten we nog even te kletsen, en ook tegen hem vertelde ik dat het assisteren me begint te vervelen, mede door het humeur van de tandarts (het zat me duidelijk hoog....)
Hij zei toen, dat ik het gewoon uit moet proberen te zingen, tot er een kans voorbij komt in de orthodontie. Omdat er niet veel assistentes zijn die behalve de technische kant ook goed met mensen om kunnen gaan, zoals ik. Dat zei hij echt: 'Zoals jij'. Dat is hem dus opgevallen tijdens die meeloopmiddagen.
Kijk, feit blijft nog steeds dat hij geen plek heeft, maar ik weet gewoon zeker dat áls hij ooit plek krijgt, hij echt aan mij zal denken. En dat idee alleen al geeft me zó'n goed gevoel!
Ik blijf gewoon dromen.
Mensen worden zwanger, veranderen van baan, verhuizen.
Het is niet onmógelijk, dat hij ooit een plekje voor me zal hebben.
Toch?
donderdag 3 februari 2011 om 09:24
Thnx voor alle tips . Gaf me de doorslag om er toch voor te kiezen het niet te doen. Het geeft me nu al een hoop spanning en wordt alleen al down aan de gedachte van 12 weken bikkelen en een heeeeele grote hap uit mijn vrije tijd. Thnx!
Oeh er is een hoop geschreven! Vind het goed om te lezen dat jullie, Klontje en indigo, echt even me-time hebben genomen en luisteren naar signalen van je lijf. Hoe was je rustweekje indigo? Weer alles een beetje op de rit kunnen krijgen? Ik ga vanaaf ook ff me-time houden . Niet trainen (zaterdag wedstrijd, even een extra rustdag pakken), tijd voor een maskertje/pot thee/lamme tv-avond
.
@ Lotte: wowww wat stoer dat je zo concreet bent geweest tegenover de tandarts! Supergoed! Denk dat dat wel past in het rijtje met overwinningen op jezelf .
@ Stampertje: mooi dat je ook echt vóélt dat het fijn is om van die lax af te zijn. Haha je pap was wel een beetje overmoedig met die ziekenhuislax idd
, heel wat sterker spul dan de pilletjes van de Kruidvat . Ben trouwens benieuwd naar je sollicitatiegesprek.
@ iedereen: ik vind Klontjes idee wel mooi eigenlijk. Een rijtje maken met z'n allen met de dingen die we al hebben overwonnen. Ff nadenken hoor...
* Ik durf weer aan nieuwe dingen te beginnen (3 cursussen gevolgd het afgelopen jaar én... tatataaaaa na 5 jaar in mijn broek poepen van faalangst ben ik eindelijk aan rijlessen begonnen);
* Ook al heb ik er meer dan 2 jaar over gedaan: mijn basisvoeding is weer opgebouwd, ik kook weer en het grootste deel van de tijd probeer ik niet meer onder eetafspraakjes uit te komen. Ik plan ze zelfs weer in;
* Ik wíl nu echt van mijn es af (eerder had ik me erbij neergelegd dat dit gewoon mijn leven was);
* Het dwangmatige sporten wordt minder.
Nou dat was het voorlopig. Zijn nog wel wat kleine dingetjes, maar dit zijn de belangrijkste punten . Your turn!
Oeh er is een hoop geschreven! Vind het goed om te lezen dat jullie, Klontje en indigo, echt even me-time hebben genomen en luisteren naar signalen van je lijf. Hoe was je rustweekje indigo? Weer alles een beetje op de rit kunnen krijgen? Ik ga vanaaf ook ff me-time houden . Niet trainen (zaterdag wedstrijd, even een extra rustdag pakken), tijd voor een maskertje/pot thee/lamme tv-avond
.@ Lotte: wowww wat stoer dat je zo concreet bent geweest tegenover de tandarts! Supergoed! Denk dat dat wel past in het rijtje met overwinningen op jezelf .
