Psyche
alle pijlers
Contact moeder verbreken - hoe?
zaterdag 12 februari 2011 om 10:19
Hallo,
Toen ik klein was was ze niet in me geïnteresseerd, als puber moest ze me niet, in mijn adolescentie heeft ze nooit naar me omgekeken, en als volwassene wil ze mij ook niet kennen. Mijn moeder weet niet wie ik ben en doet daar ook geen moeite voor. Al ruim 25 jaar wil ik niets liever dan dat ze eens vraagt hoe het met mij is. Daar heb ik ontzettend veel moeite voor gedaan. Ik ervaar geen enkel respect van haar voor mij en dat is nooit anders geweest. Het afgelopen jaar is gebleken dat ze een alcoholverslaving heeft ontwikkeld. Ik heb me er op toegelegd dat ze hulp zou krijgen. Het afgelopen jaar heb ik mij daar volledig op gericht en het is gelukt. Ik heb contacten met GGZ en verslavingszorg gelegd, financiële ondersteuning geregeld, haar familie gemobiliseerd zodat ze een netwerk heeft. Ik heb gepraat als brugman en nu zit ze vrijwillig op een gesloten afdeling voor detox en diagnose. Ik heb haar vier katten in huis. En ik ben gesloopt. Ik kan dit niet langer en ik wil dit niet langer. Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht. De enige oplossing die ik zie, is te accepteren dat ik 'gewond' ben en mezelf tijd gunnen die wond te laten helen. Contact met haar houden is dan uitgesloten. Ik moet het contact dus verbreken, maar hoe? Heeft iemand hier ervaring mee?
Toen ik klein was was ze niet in me geïnteresseerd, als puber moest ze me niet, in mijn adolescentie heeft ze nooit naar me omgekeken, en als volwassene wil ze mij ook niet kennen. Mijn moeder weet niet wie ik ben en doet daar ook geen moeite voor. Al ruim 25 jaar wil ik niets liever dan dat ze eens vraagt hoe het met mij is. Daar heb ik ontzettend veel moeite voor gedaan. Ik ervaar geen enkel respect van haar voor mij en dat is nooit anders geweest. Het afgelopen jaar is gebleken dat ze een alcoholverslaving heeft ontwikkeld. Ik heb me er op toegelegd dat ze hulp zou krijgen. Het afgelopen jaar heb ik mij daar volledig op gericht en het is gelukt. Ik heb contacten met GGZ en verslavingszorg gelegd, financiële ondersteuning geregeld, haar familie gemobiliseerd zodat ze een netwerk heeft. Ik heb gepraat als brugman en nu zit ze vrijwillig op een gesloten afdeling voor detox en diagnose. Ik heb haar vier katten in huis. En ik ben gesloopt. Ik kan dit niet langer en ik wil dit niet langer. Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht. De enige oplossing die ik zie, is te accepteren dat ik 'gewond' ben en mezelf tijd gunnen die wond te laten helen. Contact met haar houden is dan uitgesloten. Ik moet het contact dus verbreken, maar hoe? Heeft iemand hier ervaring mee?
zaterdag 12 februari 2011 om 12:19
zaterdag 12 februari 2011 om 12:41
quote:Ik denk dat er iets zal zijn in je moeder waardoor zij niet lief kan hebben. Mensen worden meestal niet liefdeloos geboren. Misschien iets in haar jeugd waardoor ze het niet meegekregen heeft? Of wellicht een stoornis in haar persoonlijkheid. Ik kan me niet voorstellen dat een onbeschadigde en gezonde moeder niet van haar kind kan houden. Daar moet m.i. iets voor aan de hand zijn.:
[...]
Wijze woorden, ik kan proberen aan te geven waarom ik hiermee blijf worstelen. Accepteren dat ze een beperking heeft op dat gebied, betekent per direct accepteren dat het er nooit van gaat komen. Betekent per direct een hele grote AUW. En niks vergroot mijn behoefte aan een moeder zozeer als verdrietig zijn, rouwen, pijn hebben. Beredeneren, analyseren, begrijpen: dat lukt me wel. Maar die rottige emoties: de pure behoefte om erkend te worden in mijn gevoel. Dat blijft. En elke vorm van contact met haar wakkert dat aan. Ik heb het idee dat het een vicieuze cirkel is, waar er maar één uit kan stappen, en dat ben ik.
[...]
