Psyche
alle pijlers
Contact moeder verbreken - hoe?
zaterdag 12 februari 2011 om 10:19
Hallo,
Toen ik klein was was ze niet in me geïnteresseerd, als puber moest ze me niet, in mijn adolescentie heeft ze nooit naar me omgekeken, en als volwassene wil ze mij ook niet kennen. Mijn moeder weet niet wie ik ben en doet daar ook geen moeite voor. Al ruim 25 jaar wil ik niets liever dan dat ze eens vraagt hoe het met mij is. Daar heb ik ontzettend veel moeite voor gedaan. Ik ervaar geen enkel respect van haar voor mij en dat is nooit anders geweest. Het afgelopen jaar is gebleken dat ze een alcoholverslaving heeft ontwikkeld. Ik heb me er op toegelegd dat ze hulp zou krijgen. Het afgelopen jaar heb ik mij daar volledig op gericht en het is gelukt. Ik heb contacten met GGZ en verslavingszorg gelegd, financiële ondersteuning geregeld, haar familie gemobiliseerd zodat ze een netwerk heeft. Ik heb gepraat als brugman en nu zit ze vrijwillig op een gesloten afdeling voor detox en diagnose. Ik heb haar vier katten in huis. En ik ben gesloopt. Ik kan dit niet langer en ik wil dit niet langer. Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht. De enige oplossing die ik zie, is te accepteren dat ik 'gewond' ben en mezelf tijd gunnen die wond te laten helen. Contact met haar houden is dan uitgesloten. Ik moet het contact dus verbreken, maar hoe? Heeft iemand hier ervaring mee?
Toen ik klein was was ze niet in me geïnteresseerd, als puber moest ze me niet, in mijn adolescentie heeft ze nooit naar me omgekeken, en als volwassene wil ze mij ook niet kennen. Mijn moeder weet niet wie ik ben en doet daar ook geen moeite voor. Al ruim 25 jaar wil ik niets liever dan dat ze eens vraagt hoe het met mij is. Daar heb ik ontzettend veel moeite voor gedaan. Ik ervaar geen enkel respect van haar voor mij en dat is nooit anders geweest. Het afgelopen jaar is gebleken dat ze een alcoholverslaving heeft ontwikkeld. Ik heb me er op toegelegd dat ze hulp zou krijgen. Het afgelopen jaar heb ik mij daar volledig op gericht en het is gelukt. Ik heb contacten met GGZ en verslavingszorg gelegd, financiële ondersteuning geregeld, haar familie gemobiliseerd zodat ze een netwerk heeft. Ik heb gepraat als brugman en nu zit ze vrijwillig op een gesloten afdeling voor detox en diagnose. Ik heb haar vier katten in huis. En ik ben gesloopt. Ik kan dit niet langer en ik wil dit niet langer. Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht. De enige oplossing die ik zie, is te accepteren dat ik 'gewond' ben en mezelf tijd gunnen die wond te laten helen. Contact met haar houden is dan uitgesloten. Ik moet het contact dus verbreken, maar hoe? Heeft iemand hier ervaring mee?
dinsdag 11 november 2014 om 14:15
Hai, ben nieuw hier.
Toevallig net in viva 46/47 heel artikel gelezen over moeilijk contact met familie.
Ik heb ruzie met m'n moeder door haar alcoholmisbruik en nu ook met mijn zus, die haar de hand boven 't hoofd houdt..... Ik weet niet meer hoe ik hier mee om moet gaan en denk er hard over om 't contact met allebei te verbreken. M'n vader is al wat jaartjes geleden gestorven, zus woont in buitenland, en met m'n moeder kan ik 't niet meer aan. Het is eigenlijk te lang om op te schrijven maar nu ben ik 't eventjes kwijt. Voor wie 't leest, bedankt....
Toevallig net in viva 46/47 heel artikel gelezen over moeilijk contact met familie.
Ik heb ruzie met m'n moeder door haar alcoholmisbruik en nu ook met mijn zus, die haar de hand boven 't hoofd houdt..... Ik weet niet meer hoe ik hier mee om moet gaan en denk er hard over om 't contact met allebei te verbreken. M'n vader is al wat jaartjes geleden gestorven, zus woont in buitenland, en met m'n moeder kan ik 't niet meer aan. Het is eigenlijk te lang om op te schrijven maar nu ben ik 't eventjes kwijt. Voor wie 't leest, bedankt....
Heb ik niet...
dinsdag 11 november 2014 om 14:50
quote:figurante schreef op 13 februari 2011 @ 16:15:
Hoi,
De familiebijeenkomst is achter de rug, en geheel tegen alle verwachtingen in werd er geen druk op mij gelegd. Hoezee! Het is toch heel wat prettiger dat je grenzen gewoon gerespecteerd worden, dan dat je elk paaltje af moet pissen, excusez mes mots.
Voorlopig is de strategie 'moederpauze', kunnen we er allemaal even aan wennen dat ik Gekke Henkie niet meer ben.
Of mijn moeder een loeder is... ze verweet me vroeger wel dat ík dat was. Nu ik volwassen ben denk ik dat het vooral onvermogen is. En dat kan behoorlijk loederig overkomen. Ben je een hele week elke dag voor haar bezig geweest, krijg je te horen dat je wel een beetje te Jawel.Ik weet heel erg goed hoe moeilijk het is om je ouder(s) achter je te laten, maar je bent het jezelf wel verplicht. Je bent niet op de wereld gezet om te creperen en je bent al helemaal niet op de wereld gezet om jezelf geestelijk tot iets om te bouwen wat je niet bent om het een ander naar de zin te maken. Je hebt het geprobeerd, talloze malen, om alleen maar een beetje aardigheid van je moeder te krijgen en het zit er nou eenmaal niet in. Je kan er dan ook gevoeglijk vanuit gaan , dat dat ook niet gaat gebeuren.