@ Stampertje: mooi dat je ook echt vóélt dat het fijn is om van die lax af te zijn. Haha je pap was wel een beetje overmoedig met die ziekenhuislax idd
, heel wat sterker spul dan de pilletjes van de Kruidvat . Ben trouwens benieuwd naar je sollicitatiegesprek.@ iedereen: ik vind Klontjes idee wel mooi eigenlijk. Een rijtje maken met z'n allen met de dingen die we al hebben overwonnen. Ff nadenken hoor...
* Ik durf weer aan nieuwe dingen te beginnen (3 cursussen gevolgd het afgelopen jaar én... tatataaaaa na 5 jaar in mijn broek poepen van faalangst ben ik eindelijk aan rijlessen begonnen);
* Ook al heb ik er meer dan 2 jaar over gedaan: mijn basisvoeding is weer opgebouwd, ik kook weer en het grootste deel van de tijd probeer ik niet meer onder eetafspraakjes uit te komen. Ik plan ze zelfs weer in;
* Ik wíl nu echt van mijn es af (eerder had ik me erbij neergelegd dat dit gewoon mijn leven was);
* Het dwangmatige sporten wordt minder.
Nou dat was het voorlopig. Zijn nog wel wat kleine dingetjes, maar dit zijn de belangrijkste punten . Your turn!
donderdag 3 februari 2011 om 10:08
Goedemorgen allemaal,
Lilstar, fijn dat je de beslissing hebt kunnen nemen. Ik denk echt dat dit de beste beslissing voor nu is. Wat fijn dat je zoveel cursussen hebt gevolgd het afgelopen jaar! Ik ben trouwens wel benieuwd wat je doet, ik las op een ander topic iets waardoor ik denk dat we misschien in een vergelijkbare sector werken. Alleen weet ik dat jij altijd doordeweeks werkt, dus misschien toch ander vakgebied/functie. Haha, lastig zo'n openbaar forum
Geniet van je me-time vanavond, klinkt heerlijk met een pot thee op de bank!
Mijn rustweek gaat....mwah....het is heel fijn om niet zoveel te hoeven, maar ik merk dat ik een lichte angst voel voor het weer gaan werken. Gaat het me gelijk teveel worden? Hoe ga ik het op de rit houden? Maar ik moet echt, geen werk = geen geld In juni ga ik op vakantie, daar kijk ik nu al zooooooo naar uit!
Hoe gaat het trouwens met je rijlessen? Ben je al ver? Ik lees/schrijf nog steeds mee op het rijlestopic, ook al ben ik allang weer klaar haha.
Lotte, echt supergoed dat je het hebt besproken op je werk! Communicatie is zo belangrijk. En hoe ik de spijker zo op zijn kop kon slaan? Tsja....ervaring denk ik. Ik herken het erg van mijn eigen werk, totaal iets anders, maar het principe is hetzelfde. En wat een topnieuws van de ortho!! Wauw, Lotte, er gaan zoveel deuren voor je open sinds je stappen hebt gezet in het loslaten van je es. Merk je dat zelf ook? Sinds je meer voor jezelf durft te kiezen, er meer durft te zijn, meer ruimte durft in te nemen? Fantastisch!! En fijn om te lezen dat je ervan geniet. Ik vind je nog steeds heel hard voor jezelf op momenten die (iets!!) minder gaan, maar super om te lezen dat je de positieve momenten ook bevestigt.
Klontje, nog bedankt voor je complimenten. Het schrijven gaat inderdaad vanzelf, vaak ben ik bang dat ik teveel schrijf of dat het niet te volgen is (hersenspinsels enzo). Maar ik wil ook echt benadrukken dat jouw bijdragen ook zeer nuttig zijn. De adviezen en steun die je geeft, je inzet hier op het topc is echt onmisbaar! Heel fijn en bedankt!