Wijze woorden, ik kan proberen aan te geven waarom ik hiermee blijf worstelen. Accepteren dat ze een beperking heeft op dat gebied, betekent per direct accepteren dat het er nooit van gaat komen. Betekent per direct een hele grote AUW. En niks vergroot mijn behoefte aan een moeder zozeer als verdrietig zijn, rouwen, pijn hebben. Beredeneren, analyseren, begrijpen: dat lukt me wel. Maar die rottige emoties: de pure behoefte om erkend te worden in mijn gevoel. Dat blijft. En elke vorm van contact met haar wakkert dat aan. Ik heb het idee dat het een vicieuze cirkel is, waar er maar één uit kan stappen, en dat ben ik.
zaterdag 12 februari 2011 om 12:41
quote:figurante schreef op 12 februari 2011 @ 12:38:
[...]
Wijze woorden, ik kan proberen aan te geven waarom ik hiermee blijf worstelen. Accepteren dat ze een beperking heeft op dat gebied, betekent per direct accepteren dat het er nooit van gaat komen. Betekent per direct een hele grote AUW. En niks vergroot mijn behoefte aan een moeder zozeer als verdrietig zijn, rouwen, pijn hebben. Beredeneren, analyseren, begrijpen: dat lukt me wel. Maar die rottige emoties: de pure behoefte om erkend te worden in mijn gevoel. Dat blijft. En elke vorm van contact met haar wakkert dat aan. Ik heb het idee dat het een vicieuze cirkel is, waar er maar één uit kan stappen, en dat ben ik.Verstandelijk heb je het perfect op een rijtje staan. Als je nou zou beginnen met jezelf te erkennen, want dat is het belangrijkste wat je voor jezelf kan doen, ben ja alweer een heel eind verder.
[...]
Wijze woorden, ik kan proberen aan te geven waarom ik hiermee blijf worstelen. Accepteren dat ze een beperking heeft op dat gebied, betekent per direct accepteren dat het er nooit van gaat komen. Betekent per direct een hele grote AUW. En niks vergroot mijn behoefte aan een moeder zozeer als verdrietig zijn, rouwen, pijn hebben. Beredeneren, analyseren, begrijpen: dat lukt me wel. Maar die rottige emoties: de pure behoefte om erkend te worden in mijn gevoel. Dat blijft. En elke vorm van contact met haar wakkert dat aan. Ik heb het idee dat het een vicieuze cirkel is, waar er maar één uit kan stappen, en dat ben ik.Verstandelijk heb je het perfect op een rijtje staan. Als je nou zou beginnen met jezelf te erkennen, want dat is het belangrijkste wat je voor jezelf kan doen, ben ja alweer een heel eind verder.
zaterdag 12 februari 2011 om 13:26
Figurante, weet je zeker dat het verbreken van het contact met je moeder niet een poging tot erkenning is?
Als ze ziet wat ze kwijt is, beseft ze pas wat ze had. Zoiets?
Want dan zou ik voorzichtig aan doen. De kans dat het zo gaat werken is niet erg groot.
Als ze ziet wat ze kwijt is, beseft ze pas wat ze had. Zoiets?
Want dan zou ik voorzichtig aan doen. De kans dat het zo gaat werken is niet erg groot.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 12 februari 2011 om 13:40
Cateautje,
Je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Morgen is die familiebijeenkomst, en daar maak ik me druk om. Ik ben al dagen bezig met mogelijke antwoorden op eventuele vragen die misschien wel gesteld zouden kunnen worden. Ik heb al best wel goeie, al zeg ik het zelf
Kijk, zij hebben er natuurlijk geen zak over te zeggen waarom ik doe wat ik doe... maar die erkenning hè!
Zeggen dat ik niet meer wil lokt uit tot overreding.
Enne, toegeven dat ik iets niet kan, da's nooit een hobby geweest.
Blijft over te zeggen dat ik het niet meer doe. Geen toelichting, geen discussie, geen mogelijkheid voor mij om bij een ander om goedkeuring te gaan bedelen.
'Gewoon' vasthouden aan mijn gevoel: ik wil dit niet meer. Punt.
Ik zal blij zijn als die bijeenkomst achter de rug is!
Je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Morgen is die familiebijeenkomst, en daar maak ik me druk om. Ik ben al dagen bezig met mogelijke antwoorden op eventuele vragen die misschien wel gesteld zouden kunnen worden. Ik heb al best wel goeie, al zeg ik het zelf
Kijk, zij hebben er natuurlijk geen zak over te zeggen waarom ik doe wat ik doe... maar die erkenning hè!
