Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
zaterdag 19 februari 2011 om 19:58
Hij is wel rustiger dan een paar weken geleden, hij komt minder gestresst over ook. Dat is het niet denk ik. Idd lijkt het net of we elkaar niet meer begrijpen. Ik probeer manlief wel te begrijpen, maar het is wel frustrerend als dat begrip andersom weg is/lijkt te zijn.
En dan kan het dagen/weken goed gaan, en ineens is het weer mis.
En dan kan het dagen/weken goed gaan, en ineens is het weer mis.
zaterdag 19 februari 2011 om 20:14
Lief, wat vervelend dat het doosje is opengebarsten. Je verwoordt het weer erg mooi en duidelijk, maar daar heb je natuurlijk geen reet aan. Ik heb sigaretten, tissues, aardbeienthee en frambozenmeringues voor je (de restjes van gister) maar ook daar heb je geen reet aan.... ik kan je een enorme, welgemeende knuffel geven, maar ook dat lukt alleen maar digitaal, en ook daar heb je niet zoveel aan. Ik hoef denk ik ook niet tegen je te zeggen dat je (herkenbare!) gedachten irreel zijn, ik denk dat je dat diep van binnen wel weet. Maar nu voel je je klote en voelen ze net zo reeel als dat gras groen is.
Helpt het je om hier wat van je af te schrijven? Want een luisterend oor lezend oog heb ik ook, en misschien heb je daar nu wel even wat aan.
Helpt het je om hier wat van je af te schrijven? Want een luisterend oor lezend oog heb ik ook, en misschien heb je daar nu wel even wat aan.
zaterdag 19 februari 2011 om 20:15
quote:lief_29 schreef op 19 februari 2011 @ 19:57:
Ach, ik voel me gewoon rot. Omschreef het net al aan man als volgt:
Er zit een klein doosje in mijn hoofd, daar stop ik alle nare gedachten in, en alle nare gevoelens en alles waar ik geen last van wil hebben. Als ik een g-schema doe, dan stop ik de 'foute' gedachte daar ook in. Dat gaat een tijdje goed, het doosje gaat nog dicht, maar op een gegeven moment wordt het vol en gaat het scheuren want het is maar van karton. En dan bulpt alles er in één keer uit en voel ik me weer zo vreselijk nutteloos, en egoistisch dat ik hem dat allemaal aandoe, en dan snap ik niet dat iemand die toch al zo lelijk is van binnen (dat vind ik dan), ook nog eens meer voor zichzelf moet gaan kiezen. Nou, dáár zal ik mooier van worden zeg.
Ik heb net echt enorm gehuild, voel me wel weer meer opgelucht maar ook heel schuldig, want ik wil dit mijn man besparen. Ik zeg geen mooie dingen dan, over mezelf. Kan enorm doorslaan. Zo bedacht ik me net dat ik zo blij ben dat hij me zo bij staat, dat ik me afvraag of ik hetzelfde voor hem zou kunnen doen, en dan denk ik: hij houdt meer van mij dan ik van hem, hij houdt onvoorwaardelijk en eindeloos veel van me, ik zou meer van hem moeten houden, maar het lukt niet want dit is mijn max voor wat betreft houden van, het is niet eerlijk verdeeld, ik neem alleen maar en hij geeft alleen maar,.. Nou ja, niet erg leuk voor hem dus ook.
Je bent op dit moment gewoon heel erg boos en verdrietig. En volgens mij was dat gisteren ook al zo.
Waarschijnlijk gaat het daar ook fout, je stopt alles in een doosje.
Bij jou is gisteren de deksel er al vanaf gegaan.
Zodra je iets in een doosje stopt, hou je het nog bij je. Zodat je dat nare gevoel/gedachten nog niet voor altijd kwijt bent.
Jij bent helemaal niet lelijk van binnen en dat weet jezelf ook wel.
Je bent een ontzettend lieve en leuke meid, die het gewoon nu even heel erg moeilijk heeft.
