Kinderen
alle pijlers
Kindertwijfeltopic
woensdag 16 februari 2011 om 14:21
Ik lees al een tijdje mee op het vivaforum en de laatste tijd steeds meer bij 'kinderen'. Deze zomer wordt ik 29 en van mezelf moet ik gaan beslissen of ik 'aan de kinderen wil' of niet. Ik heb de keuze lang genoeg uitgesteld. Er zijn vast meer tijfelaars en aangezien ik niet echt een twijfeltopic kon vinden, bij deze !
Alvast over mij: Ik heb nooit een sterk moeder gevoel gehad. Niet veel van mijn/onze vrienden/kennissen hebben kinderen en als ik ze met die kinderen zie denk ik niet meteen 'dat wil ik ook'. Ook bij het lezen van de verhalen op het forum wordt ik niet warm van binnen. Leuk om te lezen hoe enthousiast iedereen is maar ik heb nog niets gelezen waardoor ik dacht'ja ik wil het wel' of 'nee ik wil het niet'.
Zowel ik als mijn vriend (4 jaar relatie) hebben veel hobbys en interesses. We zijn nu bezig met het verbouwen van ons huis, we hebben een grote tuin waar we veel tijd in steken. Genoeg om ons, ook in de toekomst, bezig te houden. Als we het hebben over de toekomst, gaat het altijd over 'leuke projectjes' die we nog willen gaan doen, schuur bouwen, fruitbomen planten etc. nooit over kinderen.
Verder ben ik niet zo van de praktische bezwaren, ik ben optimisch en vind dat overal wel een oplossing voor te vinden is dus die argumenten gaan voor mij niet op.
Als ik voors- en tegens die voor mij gelden op een rij zet kom ik eerder uit bij 'niet' dan bij 'wel'. Waarom dan zo aan het twijfelen, durf ik de beslissing 'niet' niet te nemen of wil ik misschien stiekem toch maar durf ik dat niet onder ogen te zien? Mijn vriend is niet erg enthousiast over het idee van kinderen. Maar dat moet los staan van mijn beslissing. Ik wil eerst bedenken wat ik echt wil, en dan moeten we er nog samen uitkomen.
Nog één stukje info, ben altijd wel van het twijfelen bij grote beslissingen, en ben een relatief laat bloeier, pas rond 24 aan de vriendjes begonnen bijvoorbeeld, dus wie weet wil ik pas over 3 jaar opeens heel erg kinderen.
Maar los van mijn overpeinzingen: waar worstelen jullie mee, waarom twijfel jij, hoe ga jij beslissen, wat zijn voor jou belangrijke argumenten. Misschien kunnen wel elkaar helpen met de keuze.
Alvast over mij: Ik heb nooit een sterk moeder gevoel gehad. Niet veel van mijn/onze vrienden/kennissen hebben kinderen en als ik ze met die kinderen zie denk ik niet meteen 'dat wil ik ook'. Ook bij het lezen van de verhalen op het forum wordt ik niet warm van binnen. Leuk om te lezen hoe enthousiast iedereen is maar ik heb nog niets gelezen waardoor ik dacht'ja ik wil het wel' of 'nee ik wil het niet'.
Zowel ik als mijn vriend (4 jaar relatie) hebben veel hobbys en interesses. We zijn nu bezig met het verbouwen van ons huis, we hebben een grote tuin waar we veel tijd in steken. Genoeg om ons, ook in de toekomst, bezig te houden. Als we het hebben over de toekomst, gaat het altijd over 'leuke projectjes' die we nog willen gaan doen, schuur bouwen, fruitbomen planten etc. nooit over kinderen.
Verder ben ik niet zo van de praktische bezwaren, ik ben optimisch en vind dat overal wel een oplossing voor te vinden is dus die argumenten gaan voor mij niet op.
Als ik voors- en tegens die voor mij gelden op een rij zet kom ik eerder uit bij 'niet' dan bij 'wel'. Waarom dan zo aan het twijfelen, durf ik de beslissing 'niet' niet te nemen of wil ik misschien stiekem toch maar durf ik dat niet onder ogen te zien? Mijn vriend is niet erg enthousiast over het idee van kinderen. Maar dat moet los staan van mijn beslissing. Ik wil eerst bedenken wat ik echt wil, en dan moeten we er nog samen uitkomen.
Nog één stukje info, ben altijd wel van het twijfelen bij grote beslissingen, en ben een relatief laat bloeier, pas rond 24 aan de vriendjes begonnen bijvoorbeeld, dus wie weet wil ik pas over 3 jaar opeens heel erg kinderen.
Maar los van mijn overpeinzingen: waar worstelen jullie mee, waarom twijfel jij, hoe ga jij beslissen, wat zijn voor jou belangrijke argumenten. Misschien kunnen wel elkaar helpen met de keuze.
woensdag 16 februari 2011 om 14:38
Stel dat je besluit wel kinderen te willen, wil je ze dan ook direct? Zo nee, dan vind ik AJ's oplossing wel een heel goede.
Ik kreeg mijn eerste kind ook pas op mijn 30e en mijn tweede op mijn 33e.
