Psyche
alle pijlers
help me deze cirkel uit!
zaterdag 5 februari 2011 om 15:30
Na 8 jaar ziek zijn (angststoornis en ME) voel ik me nu wat beter. Maar hoe moet ik nou verder??
Ik wordt helemaal gek hier thuis. Ik verveel me echt dood. De muren komen op me af en ik weet niet hoe en waar ik moet beginnen om uit deze negatieve cirkel te stappen.
Hoe en wanneer weet ik of ik aan werk toe ben?
Hoe kom ik erachter wat ik aan kan en wat ik precies wil?
Ik vind mijn huidige leven zo leeg en doelloos, doods en nutteloos en saai. Hoe verander ik, hoe begin ik?
Ik wordt helemaal gek hier thuis. Ik verveel me echt dood. De muren komen op me af en ik weet niet hoe en waar ik moet beginnen om uit deze negatieve cirkel te stappen.
Hoe en wanneer weet ik of ik aan werk toe ben?
Hoe kom ik erachter wat ik aan kan en wat ik precies wil?
Ik vind mijn huidige leven zo leeg en doelloos, doods en nutteloos en saai. Hoe verander ik, hoe begin ik?
zaterdag 5 februari 2011 om 15:38
Kijk eens in je buurt rond of er iets van vrijwilligerswerk te doen is. Dan heb je lekker zelf in de hand hoeveel je aankan en wil + je ontdekt wat je leuk/ niet leuk vind.
Ik denk dat het je wel een goed gevoel zal geven als je weer een beetje productief bezig kan zijn!
Dapper hoor, want het zal ook best moeilijk zijn?!
Ik denk dat het je wel een goed gevoel zal geven als je weer een beetje productief bezig kan zijn!
Dapper hoor, want het zal ook best moeilijk zijn?!
zaterdag 5 februari 2011 om 15:49
Stickynote, om te beginnen: wat fijn dat je je wat beter voelt!
Tsja en dan... ik kan het me helemaal voorstellen. Is het een idee om misschien via een coach te kijken wat je mogelijkheden zijn en wat je leuk vindt? (deels vergoed door je basisverzekering, als je de verzekeraar belt kunnen zij je vertellen wie je kan inschakelen en hoe hoog je eigen bijdrage dan is)
Wat betreft dat circeltje. Is het misschien zo dat je wel wat dingen weet maar die door onzekerheid of doordat je er tegenop ziet niet doet?
Tsja en dan... ik kan het me helemaal voorstellen. Is het een idee om misschien via een coach te kijken wat je mogelijkheden zijn en wat je leuk vindt? (deels vergoed door je basisverzekering, als je de verzekeraar belt kunnen zij je vertellen wie je kan inschakelen en hoe hoog je eigen bijdrage dan is)
Wat betreft dat circeltje. Is het misschien zo dat je wel wat dingen weet maar die door onzekerheid of doordat je er tegenop ziet niet doet?
zaterdag 5 februari 2011 om 16:23
Ik denk ook dat een coach je zou kunnen helpen. Niet alleen bij het uitzoeken van wat je kunt en wilt, maar ook als steuntje in je rug als het even tegen zit. Ook als je wel weer kunt en wilt werken, dan zal dat niet altijd alleen maar leuk zijn. Misschien lukt het niet direct om wat te vinden, of valt het tegen als je eenmaal begonnen bent. Dan is het fijn als iemand je wat moed in praat.
En voor wat betreft je twijfel en aarzeling, ik denk ook dat vrijwilligerswerk een goede eerste stap kan zijn. Dan kun je wennen aan het weer werken en het andere ritme, en tegelijkertijd uitvogelen wat bij je past. En bovendien doe je er werkervaring mee op, wat je kansen vergroot op een leuke baan.
En voor wat betreft je twijfel en aarzeling, ik denk ook dat vrijwilligerswerk een goede eerste stap kan zijn. Dan kun je wennen aan het weer werken en het andere ritme, en tegelijkertijd uitvogelen wat bij je past. En bovendien doe je er werkervaring mee op, wat je kansen vergroot op een leuke baan.
zaterdag 5 februari 2011 om 18:07
Fijn dat het weer wat beter gaat!
Bij mezelf ('eruit geraakt' na psychische ziekte) weet ik dat de angst dat iets niet lukt me kan weerhouden om het te proberen.