Een relatie is geven en nemen. En soms is het iets meer nemen of geven dan anders. Maar als je van iemand houdt, dan vind je dat ook niet erg.
Het is nergens voor nodig, dat je jezelf nu de grond in boort.
Dat verdien je niet!
Ach, ik voel me gewoon rot. Omschreef het net al aan man als volgt:
Er zit een klein doosje in mijn hoofd, daar stop ik alle nare gedachten in, en alle nare gevoelens en alles waar ik geen last van wil hebben. Als ik een g-schema doe, dan stop ik de 'foute' gedachte daar ook in. Dat gaat een tijdje goed, het doosje gaat nog dicht, maar op een gegeven moment wordt het vol en gaat het scheuren want het is maar van karton. En dan bulpt alles er in één keer uit en voel ik me weer zo vreselijk nutteloos, en egoistisch dat ik hem dat allemaal aandoe, en dan snap ik niet dat iemand die toch al zo lelijk is van binnen (dat vind ik dan), ook nog eens meer voor zichzelf moet gaan kiezen. Nou, dáár zal ik mooier van worden zeg.
Ik heb net echt enorm gehuild, voel me wel weer meer opgelucht maar ook heel schuldig, want ik wil dit mijn man besparen. Ik zeg geen mooie dingen dan, over mezelf. Kan enorm doorslaan. Zo bedacht ik me net dat ik zo blij ben dat hij me zo bij staat, dat ik me afvraag of ik hetzelfde voor hem zou kunnen doen, en dan denk ik: hij houdt meer van mij dan ik van hem, hij houdt onvoorwaardelijk en eindeloos veel van me, ik zou meer van hem moeten houden, maar het lukt niet want dit is mijn max voor wat betreft houden van, het is niet eerlijk verdeeld, ik neem alleen maar en hij geeft alleen maar,.. Nou ja, niet erg leuk voor hem dus ook.
Je bent op dit moment gewoon heel erg boos en verdrietig. En volgens mij was dat gisteren ook al zo.
Waarschijnlijk gaat het daar ook fout, je stopt alles in een doosje.
Bij jou is gisteren de deksel er al vanaf gegaan.
Zodra je iets in een doosje stopt, hou je het nog bij je. Zodat je dat nare gevoel/gedachten nog niet voor altijd kwijt bent.
Jij bent helemaal niet lelijk van binnen en dat weet jezelf ook wel.
Je bent een ontzettend lieve en leuke meid, die het gewoon nu even heel erg moeilijk heeft.
Een relatie is geven en nemen. En soms is het iets meer nemen of geven dan anders. Maar als je van iemand houdt, dan vind je dat ook niet erg.
Het is nergens voor nodig, dat je jezelf nu de grond in boort.
Dat verdien je niet!
zaterdag 19 februari 2011 om 20:18
5x5, ik krijg ook de indruk dat jij en je man niet echt op één lijn zitten. Ik krijg ook de indruk dat hij niet zo goed kan accepteren dat jij een bo hebt, en ik vraag me ook af of hij wel begrijpt wat een bo precies inhoudt. Ik vind het namelijk heel gemeen en kwetsend dat hij bepaalde opmerkingen naar je maakt, en ik heb het idee dat dat voortkomt uit onbegrip. (ik ga er vanuit dat hij je niet met opzet wil kwetsen door je te vragen waarom je niet zelf naar de ba kan) Ik weet niet of je man ervoor open staat, maar misschien is het goed dat hij wat meer informatie krijgt over de ins en outs van een bo...bijvoorbeeld door een boek erover te lezen? Of wat informatie van internet te halen en dat samen met hem door te nemen?