Zeggen dat ik niet meer wil lokt uit tot overreding.
Enne, toegeven dat ik iets niet kan, da's nooit een hobby geweest.
Blijft over te zeggen dat ik het niet meer doe. Geen toelichting, geen discussie, geen mogelijkheid voor mij om bij een ander om goedkeuring te gaan bedelen.
'Gewoon' vasthouden aan mijn gevoel: ik wil dit niet meer. Punt.
Ik zal blij zijn als die bijeenkomst achter de rug is!
zaterdag 12 februari 2011 om 15:00
Zo te lezen, ben je al goed bezig.
Ik heb zelf al lang geen contact meer met mijn familie ( was maar een kleine en niet hechte familie) en dat bevalt uitstekend.
Het is natuurlijk niet fijn om geen leuke moeder te hebben maar je kunt anderen niet veranderen en sommige mensen zijn gewoon niet ok.
Sterkte morgen
Ik heb zelf al lang geen contact meer met mijn familie ( was maar een kleine en niet hechte familie) en dat bevalt uitstekend.
Het is natuurlijk niet fijn om geen leuke moeder te hebben maar je kunt anderen niet veranderen en sommige mensen zijn gewoon niet ok.
Sterkte morgen
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zaterdag 12 februari 2011 om 16:03
Cateautje, ik weet niet wat je precies verstaat onder 'laag pitje' en onder 'contact verbreken'. Ik zit nu in een modus met mijn moeder waarbij ik blij ben als ze weer naar huis gaat, maar waarin ik wel gewoon het contact met haar kan onderhouden, de kinderen zien haar ook nog steeds graag komen ondanks haar eigenaardigheden, er is alleen geen intens contact zoals ik dat graag zou hebben met mijn kinderen als die volwassen zijn. Ze komt mss eens per drie maanden, soms eens per maand.
Je moeder is een essentieel onderdeel van jouw levensverhaal. Haar uit je leven wippen lost dat niet op, er komen steeds weer momenten waarop je de zorg van een moeder mist en het lijkt me slimmer om uit te werken of ze dat je op haar niveau ooit kan bieden dan op zo jonge leeftijd als je nu hebt de deur voorgoed dicht te trekken.
*post vele uren later dan dat ik schreef*
Je moeder is een essentieel onderdeel van jouw levensverhaal. Haar uit je leven wippen lost dat niet op, er komen steeds weer momenten waarop je de zorg van een moeder mist en het lijkt me slimmer om uit te werken of ze dat je op haar niveau ooit kan bieden dan op zo jonge leeftijd als je nu hebt de deur voorgoed dicht te trekken.
*post vele uren later dan dat ik schreef*
zaterdag 12 februari 2011 om 16:27
quote:Wijze woorden, ik kan proberen aan te geven waarom ik hiermee blijf worstelen. Accepteren dat ze een beperking heeft op dat gebied, betekent per direct accepteren dat het er nooit van gaat komen. Betekent per direct een hele grote AUW. En niks vergroot mijn behoefte aan een moeder zozeer als verdrietig zijn, rouwen, pijn hebben. Beredeneren, analyseren, begrijpen: dat lukt me wel. Maar die rottige emoties: de pure behoefte om erkend te worden in mijn gevoel. Dat blijft. En elke vorm van contact met haar wakkert dat aan. Ik heb het idee dat het een vicieuze cirkel is, waar er maar één uit kan stappen, en dat ben ik.
Het is kiezen tussen twee kwaden, want beide opties geven verdriet. Verdriet waarvan je zeker weet dat zij eraan ten grondslag ligt, en waarvan je zeker weet dat zij je niet zal troosten.
Kwestie van acceptatie, en het accepteren van de waarheid is niet altijd leuk. Wel gaf het mij een enorm stuk opluchting, omdat ik wist waar ik aan toe was.
Het is kiezen tussen twee kwaden, want beide opties geven verdriet. Verdriet waarvan je zeker weet dat zij eraan ten grondslag ligt, en waarvan je zeker weet dat zij je niet zal troosten.