Hier gaat het redelijk....ik weet het eigenlijk niet precies. Het gaat beter dan, bijvoorbeeld, vorige week of de week ervoor. Dat is fijn. Maar ik zit toch nogal in de knoop met mezelf. Ik moet bekennen dat de weegschaal me ook behoorlijk in de war brengt. Ik ben een paar kg aangekomen sinds december, maar heb een prima gewicht. Ook voor mijn "strenge eisen" zou dit een prima gewicht moeten zijn, maar omdat het meer is dan vorige maand (ik weet nog dat ik toen hier wat lichte zorgen heb geuit, omdat mijn gewicht daalde richting iets wat echt te laag dreigde te worden) voel ik me enorm dik. En ik kan het niet loslaten. En ik mijn eigenwaarde koppel ik nog steeds aan mijn gewicht, dus voel ik me rot. Het is zo belachelijk, ik zie, ik denk, ik merk echt dat het belachelijk is, maar ik kan het niet zo voelen!
Ooit was dit het gewicht waarop ik tegen mezelf zei, dat is een gewicht waar ik tevreden mee kan zijn. En nu voel ik me ook bij dit gewicht dik. Zucht. Gisteren betrapte ik me op nog zo'n es cliché. Heel even merkte ik dat ik dacht, "maar wie ben ik dan als ik dit niet heb?" Een bekende gedachte uit de es literatuur, niet durven loslaten omdat de es je definieert. Ik heb dit nooit zo bewust gedacht, maar nu ik zo goed in kan zien dat ik dit zou moeten kunnen loslaten, dat ik totaal geen reden heb om te willen afvallen of mezelf dik te vinden, dat ik nu in principe "vrij" zou moeten zijn, nu voelde ik opeens die angst. Toch, na al die jaren, ondanks dat het zó goed gaat, durf ik het niet los te laten, kan ik het niet loslaten.
En zo kom ik weer terug aan dat gebrek aan eigenheid, gebrek aan eigen persoonlijkheid, dat nooit te hebben ontwikkeld en dus eigenlijk niet weten wie ik ben zonder es. Voldoe ik dan? (bekende vraag weer!) Ben ik dan leuk genoeg? Goed genoeg? Natuurlijk is het antwoord op die vraag, JA! Maar...ergens durf ik er niet in te geloven (ofzo?) want dan kan ik eindelijk de es loslaten....en dát durf ik weer niet (blijkbaar).
Argh....wat een hersenspinsels!!! Ik wil zo graag leven maar ik durf niet.
Nouja, misschien maak ik er meer van dan dat het is en moet ik niet zoveel nadenken. Gewoon doen, toch? Daar hebben we het ook al vaker over gehad.
En even iets voor het lijstje positieve dingen die bij het leven zonder es hoort:
- terrasjes pakken!
Lilstar, fijn dat je de beslissing hebt kunnen nemen. Ik denk echt dat dit de beste beslissing voor nu is. Wat fijn dat je zoveel cursussen hebt gevolgd het afgelopen jaar! Ik ben trouwens wel benieuwd wat je doet, ik las op een ander topic iets waardoor ik denk dat we misschien in een vergelijkbare sector werken. Alleen weet ik dat jij altijd doordeweeks werkt, dus misschien toch ander vakgebied/functie. Haha, lastig zo'n openbaar forum
Geniet van je me-time vanavond, klinkt heerlijk met een pot thee op de bank!
Mijn rustweek gaat....mwah....het is heel fijn om niet zoveel te hoeven, maar ik merk dat ik een lichte angst voel voor het weer gaan werken. Gaat het me gelijk teveel worden? Hoe ga ik het op de rit houden? Maar ik moet echt, geen werk = geen geld In juni ga ik op vakantie, daar kijk ik nu al zooooooo naar uit!
Hoe gaat het trouwens met je rijlessen? Ben je al ver? Ik lees/schrijf nog steeds mee op het rijlestopic, ook al ben ik allang weer klaar haha.