Heb de afgelopen jaren steeds vrijwilligerswerk gedaan (dingen organiseren voor een vereniging) en het is soms best moeilijk geweest... maar ik kon het wel, als het echt moest.
(Oh er komt hier iets tussendoor... moet weg, sorry!)
Bij mezelf ('eruit geraakt' na psychische ziekte) weet ik dat de angst dat iets niet lukt me kan weerhouden om het te proberen.
Heb de afgelopen jaren steeds vrijwilligerswerk gedaan (dingen organiseren voor een vereniging) en het is soms best moeilijk geweest... maar ik kon het wel, als het echt moest.
(Oh er komt hier iets tussendoor... moet weg, sorry!)
zaterdag 5 februari 2011 om 20:06
vrijwilligerswerk wordt hier veel aangeraden zie ik. Je moet je wel realiseren dat vrijwilligerswerk wel vrijwillig is, maar meestal niet vrijblijvend. Er wordt daar ook op je gerekend en het wordt vaak niet gewaardeerd wanneer je af en aan aanwezig bent.
Wat voor uitkering heb je? Kun je misschien via het UWV of via Sozawe hulp krijgen? Zij hebben er immers baat bij dat je uit de uitkering komt?
Wat voor uitkering heb je? Kun je misschien via het UWV of via Sozawe hulp krijgen? Zij hebben er immers baat bij dat je uit de uitkering komt?
zaterdag 5 februari 2011 om 21:05
Ik zou wel een cursus willen doen zodat ik me kan omscholen. Maar financieel ben ik afhankelijk van mijn uitkering. het uwv zegt: als je kunt studeren kun je ook werken en dan wordt ik gekort in de uitkering. Dan moet ik ook nog de studie betalen dus ik weet niet hoe ik dat zou kunnen financieren. Ik heb nog de ouderwetse wao uitkering 80-100 procent nu.
Ik hik hier erg tegen aan, de druk van het geld. ik zou misschien 10 uur kunnen werken per week, in een kledingzaak, maar ga dan 200 euro pm achteruit. De wao vult wat ik iet werk wel aan, maar ik verlies mijn horecapensioen en dat is 200 pm.
Ook mag ik niet zomaar aan het werk gaan zonder advies van een uwv arbeidsdeskundige. Want als ik dat wel doe en het lukt lichamelijk toch niet, dan krijg ik niet meer de volledige uitkering terug omdat ik dan uit eigen beweging iets heb gedaan. Ze willen eerst zien of de baan die ik kies wel geschikt is bij mijn klachten. Dat maakt het ook lastig.
200 euro per maand minder heb ik wel over om me gelukkiger te voelen maar dan moet ik wel iets heel leuks vinden dat dat compenseren kan want dan moet ik echt heel zuinig gaan leven.
Vrijwilligerswerk heb ik een paar keer geprobeerd en ik ben het eens met krokusje, ik stel mezelf en de anderen steeds teleur wanneer ik merk dat ik het toch niet aankan, ik mezelf te hoog had ingeschat of ik het helemaal niet leuk vond. Het lukte me niet om het door te zetten, ik was ook erg onzeker en een soort van angstig.
Ik ben mijn zelfvertrouwen kwijt. het liefst doe ik een cursus. Ik ga nu naar de HSK groep voor cognitieve gedragstherapie. Daar leer ik hopelijk meer over wat ik wil en wat ik kan. Misschien kan ik daarna naar een arbeidsdeskundige gaan en hem vragen om financiele steun bij reintegratie, bijvoorbeeld een cursus. Misschien moet ik dan nu vast beginnen met sparen om een buffer te hebben om rond te komen tzt wanneer ik in uitkering gekort wordt omdat ik studeren wil.
maar ik kijk misschien ook nog wel te ver vooruit nu.
Ik weet in ieder geval dat ik niet op deze manier door kan blijven gaan.
De eerste stap naar verandering is overgens al gemaakt: mijn man en ik hebben ons opgegeven voor tennislessen in april
dus ik heb al uitzicht op iets leuks om uit de sleur te stappen.
