Psyche
alle pijlers
Kleinerende vader
maandag 7 februari 2011 om 12:55
Hallo,
Ik wil graag even iets kwijt waar ik al heel lang mee zit en waarmee ik zojuist weer geconfronteerd ben.
Sinds dat ik klein ben kan ik in de ogen van mijn vader niks goed doen en kleineert hij me. Hij zegt zelfs letterlijk dat ik dingen niet kan of uitspraken als 'daar ben jij toch niet toe in staat' en dergelijke. Ook doet hij tegen mijn twee broers altijd superlief maar tegen mij dus altijd alleen maar opmerkingen als ik iets doe wat hem niet bevalt, over hele onbenullige dingen vaak. Ik heb de universiteit gedaan, maar dat zegt volgens mijn vader niks. Bij de uitreiking van mijn bachelor vond hij het niet belangrijk genoeg om mee te gaan. Volgens hem heb je niks bereikt als je geen huis en baan hebt en nog bij je ouders woont. Zelf heeft hij nooit een opleiding afgemaakt en een vrij laagopgeleide baan gehad, getrouwd met 18 en een huis gebouwd met 20 ofzoiets.
Het schijnt dat ik vroeger toen ik klein was een keer klootzak tegen hem heb gezegd, wat ik zelf niet eens meer kan herinneren. Dat was in een periode dat hij heel veel dronk en woede uitbarstingen had, ook tegen mijn moeder, waar ik dan bij zat hardstikke bang, ik was toen denk ik 7 ofzo. Als kind weet je niet eens wat je zegt, dus als volwassene zou je daar toch niet over moeten vallen en daar voor de rest van je leven boos over moeten blijven?
Ik merk dat ik er heel veel hinder van ondervind in mijn dagelijkse leven. Heb nooit veel vertrouwen in mezelf gehad en altijd erg onzeker geweest. Ik woon nog thuis, heb sinds oktober geen baan meer, anders was ik ergens dit jaar op mezelf gaan wonen. Ik voel een enorme druk ook nu met solliciteren (dat is natuurlijk helemaal niet te accepteren geen baan), en dat helpt totaal niet. Voor mij is dit de omgekeerde wereld en horen je ouders je te steunen en lief te hebben. Ik heb het idee dat mijn vader nooit echt van mij heeft gehouden. En dat ik heel anders in mijn schoenen zou hebben gestaan als mijn ouders en vooral mijn vader wat meer vertrouwen in mij had gehad en getoond. Als ik zie hoe andere ouders achter hun kinderen staan.. Naar buiten toe werd uiteraard altijd gedaan of we een perfect gezin waren. Zo dacht ik er vroeger ook over maar hoe ouder ik word des te meer ik erachter kom dat dat helemaal niet zo is.
Het liefst wil ik dan ook zo snel mogelijk op mezelf gaan wonen. Ik merk dat het beter is voor mij als ik die negatieve invloeden niet om me heen heb. Ze staan me in de weg een succesvol leven op te bouwen. Alleen kan ik zonder baan niet weg thuis.
Iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan?
Ik wil graag even iets kwijt waar ik al heel lang mee zit en waarmee ik zojuist weer geconfronteerd ben.
Sinds dat ik klein ben kan ik in de ogen van mijn vader niks goed doen en kleineert hij me. Hij zegt zelfs letterlijk dat ik dingen niet kan of uitspraken als 'daar ben jij toch niet toe in staat' en dergelijke. Ook doet hij tegen mijn twee broers altijd superlief maar tegen mij dus altijd alleen maar opmerkingen als ik iets doe wat hem niet bevalt, over hele onbenullige dingen vaak. Ik heb de universiteit gedaan, maar dat zegt volgens mijn vader niks. Bij de uitreiking van mijn bachelor vond hij het niet belangrijk genoeg om mee te gaan. Volgens hem heb je niks bereikt als je geen huis en baan hebt en nog bij je ouders woont. Zelf heeft hij nooit een opleiding afgemaakt en een vrij laagopgeleide baan gehad, getrouwd met 18 en een huis gebouwd met 20 ofzoiets.
Het schijnt dat ik vroeger toen ik klein was een keer klootzak tegen hem heb gezegd, wat ik zelf niet eens meer kan herinneren. Dat was in een periode dat hij heel veel dronk en woede uitbarstingen had, ook tegen mijn moeder, waar ik dan bij zat hardstikke bang, ik was toen denk ik 7 ofzo. Als kind weet je niet eens wat je zegt, dus als volwassene zou je daar toch niet over moeten vallen en daar voor de rest van je leven boos over moeten blijven?