zaterdag 19 februari 2011 om 20:21
Ik weet het niet maris. Ik ben altijd bang dat ik er dan nog dieper in wegzak. Daarom doe ik dat dus ook niet vaak. Ik kijk nu even of er al reacties zijn op mijn betoog, en zonder ze te lezen komt de brok alweer, en de tranen. En aan de ene kant moeten die er wel zijn, maar aan de andere kant wil ik ook niet de héle aviond erin hangen, want ik weet heel goed dat mijn doosje nu (bijna) is leeggestroomd, dus dat ik er alweer (bijna) een pposje tegenaan kan. Ik wou alleen dat dat doosje wat sterker was, van gewapend staal ofzo. En wat groter.
oh en ik wilde het gister niet vragen, maar heb jij bewust voor meringues gekozen? Dan ben je echt heel erg attent
5x5, ja, mij nreactie is dan: Dat lijkt maar zo, dat ik een mooi mens ben,,, Ik doe maar alsof want ik denk heel vaak lelijke dingen over anderen. Oh en ik vind jouw situatie heel erg voor je, zo jammer van dit weekend waar je je op hebt verheugd. En dan zit ik hier met mijn man lot uit de loterij een beetje te zeuren.
oh en ik wilde het gister niet vragen, maar heb jij bewust voor meringues gekozen? Dan ben je echt heel erg attent
5x5, ja, mij nreactie is dan: Dat lijkt maar zo, dat ik een mooi mens ben,,, Ik doe maar alsof want ik denk heel vaak lelijke dingen over anderen. Oh en ik vind jouw situatie heel erg voor je, zo jammer van dit weekend waar je je op hebt verheugd. En dan zit ik hier met mijn man lot uit de loterij een beetje te zeuren.
zaterdag 19 februari 2011 om 20:28
Maar Lief, als die emoties en gedachtes er zijn, is het (volgens mij) soms beter om ze er maar even te laten zijn. Want anders stop je ze terug in het doosje, die dan over een tijdje geheid weer openbarst. Mijn ervaring is (want ik heb hier ook al wat avonden zitten janken, dat weten we allemaal ) dat het na een tijdje (wel dezelfde avond nog hoor) wel beter werd. Ik werd afgeleid door jullie, ging -toen de tranen- gedroogd waren de reacties nog eens goed doorlezen, werd rustiger en kon weer wat beter relativeren. Maar... dat is misschien per persoon verschillend, hoe je met zo'n bui omgaat en wat voor jou de beste manier is om er weer uit te komen.
En ja, ik heb bewust voor meringues gekozen, ivm je allergieen. Ik eet zelf namelijk veel liever chocola Maar bedankt voor het compliment
En ja, ik heb bewust voor meringues gekozen, ivm je allergieen. Ik eet zelf namelijk veel liever chocola Maar bedankt voor het compliment
zaterdag 19 februari 2011 om 20:42
Je bent een schatje maris.
ik mag ook chocola, als er maar geen koekje inzit
Ik vind het moeilijk om het weggetje naar het doosje af te breken. Het moet wel, dat ben ik met je eens. Ik denk zelfs dat ik tot aan de diagnose bo, altijd het doosje heb gehanteerd. Dus eigenlijk moet het doosje weg, maar dan moeten eerst die gedachten weg en zolang die er nog zijn, heb ik het doosje nodig. Het was een vijfbaansweg richting doosje, en daar stond nog file op ook. Nu is het een tweebaansweg waar de file aan het oplossen is. Dus ik kom er wel, maar het is nog niet weg.
ik mag ook chocola, als er maar geen koekje inzit
Ik vind het moeilijk om het weggetje naar het doosje af te breken. Het moet wel, dat ben ik met je eens. Ik denk zelfs dat ik tot aan de diagnose bo, altijd het doosje heb gehanteerd. Dus eigenlijk moet het doosje weg, maar dan moeten eerst die gedachten weg en zolang die er nog zijn, heb ik het doosje nodig. Het was een vijfbaansweg richting doosje, en daar stond nog file op ook. Nu is het een tweebaansweg waar de file aan het oplossen is. Dus ik kom er wel, maar het is nog niet weg.