Lotte, echt supergoed dat je het hebt besproken op je werk! Communicatie is zo belangrijk. En hoe ik de spijker zo op zijn kop kon slaan? Tsja....ervaring denk ik. Ik herken het erg van mijn eigen werk, totaal iets anders, maar het principe is hetzelfde. En wat een topnieuws van de ortho!! Wauw, Lotte, er gaan zoveel deuren voor je open sinds je stappen hebt gezet in het loslaten van je es. Merk je dat zelf ook? Sinds je meer voor jezelf durft te kiezen, er meer durft te zijn, meer ruimte durft in te nemen? Fantastisch!! En fijn om te lezen dat je ervan geniet. Ik vind je nog steeds heel hard voor jezelf op momenten die (iets!!) minder gaan, maar super om te lezen dat je de positieve momenten ook bevestigt.
Klontje, nog bedankt voor je complimenten. Het schrijven gaat inderdaad vanzelf, vaak ben ik bang dat ik teveel schrijf of dat het niet te volgen is (hersenspinsels enzo). Maar ik wil ook echt benadrukken dat jouw bijdragen ook zeer nuttig zijn. De adviezen en steun die je geeft, je inzet hier op het topc is echt onmisbaar! Heel fijn en bedankt!
Hier gaat het redelijk....ik weet het eigenlijk niet precies. Het gaat beter dan, bijvoorbeeld, vorige week of de week ervoor. Dat is fijn. Maar ik zit toch nogal in de knoop met mezelf. Ik moet bekennen dat de weegschaal me ook behoorlijk in de war brengt. Ik ben een paar kg aangekomen sinds december, maar heb een prima gewicht. Ook voor mijn "strenge eisen" zou dit een prima gewicht moeten zijn, maar omdat het meer is dan vorige maand (ik weet nog dat ik toen hier wat lichte zorgen heb geuit, omdat mijn gewicht daalde richting iets wat echt te laag dreigde te worden) voel ik me enorm dik. En ik kan het niet loslaten. En ik mijn eigenwaarde koppel ik nog steeds aan mijn gewicht, dus voel ik me rot. Het is zo belachelijk, ik zie, ik denk, ik merk echt dat het belachelijk is, maar ik kan het niet zo voelen!
Ooit was dit het gewicht waarop ik tegen mezelf zei, dat is een gewicht waar ik tevreden mee kan zijn. En nu voel ik me ook bij dit gewicht dik. Zucht. Gisteren betrapte ik me op nog zo'n es cliché. Heel even merkte ik dat ik dacht, "maar wie ben ik dan als ik dit niet heb?" Een bekende gedachte uit de es literatuur, niet durven loslaten omdat de es je definieert. Ik heb dit nooit zo bewust gedacht, maar nu ik zo goed in kan zien dat ik dit zou moeten kunnen loslaten, dat ik totaal geen reden heb om te willen afvallen of mezelf dik te vinden, dat ik nu in principe "vrij" zou moeten zijn, nu voelde ik opeens die angst. Toch, na al die jaren, ondanks dat het zó goed gaat, durf ik het niet los te laten, kan ik het niet loslaten.
En zo kom ik weer terug aan dat gebrek aan eigenheid, gebrek aan eigen persoonlijkheid, dat nooit te hebben ontwikkeld en dus eigenlijk niet weten wie ik ben zonder es. Voldoe ik dan? (bekende vraag weer!) Ben ik dan leuk genoeg? Goed genoeg? Natuurlijk is het antwoord op die vraag, JA! Maar...ergens durf ik er niet in te geloven (ofzo?) want dan kan ik eindelijk de es loslaten....en dát durf ik weer niet (blijkbaar).
Argh....wat een hersenspinsels!!! Ik wil zo graag leven maar ik durf niet.
Nouja, misschien maak ik er meer van dan dat het is en moet ik niet zoveel nadenken. Gewoon doen, toch? Daar hebben we het ook al vaker over gehad.