Kwestie van acceptatie, en het accepteren van de waarheid is niet altijd leuk. Wel gaf het mij een enorm stuk opluchting, omdat ik wist waar ik aan toe was.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 12 februari 2011 om 17:03
quote:mamzelle schreef op 12 februari 2011 @ 16:03:
Cateautje, ik weet niet wat je precies verstaat onder 'laag pitje' en onder 'contact verbreken'. Ik zit nu in een modus met mijn moeder waarbij ik blij ben als ze weer naar huis gaat, maar waarin ik wel gewoon het contact met haar kan onderhouden, de kinderen zien haar ook nog steeds graag komen ondanks haar eigenaardigheden, er is alleen geen intens contact zoals ik dat graag zou hebben met mijn kinderen als die volwassen zijn. Ze komt mss eens per drie maanden, soms eens per maand.
Je moeder is een essentieel onderdeel van jouw levensverhaal. Haar uit je leven wippen lost dat niet op, er komen steeds weer momenten waarop je de zorg van een moeder mist en het lijkt me slimmer om uit te werken of ze dat je op haar niveau ooit kan bieden dan op zo jonge leeftijd als je nu hebt de deur voorgoed dicht te trekken.
*post vele uren later dan dat ik schreef*
Ten eerste ben ik geen jonge blom meer en ten tweede is mijn moeder al 14 jaar dood. De reden waarom ik tegen TO zeg wat ik zeg is het volgende.
Een week nadat mijn moeder was overleden ik heb eerst nog de hele uitvaart verzorgt, kreeg ik ineens een huilbui, zo ernstig, dat ik niet meer kon stoppen.Na zo'n kwartier van vreselijk huilen drong het ineens tot me door waarom ik zo van streek was en dat was om het volgende. In mijn onderbewustzijn kwam de realisatie omhoog , dat waar ik ook in de wereld de hoek om zou lopen, ik zou haar nooit meer tegen kunnen komen en dat was zo'n genadeloze opluchting, dat ik er helemaal van in paniek was.
Het huilen stopte daardoor en er kwam een gevoel van schaamte over me heen, tot ik me bedacht dat ik dit niet had veroorzaakt, maar dat zij daar zelf debet aan was geweest en toen was het goed.
Het is niet mogelijk om een echt loeder van een moeder te veranderen, je zit alleen maar je eigen welzijn in de weg , als je je leven blijft geven aan zo'n vrouw, want de schade aan je ziel is op een gegeven moment niet meer te genezen.
Het zal bij jouw moeder dan wel enigszins meevallen, dat je er goed mee om kan gaan, maar als je, telkens als je mat haar wordt geconfronteerd, steeds een klein beetje afsterft van binnen, dan is het gewoon hoog tijd om te maken dat je wegkomt. Ik ben blij voor je, dat dat bij jou niet het geval blijkt te zijn.
Cateautje, ik weet niet wat je precies verstaat onder 'laag pitje' en onder 'contact verbreken'. Ik zit nu in een modus met mijn moeder waarbij ik blij ben als ze weer naar huis gaat, maar waarin ik wel gewoon het contact met haar kan onderhouden, de kinderen zien haar ook nog steeds graag komen ondanks haar eigenaardigheden, er is alleen geen intens contact zoals ik dat graag zou hebben met mijn kinderen als die volwassen zijn. Ze komt mss eens per drie maanden, soms eens per maand.
Je moeder is een essentieel onderdeel van jouw levensverhaal. Haar uit je leven wippen lost dat niet op, er komen steeds weer momenten waarop je de zorg van een moeder mist en het lijkt me slimmer om uit te werken of ze dat je op haar niveau ooit kan bieden dan op zo jonge leeftijd als je nu hebt de deur voorgoed dicht te trekken.
*post vele uren later dan dat ik schreef*
Ten eerste ben ik geen jonge blom meer en ten tweede is mijn moeder al 14 jaar dood. De reden waarom ik tegen TO zeg wat ik zeg is het volgende.
Een week nadat mijn moeder was overleden ik heb eerst nog de hele uitvaart verzorgt, kreeg ik ineens een huilbui, zo ernstig, dat ik niet meer kon stoppen.Na zo'n kwartier van vreselijk huilen drong het ineens tot me door waarom ik zo van streek was en dat was om het volgende. In mijn onderbewustzijn kwam de realisatie omhoog , dat waar ik ook in de wereld de hoek om zou lopen, ik zou haar nooit meer tegen kunnen komen en dat was zo'n genadeloze opluchting, dat ik er helemaal van in paniek was.
Het huilen stopte daardoor en er kwam een gevoel van schaamte over me heen, tot ik me bedacht dat ik dit niet had veroorzaakt, maar dat zij daar zelf debet aan was geweest en toen was het goed.