zaterdag 19 februari 2011 om 20:53
Ah, dat wist ik niet, nou dan neem ik ook chocola mee
Ik denk ook niet dat een mens zonder doosje kan, eerlijk gezegd. Volgens mij heeft iedereen bepaalde emoties die je verstopt, en die af en toe -op rotmomenten- naar boven komen. Maar de dingen die jij nu in je hoofd hebt zijn onzin, irreeele gedachtes, en moeten dus vooral níét weer terug in het doosje, die moeten gewoon ritueel verbrand worden, zodat ze nooit meer terug komen. Je bent namelijk geen lelijk mens Lief, absoluut niet. En jij zou voor je man hetzelfde doen als hij nu voor jou doet. Alleen kun je je dat op dit moment niet voorstellen, omdat je het nu veel te druk hebt met jezelf. En al zou je het ánders doen dan hij het nu doet, je zou voor hem net zo'n steun zijn als hij nu voor jou. (ik herken de gedachtes. Ik denk ook dat ik het geduld vanmnlangzalzeleven niet zal hebben als wat vriend nu met mij heeft. Maar ik weet dat ik op er op mijn manier voor hem zou zijn)
Ik denk ook niet dat een mens zonder doosje kan, eerlijk gezegd. Volgens mij heeft iedereen bepaalde emoties die je verstopt, en die af en toe -op rotmomenten- naar boven komen. Maar de dingen die jij nu in je hoofd hebt zijn onzin, irreeele gedachtes, en moeten dus vooral níét weer terug in het doosje, die moeten gewoon ritueel verbrand worden, zodat ze nooit meer terug komen. Je bent namelijk geen lelijk mens Lief, absoluut niet. En jij zou voor je man hetzelfde doen als hij nu voor jou doet. Alleen kun je je dat op dit moment niet voorstellen, omdat je het nu veel te druk hebt met jezelf. En al zou je het ánders doen dan hij het nu doet, je zou voor hem net zo'n steun zijn als hij nu voor jou. (ik herken de gedachtes. Ik denk ook dat ik het geduld vanmnlangzalzeleven niet zal hebben als wat vriend nu met mij heeft. Maar ik weet dat ik op er op mijn manier voor hem zou zijn)
zaterdag 19 februari 2011 om 21:27
Lenny bij All you need is Love.
Nee, dat weten we niet. Hier kom je over als een dikke lieverd, met heel veel zelfinzicht, en altijd bereid om een ander te steunen dmv lieve, troostende, rake en ware woorden. Maar inderdaad, misschien sla je je man wel met de koekepan op zn hoofd nadat je achter de pc wegloopt. Of laat je op straat bejaarden struikelen. Of heb je de kat levend begraven in de achtertuin.
Nee, dat weten we niet. Hier kom je over als een dikke lieverd, met heel veel zelfinzicht, en altijd bereid om een ander te steunen dmv lieve, troostende, rake en ware woorden. Maar inderdaad, misschien sla je je man wel met de koekepan op zn hoofd nadat je achter de pc wegloopt. Of laat je op straat bejaarden struikelen. Of heb je de kat levend begraven in de achtertuin.
zaterdag 19 februari 2011 om 21:32
Wat wás er dan met Len?
Ja ik ben wel heel behulpzaam. Maar het suffe is, dat ik wel verwacht dat ik er iets voor terugkrijg. En als ik dat niet krijg op één of andere manier, dan is het wel mis. Want dan veroordeel ik mensen ofzo.
Man vroeg hoe lang ik dat eigenlijk al vind, dat ik niet goed genoeg ben, en niet zo mooi van binnen. En eigenlijk heb ik dat altijd al gevonden. Ik ben nog nooit echt trots op mezelf geweest. Echt op mezelf dan he, dan heb ik het niet over een mooie taart bakken ofzo. Daar zal dat streberige ook vandaan komen. Ik wil graag dat anderen trots op me zijn omdat ik dat zelf niet kan.