En even iets voor het lijstje positieve dingen die bij het leven zonder es hoort:
- terrasjes pakken!
donderdag 3 februari 2011 om 10:12
Weet je wat het ook is? Er zijn zoveel dingen in mijn leven die nu goed gaat, dingen buiten mezelf. Alles gaat eigenlijk "zoals het hoort" ik zou een gat in de lucht moeten springen, maar ik durf dat geluk niet te omarmen lijkt het wel. Ik durf er niet van te genieten, ik durf niet gewoon stil te staan bij hoe makkelijk alles nu gaat en gewoon te leven. Ik kan het wel, ik moet het nu wel kunnen....maar mijn hoofd staat het niet toe, het is alsof ik niet weet hoe ik moet leven zonder zorgen
donderdag 3 februari 2011 om 12:17
quote:indigoblue schreef op 03 februari 2011 @ 10:08:
1. Ik ben trouwens wel benieuwd wat je doet, ik las op een ander topic iets waardoor ik denk dat we misschien in een vergelijkbare sector werken. Alleen weet ik dat jij altijd doordeweeks werkt, dus misschien toch ander vakgebied/functie. Haha, lastig zo'n openbaar forum
2. Geniet van je me-time vanavond, klinkt heerlijk met een pot thee op de bank!
3. Mijn rustweek gaat....mwah....het is heel fijn om niet zoveel te hoeven, maar ik merk dat ik een lichte angst voel voor het weer gaan werken. Gaat het me gelijk teveel worden? Hoe ga ik het op de rit houden? Maar ik moet echt, geen werk = geen geld In juni ga ik op vakantie, daar kijk ik nu al zooooooo naar uit!
4. Hoe gaat het trouwens met je rijlessen? Ben je al ver? Ik lees/schrijf nog steeds mee op het rijlestopic, ook al ben ik allang weer klaar haha.
5. Ooit was dit het gewicht waarop ik tegen mezelf zei, dat is een gewicht waar ik tevreden mee kan zijn. En nu voel ik me ook bij dit gewicht dik. Zucht. Gisteren betrapte ik me op nog zo'n es cliché. Heel even merkte ik dat ik dacht, "maar wie ben ik dan als ik dit niet heb?" Een bekende gedachte uit de es literatuur, niet durven loslaten omdat de es je definieert. Ik heb dit nooit zo bewust gedacht, maar nu ik zo goed in kan zien dat ik dit zou moeten kunnen loslaten, dat ik totaal geen reden heb om te willen afvallen of mezelf dik te vinden, dat ik nu in principe "vrij" zou moeten zijn, nu voelde ik opeens die angst. Toch, na al die jaren, ondanks dat het zó goed gaat, durf ik het niet los te laten, kan ik het niet loslaten.
En zo kom ik weer terug aan dat gebrek aan eigenheid, gebrek aan eigen persoonlijkheid, dat nooit te hebben ontwikkeld en dus eigenlijk niet weten wie ik ben zonder es. Voldoe ik dan? (bekende vraag weer!) Ben ik dan leuk genoeg? Goed genoeg? Natuurlijk is het antwoord op die vraag, JA! Maar...ergens durf ik er niet in te geloven (ofzo?) want dan kan ik eindelijk de es loslaten....en dát durf ik weer niet (blijkbaar).
6. En even iets voor het lijstje positieve dingen die bij het leven zonder es hoort:
- terrasjes pakken!
1. Ik zal je zo eens een berichtje sturen dan
2. Thnx!
3. Oeh ja... dat gevoel dat je ook hebt richting het eind van je vakantie "Gatver, ik móét zo weer aan het werk." Heb je na deze week wel het idee dat je er weer 'fris' tegenaan kan gaan? Want als je iig al weer wat puzzelstukjes op z'n plek hebt liggen, kun je alles echt weer aan meid!
4. Rijlessen gaan ook mwah. De laatste 2 keren begon ik weer aan mijn eigen kunnen te twijfelen... sterk staaltje hardnekkige faalangst. Ik krijg het nu niet meer omgedraaid in iets positiefs. Ik zit tijdens het lessen zo 'in mijn hoofd' dat ik te weinig oog heb voor de dingen om mij heen en alleen maar aan het denken ben van "Deed ik dat wel goed? Oei, zo komt die moeilijke rotonde, denkdenkdenk!" Het is niet meer helder. Moet er nog even iets op vinden... maar dat komt wel goed, moet weer dat vertrouwen in mezelf herwinnen (weet alleen even niet hoe).
