Kinderen
alle pijlers
Peuterpuberteit?
zondag 12 december 2010 om 21:47
Hallo,
Ik vraag me af hoe jullie met sommige situaties omgaan.
Onze dochter is net 20 maanden en begint nu wat eigenzinniger te worden.
Brood eten gaat niet goed. Ze gooit vaak haar bordje weg en wil alleen hapjes van een ander mee-eten.
Tijdens het aankleden ineens in de overstrekking omdat ze niet wil dat ik de broek aandoe.
Bij het naar buiten gaan over de rooie omdat ze niet in de wagen/op de fiets/ in de auto wil.
Hoe gaan jullie met dit soort dingen om?
Tot nu toe forceer ik gewoon wat ik wil. Dus wel in de wagen zetten en gewoon die broek aansjorren. Eten forceer ik nooit, dat laat ik dan maar even zo.
Maar ik ben nu vooral benieuwd hoe andere ouders dit soort kleine dingen oplossen.
Ik vraag me af hoe jullie met sommige situaties omgaan.
Onze dochter is net 20 maanden en begint nu wat eigenzinniger te worden.
Brood eten gaat niet goed. Ze gooit vaak haar bordje weg en wil alleen hapjes van een ander mee-eten.
Tijdens het aankleden ineens in de overstrekking omdat ze niet wil dat ik de broek aandoe.
Bij het naar buiten gaan over de rooie omdat ze niet in de wagen/op de fiets/ in de auto wil.
Hoe gaan jullie met dit soort dingen om?
Tot nu toe forceer ik gewoon wat ik wil. Dus wel in de wagen zetten en gewoon die broek aansjorren. Eten forceer ik nooit, dat laat ik dan maar even zo.
Maar ik ben nu vooral benieuwd hoe andere ouders dit soort kleine dingen oplossen.
dinsdag 14 december 2010 om 22:56
Nicks, een geweven draagdoek, maar ik gebruik ook vaak mijn Manduca. Ik zou niet weten wat ik zonder die dingen zou moeten echt, zo vaak dat ik problemen ermee oplos.
Ik kan me wel voorstellen dat een kind er op een gegeven moment niet meer op zit te wachten om stevig vastgehouden te worden als hij boos is, eigenlijk. Lekker laten uitleven op een kussen, of de boel oppakken en naar buiten gaan om daar bosjes te schoppen of zo, is dat niet wat?
Banba, ja, dat weet ik natuurlijk niet, ik ken jouw zoontje niet Dat zou je zelf moeten uitvogelen (gebeurt het als je weinig aandacht geeft oid, of als zusje net iets met jou gedaan heeft, zie je een patroon of zo). Of kan hij zelf al iets aangeven misschien?
Mijn zus werd ook helemaal gek van haar twee kinderen die elkaar altijd in de haren zaten. Die heeft nooit een oplossing gevonden, ze zitten elkaar nog steeds in de haren, en ze zijn toch al 10 en 8. Maar die is ook sowieso niet van de vredelievende oplossingen
Ik kan me wel voorstellen dat een kind er op een gegeven moment niet meer op zit te wachten om stevig vastgehouden te worden als hij boos is, eigenlijk. Lekker laten uitleven op een kussen, of de boel oppakken en naar buiten gaan om daar bosjes te schoppen of zo, is dat niet wat?
Banba, ja, dat weet ik natuurlijk niet, ik ken jouw zoontje niet Dat zou je zelf moeten uitvogelen (gebeurt het als je weinig aandacht geeft oid, of als zusje net iets met jou gedaan heeft, zie je een patroon of zo). Of kan hij zelf al iets aangeven misschien?
Mijn zus werd ook helemaal gek van haar twee kinderen die elkaar altijd in de haren zaten. Die heeft nooit een oplossing gevonden, ze zitten elkaar nog steeds in de haren, en ze zijn toch al 10 en 8. Maar die is ook sowieso niet van de vredelievende oplossingen
woensdag 15 december 2010 om 15:06
O men, weer na de creche een drama hier.
Janken omdat ik de nijntjeskoekjesverpakking openmaakte. Janken 20 minuten lang, ontroostbaar, wilde niet gepakt worden.
heb haar na 20 minuten gepakt en in de slaapzak gewurmd. Toen naar bed even gekalmeerd voor zover het ging en nu slaapt ze sinds 1 uur. Zie alweer op tegen zometeen.
Janken omdat ik de nijntjeskoekjesverpakking openmaakte. Janken 20 minuten lang, ontroostbaar, wilde niet gepakt worden.
heb haar na 20 minuten gepakt en in de slaapzak gewurmd. Toen naar bed even gekalmeerd voor zover het ging en nu slaapt ze sinds 1 uur. Zie alweer op tegen zometeen.
woensdag 15 december 2010 om 15:46
Hier een dochtertje van net twee. Gelukkig valt het qua driftbuien en gejengel de laatste weken weer mee. Maar ze kan er wat van.
Mijn dochter is een pittige tante, heeft een sterk karakter en kan ons ook een stukje uitdagen. Ze is daarnaast ook een superlief, aanhankelijk ondernemend meisje hoor. Niet alleen kommer en kwel.
Maar ik zag dat er wat mensen een vraag stelden over in de hoek zetten/time out. Mijn dochter krijgt al sinds ze 15 maanden is een time out. Ik hanteer 1 minuut per levensjaar. Toen 1,5 minuut en nu 2. We zijn recent veranderd van de gang naar een hoek in de keuken, wegens geluidsoverlast voor de buren.
Mijn dochter reageert hier heel goed op. Wanneer ze iets doet wat niet mag zeg ik ongeveer twee keer dat het niet mag. Daarna zeg ik nog 1 keer en je gaat in de hoek staan. Meestal is dat voldoende nadat ik het in het in het begin wel erg consequent deed.
Wanneer ze me slaat gaat ze gelijk de hoek in, dat onthoudt ze nu redelijk dus dat komt niet vaak voor.