Het is, als het goed is, niet zo dat het na je 30e niet meer kan of zo. Neem de tijd voor je beslissing.
Ik kreeg mijn eerste kind ook pas op mijn 30e en mijn tweede op mijn 33e.
Het is, als het goed is, niet zo dat het na je 30e niet meer kan of zo. Neem de tijd voor je beslissing.
woensdag 16 februari 2011 om 14:43
woensdag 16 februari 2011 om 14:44
Het is een beetje alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik ben alleen iets ouder dan jij en heb inmiddels wel een hele stapel kinderen om me heen.
Heb ook nooit een wens gehad en heb die eigenlijk nog steeds niet. Ik heb dus nu voor mezelf besloten (en samen met vriend overigens) dat ik in ieder geval NU geen kinderen wil. En dat de kans vrij groot is dat ze er nooit komen. Maar dat dat over een jaar of 2, 3 (of misschien wel nog langer) kan veranderen.
En inderdaad...misschien is het uitstel van executie en ben ik ooit te laat.
Maar als ik mij probeer voor te stellen hoe mijn leven er later uitziet, dan zie ik daar eerder geen kinderen in dan wel.
Soms zou ik wel eens willen dat iemand de beslissing voor me kon nemen en echt 100% kon zeggen dat het goed was om te besluiten ze niet te willen. Maar zo werkt het niet.
Heb ooit hier op het forum gelezen van iemand die zei dat je beter spijt kon hebben van geen kinderen dan van wel kinderen. En eigenlijk vind ik dat een hele mooie en goede uitspraak.
Waarom vind je dat je dit nu moet beslissen dan?
Heb ook nooit een wens gehad en heb die eigenlijk nog steeds niet. Ik heb dus nu voor mezelf besloten (en samen met vriend overigens) dat ik in ieder geval NU geen kinderen wil. En dat de kans vrij groot is dat ze er nooit komen. Maar dat dat over een jaar of 2, 3 (of misschien wel nog langer) kan veranderen.
En inderdaad...misschien is het uitstel van executie en ben ik ooit te laat.
Maar als ik mij probeer voor te stellen hoe mijn leven er later uitziet, dan zie ik daar eerder geen kinderen in dan wel.
Soms zou ik wel eens willen dat iemand de beslissing voor me kon nemen en echt 100% kon zeggen dat het goed was om te besluiten ze niet te willen. Maar zo werkt het niet.
Heb ooit hier op het forum gelezen van iemand die zei dat je beter spijt kon hebben van geen kinderen dan van wel kinderen. En eigenlijk vind ik dat een hele mooie en goede uitspraak.
Waarom vind je dat je dit nu moet beslissen dan?
woensdag 16 februari 2011 om 15:00
Hoi Vivaehv,
Ik begrijp je twijfel heel erg goed.
Wij hebben de beslissing al genomen en ben inmiddels 26 weken zwanger van mijn eerste kindje.
De beslissing is genomen door een bijna zakelijke overweging. Ik wilde ooit wel kinderen maar zag/zie mezelf ook niet als moeder.
Voor mij kwam 'ooit' steeds dichterbij (ben nu 33) en wilde niet dat ik te laat zou zijn en achteraf spijt zou krijgen.
Wij hebben toen vooral alle dingen op een rijtje gezet die wij héél belangrijk vinden en of die nog zouden kunnen met een kindje.
Wij vinden het bijvoorbeeld heel belangrijk om zeer regelmatig een weekendje we te kunnen of flink te kunnen stappen met z'n tweeën.
We hebben dus ook echt gekeken of we oppas zouden kunnen regelen als we een kleine zouden hebben.
(hebben inmiddels aan het einde van mijn verlof al een weekend weg geboekt met z'n tweeën)
Verder wil ik mijn carrière niet in gevaar brengen dus hebben we qua werk ook heel zakelijk gekeken wat voor ons beide mogelijk is.
Wij hebben vooral de nadruk gelegd op alles wat niet hoeft te veranderen als je ouders wordt.
Natuurlijk weet ik ook dat ons leven nooit meer hetzelfde zal zijn als voor de geboorte van ons kindje maar het maakt wel uit hoe je daar mee omgaat.
Ik ben echt heel blij met mijn zwangerschap en ben heel blij dat het voor ons is weggelegd een kindje te krijgen maar die enorme roze wolk en al dat zwangerschapsgeneuzel dat is niet voor mij weggelegd, daar ben ik veel te nuchter voor
Ik vind het erg belangrijk dat ik vrouw blijf en niet verander in alleen moeder.
Klinkt nu misschien allemaal heel kil maar zo hebben wij wel de beslissing genomen er voor te gaan.
Ik begrijp je twijfel heel erg goed.
Wij hebben de beslissing al genomen en ben inmiddels 26 weken zwanger van mijn eerste kindje.
De beslissing is genomen door een bijna zakelijke overweging. Ik wilde ooit wel kinderen maar zag/zie mezelf ook niet als moeder.