Jij hebt de taak om iets van je leven te maken en je geluk te vinden, het is dus aan jou ,om iedereen achter je te laten die dat in de weg staat. Je moet ook helen en daar kunnen nog jaren overheen gaan , eer je je een beetje prettig voelt, want alles wat je hebt meegekregen in je opvoeding , blijft nog lang aan je knagen, ik weet daar alles van.
Zeg het gewoon tegen je moeder. Ik heb geprobeerd een goede dochter voor je te zijn, maar je wilt nu eenmaal niet, dus is het nu tijd om je los te laten, zodat ik mijn eigen leven kan gaan leiden.
De kans is groot dat zij de schuld bij jou legt , maar daar moet je je maar niet teveel van aantrekken, want zij ziet haar eigen aandeel niet en dat is niet duidelijk te maken ook.
Dan het schuldgevoel.Wijs dat resoluut van de hand, want je hebt niets om je schuldig over te voelen, het enige waar je schuldig aan bent , is dat je het jezelf aan laat blijven doen en dat moet afgelopen zijn.
Kijk, je moeder is ook maar gewoon dat meisje dat niet weet hoe ze haar leven in heeft moeten richten en is blijkbaar niet in staat geweest om lief te hebben. Zij was niet ineens de wijze volwassen vrouw, toen ze jou kreeg en ze heeft er ook niets aan gedaan om die wijze volwassen vrouw te worden. Dat is aan haar, dat is haar probleem en dat MAG jouw probleem niet zijn.
Wees er klaar mee, besluit dat voor jezelf en ga helen, daar heb ja lang genoeg de tijd voor nodig en daar kan je geen sabotage bij gebruiken, anders ben je straks verziekt voor de rest van je leven en dat kan niet de bedoeling zijn.
Jij hebt het recht om gelukkig te zijn en de plicht om dat geluk voor jezelf te zoeken.
Succes en sterkte, laat je niet verblinden door verwijten en zielige verhalen, want dat slaat nergens op en daar is niemand mee gediend. bent. Of dat je haar niet goed zit. Heel vriendelijk komt dat niet over
Hoi,
De familiebijeenkomst is achter de rug, en geheel tegen alle verwachtingen in werd er geen druk op mij gelegd. Hoezee! Het is toch heel wat prettiger dat je grenzen gewoon gerespecteerd worden, dan dat je elk paaltje af moet pissen, excusez mes mots.
Voorlopig is de strategie 'moederpauze', kunnen we er allemaal even aan wennen dat ik Gekke Henkie niet meer ben.
Of mijn moeder een loeder is... ze verweet me vroeger wel dat ík dat was. Nu ik volwassen ben denk ik dat het vooral onvermogen is. En dat kan behoorlijk loederig overkomen. Ben je een hele week elke dag voor haar bezig geweest, krijg je te horen dat je wel een beetje te Jawel.Ik weet heel erg goed hoe moeilijk het is om je ouder(s) achter je te laten, maar je bent het jezelf wel verplicht. Je bent niet op de wereld gezet om te creperen en je bent al helemaal niet op de wereld gezet om jezelf geestelijk tot iets om te bouwen wat je niet bent om het een ander naar de zin te maken. Je hebt het geprobeerd, talloze malen, om alleen maar een beetje aardigheid van je moeder te krijgen en het zit er nou eenmaal niet in. Je kan er dan ook gevoeglijk vanuit gaan , dat dat ook niet gaat gebeuren.
Jij hebt de taak om iets van je leven te maken en je geluk te vinden, het is dus aan jou ,om iedereen achter je te laten die dat in de weg staat. Je moet ook helen en daar kunnen nog jaren overheen gaan , eer je je een beetje prettig voelt, want alles wat je hebt meegekregen in je opvoeding , blijft nog lang aan je knagen, ik weet daar alles van.
Zeg het gewoon tegen je moeder. Ik heb geprobeerd een goede dochter voor je te zijn, maar je wilt nu eenmaal niet, dus is het nu tijd om je los te laten, zodat ik mijn eigen leven kan gaan leiden.
De kans is groot dat zij de schuld bij jou legt , maar daar moet je je maar niet teveel van aantrekken, want zij ziet haar eigen aandeel niet en dat is niet duidelijk te maken ook.
Dan het schuldgevoel.Wijs dat resoluut van de hand, want je hebt niets om je schuldig over te voelen, het enige waar je schuldig aan bent , is dat je het jezelf aan laat blijven doen en dat moet afgelopen zijn.
Kijk, je moeder is ook maar gewoon dat meisje dat niet weet hoe ze haar leven in heeft moeten richten en is blijkbaar niet in staat geweest om lief te hebben. Zij was niet ineens de wijze volwassen vrouw, toen ze jou kreeg en ze heeft er ook niets aan gedaan om die wijze volwassen vrouw te worden. Dat is aan haar, dat is haar probleem en dat MAG jouw probleem niet zijn.
Wees er klaar mee, besluit dat voor jezelf en ga helen, daar heb ja lang genoeg de tijd voor nodig en daar kan je geen sabotage bij gebruiken, anders ben je straks verziekt voor de rest van je leven en dat kan niet de bedoeling zijn.
Jij hebt het recht om gelukkig te zijn en de plicht om dat geluk voor jezelf te zoeken.
Succes en sterkte, laat je niet verblinden door verwijten en zielige verhalen, want dat slaat nergens op en daar is niemand mee gediend. bent. Of dat je haar niet goed zit. Heel vriendelijk komt dat niet over
Heb ik niet...