Iemand had het erover dat een kind zich veilig wilde voelen en het mss in dat opzicht geen goed idee is. Ik denk dat kinderen zich veilig voelen als ze ouders hebben die voldoende grenzen stellen aangepast aan hun leeftijd. Bij mijn dochter werkt het als een trein. Kan me mss wel voorstellen dat het bij heel gevoelige kinderen mss anders werkt.
Mijn dochter is een pittige tante, heeft een sterk karakter en kan ons ook een stukje uitdagen. Ze is daarnaast ook een superlief, aanhankelijk ondernemend meisje hoor. Niet alleen kommer en kwel.
Maar ik zag dat er wat mensen een vraag stelden over in de hoek zetten/time out. Mijn dochter krijgt al sinds ze 15 maanden is een time out. Ik hanteer 1 minuut per levensjaar. Toen 1,5 minuut en nu 2. We zijn recent veranderd van de gang naar een hoek in de keuken, wegens geluidsoverlast voor de buren.
Mijn dochter reageert hier heel goed op. Wanneer ze iets doet wat niet mag zeg ik ongeveer twee keer dat het niet mag. Daarna zeg ik nog 1 keer en je gaat in de hoek staan. Meestal is dat voldoende nadat ik het in het in het begin wel erg consequent deed.
Wanneer ze me slaat gaat ze gelijk de hoek in, dat onthoudt ze nu redelijk dus dat komt niet vaak voor.
Iemand had het erover dat een kind zich veilig wilde voelen en het mss in dat opzicht geen goed idee is. Ik denk dat kinderen zich veilig voelen als ze ouders hebben die voldoende grenzen stellen aangepast aan hun leeftijd. Bij mijn dochter werkt het als een trein. Kan me mss wel voorstellen dat het bij heel gevoelige kinderen mss anders werkt.
woensdag 15 december 2010 om 15:49
Ik benoem vaak ook de gevoelens naar mijn dochter toe.
Dan zeg ik bijv mama ziet dat je boos bent/verdrietig maar dit of dat mag niet.
Zelf zegt ze ook al soms mama boos he, gelukkig zegt ze ook mama lief dus het valt allemaal mee...
Kunnen jullie kindjes zich al uitdrukken in woorden? Of jullie duidelijk maken wat ze willen? Toen dochter dat nog niet kon had ze veel meer last van buien, uit frustratie denk ik.
Dan zeg ik bijv mama ziet dat je boos bent/verdrietig maar dit of dat mag niet.
Zelf zegt ze ook al soms mama boos he, gelukkig zegt ze ook mama lief dus het valt allemaal mee...
Kunnen jullie kindjes zich al uitdrukken in woorden? Of jullie duidelijk maken wat ze willen? Toen dochter dat nog niet kon had ze veel meer last van buien, uit frustratie denk ik.
woensdag 15 december 2010 om 16:01
quote:meissie80 schreef op 15 december 2010 @ 15:46:
Maar ik zag dat er wat mensen een vraag stelden over in de hoek zetten/time out. Mijn dochter krijgt al sinds ze 15 maanden is een time out. Ik hanteer 1 minuut per levensjaar. Toen 1,5 minuut en nu 2. We zijn recent veranderd van de gang naar een hoek in de keuken, wegens geluidsoverlast voor de buren..
zijn de buren ook komen vragen of het wat zachter mag??
Maar ik zag dat er wat mensen een vraag stelden over in de hoek zetten/time out. Mijn dochter krijgt al sinds ze 15 maanden is een time out. Ik hanteer 1 minuut per levensjaar. Toen 1,5 minuut en nu 2. We zijn recent veranderd van de gang naar een hoek in de keuken, wegens geluidsoverlast voor de buren..
zijn de buren ook komen vragen of het wat zachter mag??
woensdag 15 december 2010 om 16:32
Mijn dochter drukt zich inderdaad wel aardig uit in woorden. Dat is voor haar zelf ook wel fijn, ze kan (als het lukt en ik haar kan verstaan ) zeggen wat ze wil en voelt.
Wb in de hoek, je kunt ook grenzen aangeven zonder straf te geven als er over de grenzen heengegaan wordt. Maar ik vind het ook erg belangrijk dat dochter niet iets alleen maar laat omdat er straf op staat, ik zie liever dat ze (als ze daar qua ontwikkeling aan toe is) begrijpt waarom iets niet kan. En tot die tijd kan ik het haar ook niet kwalijk nemen dat ze iets doet wat niet kan/mag, dus dan vind ik straf ook niet zo passend.
Wb in de hoek, je kunt ook grenzen aangeven zonder straf te geven als er over de grenzen heengegaan wordt. Maar ik vind het ook erg belangrijk dat dochter niet iets alleen maar laat omdat er straf op staat, ik zie liever dat ze (als ze daar qua ontwikkeling aan toe is) begrijpt waarom iets niet kan. En tot die tijd kan ik het haar ook niet kwalijk nemen dat ze iets doet wat niet kan/mag, dus dan vind ik straf ook niet zo passend.
maandag 7 februari 2011 om 14:29
Ik heb vanmorgen de eerste echte hysterische aanval meegemaakt in de supermarkt.... (dochter van 19 maanden).
Het irritante is, dat ze in het bijzijn van anderen altijd engelachtig is. Het is net of ze zich alleen bij mij helemaal kan laten gaan. Soms heeft er iemand opgepast en was het allemaal beregezellig en zodra ze weer thuis is barst de bom. Herkent iemand dit?
Vandaag in de supermarkt was ik het op een gegeven moment zo beu dat ik haar gewoon met snot en al op de grond heb laten liggen en door ben gelopen; ik ben ook ruim 5 maanden zwanger van de tweede en had gewoonweg geen puf meer om nog langer aan een hysterisch kind te gaan liggen sjorren.
Mijn moeder zegt dat je in zulke situaties op moet passen dat niet alles een strijd wordt, omdat je die vaak toch niet kan winnen. Maar ik wil ook niet dat ze het gevoel heeft dat ze mij de baas is! Ik vind het erg moeilijk.
Het irritante is, dat ze in het bijzijn van anderen altijd engelachtig is. Het is net of ze zich alleen bij mij helemaal kan laten gaan. Soms heeft er iemand opgepast en was het allemaal beregezellig en zodra ze weer thuis is barst de bom. Herkent iemand dit?