Ik merk dat ik er heel veel hinder van ondervind in mijn dagelijkse leven. Heb nooit veel vertrouwen in mezelf gehad en altijd erg onzeker geweest. Ik woon nog thuis, heb sinds oktober geen baan meer, anders was ik ergens dit jaar op mezelf gaan wonen. Ik voel een enorme druk ook nu met solliciteren (dat is natuurlijk helemaal niet te accepteren geen baan), en dat helpt totaal niet. Voor mij is dit de omgekeerde wereld en horen je ouders je te steunen en lief te hebben. Ik heb het idee dat mijn vader nooit echt van mij heeft gehouden. En dat ik heel anders in mijn schoenen zou hebben gestaan als mijn ouders en vooral mijn vader wat meer vertrouwen in mij had gehad en getoond. Als ik zie hoe andere ouders achter hun kinderen staan.. Naar buiten toe werd uiteraard altijd gedaan of we een perfect gezin waren. Zo dacht ik er vroeger ook over maar hoe ouder ik word des te meer ik erachter kom dat dat helemaal niet zo is.
Het liefst wil ik dan ook zo snel mogelijk op mezelf gaan wonen. Ik merk dat het beter is voor mij als ik die negatieve invloeden niet om me heen heb. Ze staan me in de weg een succesvol leven op te bouwen. Alleen kan ik zonder baan niet weg thuis.
Iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan?
dinsdag 8 februari 2011 om 10:22
quote:Frankie33 schreef op 08 februari 2011 @ 09:36:
[...]
Ik heb mijn vader laatst ook ingepeperd dat het van hem afhangt of ik hem kan blijven zien. Mijn vader is een ontzettend lieve en wijze man, maar ook zeer van slechts zijn eigen wijsheid overtuigd .Lijkt me heel lastig om daar mee om te gaan. Kan je wel met hem praten over je gevoelens hierover?
[...]
Ik heb mijn vader laatst ook ingepeperd dat het van hem afhangt of ik hem kan blijven zien. Mijn vader is een ontzettend lieve en wijze man, maar ook zeer van slechts zijn eigen wijsheid overtuigd .Lijkt me heel lastig om daar mee om te gaan. Kan je wel met hem praten over je gevoelens hierover?
dinsdag 8 februari 2011 om 10:51
quote:cha1987 schreef op 08 februari 2011 @ 10:22:
[...]
Lijkt me heel lastig om daar mee om te gaan. Kan je wel met hem praten over je gevoelens hierover?Heel moeilijk. Dit mondde uit in een discussie van uren, waarbij hij gebruik maakte van twee vluchtroutes die hij al mijn hele leven heeft, en die elkaars tegengestelde zijn: aan de ene kant verschanst hij zich in een 'bunker van autonomie', wat er op neerkomt dat hij aan zijn standpunt vasthoudt zonder dat hij zijn argumenten vertelt, en wie een beter argument heeft mag dat door de brievenbus komen gooien. Maar áls je dan betere argumenten door de brievenbus gooit, dan krijg je ze meteen terug: hij wil het niet lezen. Als je ze hem dan, langs een omweg van veel nodeloze discussie over woordbetekenissen, door de strot douwt, zodat hij er niet meer onderuit kan, dan geeft hij het heel even toe, maar gaat vervolgens over op zijn tweede vluchtroute: die van een 'eindeloze zee van nuancering'. Dat de dingen voor iedereen anders zijn, dat er niet één waarheid is, dat betekenissen van begrippen niet vaststaan. Terwijl hij in die bunker juist de tegenovergestelde standpunten huldigt. In die zee van nuanceringen waarin hij dan zwemt, is het onmogelijk om hem te grijpen.
Dit is dus de wanhopige en zéér omslachtige manier waarop mijn vader vasthoudt aan zijn eigen gelijk. Onbereikbaar zijn. Daarom heb ik het als afsluiting maar gehouden bij één pittige e-mail, waarin ik ten eerste de discussie schematisch weergeef (en waaruit zijn onlogica blijkt), waarin ik ten tweede het krabbenmand-effect beschrijf en waarin ik tot slot meedeel dat ik het prima vind als hij mij mijn meters niet gunt, maar dat hij, me dunkt, in het vervolg dan ook wel van zijn eigen meters af kan zien, en dus niet moet gaan klagen over gebrek aan wezenlijk contact en aan diepgang. Kortom: dat de consequentie zal zijn dat ik hem niets van betekenis meer over mijn leven meedeel en ook niet meer opensta voor de dingen die voor hem van wezenlijk belang zijn. Een cc van deze e-mail heb ik aan mijn moeder gestuurd, want ook zij heeft veel last van zijn 'bunker-van-autonomie' versus 'zee van nuanceringen'-vluchtgedrag, wat de communicatie met hem vaak uiterst vermoeiend maakt. Juist over belangrijke persoonlijke onderwerpen. Bovendien voorkomt dat cc'tje dat hij een onjuist verslag aan haar zal kunnen doen van de discussie met mij.