5. Gek eigenlijk he? Dat moment waarop je denkt: "Maar eigenlijk heb ik toch niets te klagen? Het gaat toch op meerdere fronten hartstikke voorspoedig?" En toch knaagt er iets. Misschien het gevoel dat jij niet in jezelf durft te geloven inderdaad, dat jij goed bent zoals je bent. Dat je zoals je nu bent genoeg te bieden hebt aan alles en iedereen in je omgeving.
Het gevaarlijke is idd dat je jezelf (ongemerkt) met je es gaat identificeren... Dat je niets meer bent zonder die es. Dat je die es bént en het je een houvast geeft. Een stukje zoektocht naar wie ben ik, wat wil ik, wat doe ik om dicht bij mezelf te blijven. Weet ook niet zo goed hoe ik je daarin kan helpen. Kost tijd denk ik he?
6. Als ik richting de zomer ook weer kan genieten van terrasjes, dan ben ik serieus zielsgelukkig . Hulde aan terrasjes, de geur van de lente/zomer en een warm zonnetje in je gezicht!
Nog iets positiefs aan het loslaten van je es:
* Elke keer weer een stukje van jezelf ontdekken dat er echt wel mag zijn!
1. Ik ben trouwens wel benieuwd wat je doet, ik las op een ander topic iets waardoor ik denk dat we misschien in een vergelijkbare sector werken. Alleen weet ik dat jij altijd doordeweeks werkt, dus misschien toch ander vakgebied/functie. Haha, lastig zo'n openbaar forum
2. Geniet van je me-time vanavond, klinkt heerlijk met een pot thee op de bank!
3. Mijn rustweek gaat....mwah....het is heel fijn om niet zoveel te hoeven, maar ik merk dat ik een lichte angst voel voor het weer gaan werken. Gaat het me gelijk teveel worden? Hoe ga ik het op de rit houden? Maar ik moet echt, geen werk = geen geld In juni ga ik op vakantie, daar kijk ik nu al zooooooo naar uit!
4. Hoe gaat het trouwens met je rijlessen? Ben je al ver? Ik lees/schrijf nog steeds mee op het rijlestopic, ook al ben ik allang weer klaar haha.
5. Ooit was dit het gewicht waarop ik tegen mezelf zei, dat is een gewicht waar ik tevreden mee kan zijn. En nu voel ik me ook bij dit gewicht dik. Zucht. Gisteren betrapte ik me op nog zo'n es cliché. Heel even merkte ik dat ik dacht, "maar wie ben ik dan als ik dit niet heb?" Een bekende gedachte uit de es literatuur, niet durven loslaten omdat de es je definieert. Ik heb dit nooit zo bewust gedacht, maar nu ik zo goed in kan zien dat ik dit zou moeten kunnen loslaten, dat ik totaal geen reden heb om te willen afvallen of mezelf dik te vinden, dat ik nu in principe "vrij" zou moeten zijn, nu voelde ik opeens die angst. Toch, na al die jaren, ondanks dat het zó goed gaat, durf ik het niet los te laten, kan ik het niet loslaten.
En zo kom ik weer terug aan dat gebrek aan eigenheid, gebrek aan eigen persoonlijkheid, dat nooit te hebben ontwikkeld en dus eigenlijk niet weten wie ik ben zonder es. Voldoe ik dan? (bekende vraag weer!) Ben ik dan leuk genoeg? Goed genoeg? Natuurlijk is het antwoord op die vraag, JA! Maar...ergens durf ik er niet in te geloven (ofzo?) want dan kan ik eindelijk de es loslaten....en dát durf ik weer niet (blijkbaar).