Vandaag in de supermarkt was ik het op een gegeven moment zo beu dat ik haar gewoon met snot en al op de grond heb laten liggen en door ben gelopen; ik ben ook ruim 5 maanden zwanger van de tweede en had gewoonweg geen puf meer om nog langer aan een hysterisch kind te gaan liggen sjorren.
Mijn moeder zegt dat je in zulke situaties op moet passen dat niet alles een strijd wordt, omdat je die vaak toch niet kan winnen. Maar ik wil ook niet dat ze het gevoel heeft dat ze mij de baas is! Ik vind het erg moeilijk.
maandag 7 februari 2011 om 14:52
Zou het niet eerder zo zijn dat ze zichzélf juist niet de baas is? Het is voor zo'n uk helemaal niet leuk om volledig de weg kwijt te zijn, best beangstigend ook lijkt me. Over een tijdje zijn haar hersenen veel beter in staat om zichzelf te reguleren, en dan kan ze zich beter beheersen. Volgens mij staat dat los van een machtsstrijd.
Het is niet zo gek dat ze zich bij jou laat gaan: bij jou voelt ze zich helemaal veilig, helemaal zichzelf. Het is dus eigenlijk een compliment aan jou. Al zou de vorm misschien wel anders mogen
Het is niet zo gek dat ze zich bij jou laat gaan: bij jou voelt ze zich helemaal veilig, helemaal zichzelf. Het is dus eigenlijk een compliment aan jou. Al zou de vorm misschien wel anders mogen
vrijdag 11 februari 2011 om 12:28
Tiaraatje, ik heb een zoontje van 20 maanden, en meestal probeer ik het met afleiden en toch een beetje flexibel zijn in mijn planning. Hij wil eigenlijk heel vaak niet aankleden/luier verschonen, maar dat moet natuurlijk wel. Als ik merk dat hij niet wil (hij wil dan lopen, lopen,lopen, de hele dag niets anders dan zelf lopen), dan zet ik hem eerst nog even op de grond. Dan mag hij heel even lopen, maar dan zeg ik er bij dat hij over 1 minuut toch moet komen liggen voor de luier. Dus ik geef hem heel even zijn zin, maar dan met een duidelijke regel dat het nog maar heel even mag en dan probeer ik hem na die minuut neer te leggen met een leuk speelgoedje bij de hand om hem af te leiden.
Kortom, vaak heel even de zin geven met duidelijk dat het dadelijk toch gaat gebeuren en dan afleiden.
Maar ik heb wel een zoontje wat heel goed kan praten al, dus dat maakt het ook makkelijker voor hem om aan te geven wat hij wil, en voor mij makkelijker dus om er rekening mee te houden.
Over driftbuien. Die heeft hij pas 1 gehad, en dat was toen ik echt nee bleef zeggen. Hij mocht toen niet een pan pakken uit de keukenlade, en dat wilde hij persé wel. Ik wilde consequent zijn, en bleef dus, nee dat mag niet zeggen. Niet boos, maar gewoon steeds nee zeggen en zijn hand weghalen. Dat werd dus echt een drama, hij helemaal overstuur van boosheid. Nu zie ik het aankomen, en probeer het in een heeeeeel erg vroeg stadium te voorkomen door hem af te leiden. Want als hij aan zo'n bui begint kan ik het nog omvormen door bijvoorbeeld iets anders aan te bieden wat hij mag en leuk vindt. Dus wat ik doe is niet bezig blijven met datgene wat niet mag, maar juist uit de situatie gaan voor het een driftbui wordt.
Sophia_k, niet meer naar de supermarkt lijkt me wel lastig. Ik neem mijn zoontje nog niet los mee. Hij gaat bijvoorbeeld in het winkelwagentje of buggy. Hij komt dus ook nergens aan, en we doen samen een leuk spel waarin we (hij vooral) alles benoemen wat hij ziet. Of ik vraag: En, zie je ook een toetje/appel/yoghurt/ballon/melk...
Waarom kreeg je dochtertje zo'n hysterische aanval denk je?
Kortom, vaak heel even de zin geven met duidelijk dat het dadelijk toch gaat gebeuren en dan afleiden.
Maar ik heb wel een zoontje wat heel goed kan praten al, dus dat maakt het ook makkelijker voor hem om aan te geven wat hij wil, en voor mij makkelijker dus om er rekening mee te houden.
Over driftbuien. Die heeft hij pas 1 gehad, en dat was toen ik echt nee bleef zeggen. Hij mocht toen niet een pan pakken uit de keukenlade, en dat wilde hij persé wel. Ik wilde consequent zijn, en bleef dus, nee dat mag niet zeggen. Niet boos, maar gewoon steeds nee zeggen en zijn hand weghalen. Dat werd dus echt een drama, hij helemaal overstuur van boosheid. Nu zie ik het aankomen, en probeer het in een heeeeeel erg vroeg stadium te voorkomen door hem af te leiden. Want als hij aan zo'n bui begint kan ik het nog omvormen door bijvoorbeeld iets anders aan te bieden wat hij mag en leuk vindt. Dus wat ik doe is niet bezig blijven met datgene wat niet mag, maar juist uit de situatie gaan voor het een driftbui wordt.
Sophia_k, niet meer naar de supermarkt lijkt me wel lastig. Ik neem mijn zoontje nog niet los mee. Hij gaat bijvoorbeeld in het winkelwagentje of buggy. Hij komt dus ook nergens aan, en we doen samen een leuk spel waarin we (hij vooral) alles benoemen wat hij ziet. Of ik vraag: En, zie je ook een toetje/appel/yoghurt/ballon/melk...
Waarom kreeg je dochtertje zo'n hysterische aanval denk je?
zondag 13 februari 2011 om 10:34
@herfst: ze werd hysterisch omdat ze niet in het winkelwagentje wilde maar wilde lopen (ja, ook zo iemand!). Tja, en wat doe je dan?