Het is niet mogelijk om een echt loeder van een moeder te veranderen, je zit alleen maar je eigen welzijn in de weg , als je je leven blijft geven aan zo'n vrouw, want de schade aan je ziel is op een gegeven moment niet meer te genezen.
Het zal bij jouw moeder dan wel enigszins meevallen, dat je er goed mee om kan gaan, maar als je, telkens als je mat haar wordt geconfronteerd, steeds een klein beetje afsterft van binnen, dan is het gewoon hoog tijd om te maken dat je wegkomt. Ik ben blij voor je, dat dat bij jou niet het geval blijkt te zijn.
zaterdag 12 februari 2011 om 17:06
quote:figurante schreef op 12 februari 2011 @ 13:40:
Cateautje,
Je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Morgen is die familiebijeenkomst, en daar maak ik me druk om. Ik ben al dagen bezig met mogelijke antwoorden op eventuele vragen die misschien wel gesteld zouden kunnen worden. Ik heb al best wel goeie, al zeg ik het zelf
Kijk, zij hebben er natuurlijk geen zak over te zeggen waarom ik doe wat ik doe... maar die erkenning hè!
Zeggen dat ik niet meer wil lokt uit tot overreding.
Enne, toegeven dat ik iets niet kan, da's nooit een hobby geweest.
Blijft over te zeggen dat ik het niet meer doe. Geen toelichting, geen discussie, geen mogelijkheid voor mij om bij een ander om goedkeuring te gaan bedelen.
'Gewoon' vasthouden aan mijn gevoel: ik wil dit niet meer. Punt.
Ik zal blij zijn als die bijeenkomst achter de rug is!Je hoeft niets uit te leggen. Stel gewoon dat je het niet meer aankan en dat je besluit vaststaat, dat je niet van plan bent er nog verder aan onderdoor te gaan. Wie dat niet wenst te begrijpen, heeft helaas ook niet veel in je leven te zoeken. Je hebt rust nodig en genezing, dat kan je niet bereiken als je lastig wordt gevallen doordat er steeds een beroep wordt gedaan op je geweten. Sta dat niet toe.
Cateautje,
Je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Morgen is die familiebijeenkomst, en daar maak ik me druk om. Ik ben al dagen bezig met mogelijke antwoorden op eventuele vragen die misschien wel gesteld zouden kunnen worden. Ik heb al best wel goeie, al zeg ik het zelf
Kijk, zij hebben er natuurlijk geen zak over te zeggen waarom ik doe wat ik doe... maar die erkenning hè!
Zeggen dat ik niet meer wil lokt uit tot overreding.
Enne, toegeven dat ik iets niet kan, da's nooit een hobby geweest.
Blijft over te zeggen dat ik het niet meer doe. Geen toelichting, geen discussie, geen mogelijkheid voor mij om bij een ander om goedkeuring te gaan bedelen.
'Gewoon' vasthouden aan mijn gevoel: ik wil dit niet meer. Punt.
Ik zal blij zijn als die bijeenkomst achter de rug is!Je hoeft niets uit te leggen. Stel gewoon dat je het niet meer aankan en dat je besluit vaststaat, dat je niet van plan bent er nog verder aan onderdoor te gaan. Wie dat niet wenst te begrijpen, heeft helaas ook niet veel in je leven te zoeken. Je hebt rust nodig en genezing, dat kan je niet bereiken als je lastig wordt gevallen doordat er steeds een beroep wordt gedaan op je geweten. Sta dat niet toe.
zaterdag 12 februari 2011 om 17:42
Mijn moeder heeft haar hele leven getracht in beeld te komen bij haar moeder (net als haar broer en zussen) en dat is nooit gelukt want mijn oma was ook een loeder die er van genoot haar kinderen tegen elkaar uit te spelen en hun liefde en aandacht te onthouden.
Dit spel speelde ze ook met mij en mijn zus, totdat ik er genoeg van had en het contact definitief verbrak. Mijn moeder kon dat niet, want het was tenslotte haar moeder en zij ging door met geven, geven en geven. Hoe meer ze gaf hoe minder ze kreeg, behalve een grauw en een snauw. Ze was ook bang voor de buien van mijn oma duis hield ze haar mond en slikte ze alle kritiek die ze te verduren kreeg.
Ze deed alles voor mijn oma, ze nam haar mee op vakantie, ze kocht leuke dingen voor haar en ze zorgde ervoor dat ze zelfstandig kon blijven wonen door (helaas beperkte) thuiszorg te regelen en daarnaast mantelzorger te zijn, wat ontzettend zwaar was omdat mijn oma dementerende was en totaal versmeerd raakte, maar toch nauwelijks hulp accepteerde.