Sindsdien gaat het goed. We hebben het er niet meer over gehad, maar ik heb hem mij niet meer horen kleineren en ik vertel op mijn beurt niet meer alles.
[...]
Lijkt me heel lastig om daar mee om te gaan. Kan je wel met hem praten over je gevoelens hierover?Heel moeilijk. Dit mondde uit in een discussie van uren, waarbij hij gebruik maakte van twee vluchtroutes die hij al mijn hele leven heeft, en die elkaars tegengestelde zijn: aan de ene kant verschanst hij zich in een 'bunker van autonomie', wat er op neerkomt dat hij aan zijn standpunt vasthoudt zonder dat hij zijn argumenten vertelt, en wie een beter argument heeft mag dat door de brievenbus komen gooien. Maar áls je dan betere argumenten door de brievenbus gooit, dan krijg je ze meteen terug: hij wil het niet lezen. Als je ze hem dan, langs een omweg van veel nodeloze discussie over woordbetekenissen, door de strot douwt, zodat hij er niet meer onderuit kan, dan geeft hij het heel even toe, maar gaat vervolgens over op zijn tweede vluchtroute: die van een 'eindeloze zee van nuancering'. Dat de dingen voor iedereen anders zijn, dat er niet één waarheid is, dat betekenissen van begrippen niet vaststaan. Terwijl hij in die bunker juist de tegenovergestelde standpunten huldigt. In die zee van nuanceringen waarin hij dan zwemt, is het onmogelijk om hem te grijpen.
Dit is dus de wanhopige en zéér omslachtige manier waarop mijn vader vasthoudt aan zijn eigen gelijk. Onbereikbaar zijn. Daarom heb ik het als afsluiting maar gehouden bij één pittige e-mail, waarin ik ten eerste de discussie schematisch weergeef (en waaruit zijn onlogica blijkt), waarin ik ten tweede het krabbenmand-effect beschrijf en waarin ik tot slot meedeel dat ik het prima vind als hij mij mijn meters niet gunt, maar dat hij, me dunkt, in het vervolg dan ook wel van zijn eigen meters af kan zien, en dus niet moet gaan klagen over gebrek aan wezenlijk contact en aan diepgang. Kortom: dat de consequentie zal zijn dat ik hem niets van betekenis meer over mijn leven meedeel en ook niet meer opensta voor de dingen die voor hem van wezenlijk belang zijn. Een cc van deze e-mail heb ik aan mijn moeder gestuurd, want ook zij heeft veel last van zijn 'bunker-van-autonomie' versus 'zee van nuanceringen'-vluchtgedrag, wat de communicatie met hem vaak uiterst vermoeiend maakt. Juist over belangrijke persoonlijke onderwerpen. Bovendien voorkomt dat cc'tje dat hij een onjuist verslag aan haar zal kunnen doen van de discussie met mij.
Sindsdien gaat het goed. We hebben het er niet meer over gehad, maar ik heb hem mij niet meer horen kleineren en ik vertel op mijn beurt niet meer alles.
dinsdag 8 februari 2011 om 19:44
Fijn dat er meer mensen zijn die iets soortgelijks meemaken. Ik heb ook al vaker gedacht dat het pure jaloezie is en dat maakt het wel draaglijker.
En idd Frankie, je kunt nog met zoveel logische argumenten en redeneringen komen, overtuigen kun je hem niet. Mijn vader houdt ook heel erg vast aan zijn eigen mening over dingen.
En idd Frankie, je kunt nog met zoveel logische argumenten en redeneringen komen, overtuigen kun je hem niet. Mijn vader houdt ook heel erg vast aan zijn eigen mening over dingen.
dinsdag 8 februari 2011 om 23:06
quote:StabiloBoss schreef op 08 februari 2011 @ 12:30:
Nou ja Frankie33, je vader praat met je. Dat vind ik al heel wat eigenlijk.
Kan me niet herinneren ooit een 'echt gesprek' met m'n vader te hebben gehad. Denk ook niet dat dat ooit zal gaan gebeuren.Ik heb een heel fijne vader. Het bovenstaande is het enige maar zuigende en slepende punt van ergernis dat mijn moeder en ik met hem hadden. Ik zeg hadden, want sinds die felle discussie en mijn e-mail verandert zijn opstelling zienderogen. Blijkt maar weer uit hoe geweldig hij is.