Voor mij kwam 'ooit' steeds dichterbij (ben nu 33) en wilde niet dat ik te laat zou zijn en achteraf spijt zou krijgen.
Wij hebben toen vooral alle dingen op een rijtje gezet die wij héél belangrijk vinden en of die nog zouden kunnen met een kindje.
Wij vinden het bijvoorbeeld heel belangrijk om zeer regelmatig een weekendje we te kunnen of flink te kunnen stappen met z'n tweeën.
We hebben dus ook echt gekeken of we oppas zouden kunnen regelen als we een kleine zouden hebben.
(hebben inmiddels aan het einde van mijn verlof al een weekend weg geboekt met z'n tweeën)
Verder wil ik mijn carrière niet in gevaar brengen dus hebben we qua werk ook heel zakelijk gekeken wat voor ons beide mogelijk is.
Wij hebben vooral de nadruk gelegd op alles wat niet hoeft te veranderen als je ouders wordt.
Natuurlijk weet ik ook dat ons leven nooit meer hetzelfde zal zijn als voor de geboorte van ons kindje maar het maakt wel uit hoe je daar mee omgaat.
Ik ben echt heel blij met mijn zwangerschap en ben heel blij dat het voor ons is weggelegd een kindje te krijgen maar die enorme roze wolk en al dat zwangerschapsgeneuzel dat is niet voor mij weggelegd, daar ben ik veel te nuchter voor
Ik vind het erg belangrijk dat ik vrouw blijf en niet verander in alleen moeder.
Klinkt nu misschien allemaal heel kil maar zo hebben wij wel de beslissing genomen er voor te gaan.
woensdag 16 februari 2011 om 15:08
Hier ook een ervaring. Op mijn 29e was ik er echt nog niet aan toe, sterker nog, ik had bijna een hekel aan kinderen. Wist ook niet of het er ooit van zou komen. En toen was ik ineens 34 en had mijn broertje zijn eerste kindje gekregen. Ik was om.
Nu ben ik 37 en heb 2 kinderen, nooit spijt gehad hiervan. Je moet je wel realiseren denk ik dat het zeker geen roze wolk is. Het is pittig, zwaar, maar tegelijk ook heel leuk.
Aan de andere kant: ik weet niet of ik niet gelukkig zou zijn geweest zonder kinderen.
Maar waarom moet je van jezelf nu de beslissing nemen? Als je die nu niet kan nemen, neem hem dan niet zou ik zeggen
Nu ben ik 37 en heb 2 kinderen, nooit spijt gehad hiervan. Je moet je wel realiseren denk ik dat het zeker geen roze wolk is. Het is pittig, zwaar, maar tegelijk ook heel leuk.
Aan de andere kant: ik weet niet of ik niet gelukkig zou zijn geweest zonder kinderen.
Maar waarom moet je van jezelf nu de beslissing nemen? Als je die nu niet kan nemen, neem hem dan niet zou ik zeggen
woensdag 16 februari 2011 om 15:12
Ik lees mee, ben ook in twijfelmodus. Ik ben nu 29 en mijn vriend is al helemaal om, hij wil niets liever dan zo snel mogelijk vader worden.
Mij lijken kinderen 'wel leuk' maar dolenthousiast ben ik zeker niet. Ik ben bang dat mijn werk er heel erg onder gaat lijden (ben ZZP'er) en als ik aan smerige luiers en snottebellen denk heb ik zoiets van
Al kan ik me wel voorstellen dat je er heel veel voor terugkrijgt, als je ze eenmaal hebt.
Mij lijken kinderen 'wel leuk' maar dolenthousiast ben ik zeker niet. Ik ben bang dat mijn werk er heel erg onder gaat lijden (ben ZZP'er) en als ik aan smerige luiers en snottebellen denk heb ik zoiets van
Al kan ik me wel voorstellen dat je er heel veel voor terugkrijgt, als je ze eenmaal hebt.
woensdag 16 februari 2011 om 15:20
quote:Visje28 schreef op 16 februari 2011 @ 14:38:
Stel dat je besluit wel kinderen te willen, wil je ze dan ook direct? Zo nee, dan vind ik AJ's oplossing wel een heel goede.
Ik kreeg mijn eerste kind ook pas op mijn 30e en mijn tweede op mijn 33e.
Het is, als het goed is, niet zo dat het na je 30e niet meer kan of zo. Neem de tijd voor je beslissing.Ze is nu bijna 29. Ik zou dat zelf wel een moment vinden om te willen weten of je het wel of niet wil. Jij zegt: ik kreeg mijn eerste kind 'pas' op mijn 30e. Als TO dat ook wil, dan duurt dat toch ook weer niet zo gek lang meer..
Stel dat je besluit wel kinderen te willen, wil je ze dan ook direct? Zo nee, dan vind ik AJ's oplossing wel een heel goede.
Ik kreeg mijn eerste kind ook pas op mijn 30e en mijn tweede op mijn 33e.