Ik probeer haar meestal ook af te leiden maar er zijn zoveel momenten op een dag dat ze boos wordt: als haar luier verschoond moet worden, als ze in de autostoel moet, als ze dus in het winkelwagentje moet (opeens, sinds vorige week!) en als ze niet mag 'buiten spelen' (dit houdt in dat ik samen met haar in de zandbak moet gaan zitten). Ik ben momenteel dus zwanger van de tweede en merk dat ik er steeds slechter tegen kan als alles zo'n strijd is met haar...
Ik probeer haar meestal ook af te leiden maar er zijn zoveel momenten op een dag dat ze boos wordt: als haar luier verschoond moet worden, als ze in de autostoel moet, als ze dus in het winkelwagentje moet (opeens, sinds vorige week!) en als ze niet mag 'buiten spelen' (dit houdt in dat ik samen met haar in de zandbak moet gaan zitten). Ik ben momenteel dus zwanger van de tweede en merk dat ik er steeds slechter tegen kan als alles zo'n strijd is met haar...
dinsdag 15 februari 2011 om 09:30
Kan me voorstellen dat het echt niet meevalt als je zwanger bent. Het is al zwaar om haar te tillen en als ze dan ook nog niet wil en tegen stribbelt.
Gaat het niet goed als ze zelf loopt in de supermarkt? Of pakt ze dan alles uit de schappen? Mijn ouders passen een dag op en die nemen mijn zoontje ook altijd mee naar de supermarkt zonder buggy of gebruik van winkelwagentje, dus hij loopt daar gewoon los. (zelf doe ik dat niet omdat ik altijd met twee zoontjes ga en dan toch liever heb dat hij niet losloopt). Maar mijn ouders hebben dus geleerd dat hij de handjes op de rug moet houden en alleen mag kijken naar alles. Dat gaat (meestal) prima. Als ik wel ooit alleen met hem ga zeg ik dan wel dat hij los mag lopen maar dan alleen kijken, niet aankomen. En anders moet hij wel in de buggy/winkelwagentje.
Thuis oefenen we dat kijken-niet aankomen wel veel met alle kastjes en laatjes. Daar mag hij ook overal in kijken maar niets eruit halen. Gaat niet altijd goed hoor, maar vaak wel.
In ieder geval sterkte en een knuffel, want het is super zwaar met een zwangere buik en een peuterpuber.
Gaat het niet goed als ze zelf loopt in de supermarkt? Of pakt ze dan alles uit de schappen? Mijn ouders passen een dag op en die nemen mijn zoontje ook altijd mee naar de supermarkt zonder buggy of gebruik van winkelwagentje, dus hij loopt daar gewoon los. (zelf doe ik dat niet omdat ik altijd met twee zoontjes ga en dan toch liever heb dat hij niet losloopt). Maar mijn ouders hebben dus geleerd dat hij de handjes op de rug moet houden en alleen mag kijken naar alles. Dat gaat (meestal) prima. Als ik wel ooit alleen met hem ga zeg ik dan wel dat hij los mag lopen maar dan alleen kijken, niet aankomen. En anders moet hij wel in de buggy/winkelwagentje.
Thuis oefenen we dat kijken-niet aankomen wel veel met alle kastjes en laatjes. Daar mag hij ook overal in kijken maar niets eruit halen. Gaat niet altijd goed hoor, maar vaak wel.
In ieder geval sterkte en een knuffel, want het is super zwaar met een zwangere buik en een peuterpuber.
dinsdag 15 februari 2011 om 10:47
Hier moet zo min mogelijk (vaak is er nog best een andere optie te vinden, al vraagt dat soms wat creativiteit), en als er al iets moet, dan gaat het met uitleg waarom het moet, en keuzemogelijkheden gepaard. We zoeken naar een oplossing waarbij we ons allebei prettig voelen, dus waarbij mijn grenzen gerespecteerd worden, maar die van haar net zo goed.
Bijvoorbeeld in de supermarkt: als ze niet in het zitje van het wagentje wil, mag ze lopen, of in het wagentje zelf. Mij helpen met dingen zoeken die we nodig hebben, af en toe zelf iets uitkiezen (waardoor we soms met verrassende dingen thuiskomen) en ik zeg ook vooral niet wat ze allemaal niet mag (ergens aankomen). Als ze iets mee wil nemen wat ik niet wil, leg ik uit dat de spullen nog van de winkel zijn en dat we alleen pakken wat we gaan kopen.
We hebben hier eigenlijk nooit strijd.
Waarom mocht je dochter eigenlijk niet zelf lopen in de winkel, Sophia? Ik denk zelf dat een kind vooral boos wordt als hij de macht of controle over zichzelf uit handen moet geven (luier verschonen is bv. een machteloos gevoel, zelf niet mogen beslissen of je in het karretje wil zitten, of je binnen of buiten wilt spelen). Ik probeer de controle zoveel mogelijk bij haar te laten, omdat hij daar ook hoort volgens mij. En als het een keer niet anders kan en ik toch de controle over moet nemen probeer ik haar op een ander vlak juist meer controle te geven. Het moet toch heel frustrerend zijn om je machteloos te voelen (ik denk even aan de keren dat ik in de clinch lag met mijn energieleverancier en er niets was wat ik kon doen om invloed uit te oefenen op de uitkomst )
Bijvoorbeeld in de supermarkt: als ze niet in het zitje van het wagentje wil, mag ze lopen, of in het wagentje zelf. Mij helpen met dingen zoeken die we nodig hebben, af en toe zelf iets uitkiezen (waardoor we soms met verrassende dingen thuiskomen) en ik zeg ook vooral niet wat ze allemaal niet mag (ergens aankomen). Als ze iets mee wil nemen wat ik niet wil, leg ik uit dat de spullen nog van de winkel zijn en dat we alleen pakken wat we gaan kopen.
We hebben hier eigenlijk nooit strijd.