Ik heb mijn moeder zien wegkwijnen onder het gebrek aan aandacht en liefde van mijn oma en niets wat wij zeiden hielp om te zorgen dat ze stopte met rennen voor mijn oma en bedelen om haar goedkeuring die ze nooit kreeg.
Dit alles is pas geëindigd met het overlijden van mijn oma en pas toen was het juk weg. De opluchting hierover was enorm bij haar en gelukkig bleef het verwachte zware gat en een schuldgevoel weg en kan ze zich nu eindelijk weer op haar eigen leven richten.
Ik vertel je dit omdat mijn moeder zonder resultaat ruim 60 jaar van haar leven achter mijn oma is aangehobbeld en ze kreeg toch nooit wat ze nodig had. Laat dit jou niet gebeuren, want je gooit een groot deel van je leven hiermee weg.
Dit spel speelde ze ook met mij en mijn zus, totdat ik er genoeg van had en het contact definitief verbrak. Mijn moeder kon dat niet, want het was tenslotte haar moeder en zij ging door met geven, geven en geven. Hoe meer ze gaf hoe minder ze kreeg, behalve een grauw en een snauw. Ze was ook bang voor de buien van mijn oma duis hield ze haar mond en slikte ze alle kritiek die ze te verduren kreeg.
Ze deed alles voor mijn oma, ze nam haar mee op vakantie, ze kocht leuke dingen voor haar en ze zorgde ervoor dat ze zelfstandig kon blijven wonen door (helaas beperkte) thuiszorg te regelen en daarnaast mantelzorger te zijn, wat ontzettend zwaar was omdat mijn oma dementerende was en totaal versmeerd raakte, maar toch nauwelijks hulp accepteerde.
Ik heb mijn moeder zien wegkwijnen onder het gebrek aan aandacht en liefde van mijn oma en niets wat wij zeiden hielp om te zorgen dat ze stopte met rennen voor mijn oma en bedelen om haar goedkeuring die ze nooit kreeg.
Dit alles is pas geëindigd met het overlijden van mijn oma en pas toen was het juk weg. De opluchting hierover was enorm bij haar en gelukkig bleef het verwachte zware gat en een schuldgevoel weg en kan ze zich nu eindelijk weer op haar eigen leven richten.
Ik vertel je dit omdat mijn moeder zonder resultaat ruim 60 jaar van haar leven achter mijn oma is aangehobbeld en ze kreeg toch nooit wat ze nodig had. Laat dit jou niet gebeuren, want je gooit een groot deel van je leven hiermee weg.
zaterdag 12 februari 2011 om 19:49
quote:mamzelle schreef op 12 februari 2011 @ 16:03:
Cateautje, ik weet niet wat je precies verstaat onder 'laag pitje' en onder 'contact verbreken'. Ik zit nu in een modus met mijn moeder waarbij ik blij ben als ze weer naar huis gaat, maar waarin ik wel gewoon het contact met haar kan onderhouden, de kinderen zien haar ook nog steeds graag komen ondanks haar eigenaardigheden, er is alleen geen intens contact zoals ik dat graag zou hebben met mijn kinderen als die volwassen zijn. Ze komt mss eens per drie maanden, soms eens per maand.
Je moeder is een essentieel onderdeel van jouw levensverhaal. Haar uit je leven wippen lost dat niet op, er komen steeds weer momenten waarop je de zorg van een moeder mist en het lijkt me slimmer om uit te werken of ze dat je op haar niveau ooit kan bieden dan op zo jonge leeftijd als je nu hebt de deur voorgoed dicht te trekken.
*post vele uren later dan dat ik schreef*
mamazelle, je schrijft over eigenaardigheden en dat is inderdaad niet echt een reden om contact te verbreken.
Maar als er meer speelt dan slechts eigenaardigheden, dan wordt een een ander verhaal.
Cateautje, ik weet niet wat je precies verstaat onder 'laag pitje' en onder 'contact verbreken'. Ik zit nu in een modus met mijn moeder waarbij ik blij ben als ze weer naar huis gaat, maar waarin ik wel gewoon het contact met haar kan onderhouden, de kinderen zien haar ook nog steeds graag komen ondanks haar eigenaardigheden, er is alleen geen intens contact zoals ik dat graag zou hebben met mijn kinderen als die volwassen zijn. Ze komt mss eens per drie maanden, soms eens per maand.