Het is, als het goed is, niet zo dat het na je 30e niet meer kan of zo. Neem de tijd voor je beslissing.Ze is nu bijna 29. Ik zou dat zelf wel een moment vinden om te willen weten of je het wel of niet wil. Jij zegt: ik kreeg mijn eerste kind 'pas' op mijn 30e. Als TO dat ook wil, dan duurt dat toch ook weer niet zo gek lang meer..
woensdag 16 februari 2011 om 15:49
Wat een hoop reacties al! En wat een fijne reacties. Ben echt blij met deze input. Heb het er natuurlijk ook met vriendinnen over gehad maar die hadden er allemaal een uitgesproken mening over: of heel erg voor of heel erg tegen en tsja daar kwam ik als twijfelaar niet verder mee. En nu herkenning hoezee!
@ nu beslissen. Het hoeft niet op stel en sprong maar ja hoe lang wil je zoiets nog uitstellen. Ooit is inderdaad dichtbij. En als ik kinderen wil dan liever nu dan later, puur biologisch gezien.
@ingapinga 'wacht nog even af' is bij uitstek iets voor mij, maar ja ooit moet je de knoop doorhakken. Ik kan nog met gemak 4 jaar doortwijfelen dan beslissen dat ik het wil, 1.5 jaar proberen (hoe ouder hoe meer kans op 'problemen) en dan op mijn 35e mijn eerste maar ja dan liever eerder. Komt ook nog bij dat mijn vriend 37 is. Dat is biologisch natuurlijk geen probleem, maar toch....pfff
@woordenaar, ja da's een beetje de andere kant, jij zal er als moeder echt wel wat voor in moeten leveren en heb je dat er voor over? Van de andere kant luiers heb je hooguit een paar jaar dus misschien is het dan te overzien? en als ze naar de basisschool gaan heb je meer tijd voor je werk.
@christina, heerlijk dat soort rationele overwegingen, daar ben ik ook helemaal van oh en gefeliciteerd met je beslissing en je zwangerschap.
@mittens, wijze woorden inderdaad, zeker als je ziet hoe slecht er voor sommige kinderen wordt gezorgd. Ik wil echter de beslissing niet uitstellen. Het blijft dan zo in mijn achterhoofd zitten + mijn vriend en ik moeten er samen ook nog uit komen, en wat dan als ik over 3 jaar wel wil en hij niet
@kittepit, nog geen kinderen bij broer en zusje, ook nog lang niet in het vooruitzicht aangezien ze allebei geen relatie hebben, misschien dat dat inderdaad zou schelen bij de beslissing.
@ nu beslissen. Het hoeft niet op stel en sprong maar ja hoe lang wil je zoiets nog uitstellen. Ooit is inderdaad dichtbij. En als ik kinderen wil dan liever nu dan later, puur biologisch gezien.
@ingapinga 'wacht nog even af' is bij uitstek iets voor mij, maar ja ooit moet je de knoop doorhakken. Ik kan nog met gemak 4 jaar doortwijfelen dan beslissen dat ik het wil, 1.5 jaar proberen (hoe ouder hoe meer kans op 'problemen) en dan op mijn 35e mijn eerste maar ja dan liever eerder. Komt ook nog bij dat mijn vriend 37 is. Dat is biologisch natuurlijk geen probleem, maar toch....pfff
@woordenaar, ja da's een beetje de andere kant, jij zal er als moeder echt wel wat voor in moeten leveren en heb je dat er voor over? Van de andere kant luiers heb je hooguit een paar jaar dus misschien is het dan te overzien? en als ze naar de basisschool gaan heb je meer tijd voor je werk.
@christina, heerlijk dat soort rationele overwegingen, daar ben ik ook helemaal van oh en gefeliciteerd met je beslissing en je zwangerschap.
@mittens, wijze woorden inderdaad, zeker als je ziet hoe slecht er voor sommige kinderen wordt gezorgd. Ik wil echter de beslissing niet uitstellen. Het blijft dan zo in mijn achterhoofd zitten + mijn vriend en ik moeten er samen ook nog uit komen, en wat dan als ik over 3 jaar wel wil en hij niet
@kittepit, nog geen kinderen bij broer en zusje, ook nog lang niet in het vooruitzicht aangezien ze allebei geen relatie hebben, misschien dat dat inderdaad zou schelen bij de beslissing.
woensdag 16 februari 2011 om 16:00
Als je op dit moment allebei gelukkig en tevreden bent met het vooruitzicht géén kinderen, zou ik me er vooral niet druk over maken.
Aangezien de natuur ons zo gemaakt heeft dat je nog zeker tot je 35e, 40e een poging zou kunnen wagen om wél kinderen te krijgen, denk ik namelijk niet dat als je nu 'nee' beslist, er grote kans is dat je over een paar jaar tóch opnieuw gaat twijfelen, gewoon omdat het kán (of je moet je accuut laten steriliseren ofzo). Wie dan leeft, wie dan zorgt, dus leef gewoon lekker verder.