Nou ja Frankie33, je vader praat met je. Dat vind ik al heel wat eigenlijk.
Kan me niet herinneren ooit een 'echt gesprek' met m'n vader te hebben gehad. Denk ook niet dat dat ooit zal gaan gebeuren.Ik heb een heel fijne vader. Het bovenstaande is het enige maar zuigende en slepende punt van ergernis dat mijn moeder en ik met hem hadden. Ik zeg hadden, want sinds die felle discussie en mijn e-mail verandert zijn opstelling zienderogen. Blijkt maar weer uit hoe geweldig hij is.
dinsdag 8 februari 2011 om 23:08
quote:redhead25 schreef op 08 februari 2011 @ 19:44:
Fijn dat er meer mensen zijn die iets soortgelijks meemaken. Ik heb ook al vaker gedacht dat het pure jaloezie is en dat maakt het wel draaglijker.
En idd Frankie, je kunt nog met zoveel logische argumenten en redeneringen komen, overtuigen kun je hem niet. Mijn vader houdt ook heel erg vast aan zijn eigen mening over dingen.
Het is angst. Die doet aan jou geen recht, maar aan hemzelf nog minder. Eigenlijk is het gewoon heel tragisch. Ze zijn zelf beschadigd.
Mijn vader heeft dat laatst toegegeven en uitgelegd. Hij is heel erg bang om zelfs maar een klein raampje van de bunker open te zetten: angst dat 'ze' een handgranaat naar binnen gooien. Ik heb gezegd dat 'ze' af en toe vast wel een rotje zullen gooien, maar geen handgranaat. En dat hij zichzelf kan oefenen en harden in het blootstellen aan rotjes, zodat er steeds een nieuw raampje extra open kan. In die dichte bunker ontwijkt hij weliswaar de 'handgranaten' (die niet meer dan rotjes zullen blijken) maar dan sluit hij het zonlicht ook buiten. Tja, dat is geloof ik toch niet wat hij bij nader inzien wil. Nou ja, we hebben het er niet meer over en hij moet zelf maar aan de slag. Of niet. Maar zo te merken doet hij dat dus wel. Knap hoor. Maar ik zeg niks, anders voelt hij zich misschien bekeken.
Fijn dat er meer mensen zijn die iets soortgelijks meemaken. Ik heb ook al vaker gedacht dat het pure jaloezie is en dat maakt het wel draaglijker.
En idd Frankie, je kunt nog met zoveel logische argumenten en redeneringen komen, overtuigen kun je hem niet. Mijn vader houdt ook heel erg vast aan zijn eigen mening over dingen.
Het is angst. Die doet aan jou geen recht, maar aan hemzelf nog minder. Eigenlijk is het gewoon heel tragisch. Ze zijn zelf beschadigd.
Mijn vader heeft dat laatst toegegeven en uitgelegd. Hij is heel erg bang om zelfs maar een klein raampje van de bunker open te zetten: angst dat 'ze' een handgranaat naar binnen gooien. Ik heb gezegd dat 'ze' af en toe vast wel een rotje zullen gooien, maar geen handgranaat. En dat hij zichzelf kan oefenen en harden in het blootstellen aan rotjes, zodat er steeds een nieuw raampje extra open kan. In die dichte bunker ontwijkt hij weliswaar de 'handgranaten' (die niet meer dan rotjes zullen blijken) maar dan sluit hij het zonlicht ook buiten. Tja, dat is geloof ik toch niet wat hij bij nader inzien wil. Nou ja, we hebben het er niet meer over en hij moet zelf maar aan de slag. Of niet. Maar zo te merken doet hij dat dus wel. Knap hoor. Maar ik zeg niks, anders voelt hij zich misschien bekeken.
woensdag 9 februari 2011 om 15:15
Ik denk wel eens dat dat bedoeld wordt met "zonde gaat over op je kinderen en je kinds kinderen."
M'n vader is thuis geestelijk mishandeld en daardoor niet in staat om mij normaal op te voeden. Of normaal met mij om te gaan. Hij doet enorm z'n best, maar is te beschadigd om anders te zijn.
Ik heb geen kinderen, maar ik denk dat ik ook weer verknipt zou zijn in mijn houding naar hen toe.
Zo gaat de zonde van m'n opa die m'n vader vernederde over op z'n zoon, en weer over op mij. Wel steeds meer verwatert.