Waarom mocht je dochter eigenlijk niet zelf lopen in de winkel, Sophia? Ik denk zelf dat een kind vooral boos wordt als hij de macht of controle over zichzelf uit handen moet geven (luier verschonen is bv. een machteloos gevoel, zelf niet mogen beslissen of je in het karretje wil zitten, of je binnen of buiten wilt spelen). Ik probeer de controle zoveel mogelijk bij haar te laten, omdat hij daar ook hoort volgens mij. En als het een keer niet anders kan en ik toch de controle over moet nemen probeer ik haar op een ander vlak juist meer controle te geven. Het moet toch heel frustrerend zijn om je machteloos te voelen (ik denk even aan de keren dat ik in de clinch lag met mijn energieleverancier en er niets was wat ik kon doen om invloed uit te oefenen op de uitkomst )
dinsdag 15 februari 2011 om 11:38
ik herken wel veel hier zeg!!! Heb een dramaqueen van net 2 jaar. Bij papa is ze poesief en bij mama is het per definitie problemen zoeken. We hebben een klein matje bij de ikea voor 3 euro gekocht, als ze echt stout is moet ze daar op. Ik had er van te voren een hard hoofd in, maar ze blijft keurig erop zitten (gaat wel heel hard huilen). Ik stuur haar daarnaar toe, dan weet ze al dat het hommeles is. Dan moet ze blijven tot ze enigszins gekalmeerd is en dan ga ik bij haar zitten en leg uit dat je niet je pasgeboren zus mag meppen. Den krijg ik een kusje en gaat ze lekker spelen. Dat werkt echt! Niet dat ze echt alles begrijpt maar je doorbreekt het stoute gedrag. Belonen heb ik ook geprobeerd, als ze zelf lief aan het spelen is heel veel complimentjes geven maar het lastige daaraan vind ik dat het eindelijk eens heerlijk is als ze zichzelf vermaakt en als je dan bij haar gaat zitten en een knuffel geeft schiet het bij haar snel door in weer stout doen. Ik moet zeggen dat ik het heel moeilijk vind, vooral sinds de tweede er is. Geduld is aardig ver te zoeken.
woensdag 16 februari 2011 om 16:35
@wen: ik heb haar eerst ook laten lopen! alleen toen werd ze na een tijdje moe (denk ik) want toen wilde ze niet meer verder, en toen was het hek dus van de dam: ze wilde niet in het karretje, niet lopen, niks meer...
Daarbij ben ik wel voor enige mate van discipline. Ze kunnen niet altijd hun zin doordrijven. Als ik vind dat ze iets moet doen, dan moet dat toch ook! Ik ben tenslotte heel wat ouder dan zij...!
Daarbij ben ik wel voor enige mate van discipline. Ze kunnen niet altijd hun zin doordrijven. Als ik vind dat ze iets moet doen, dan moet dat toch ook! Ik ben tenslotte heel wat ouder dan zij...!
woensdag 16 februari 2011 om 19:50
quote:sophia_K schreef op 16 februari 2011 @ 16:35:
Daarbij ben ik wel voor enige mate van discipline. Ze kunnen niet altijd hun zin doordrijven. Als ik vind dat ze iets moet doen, dan moet dat toch ook! Ik ben tenslotte heel wat ouder dan zij...!
Ik vind dus niet dat ik door mijn leeftijd mag bepalen wat ze moet doen. Een bejaarde buurvrouw zou mij toch ook niet mogen vertellen wat ik moet doen? Ik vind het juist heel belangrijk dat mijn dochter niet machteloos is, hoe klein ze ook is, en gebruik mijn overmacht zo min mogelijk, alleen in gevaarlijke situaties. Ja, ik weet meer dan zij, ik kan haar beïnvloeden door het goede voorbeeld te geven, maar ik wil juist niet dat ze leert iets te doen omdat ik het zeg. Ik wil juist dat ze zelf leert nadenken en zelf bepaalt of ze iets wil doen of niet. Dat vind ik misschien wel het belangrijkste wat ik haar mee kan geven, dus dat doen we vanaf dag 1 zoveel mogelijk. Het heeft hier nog nooit geleid tot zin doordrijven, als ze iets heel graag wil wat echt niet kan, dan leg ik het haar uit. Meestal is het dan prima, soms is ze verdrietig, maar het is dan wel duidelijk dat het echt niet kan, ze kent de reden, en ze drijft haar zin zeker niet door, ze leert juist accepteren dat er soms dingen zijn die niet kunnen. Andersom is het ook zo dat als ik haar iets vraag te doen, ze het meestal ook gewoon doet. En als zij iets echt niet wil doe ik het ook niet (tenzij er risico's aan zitten uiteraard).
Er zijn ook echt wel momenten dat het niet leuk is, of verdraaid lastig uitkomt dat ik haar niet wil dwingen iets te doen, maar dat komt meestal voort uit iets wat in principe míjn probleem is.
Daarbij ben ik wel voor enige mate van discipline. Ze kunnen niet altijd hun zin doordrijven. Als ik vind dat ze iets moet doen, dan moet dat toch ook! Ik ben tenslotte heel wat ouder dan zij...!
Ik vind dus niet dat ik door mijn leeftijd mag bepalen wat ze moet doen. Een bejaarde buurvrouw zou mij toch ook niet mogen vertellen wat ik moet doen? Ik vind het juist heel belangrijk dat mijn dochter niet machteloos is, hoe klein ze ook is, en gebruik mijn overmacht zo min mogelijk, alleen in gevaarlijke situaties. Ja, ik weet meer dan zij, ik kan haar beïnvloeden door het goede voorbeeld te geven, maar ik wil juist niet dat ze leert iets te doen omdat ik het zeg. Ik wil juist dat ze zelf leert nadenken en zelf bepaalt of ze iets wil doen of niet. Dat vind ik misschien wel het belangrijkste wat ik haar mee kan geven, dus dat doen we vanaf dag 1 zoveel mogelijk. Het heeft hier nog nooit geleid tot zin doordrijven, als ze iets heel graag wil wat echt niet kan, dan leg ik het haar uit. Meestal is het dan prima, soms is ze verdrietig, maar het is dan wel duidelijk dat het echt niet kan, ze kent de reden, en ze drijft haar zin zeker niet door, ze leert juist accepteren dat er soms dingen zijn die niet kunnen. Andersom is het ook zo dat als ik haar iets vraag te doen, ze het meestal ook gewoon doet. En als zij iets echt niet wil doe ik het ook niet (tenzij er risico's aan zitten uiteraard).