Aangezien de natuur ons zo gemaakt heeft dat je nog zeker tot je 35e, 40e een poging zou kunnen wagen om wél kinderen te krijgen, denk ik namelijk niet dat als je nu 'nee' beslist, er grote kans is dat je over een paar jaar tóch opnieuw gaat twijfelen, gewoon omdat het kán (of je moet je accuut laten steriliseren ofzo). Wie dan leeft, wie dan zorgt, dus leef gewoon lekker verder.
woensdag 16 februari 2011 om 16:07
quote:kittepit schreef op 16 februari 2011 @ 15:08:
Je moet je wel realiseren denk ik dat het zeker geen roze wolk is. Het is pittig, zwaar, maar tegelijk ook heel leuk.
Laten we niet iedereen over een kam scheren Hoewel het bij tijd en wijle inderdaad pittig is, heb ik ook zeker wel roze wolk periodes hoor.
Je moet je wel realiseren denk ik dat het zeker geen roze wolk is. Het is pittig, zwaar, maar tegelijk ook heel leuk.
Laten we niet iedereen over een kam scheren Hoewel het bij tijd en wijle inderdaad pittig is, heb ik ook zeker wel roze wolk periodes hoor.
woensdag 16 februari 2011 om 16:13
Waarom kun jij het dan niet loslaten?? Ik heb dat ook wel een beetje gehad hoor. Maar merk dat ik veel rustiger ben nu ik voor mezelf heb besloten dat ik NU niet wil en dat ik daar over een paar jaartjes heus nog wel op terug kan komen. Als ik dat zou willen.
Je zegt wat als jij over 3 jaar wel wil en hij niet. Maar ook al zou je nu besluiten ze te willen...dan kan de wereld er over 3 jaar toch heel anders uitzien? En stel dat jij nu besluit dat jij ze wel wilt (over een aantal jaar) en hij twijfelt nog. Wat dan? Zet je hem dan nu de deur uit?
Het is overigens inderdaad wel belangrijk er samen over te blijven praten. Maar is het ook niet iets dat je samen moet beslissen? Of wil jij die beslissing echt puur en alleen zelf nemen?
Wij willen ze nu allebei niet, maar hebben wel afgesproken af en toe bij elkaar te checken of dat nog steeds zo is. Al zeggen onze blikken naar elkaar tijdens bezoekjes van kinderen soms ook wel genoeg denk ik :p
Je zegt wat als jij over 3 jaar wel wil en hij niet. Maar ook al zou je nu besluiten ze te willen...dan kan de wereld er over 3 jaar toch heel anders uitzien? En stel dat jij nu besluit dat jij ze wel wilt (over een aantal jaar) en hij twijfelt nog. Wat dan? Zet je hem dan nu de deur uit?
Het is overigens inderdaad wel belangrijk er samen over te blijven praten. Maar is het ook niet iets dat je samen moet beslissen? Of wil jij die beslissing echt puur en alleen zelf nemen?
Wij willen ze nu allebei niet, maar hebben wel afgesproken af en toe bij elkaar te checken of dat nog steeds zo is. Al zeggen onze blikken naar elkaar tijdens bezoekjes van kinderen soms ook wel genoeg denk ik :p
zaterdag 19 februari 2011 om 13:35
@ Kastanjez, je hebt gelijk alleen wil ik niet pas op mijn 35e aan kinderen beginnen, voor mij is dat te laat, vandaar...
@mittens, tja en waarom ik het niet los kan laten? Voor mij betekent nu loslaten (niet nu beslissen) een nee aangezien ik er niet pas over 5 jaar over kinderen wil beginnen. Juist door te beslissen hoop ik weer wat rust in mijn kop te krijgen. Ik schat zo in dat ik de beslissing over 5 jaar nog even moeilijk vind.
@ i-desire, nee zeker geen verplichting en ik neig nu zeker naar de 'niet-kant'. Ik weet dat het niet moet, zeker als je de cijfers leest er zijn tegenwoordig veel mensen die er voor kiezen geen kinderen krijgen. Ik ben er nu ook heel erg mee bezig om een goede keuze te maken, wat wil ik echt.
En bedankt voor alle hulp daarbij!
Maaruh niet meer kindertwijfelaars hier op het vivaforum?
@mittens, tja en waarom ik het niet los kan laten? Voor mij betekent nu loslaten (niet nu beslissen) een nee aangezien ik er niet pas over 5 jaar over kinderen wil beginnen. Juist door te beslissen hoop ik weer wat rust in mijn kop te krijgen. Ik schat zo in dat ik de beslissing over 5 jaar nog even moeilijk vind.
@ i-desire, nee zeker geen verplichting en ik neig nu zeker naar de 'niet-kant'. Ik weet dat het niet moet, zeker als je de cijfers leest er zijn tegenwoordig veel mensen die er voor kiezen geen kinderen krijgen. Ik ben er nu ook heel erg mee bezig om een goede keuze te maken, wat wil ik echt.
En bedankt voor alle hulp daarbij!
Maaruh niet meer kindertwijfelaars hier op het vivaforum?
zaterdag 19 februari 2011 om 13:39
zaterdag 19 februari 2011 om 14:10
Ik denk dat het voor iedereen anders voelt om de beslissing te nemen.