Ja ik ben wel heel behulpzaam. Maar het suffe is, dat ik wel verwacht dat ik er iets voor terugkrijg. En als ik dat niet krijg op één of andere manier, dan is het wel mis. Want dan veroordeel ik mensen ofzo.
Man vroeg hoe lang ik dat eigenlijk al vind, dat ik niet goed genoeg ben, en niet zo mooi van binnen. En eigenlijk heb ik dat altijd al gevonden. Ik ben nog nooit echt trots op mezelf geweest. Echt op mezelf dan he, dan heb ik het niet over een mooie taart bakken ofzo. Daar zal dat streberige ook vandaan komen. Ik wil graag dat anderen trots op me zijn omdat ik dat zelf niet kan.
zaterdag 19 februari 2011 om 21:42
Len werd bij de finale van the voice overvallen door Robert, moest toen meekomen met hem. Hoe en wat werd toen niet duidelijk. Bleek er een meiske te zijn die helemaal weg van hem was en hem wilde ontmoeten, dat gebeurde nu in de show. Ze zouden samen wat gaan drinken. Wel een leuke meid trouwens.
Lief, hoe hoog ligt jouw lat? Ik herken het wel. Maar volgens mij komt het doordat ik de lat zó enorm hoog neerleg, dat ik er nooit echt bij kan komen, en mezelf dus vrijwel altijd teleurstel. Nou ja, teleurstellen is misschien een groot woord, maar inderdaad, trots op mezelf zijn heb ik ook nooit echt gevoeld. Maar ik denk dat dat mede komt doordat ik hoge eisen aan mezelf stel. En inderdaad, ook aan mn omgeving, net als jij. Ik ben (volgens mij) best attent en zorgzaam, en nu ik het zelf even nodig heb doet het me pijn dat ik dat van best veel mensen niet terugkrijg.
Hoe waren je ouders eigenlijk? Hebben zij je laten merken dat ze van je hielden, dat ze trots op je waren, dat je er mocht zijn. dat je de moeite waard bent?
Lief, hoe hoog ligt jouw lat? Ik herken het wel. Maar volgens mij komt het doordat ik de lat zó enorm hoog neerleg, dat ik er nooit echt bij kan komen, en mezelf dus vrijwel altijd teleurstel. Nou ja, teleurstellen is misschien een groot woord, maar inderdaad, trots op mezelf zijn heb ik ook nooit echt gevoeld. Maar ik denk dat dat mede komt doordat ik hoge eisen aan mezelf stel. En inderdaad, ook aan mn omgeving, net als jij. Ik ben (volgens mij) best attent en zorgzaam, en nu ik het zelf even nodig heb doet het me pijn dat ik dat van best veel mensen niet terugkrijg.
Hoe waren je ouders eigenlijk? Hebben zij je laten merken dat ze van je hielden, dat ze trots op je waren, dat je er mocht zijn. dat je de moeite waard bent?
zaterdag 19 februari 2011 om 21:48
Lieve meiden, wat zijn jullie goed bezig!
Lief: Wat knap van je, dat je het op durft te schrijven dat deze gedachten er zijn. Ik kan je verzekeren dat dit de enige manier is om er van af te komen. Door het op te schrijven, accepteer je dat ze er zijn. En dan pas gaan ze weg.
Ik had ook zo een doosje, ik had ook hele foute gedachten, die ik vanmezelf niet mocht denken, maar inderdaad als het doosje barst is er geen houden aan.
Nu denk ik: nou ja het is maar een gedachte, ik verbind er geen oordeel meer aan, dus mijn doosje is inmiddels verleden tijd, maar daar gaat wel tijd overheen voordat het zover is, maar je bent op de goede weg.
Maris: Wat mooi om te lezen, dat jij nu de sterkere bent, en dat je zo lief voor lief bent.