En wie weet hoe lang zo'n cyclus al aan de gang is.
Als je een boek zou schrijven over m'n vaders jeugd, zou het als overdreven en ongeloofwaardig worden afgedaan. Genre "morgen mag ik de kast uit" alleen te koop bij de ECI. Valt nog mee, hoe 'normaal' hij is.
M'n vader is thuis geestelijk mishandeld en daardoor niet in staat om mij normaal op te voeden. Of normaal met mij om te gaan. Hij doet enorm z'n best, maar is te beschadigd om anders te zijn.
Ik heb geen kinderen, maar ik denk dat ik ook weer verknipt zou zijn in mijn houding naar hen toe.
Zo gaat de zonde van m'n opa die m'n vader vernederde over op z'n zoon, en weer over op mij. Wel steeds meer verwatert.
En wie weet hoe lang zo'n cyclus al aan de gang is.
Als je een boek zou schrijven over m'n vaders jeugd, zou het als overdreven en ongeloofwaardig worden afgedaan. Genre "morgen mag ik de kast uit" alleen te koop bij de ECI. Valt nog mee, hoe 'normaal' hij is.
woensdag 9 februari 2011 om 16:28
quote:Des_ree schreef op 07 februari 2011 @ 13:04:
allereerst een dikke knuffel !
herken je verhaal wel een beetje, maar dan met mijn moeder. ik ben daarop op mijn 16e uit huis gegaan en zo goed en zo kwaad als het ging mijn leven opgebouwd. heb ondertussen ook geen contact meer met mijn moeder en heb nu rust in mijn leven. wel leef ik met de consequenties van het uithuisgaan lees schulden maar ook die ben ik flink aan het afbetalen ! Ja, TO, een hele dikke knuffel! Ik quote het bericht van Des_ree want das zo'n beetje mijn verhaal,behalve dat ik 18 was en zij mij het huis uitzette omdat ze dacht dat ik toch wel terugkwam. het is zwaar geweest maar ik heb met hulp van mijn vriend en zijn familie mijn leven van 0,0 en depressief zijn compleet opgebouwd. Ook ik heb hoge schulden nu, maar ook een goede baan en ik voel me eindelijk goed. Het beste wat mij lijkt dat je kan doen is je leven op gaan bouwen zoals jij dat wil,zo snel mogelijk uit huis en zo min mogelijk contact met hem. Ik snap dat dat lastig is omdat je ouders nog bij elkaar zijn, maar het zal beter zijn voor jouzelf. Ik heb inmiddels 10 jaar geen contact meer met haar en sinds die tijd ben ik opgebloeid. De eerste 3 jaren waren het zwaarst, nu ben ik eindelijk mezelf.
allereerst een dikke knuffel !
herken je verhaal wel een beetje, maar dan met mijn moeder. ik ben daarop op mijn 16e uit huis gegaan en zo goed en zo kwaad als het ging mijn leven opgebouwd. heb ondertussen ook geen contact meer met mijn moeder en heb nu rust in mijn leven. wel leef ik met de consequenties van het uithuisgaan lees schulden maar ook die ben ik flink aan het afbetalen ! Ja, TO, een hele dikke knuffel! Ik quote het bericht van Des_ree want das zo'n beetje mijn verhaal,behalve dat ik 18 was en zij mij het huis uitzette omdat ze dacht dat ik toch wel terugkwam. het is zwaar geweest maar ik heb met hulp van mijn vriend en zijn familie mijn leven van 0,0 en depressief zijn compleet opgebouwd. Ook ik heb hoge schulden nu, maar ook een goede baan en ik voel me eindelijk goed. Het beste wat mij lijkt dat je kan doen is je leven op gaan bouwen zoals jij dat wil,zo snel mogelijk uit huis en zo min mogelijk contact met hem. Ik snap dat dat lastig is omdat je ouders nog bij elkaar zijn, maar het zal beter zijn voor jouzelf. Ik heb inmiddels 10 jaar geen contact meer met haar en sinds die tijd ben ik opgebloeid. De eerste 3 jaren waren het zwaarst, nu ben ik eindelijk mezelf.
woensdag 9 februari 2011 om 16:31
oo ja, had niet alle reacties gelezen maar zie nu wat stabiloboss schrijft;mijn moeder was geestelijk en lichamelijk mishandeld en deed dat ook bij mij. Ik hoop dat ik sterk genoeg zal zijn om mijn kinderen niet hetzelfde aan te doen. Ik denk wel dat ik er inmiddels toe in staat ben. Ik ben overigens enig kind.
woensdag 9 februari 2011 om 16:43