Niet iedereen krijgt rammelende eierstokken, vertedering bij het zien van baby's enz, enz. Het wil alleen niet zeggen dat dat een reden is om meteen niet voor kinderen te kiezen of om te wachten de komende jaren.
Ik snap de twijfel van TO héél goed. Ook dat ze zegt dat ze niet wil wachten tot ze 35 is en daarom zich nu afvraagd of ze wel of geen kinderen wil.
Ik zou nu, een heel praktisch plussen-, en minnenlijstje maken en er ook echt op die manier naar kijken.
Wat houd je tegen om een gezin te stichten en waarom zou je het wel graag willen.
Iets meer dan een jaar geleden had voelde ik me ook zo en twijfelde ik ook wat ik wilde.
Nu ben ik zwanger en ben ik heel blij dat het mij gegund is een kindje te krijgen. Nog steeds sta ik er heel nuchter in. Niet iedereen heeft last van, of krijgt die echte moeder gevoelens.
Niet iedereen krijgt rammelende eierstokken, vertedering bij het zien van baby's enz, enz. Het wil alleen niet zeggen dat dat een reden is om meteen niet voor kinderen te kiezen of om te wachten de komende jaren.
Ik snap de twijfel van TO héél goed. Ook dat ze zegt dat ze niet wil wachten tot ze 35 is en daarom zich nu afvraagd of ze wel of geen kinderen wil.
Ik zou nu, een heel praktisch plussen-, en minnenlijstje maken en er ook echt op die manier naar kijken.
Wat houd je tegen om een gezin te stichten en waarom zou je het wel graag willen.
Iets meer dan een jaar geleden had voelde ik me ook zo en twijfelde ik ook wat ik wilde.
Nu ben ik zwanger en ben ik heel blij dat het mij gegund is een kindje te krijgen. Nog steeds sta ik er heel nuchter in. Niet iedereen heeft last van, of krijgt die echte moeder gevoelens.
zaterdag 19 februari 2011 om 14:12
Ik denk dat het voor iedereen anders voelt om de beslissing te nemen.
Niet iedereen krijgt rammelende eierstokken, vertedering bij het zien van baby's enz, enz. Het wil alleen niet zeggen dat dat een reden is om meteen niet voor kinderen te kiezen of om te wachten de komende jaren.
Ik snap de twijfel van TO héél goed. Ook dat ze zegt dat ze niet wil wachten tot ze 35 is en daarom zich nu afvraagd of ze wel of geen kinderen wil.
Ik zou nu, een heel praktisch plussen-, en minnenlijstje maken en er ook echt op die manier naar kijken.
Wat houd je tegen om een gezin te stichten en waarom zou je het wel graag willen.
Iets meer dan een jaar geleden had voelde ik me ook zo en twijfelde ik ook wat ik wilde.
Nu ben ik zwanger en ben ik heel blij dat het mij gegund is een kindje te krijgen. Nog steeds sta ik er heel nuchter in. Niet iedereen heeft last van, of krijgt die echte moeder gevoelens.
Niet iedereen krijgt rammelende eierstokken, vertedering bij het zien van baby's enz, enz. Het wil alleen niet zeggen dat dat een reden is om meteen niet voor kinderen te kiezen of om te wachten de komende jaren.
Ik snap de twijfel van TO héél goed. Ook dat ze zegt dat ze niet wil wachten tot ze 35 is en daarom zich nu afvraagd of ze wel of geen kinderen wil.
Ik zou nu, een heel praktisch plussen-, en minnenlijstje maken en er ook echt op die manier naar kijken.
Wat houd je tegen om een gezin te stichten en waarom zou je het wel graag willen.
Iets meer dan een jaar geleden had voelde ik me ook zo en twijfelde ik ook wat ik wilde.
Nu ben ik zwanger en ben ik heel blij dat het mij gegund is een kindje te krijgen. Nog steeds sta ik er heel nuchter in. Niet iedereen heeft last van, of krijgt die echte moeder gevoelens.
zaterdag 19 februari 2011 om 14:45
Misschien kan ik je een ander perspectief bieden. Ik ben sinds een aantal maanden moeder (1ste kind, ben 32 jaar). Ik had geen last van een biologische klok, maar ik heb altijd gedacht dat ik in het leven kinderen zou hebben en het was mijn rationele overweging dat ik dan nu moest beginnen, wilde ik X aantal kids hebben.
Toen ik serieus begon te denken over de timing van kinderen, heb ik ook kritisch proberen na te denken over of ik wel echt kinderen wilde, omdat IK ze wil of omdat het "normaal" is dat je kinderen hebt in het leven. Om eerlijk te zijn, heb ik die vraag nooit echt met overtuiging weten te beantwoorden voor mezelf, en wrs kon ik dat ook niet op dat moment (en nu nog steeds niet).