Je moeder is een essentieel onderdeel van jouw levensverhaal. Haar uit je leven wippen lost dat niet op, er komen steeds weer momenten waarop je de zorg van een moeder mist en het lijkt me slimmer om uit te werken of ze dat je op haar niveau ooit kan bieden dan op zo jonge leeftijd als je nu hebt de deur voorgoed dicht te trekken.
*post vele uren later dan dat ik schreef*
mamazelle, je schrijft over eigenaardigheden en dat is inderdaad niet echt een reden om contact te verbreken.
Maar als er meer speelt dan slechts eigenaardigheden, dan wordt een een ander verhaal.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zondag 13 februari 2011 om 00:22
Het is me uit de posts van Figurante nog steeds niet duidelijk of ze een loeder heeft, of vooral heel veel pijn van een niet-affectieve moeder. Of de moeder haar dus actief pijn doet of passief door er niet te zijn. Onder die onduidelijkheid meen ik te mogen adviseren om een klein deurtje open te houden, waarbij het aan Figurante is om dat al dan niet te doen.
Ik schrijf over eigenaardigheden als ik het over mijn moeder heb, wat in feite een bagatelle is. Ook ik mis het vanzelfsprekende gevoel om bij mijn moeder troost te kunnen vinden of steun. Ze is hééél apart. Meer dan een dag samen betekent een (onuitgesproken) conflict, één dag samen betekent dat ik me op de vlakte moet houden en daarna moet zorgen dat ik mijn energie weer herlaad. Mijn kinderen vinden haar een leuke oma omdat ze weet hoe ze met kinderen om kan gaan, maar ook een draak omdat ze veel te snel klaar staat met veel te veel kritiek.
Het enige houvast dat ik heb is dat ze het wel goed bedoelde, en bedoelt, allemaal.
Ik heb geen idee wat ik ga voelen als ze er niet meer is. Zie wel op tegen de tijd waarin ze hulpbehoevend zal zijn. En soms zou ik ook wel de deur willen dichtgooien, maar dat is dan de makkelijke weg. En daarmee maak je toch het gemis van een moeder niet goed.
Ik schrijf over eigenaardigheden als ik het over mijn moeder heb, wat in feite een bagatelle is. Ook ik mis het vanzelfsprekende gevoel om bij mijn moeder troost te kunnen vinden of steun. Ze is hééél apart. Meer dan een dag samen betekent een (onuitgesproken) conflict, één dag samen betekent dat ik me op de vlakte moet houden en daarna moet zorgen dat ik mijn energie weer herlaad. Mijn kinderen vinden haar een leuke oma omdat ze weet hoe ze met kinderen om kan gaan, maar ook een draak omdat ze veel te snel klaar staat met veel te veel kritiek.
Het enige houvast dat ik heb is dat ze het wel goed bedoelde, en bedoelt, allemaal.
Ik heb geen idee wat ik ga voelen als ze er niet meer is. Zie wel op tegen de tijd waarin ze hulpbehoevend zal zijn. En soms zou ik ook wel de deur willen dichtgooien, maar dat is dan de makkelijke weg. En daarmee maak je toch het gemis van een moeder niet goed.
zondag 13 februari 2011 om 16:15
Hoi,
De familiebijeenkomst is achter de rug, en geheel tegen alle verwachtingen in werd er geen druk op mij gelegd. Hoezee! Het is toch heel wat prettiger dat je grenzen gewoon gerespecteerd worden, dan dat je elk paaltje af moet pissen, excusez mes mots.
Voorlopig is de strategie 'moederpauze', kunnen we er allemaal even aan wennen dat ik Gekke Henkie niet meer ben.
Of mijn moeder een loeder is... ze verweet me vroeger wel dat ík dat was. Nu ik volwassen ben denk ik dat het vooral onvermogen is. En dat kan behoorlijk loederig overkomen. Ben je een hele week elke dag voor haar bezig geweest, krijg je te horen dat je wel een beetje te dik bent. Of dat je haar niet goed zit. Heel vriendelijk komt dat niet over
De familiebijeenkomst is achter de rug, en geheel tegen alle verwachtingen in werd er geen druk op mij gelegd. Hoezee! Het is toch heel wat prettiger dat je grenzen gewoon gerespecteerd worden, dan dat je elk paaltje af moet pissen, excusez mes mots.
Voorlopig is de strategie 'moederpauze', kunnen we er allemaal even aan wennen dat ik Gekke Henkie niet meer ben.