Er zijn ook echt wel momenten dat het niet leuk is, of verdraaid lastig uitkomt dat ik haar niet wil dwingen iets te doen, maar dat komt meestal voort uit iets wat in principe míjn probleem is.
dinsdag 22 februari 2011 om 20:52
Man! Wat een heerlijkheid dit! IK BEN NIET ALLEEN!!!!!
Ik ben niet de enige die af en toe denkt dat mijn kind abnormaal gedrag vertoont! haha!!!
@Wen; Klinkt goed.... Haal tips uit jouw verhaal. Ben ik een voorstander van. Maar ik ben ook wel weer een voorstander van een naughty chair, oid...
Mijn kleine donder is bijna 20 maanden. En hangt tijdens het koken gerust een half uur non stop aan mijn been te krijsen...
Tja wat moet je dan? Ik vind het erg moelijk hoor.
Dus vooral doorgaan met tips uitwisselen aan elkaar!
Ik ben niet de enige die af en toe denkt dat mijn kind abnormaal gedrag vertoont! haha!!!
@Wen; Klinkt goed.... Haal tips uit jouw verhaal. Ben ik een voorstander van. Maar ik ben ook wel weer een voorstander van een naughty chair, oid...
Mijn kleine donder is bijna 20 maanden. En hangt tijdens het koken gerust een half uur non stop aan mijn been te krijsen...
Tja wat moet je dan? Ik vind het erg moelijk hoor.
Dus vooral doorgaan met tips uitwisselen aan elkaar!
dinsdag 22 februari 2011 om 22:08
Oh zo herkenbaar, alleen is mijn draakje bijna 3. Ik dacht dat het bij twee al erg was, maar nee hoor,vanaf 2,5 begon het pas goed
Op sommige dagen ben ik echt leeggezogen, en is het moeilijk om geduldig te blijven.
En daarna baal ik weer van mezelf.
Momenteel is hij er ook ziek bij (oorontsteking), dus logisch dat het niet een zonnetje is.
Maar zo herkenbaar hier, ik moest gewoon lachen. Het openmaken van die nijntjeverpakking hihi. Als ik hier iets (per ongeluk) doe wat hij had willen doen: brullen .
Dingen moeten ook op zijn manier. De trap op, dan moet ik blijven staan. en doe ik het niet dan is ie al driftig. Misschien is het ook wel frustratie.
Hij is heel tevreden als hij mag meehelpen met het 'grote mensenwerk:. Dus vaatwasser inruimen, was in de droger enz. Maar het kan niet altijd, en soms wil je snel en dan heb ik er geen zin in.
Vanmiddag ook een en al hysterie. Hij moest van mij in de winkelwagen, omdat hij niet fit is en hij begon al overal aan te zitten. Nou een scene! daarna wilde hij vlees bij de slagerijafdeling. Maar ik moest eerst andere dingen hebben, dus elke keer als het in zicht kwam en ik draaide de andere kant weer op met de winkelwagen dan was het brullen.
Ik siste hem op een gegeven moment toe dat hij op moest houden en dat ik hem anders in de super liet staan. Dit zal wel heel slecht zijn maar het is gewoon onmacht. Ik wilde dat hij ophield!
En uit het gevoel van ik ben hier de baas wilde ik ook niet meer dat hij een stukje worst kreeg. Helaas zag de dame achter de balie hem en vroeg hem wil jij een stukje worst. Aaargh!
ook zoiets uit principe. Hij gaat er nu vanuit dat hij altijd wat krijgt. En roept dus al vlees (waar hij boterhamworst oid mee bedoeld) als we de supermarkt binnenlopen. Nu moet en zal hij het elke keer krijgen.
Ik haal niet altijd wat bij de vleeswaren en vind niet dat hij het elke keer hoeft te krijgen.
Die meningen verschillen.
Verder is hij bij vermoeidheid ook sneller driftig. Nog even spelen op het schoolplein nadat ik hem ophaal van de peuterspeelzaal. Maar wil ik naar huis, meteen brullen, soms op de grond gaan liggen. En je ziet ook hele brave kindjes die huppelend met moeders of vaders meelopen. Dan voel ik me soms wel opgelaten hoor!
Op sommige dagen ben ik echt leeggezogen, en is het moeilijk om geduldig te blijven.
En daarna baal ik weer van mezelf.
Momenteel is hij er ook ziek bij (oorontsteking), dus logisch dat het niet een zonnetje is.
Maar zo herkenbaar hier, ik moest gewoon lachen. Het openmaken van die nijntjeverpakking hihi. Als ik hier iets (per ongeluk) doe wat hij had willen doen: brullen .
Dingen moeten ook op zijn manier. De trap op, dan moet ik blijven staan. en doe ik het niet dan is ie al driftig. Misschien is het ook wel frustratie.
Hij is heel tevreden als hij mag meehelpen met het 'grote mensenwerk:. Dus vaatwasser inruimen, was in de droger enz. Maar het kan niet altijd, en soms wil je snel en dan heb ik er geen zin in.
Vanmiddag ook een en al hysterie. Hij moest van mij in de winkelwagen, omdat hij niet fit is en hij begon al overal aan te zitten. Nou een scene! daarna wilde hij vlees bij de slagerijafdeling. Maar ik moest eerst andere dingen hebben, dus elke keer als het in zicht kwam en ik draaide de andere kant weer op met de winkelwagen dan was het brullen.
Ik siste hem op een gegeven moment toe dat hij op moest houden en dat ik hem anders in de super liet staan. Dit zal wel heel slecht zijn maar het is gewoon onmacht. Ik wilde dat hij ophield!
En uit het gevoel van ik ben hier de baas wilde ik ook niet meer dat hij een stukje worst kreeg. Helaas zag de dame achter de balie hem en vroeg hem wil jij een stukje worst. Aaargh!
ook zoiets uit principe. Hij gaat er nu vanuit dat hij altijd wat krijgt. En roept dus al vlees (waar hij boterhamworst oid mee bedoeld) als we de supermarkt binnenlopen. Nu moet en zal hij het elke keer krijgen.