Mijn leven zou over zijn, als mn kind nu iets zou overkomen. Maar tegelijkertijd kan ik niet zeggen, dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ook geen verkeerde, ik weet het gewoon niet. Terwijl ik nu dus gewoon moeder ben!!! Begrijp dat zelf ook niet. Soms ben ik bang dat ik mijn kind tekort doe, omdat ik niet volmondig kan zeggen, JA, ik vind het heerlijk om moeder te zijn. Het ligt niet aan mijn kind, ze is een schatje. Het ligt aan mij. Ik ben sowieso iemand die zich heel veel zorgen kan maken om de mensen van wie ik houd. Dus het is niet de impact op mn leven in termen van praktische zaken (luiers verschonen, veel minder tijd hebben voor jezelf etc etc), voor mij is meest impactvol dat je opeens iemand in je leven hebt, waar je zoveel van houdt..........en je zoveel ZORGEN om maakt, continue. Eerst in de buik, dan begint ze te rollen, kruipen en valt ze... etc etc, en elke keer denk je...maar als ze straks kan lopen, dan hoef je ook niet bang te zijn dat ze van bed/bank etc afvalt....maar dat is een illusie. Eens zei iemand tegen me, kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Het is de zorg (angst) voor een ander dat voor mij het zwaarst is, en waardoor ik nu ik moeder ben, veel beter begrijp waarom sommigen bewust voor een kinderloos bestaan kiezen.
Beetje lange post, maar misschien hebben de twijfelaars hier iets aan
Toen ik serieus begon te denken over de timing van kinderen, heb ik ook kritisch proberen na te denken over of ik wel echt kinderen wilde, omdat IK ze wil of omdat het "normaal" is dat je kinderen hebt in het leven. Om eerlijk te zijn, heb ik die vraag nooit echt met overtuiging weten te beantwoorden voor mezelf, en wrs kon ik dat ook niet op dat moment (en nu nog steeds niet).
Mijn leven zou over zijn, als mn kind nu iets zou overkomen. Maar tegelijkertijd kan ik niet zeggen, dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ook geen verkeerde, ik weet het gewoon niet. Terwijl ik nu dus gewoon moeder ben!!! Begrijp dat zelf ook niet. Soms ben ik bang dat ik mijn kind tekort doe, omdat ik niet volmondig kan zeggen, JA, ik vind het heerlijk om moeder te zijn. Het ligt niet aan mijn kind, ze is een schatje. Het ligt aan mij. Ik ben sowieso iemand die zich heel veel zorgen kan maken om de mensen van wie ik houd. Dus het is niet de impact op mn leven in termen van praktische zaken (luiers verschonen, veel minder tijd hebben voor jezelf etc etc), voor mij is meest impactvol dat je opeens iemand in je leven hebt, waar je zoveel van houdt..........en je zoveel ZORGEN om maakt, continue. Eerst in de buik, dan begint ze te rollen, kruipen en valt ze... etc etc, en elke keer denk je...maar als ze straks kan lopen, dan hoef je ook niet bang te zijn dat ze van bed/bank etc afvalt....maar dat is een illusie. Eens zei iemand tegen me, kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Het is de zorg (angst) voor een ander dat voor mij het zwaarst is, en waardoor ik nu ik moeder ben, veel beter begrijp waarom sommigen bewust voor een kinderloos bestaan kiezen.
Beetje lange post, maar misschien hebben de twijfelaars hier iets aan
dinsdag 22 februari 2011 om 20:53
@ikben Goh ja zoiets kan ik met ook wel voorstellen, dat ik toch 'ooit' aan kinderen begin zonder er een 'goede reden' voor te hebben. Angst voor de verantwoordelijkheid of bang dat ik me veel zorgen ga maken ben ik niet, maar kan me goed voorstellen dat dat verandert als je eenmaal kinderen hebt. Je zegt wel dat je altijd hebt gdacht je kinderen in je leven zou hebben. tsja had ik zo'n duidelijk gevoel maar.
Moet zeggen dat de druk er bij mij een beetje af is inmiddels. Ik heb nog geen beslissing genomen en ben eigenlijk nog niet verder gekomen dan een week geleden maar toen was ik er wel meer gestresst over. Inmiddels ook een boekje gelezen waar ik al lang op zat te wachten "Dilemma. Wil ik een kind of niet" dus ben er even heel actief mee bezig geweest. Nu laten bezinken, zien wat er van komt en nog eens met mijn vriend over praten.
Moet zeggen dat de druk er bij mij een beetje af is inmiddels. Ik heb nog geen beslissing genomen en ben eigenlijk nog niet verder gekomen dan een week geleden maar toen was ik er wel meer gestresst over. Inmiddels ook een boekje gelezen waar ik al lang op zat te wachten "Dilemma. Wil ik een kind of niet" dus ben er even heel actief mee bezig geweest. Nu laten bezinken, zien wat er van komt en nog eens met mijn vriend over praten.
donderdag 24 november 2011 om 17:22
Nog even voor iedereen die dit topic ooit tegen komt en denkt 'hoe is het afgelopen'. Een kleine 9 maanden later. hmmmm. Hebben mijn vriend en ik de knoop doorgehakt en ben ik gestopt met de pil. We gaan dus toch wel aan kinderen beginnen. Het is goed dat ik er in februari zo mee bezig ben geweest, daarna een hele tijd niet, en hoe meer ik het er met mijn vriend over had, die er blijkbaar niet al te negatief tegenover stond, hoe meer we het toch een goed idee vonden. Heel anders dan hoe ik er begin van dit jaar tegenover stond. Ik ben blij dat de knoop doorgehakt is.
donderdag 24 november 2011 om 17:28
Je hoef niets te beslissen!