6. En even iets voor het lijstje positieve dingen die bij het leven zonder es hoort:
- terrasjes pakken!
1. Ik zal je zo eens een berichtje sturen dan
2. Thnx!
3. Oeh ja... dat gevoel dat je ook hebt richting het eind van je vakantie "Gatver, ik móét zo weer aan het werk." Heb je na deze week wel het idee dat je er weer 'fris' tegenaan kan gaan? Want als je iig al weer wat puzzelstukjes op z'n plek hebt liggen, kun je alles echt weer aan meid!
4. Rijlessen gaan ook mwah. De laatste 2 keren begon ik weer aan mijn eigen kunnen te twijfelen... sterk staaltje hardnekkige faalangst. Ik krijg het nu niet meer omgedraaid in iets positiefs. Ik zit tijdens het lessen zo 'in mijn hoofd' dat ik te weinig oog heb voor de dingen om mij heen en alleen maar aan het denken ben van "Deed ik dat wel goed? Oei, zo komt die moeilijke rotonde, denkdenkdenk!" Het is niet meer helder. Moet er nog even iets op vinden... maar dat komt wel goed, moet weer dat vertrouwen in mezelf herwinnen (weet alleen even niet hoe).
5. Gek eigenlijk he? Dat moment waarop je denkt: "Maar eigenlijk heb ik toch niets te klagen? Het gaat toch op meerdere fronten hartstikke voorspoedig?" En toch knaagt er iets. Misschien het gevoel dat jij niet in jezelf durft te geloven inderdaad, dat jij goed bent zoals je bent. Dat je zoals je nu bent genoeg te bieden hebt aan alles en iedereen in je omgeving.
Het gevaarlijke is idd dat je jezelf (ongemerkt) met je es gaat identificeren... Dat je niets meer bent zonder die es. Dat je die es bént en het je een houvast geeft. Een stukje zoektocht naar wie ben ik, wat wil ik, wat doe ik om dicht bij mezelf te blijven. Weet ook niet zo goed hoe ik je daarin kan helpen. Kost tijd denk ik he?
6. Als ik richting de zomer ook weer kan genieten van terrasjes, dan ben ik serieus zielsgelukkig . Hulde aan terrasjes, de geur van de lente/zomer en een warm zonnetje in je gezicht!
Nog iets positiefs aan het loslaten van je es:
* Elke keer weer een stukje van jezelf ontdekken dat er echt wel mag zijn!
donderdag 3 februari 2011 om 12:22
! Dat is echt een mooie openbaring!
donderdag 3 februari 2011 om 13:50
- Ik durf weer aan nieuwe dingen te beginnen (3 cursussen
gevolgd het afgelopen jaar én... tatataaaaa na 5 jaar in mijn
broek poepen van faalangst ben ik eindelijk aan rijlessen
begonnen).
- Ook al heb ik er meer dan 2 jaar over gedaan: mijn
basisvoeding is weer opgebouwd, ik kook weer en het
grootste deel van de tijd probeer ik niet meer onder
eetafspraakjes uit te komen. Ik plan ze zelfs weer in.
- Ik wíl nu echt van mijn es af (eerder had ik me erbij
neergelegd dat dit gewoon mijn leven was).
- Het dwangmatige sporten wordt minder.
- Ik cijfer mezelf niet meer weg voor een ander. Wat dus
inhoudt dat ik mezelf nu waardeer zoals ik een ander
waardeer.
- Een terrasje pakken!
- Ik voel me niet meer geïntimideerd door andere mensen
- Ik kan gewoon mezelf zijn, omdat ik weet dat dat goed
genoeg is. Of eigenlijk: zelfs veel beter is!
- Genieten van kleine dingen, zoals een kop thee en een koekje.
Lekker 'gewoon' bezig zijn!
gevolgd het afgelopen jaar én... tatataaaaa na 5 jaar in mijn
broek poepen van faalangst ben ik eindelijk aan rijlessen
begonnen).