Ik haal niet altijd wat bij de vleeswaren en vind niet dat hij het elke keer hoeft te krijgen.
Die meningen verschillen.
Verder is hij bij vermoeidheid ook sneller driftig. Nog even spelen op het schoolplein nadat ik hem ophaal van de peuterspeelzaal. Maar wil ik naar huis, meteen brullen, soms op de grond gaan liggen. En je ziet ook hele brave kindjes die huppelend met moeders of vaders meelopen. Dan voel ik me soms wel opgelaten hoor!
woensdag 23 februari 2011 om 09:32
Hahaha, mijn dochter van toen 3 kreeg bij het vleeswaren in de supermarkt ook een keer zo'n onwijze aanval dat de slager kwam vragen of ze alsjeblieft een plakje worst mocht
Ik negeer dat volledig. Loop echt door en ze komt vanzelf wel achter me aan. Werkt hier toch echt het beste.
De jongste vind ik anders. Hij is nu 22 maanden en hij wil meer dan dat hij kan zeggen. Dus begrijpen we hem niet snel genoeg en slaat ie uit frustratie met zijn hoofd op de grond of bijt in zijn hand. Toch probeer ik ook dat te negeren en pas aandacht te geven als hij geen negatief gedrag laat zien. Hoe moeilijk dat ook is. Maar dus wel om na de woede een verdrietig jongetje te troosten. Want meestal volgt dat elkaar zo op en zelf merk je wel wat afdwing huil is en wanneer het over gaat in onmacht verdriet.
Maar al dit gedrag hoort bij een fase die weer hoort bij de ontwikkeling van het kind om groot te worden.
Mijn motto is: kies je strijd.
Over hele basale normen en waarden maak ik strijd. Zoals bedanken voor het spelen bij iemand. Of bij die kleine dat ik niet wil dat zijn speen overal mee naar toe gaat, die hoort in bed.
Maar of mijn kind nou loopt of niet in een super zal me een wordt wezen. En je kan er donder op zeggen dat het vroeg of laat een keer gebeurd. Nou en? Dan zet je ze voor dat de aanval begint lekker met een doosje rozijntjes in het winkelwagentje. Ik zie de meerwaarde niet om hier srtijd over te maken.
Wel leuk om alle herkenbare verhalen te lezen. Zo vind ik het op straat bv ook wel eens heerlijk om een andere moeder te zien met een gillend kind. Heeeeeel geruststellend
Ik negeer dat volledig. Loop echt door en ze komt vanzelf wel achter me aan. Werkt hier toch echt het beste.
De jongste vind ik anders. Hij is nu 22 maanden en hij wil meer dan dat hij kan zeggen. Dus begrijpen we hem niet snel genoeg en slaat ie uit frustratie met zijn hoofd op de grond of bijt in zijn hand. Toch probeer ik ook dat te negeren en pas aandacht te geven als hij geen negatief gedrag laat zien. Hoe moeilijk dat ook is. Maar dus wel om na de woede een verdrietig jongetje te troosten. Want meestal volgt dat elkaar zo op en zelf merk je wel wat afdwing huil is en wanneer het over gaat in onmacht verdriet.
Maar al dit gedrag hoort bij een fase die weer hoort bij de ontwikkeling van het kind om groot te worden.
Mijn motto is: kies je strijd.
Over hele basale normen en waarden maak ik strijd. Zoals bedanken voor het spelen bij iemand. Of bij die kleine dat ik niet wil dat zijn speen overal mee naar toe gaat, die hoort in bed.
Maar of mijn kind nou loopt of niet in een super zal me een wordt wezen. En je kan er donder op zeggen dat het vroeg of laat een keer gebeurd. Nou en? Dan zet je ze voor dat de aanval begint lekker met een doosje rozijntjes in het winkelwagentje. Ik zie de meerwaarde niet om hier srtijd over te maken.
Wel leuk om alle herkenbare verhalen te lezen. Zo vind ik het op straat bv ook wel eens heerlijk om een andere moeder te zien met een gillend kind. Heeeeeel geruststellend
donderdag 24 februari 2011 om 14:15
Ook weer een tijdje geleden dat ik hier heb gereageerd.
Sophia lijkt me inderdaad ook heel zwaar met een dikke buik en een peuterpubertje erbij. Hoe reageerde je dochtertje toen je haar op de grond liet liggen in de supermarkt? Hielp dat?
Ik neem dochter idd heel vaak niet mee naar de supermarkt. Ik vermijd strijd en stresssituaties zo vaak mogelijk. En als ze meegaat zit ze in het zitje van de kar. Laatst pakte ze wat uit mijn kar en wilde ze het op de grond smijten. Een killerblik, zware stem en "waag het niet jij" deden haar van gedachten veranderen. Over wat ik wel gedaan had als ze het toch gewaagd had, had ik nog niet nagedacht maar mijn killerblik en intonatie zijn gelukkig zo geoefend dat het effect had.
En heel herkenbaar dat ze bij anderen vaak zo lief en braaf is. Ik beschouw het ook maar als een compliment. Dat ze veilig gehecht is bij me. Dat ze mij als testcase gebruikt, prima.
Maar leuk is het niet. Hoe vaak ik in mijn hoofd niet mezelf aanmaan om kalm te blijven lol.
Je merkt dat ze zichzelf ook erg in de weg zit, en dat vind ik ook sneu voor haar. Heeft idd ook veel met frustratie te maken. Maar goed dat hoort bij het grootwordingsproces toch.
Kimmake een goed idee van dat matje vind ik. Ze zal het heus nog niet helemaal begrijpen maar dat ze de link wel al kan leggen tussen hee ik doe iets wat niet mag en daar volgt een consequentie op dat denk ik dus wel.
Zou het kunnen dat ze wel wat tijd en aandacht van je mist sinds nummer twee er is? En dat ze zo de aandacht zoekt want negatieve aandacht is natuurlijk ook aandacht.