Laat het gewoon zijn beloop gaan.
Hoe denkt je partner er over? Is die helemaal gek op kids of hoeft het van hem (nog) niet?
Bij mij is het gevoel van kinderen moeten hebben er helemaal niet. Maar als ik jou zo lees heb je niet zoals de vrouwen van het Kindervrij topic ook geen afkeer van het idee kinderen te hebben/krijgen.
Ik zou jezelf niet dwingen tot een keuze, vooral niet de keuze WEL voor een kind te gaan.
Mits je niets laat opereren bij jezelf of je partner valt er altijd nog op je besluit geen kinderen te willen terug te komen. Op het besluit kinderen te willen kun je niet meer terug komen als er eenmaal een kleintje is.
Succes met je keuze, en lees eens mee met de Kindervrije. Het gaat allang niet meer over de keuze tussen wel of geen kinderen en waarom. Maar je kunt ons altijd om een eerlijk antwoord vragen waarom wij niet voor kinderen gekozen hebben.
Laat het gewoon zijn beloop gaan.
Hoe denkt je partner er over? Is die helemaal gek op kids of hoeft het van hem (nog) niet?
Bij mij is het gevoel van kinderen moeten hebben er helemaal niet. Maar als ik jou zo lees heb je niet zoals de vrouwen van het Kindervrij topic ook geen afkeer van het idee kinderen te hebben/krijgen.
Ik zou jezelf niet dwingen tot een keuze, vooral niet de keuze WEL voor een kind te gaan.
Mits je niets laat opereren bij jezelf of je partner valt er altijd nog op je besluit geen kinderen te willen terug te komen. Op het besluit kinderen te willen kun je niet meer terug komen als er eenmaal een kleintje is.
Succes met je keuze, en lees eens mee met de Kindervrije. Het gaat allang niet meer over de keuze tussen wel of geen kinderen en waarom. Maar je kunt ons altijd om een eerlijk antwoord vragen waarom wij niet voor kinderen gekozen hebben.
donderdag 24 november 2011 om 17:31
quote:Woordenaar schreef op 16 februari 2011 @ 15:12:
Ik lees mee, ben ook in twijfelmodus. Ik ben nu 29 en mijn vriend is al helemaal om, hij wil niets liever dan zo snel mogelijk vader worden.
Mij lijken kinderen 'wel leuk' maar dolenthousiast ben ik zeker niet. Ik ben bang dat mijn werk er heel erg onder gaat lijden (ben ZZP'er) en als ik aan smerige luiers en snottebellen denk heb ik zoiets van
Al kan ik me wel voorstellen dat je er heel veel voor terugkrijgt, als je ze eenmaal hebt.Als je vriend zo graag wil, dan kan hij toch het grootste deel van de zorg op zich nemen en de meeste luiers verschonen? Dan lijdt jouw werk er ook niet onder.
Ik lees mee, ben ook in twijfelmodus. Ik ben nu 29 en mijn vriend is al helemaal om, hij wil niets liever dan zo snel mogelijk vader worden.
Mij lijken kinderen 'wel leuk' maar dolenthousiast ben ik zeker niet. Ik ben bang dat mijn werk er heel erg onder gaat lijden (ben ZZP'er) en als ik aan smerige luiers en snottebellen denk heb ik zoiets van
Al kan ik me wel voorstellen dat je er heel veel voor terugkrijgt, als je ze eenmaal hebt.Als je vriend zo graag wil, dan kan hij toch het grootste deel van de zorg op zich nemen en de meeste luiers verschonen? Dan lijdt jouw werk er ook niet onder.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
donderdag 24 november 2011 om 17:33
Ik lees mijn verhaal, van zo'n 15 jaar terug.
Heb altijd geroepen dat ik wel kinderen wilde, maar bleef het maar uitstellen. Onder het mom van: op vakantie wanneer je wil, vaak uitgaan, lekker fulltime werken, enz.
Het is ook raar gelopen. Ik was 31, zondagavond, ik moest aan een nieuwe pilstrip beginnen en greep mis. Op. En geen condooms in huis.
Toen het gesprek aangegaan met partner en besloten het 'maar te proberen'.
Verre van romantisch, maar blijkbaar was zoiets voor ons nodig.
Heb altijd geroepen dat ik wel kinderen wilde, maar bleef het maar uitstellen. Onder het mom van: op vakantie wanneer je wil, vaak uitgaan, lekker fulltime werken, enz.
Het is ook raar gelopen. Ik was 31, zondagavond, ik moest aan een nieuwe pilstrip beginnen en greep mis. Op. En geen condooms in huis.
Toen het gesprek aangegaan met partner en besloten het 'maar te proberen'.
Verre van romantisch, maar blijkbaar was zoiets voor ons nodig.