- Ook al heb ik er meer dan 2 jaar over gedaan: mijn
basisvoeding is weer opgebouwd, ik kook weer en het
grootste deel van de tijd probeer ik niet meer onder
eetafspraakjes uit te komen. Ik plan ze zelfs weer in.
- Ik wíl nu echt van mijn es af (eerder had ik me erbij
neergelegd dat dit gewoon mijn leven was).
- Het dwangmatige sporten wordt minder.
- Ik cijfer mezelf niet meer weg voor een ander. Wat dus
inhoudt dat ik mezelf nu waardeer zoals ik een ander
waardeer.
- Een terrasje pakken!
- Ik voel me niet meer geïntimideerd door andere mensen
- Ik kan gewoon mezelf zijn, omdat ik weet dat dat goed
genoeg is. Of eigenlijk: zelfs veel beter is!
- Genieten van kleine dingen, zoals een kop thee en een koekje.
Lekker 'gewoon' bezig zijn!
donderdag 3 februari 2011 om 13:52
quote:indigoblue schreef op 03 februari 2011 @ 10:08:
Klontje, nog bedankt voor je complimenten. Het schrijven gaat inderdaad vanzelf, vaak ben ik bang dat ik teveel schrijf of dat het niet te volgen is (hersenspinsels enzo). Maar ik wil ook echt benadrukken dat jouw bijdragen ook zeer nuttig zijn. De adviezen en steun die je geeft, je inzet hier op het topc is echt onmisbaar! Heel fijn en bedankt!Dat is goed (en gek ) om te horen zeg, dankjewel!
Klontje, nog bedankt voor je complimenten. Het schrijven gaat inderdaad vanzelf, vaak ben ik bang dat ik teveel schrijf of dat het niet te volgen is (hersenspinsels enzo). Maar ik wil ook echt benadrukken dat jouw bijdragen ook zeer nuttig zijn. De adviezen en steun die je geeft, je inzet hier op het topc is echt onmisbaar! Heel fijn en bedankt!Dat is goed (en gek ) om te horen zeg, dankjewel!
donderdag 3 februari 2011 om 14:00
Indigo,
Het viel me op dat je in een bovenstaande post aan es-literatuur refereerde. Nu zat ik te denken: heb je inmiddels misschien niet zoveel kennis/ achtergrondinformatie dat je het te veel/ alleen maar rationaliseert? Zou de een deel van de oplossing niet veel persoonlijker kunnen zijn?
Ik wist eigenlijk ook grotendeels precies wat ik wel en niet moest doen, hoe ik moest eten, etc. Maar daarnaast had ik altijd het gevoel dat er ' iets' was wat niet goed zat, waar ik niet bij kon. Dat bleek een oude angst te zijn, waar ik het nooit van verwacht had. Zelf was ik daar echt niet opgekomen, had ik dat inzicht niet ' voor elkaar' gekregen.
Wat ik wil zeggen: nu je zo aan het nadenken bent over wie je persoonlijk bent, dat je eigenlijk niet durft te leven. Zou het een idee zijn om je daar nu op te richten?
Just thinking
Het viel me op dat je in een bovenstaande post aan es-literatuur refereerde. Nu zat ik te denken: heb je inmiddels misschien niet zoveel kennis/ achtergrondinformatie dat je het te veel/ alleen maar rationaliseert? Zou de een deel van de oplossing niet veel persoonlijker kunnen zijn?
Ik wist eigenlijk ook grotendeels precies wat ik wel en niet moest doen, hoe ik moest eten, etc. Maar daarnaast had ik altijd het gevoel dat er ' iets' was wat niet goed zat, waar ik niet bij kon. Dat bleek een oude angst te zijn, waar ik het nooit van verwacht had. Zelf was ik daar echt niet opgekomen, had ik dat inzicht niet ' voor elkaar' gekregen.
Wat ik wil zeggen: nu je zo aan het nadenken bent over wie je persoonlijk bent, dat je eigenlijk niet durft te leven. Zou het een idee zijn om je daar nu op te richten?
Just thinking