Ik hik hier erg tegen aan, de druk van het geld. ik zou misschien 10 uur kunnen werken per week, in een kledingzaak, maar ga dan 200 euro pm achteruit. De wao vult wat ik iet werk wel aan, maar ik verlies mijn horecapensioen en dat is 200 pm.
Ook mag ik niet zomaar aan het werk gaan zonder advies van een uwv arbeidsdeskundige. Want als ik dat wel doe en het lukt lichamelijk toch niet, dan krijg ik niet meer de volledige uitkering terug omdat ik dan uit eigen beweging iets heb gedaan. Ze willen eerst zien of de baan die ik kies wel geschikt is bij mijn klachten. Dat maakt het ook lastig.
200 euro per maand minder heb ik wel over om me gelukkiger te voelen maar dan moet ik wel iets heel leuks vinden dat dat compenseren kan want dan moet ik echt heel zuinig gaan leven.
Vrijwilligerswerk heb ik een paar keer geprobeerd en ik ben het eens met krokusje, ik stel mezelf en de anderen steeds teleur wanneer ik merk dat ik het toch niet aankan, ik mezelf te hoog had ingeschat of ik het helemaal niet leuk vond. Het lukte me niet om het door te zetten, ik was ook erg onzeker en een soort van angstig.
Ik ben mijn zelfvertrouwen kwijt. het liefst doe ik een cursus. Ik ga nu naar de HSK groep voor cognitieve gedragstherapie. Daar leer ik hopelijk meer over wat ik wil en wat ik kan. Misschien kan ik daarna naar een arbeidsdeskundige gaan en hem vragen om financiele steun bij reintegratie, bijvoorbeeld een cursus. Misschien moet ik dan nu vast beginnen met sparen om een buffer te hebben om rond te komen tzt wanneer ik in uitkering gekort wordt omdat ik studeren wil.
maar ik kijk misschien ook nog wel te ver vooruit nu.
Ik weet in ieder geval dat ik niet op deze manier door kan blijven gaan.
De eerste stap naar verandering is overgens al gemaakt: mijn man en ik hebben ons opgegeven voor tennislessen in april
dus ik heb al uitzicht op iets leuks om uit de sleur te stappen.
zaterdag 5 februari 2011 om 21:52
Als je een idee hebt van wat je wilt, is het dan geen optie om vrijwilligerswerk in die richting te zoeken? Misschien kunnen we nog wat beter met je meedenken als we weten welke richting je aan denkt?
En misschien is een BBL traject iets voor je? Dan verdien je op 4 dagen van de week gewoon een salaris en ga je 1 dag per week naar school. Op die manier wordt het misschien financieel haalbaarder om toch een opleiding te volgen?
En misschien is een BBL traject iets voor je? Dan verdien je op 4 dagen van de week gewoon een salaris en ga je 1 dag per week naar school. Op die manier wordt het misschien financieel haalbaarder om toch een opleiding te volgen?
zaterdag 5 februari 2011 om 21:55
quote:calvijn1 schreef op 05 februari 2011 @ 16:47:
[...]
huh?
Inderdaad, 'huh'?
TO, ik heb iets helemaal verkeerd begrepen, waardoor ik nogal botjes reageerde. Ik had niet gesnapt dat jouw motto jouw motto was en dat deze over lezen in het algemeen gaat. Ik dacht dat het een onderschrift was dat betrekking had op het lezen van deze OP. Nou vind ik veel teksten potentieel verrijkend, maar deze OP nu net niet. De bedoeling is uiteraard dan ook niet dat het ons, maar (hopelijk) jou verrijkt en nieuwe moed en perspectief geeft. Goed dat je me genegeerd hebt. Sorry voor de botheid. Alle succes en geluk gewenst.
[...]
huh?
Inderdaad, 'huh'?
TO, ik heb iets helemaal verkeerd begrepen, waardoor ik nogal botjes reageerde. Ik had niet gesnapt dat jouw motto jouw motto was en dat deze over lezen in het algemeen gaat. Ik dacht dat het een onderschrift was dat betrekking had op het lezen van deze OP. Nou vind ik veel teksten potentieel verrijkend, maar deze OP nu net niet. De bedoeling is uiteraard dan ook niet dat het ons, maar (hopelijk) jou verrijkt en nieuwe moed en perspectief geeft. Goed dat je me genegeerd hebt. Sorry voor de botheid. Alle succes en geluk gewenst.