Sophia lijkt me inderdaad ook heel zwaar met een dikke buik en een peuterpubertje erbij. Hoe reageerde je dochtertje toen je haar op de grond liet liggen in de supermarkt? Hielp dat?
Ik neem dochter idd heel vaak niet mee naar de supermarkt. Ik vermijd strijd en stresssituaties zo vaak mogelijk. En als ze meegaat zit ze in het zitje van de kar. Laatst pakte ze wat uit mijn kar en wilde ze het op de grond smijten. Een killerblik, zware stem en "waag het niet jij" deden haar van gedachten veranderen. Over wat ik wel gedaan had als ze het toch gewaagd had, had ik nog niet nagedacht maar mijn killerblik en intonatie zijn gelukkig zo geoefend dat het effect had.
En heel herkenbaar dat ze bij anderen vaak zo lief en braaf is. Ik beschouw het ook maar als een compliment. Dat ze veilig gehecht is bij me. Dat ze mij als testcase gebruikt, prima.
Maar leuk is het niet. Hoe vaak ik in mijn hoofd niet mezelf aanmaan om kalm te blijven lol.
Je merkt dat ze zichzelf ook erg in de weg zit, en dat vind ik ook sneu voor haar. Heeft idd ook veel met frustratie te maken. Maar goed dat hoort bij het grootwordingsproces toch.
Kimmake een goed idee van dat matje vind ik. Ze zal het heus nog niet helemaal begrijpen maar dat ze de link wel al kan leggen tussen hee ik doe iets wat niet mag en daar volgt een consequentie op dat denk ik dus wel.
Zou het kunnen dat ze wel wat tijd en aandacht van je mist sinds nummer twee er is? En dat ze zo de aandacht zoekt want negatieve aandacht is natuurlijk ook aandacht.
donderdag 24 februari 2011 om 14:38
Wen hoe oud is jouw dochtertje? Jij hebt een andere visie op opvoeden dan ik, dat is duidelijk. Alle respect hoor en sommige dingen zetten me ook aan het denken. Maar ik sta er anders in.
Ik vind dat ik de opvoeder ben en mijn dochter is het kindje. Natuurlijk heeft zij haar gevoelens en dingen die zij wil e.d.. maar hier moeten er toch wel degelijk een aantal dingen. En soms met uitleg en soms gewoonweg omdat ik het zeg.
Mijn dochter heeft nogal een lage frustratiegrens en gooit dan bijvoorbeeld een blokje op de grond als ze boos is of zo. Daar ben ik heel streng in, ik wijk niet tot ze het opgeraapt heeft. Als ze het niet wil gaat ze in de hoek staan, dan vraag ik het na 1 minuut nog eens, tot ze het doet. Er wordt gewoon niet met spullen gegooid, punt uit.
Kies je strijd is inderdaad wel een belangrijke. En bepaald ongewenst gedrag negeer ik ook en prijzen, prijzen als ze het goed doet. En idd heel vaak afleiden, en strijd voor zijn en vermijden. Niet vermijden door haar, haar zin te geven maar door de situatie aan te passen...
Oh nee miss sparkle wordt het echt nog erger...lol. Dochter is nu 2 jaar en drie maanden wat staat me nog te wachten. Heel vaak als mijn dochter dwars is en driftig is ze gewoon moe. Vroeg op bed of een dutje doen dan wonderen.
Ik probeer ook wel echt tijd te nemen voor het ochtendritueel. Dat ze bijvoorbeeld echt wel even mag proberen om zelf haar sokken aan te trekken.
Maar al met al is het een schatje. Lijkt me ook niet makkelijk groot worden. Al die dingen die je zelf nog niet kan maar wel graag wil.
Ik vind dat ik de opvoeder ben en mijn dochter is het kindje. Natuurlijk heeft zij haar gevoelens en dingen die zij wil e.d.. maar hier moeten er toch wel degelijk een aantal dingen. En soms met uitleg en soms gewoonweg omdat ik het zeg.
Mijn dochter heeft nogal een lage frustratiegrens en gooit dan bijvoorbeeld een blokje op de grond als ze boos is of zo. Daar ben ik heel streng in, ik wijk niet tot ze het opgeraapt heeft. Als ze het niet wil gaat ze in de hoek staan, dan vraag ik het na 1 minuut nog eens, tot ze het doet. Er wordt gewoon niet met spullen gegooid, punt uit.
Kies je strijd is inderdaad wel een belangrijke. En bepaald ongewenst gedrag negeer ik ook en prijzen, prijzen als ze het goed doet. En idd heel vaak afleiden, en strijd voor zijn en vermijden. Niet vermijden door haar, haar zin te geven maar door de situatie aan te passen...
Oh nee miss sparkle wordt het echt nog erger...lol. Dochter is nu 2 jaar en drie maanden wat staat me nog te wachten. Heel vaak als mijn dochter dwars is en driftig is ze gewoon moe. Vroeg op bed of een dutje doen dan wonderen.
Ik probeer ook wel echt tijd te nemen voor het ochtendritueel. Dat ze bijvoorbeeld echt wel even mag proberen om zelf haar sokken aan te trekken.
Maar al met al is het een schatje. Lijkt me ook niet makkelijk groot worden. Al die dingen die je zelf nog niet kan maar wel graag wil.
donderdag 24 februari 2011 om 14:51
Meissie, ze is 2 jaar en 2 maanden, ongeveer net zo oud als jouw dochter dus.
Hier moeten uiteraard ook wel eens dingen, dat is niet te voorkomen. Altijd met uitleg, dat wel.
Prijzen en negeren doen we niet aan
Verder herken ik ook wel dingen in je post hoor, zo te lezen probeer je ook te kijken naar de oorzaak van het gedrag (zoals bij het moe zijn). Dat doe ik ook.
Hier moeten uiteraard ook wel eens dingen, dat is niet te voorkomen. Altijd met uitleg, dat wel.
Prijzen en negeren doen we niet aan
Verder herken ik ook wel dingen in je post hoor, zo te lezen probeer je ook te kijken naar de oorzaak van het gedrag (zoals bij het moe zijn). Dat doe ik ook.