Of mijn moeder een loeder is... ze verweet me vroeger wel dat ík dat was. Nu ik volwassen ben denk ik dat het vooral onvermogen is. En dat kan behoorlijk loederig overkomen. Ben je een hele week elke dag voor haar bezig geweest, krijg je te horen dat je wel een beetje te dik bent. Of dat je haar niet goed zit. Heel vriendelijk komt dat niet over
zondag 13 februari 2011 om 21:43
dinsdag 15 februari 2011 om 13:00
Goed gedaan meid!
Ik leef nu al 2 jaar met een moederpauze (en sporadisch 1x in het half jaar contact) en al deed dat in het begin ook ontzettend veel pijn (voelde toch een beetje als falen) nu voel ik me beter. En als ik haar spraak en ze maakt een rotopmerking dan kan ik dat nu veel makkelijker naast me neerleggen.
Ik hoop dat jij over een tijdje ook zo ver bent, en tot die tijd wens ik je alle warmte, geluk en succes toe die je nodig hebt.
Ik leef nu al 2 jaar met een moederpauze (en sporadisch 1x in het half jaar contact) en al deed dat in het begin ook ontzettend veel pijn (voelde toch een beetje als falen) nu voel ik me beter. En als ik haar spraak en ze maakt een rotopmerking dan kan ik dat nu veel makkelijker naast me neerleggen.
Ik hoop dat jij over een tijdje ook zo ver bent, en tot die tijd wens ik je alle warmte, geluk en succes toe die je nodig hebt.
dinsdag 15 februari 2011 om 21:38
Hoi,
Als dit een stoppen-met-roken forum was geweest, had ik nu iets moeten bekennen...
Ik heb moeders gebeld. Niet voor social talk, maar ik heb een hoop kosten gemaakt voor die katten van haar en zit al een week op vergoeding te wachten. In plaats van het te laten zitten (waardoor met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een ontzettend boze bui om haar nalatigheid) heb ik gebeld om haar nogmaals te herinneren.
Zo is het: telkens kiezen tussen twee kwaden, en hopen dat je de goeie kiest!
Een les is het wel: geen gunsten meer verlenen.
Die zet ik erbij op het lijstje.
Op zich is het feit dat vriendlief bijna verzuipt in zijn eigen tranen en snot omdat ie allergisch blijkt voor moeders katten (psychisch? van die van onszelf heeft hij geen last, haha!) ergens ook wel een goeie reden...
Als dit een stoppen-met-roken forum was geweest, had ik nu iets moeten bekennen...
Ik heb moeders gebeld. Niet voor social talk, maar ik heb een hoop kosten gemaakt voor die katten van haar en zit al een week op vergoeding te wachten. In plaats van het te laten zitten (waardoor met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een ontzettend boze bui om haar nalatigheid) heb ik gebeld om haar nogmaals te herinneren.
Zo is het: telkens kiezen tussen twee kwaden, en hopen dat je de goeie kiest!
Een les is het wel: geen gunsten meer verlenen.
Die zet ik erbij op het lijstje.
Op zich is het feit dat vriendlief bijna verzuipt in zijn eigen tranen en snot omdat ie allergisch blijkt voor moeders katten (psychisch? van die van onszelf heeft hij geen last, haha!) ergens ook wel een goeie reden...
dinsdag 15 februari 2011 om 21:41
quote:mamzelle schreef op 13 februari 2011 @ 21:43:
Dat klinkt inderdaad wel redelijk als afkammen. Mocht de moederpauze ooit tot een eind komen dan kun je haar wel vriendelijk verzoeken om dit soort opmerkingen voor zich te houden. Of heb je dat allang geprobeerd en werkt dat niet?
Geniet van je welverdiende rust.
Ach, afkammen... ze zegt het wel heel vriendelijk hoor, haha!
Vriendelijk verzoeken werkte niet Verbieden trouwens ook niet
Maar genieten doe ik!
Dat klinkt inderdaad wel redelijk als afkammen. Mocht de moederpauze ooit tot een eind komen dan kun je haar wel vriendelijk verzoeken om dit soort opmerkingen voor zich te houden. Of heb je dat allang geprobeerd en werkt dat niet?
Geniet van je welverdiende rust.
Ach, afkammen... ze zegt het wel heel vriendelijk hoor, haha!
Vriendelijk verzoeken werkte niet Verbieden trouwens ook niet
Maar genieten doe ik!