Lief: Wat knap van je, dat je het op durft te schrijven dat deze gedachten er zijn. Ik kan je verzekeren dat dit de enige manier is om er van af te komen. Door het op te schrijven, accepteer je dat ze er zijn. En dan pas gaan ze weg.
Ik had ook zo een doosje, ik had ook hele foute gedachten, die ik vanmezelf niet mocht denken, maar inderdaad als het doosje barst is er geen houden aan.
Nu denk ik: nou ja het is maar een gedachte, ik verbind er geen oordeel meer aan, dus mijn doosje is inmiddels verleden tijd, maar daar gaat wel tijd overheen voordat het zover is, maar je bent op de goede weg.
Maris: Wat mooi om te lezen, dat jij nu de sterkere bent, en dat je zo lief voor lief bent.
zaterdag 19 februari 2011 om 21:49
Herken het overigens wel erg goed hoor. Zo heb ik ook altijd letterlijk afstand van mezelf genomen. Want dat was veel makkelijker. Richtte veel liever de aandacht op anderen.
De lat ligt inderdaad veel te hoog. Altijd maar willen voldoen aan mijn eigen hoogste eis.
Door o.a. een bo word je terug naar jezelf geworpen. Je lichaam geeft letterlijk aan, dat die jouw aandacht mist.
De lat ligt inderdaad veel te hoog. Altijd maar willen voldoen aan mijn eigen hoogste eis.
Door o.a. een bo word je terug naar jezelf geworpen. Je lichaam geeft letterlijk aan, dat die jouw aandacht mist.
zaterdag 19 februari 2011 om 21:50
quote:_maris_ schreef op 19 februari 2011 @ 21:42:
Hoe waren je ouders eigenlijk? Hebben zij je laten merken dat ze van je hielden, dat ze trots op je waren, dat je er mocht zijn. dat je de moeite waard bent?
Pfoe. Ik heb het niet als zodanig ervaren. Mijn moeder zei laatst naar aanleiding van een gelijksoortig relaas van mij: Je weet toch wel dat we trots op je zijn toch? Ehm... Nee mam....
Een eenvoudig voorbeeld is vaderdag. Ik heb er helemaal niks mee (met moederdag ook niet trouwens en Valentijnsdag ook niet), voel ook niet erg waarom ik mijn waardering moet uitspreken naar iemand waar ik naar mijn gevoel niet erg veel aan heb (gehad). Mijn vader zegt niet direct tegen me dat hij het erg vindt dat ik niet kom, maar ik voel wel heel goed dat hij het me kwalijk neemt. Ik heb weleens aan het eind van de middag gebeld dat ik niet kwam (wat ik ook niet had beloofd) vanwege vermoeidheid en toen nam hij al op met: Goh, we vroegen ons al af wanneer je zou komen.
De enige trots die tot mij is gekomen, is over mijn opleiding.
Hoe waren je ouders eigenlijk? Hebben zij je laten merken dat ze van je hielden, dat ze trots op je waren, dat je er mocht zijn. dat je de moeite waard bent?
Pfoe. Ik heb het niet als zodanig ervaren. Mijn moeder zei laatst naar aanleiding van een gelijksoortig relaas van mij: Je weet toch wel dat we trots op je zijn toch? Ehm... Nee mam....
Een eenvoudig voorbeeld is vaderdag. Ik heb er helemaal niks mee (met moederdag ook niet trouwens en Valentijnsdag ook niet), voel ook niet erg waarom ik mijn waardering moet uitspreken naar iemand waar ik naar mijn gevoel niet erg veel aan heb (gehad). Mijn vader zegt niet direct tegen me dat hij het erg vindt dat ik niet kom, maar ik voel wel heel goed dat hij het me kwalijk neemt. Ik heb weleens aan het eind van de middag gebeld dat ik niet kwam (wat ik ook niet had beloofd) vanwege vermoeidheid en toen nam hij al op met: Goh, we vroegen ons al af wanneer je zou komen.
De enige trots die tot mij is gekomen, is over mijn opleiding.
