Kinderen
alle pijlers
Partner onvruchtbaar: en nu?
zaterdag 15 augustus 2009 om 23:53
Sinds 2 weken weten we dat mijn vriend onvruchtbaar is door het Syndroom van Klinefelter.
Vooral mijn vriend heeft het hier heel moeilijk mee.
Er zijn ook maar weinig alternatieven. Adoptie is een erg lang proces en wat mij beftreft eigenlijk te lang. Ik ben bijna 33 en ik wil geen 'rollatormama' worden. Mijn vriend voelt niets voor een donor, wat ik me levendig voor kan stellen. Allemaal heel logisch, maar dat maakt de mededeling dat je samen geen kinderen kunt krijgen niet bepaald makkelijker.
Wie heeft dit ook meegemaakt en hoe zijn jullie hier mee om gegaan?
Overigens: ik heb voor de volle 100% voor m'n vriend gekozen. Ik ben absoluut niet van plan hem te verlaten vanwege een chromosomenfoutje!!!
Vooral mijn vriend heeft het hier heel moeilijk mee.
Er zijn ook maar weinig alternatieven. Adoptie is een erg lang proces en wat mij beftreft eigenlijk te lang. Ik ben bijna 33 en ik wil geen 'rollatormama' worden. Mijn vriend voelt niets voor een donor, wat ik me levendig voor kan stellen. Allemaal heel logisch, maar dat maakt de mededeling dat je samen geen kinderen kunt krijgen niet bepaald makkelijker.
Wie heeft dit ook meegemaakt en hoe zijn jullie hier mee om gegaan?
Overigens: ik heb voor de volle 100% voor m'n vriend gekozen. Ik ben absoluut niet van plan hem te verlaten vanwege een chromosomenfoutje!!!
zondag 16 augustus 2009 om 00:22
quote:Kabouter23 schreef op 15 augustus 2009 @ 23:57:
kan je ook niet helpen, wou wel even zeggen dat ik je supertof vind dat je bij je vriend blijft!
*knuf*
Rare opmerking, eigenlijk...
TO, klopt het dat er de laatste tijd veel geschreven wordt over Klinefelter (in de bladen), het valt me opeens op en het lijkt alsof ze er steeds meer bekendheid aan willen geven (wat ik natuurlijk alleen maar goed vind).
Heel veel sterkte samen!
kan je ook niet helpen, wou wel even zeggen dat ik je supertof vind dat je bij je vriend blijft!
*knuf*
Rare opmerking, eigenlijk...
TO, klopt het dat er de laatste tijd veel geschreven wordt over Klinefelter (in de bladen), het valt me opeens op en het lijkt alsof ze er steeds meer bekendheid aan willen geven (wat ik natuurlijk alleen maar goed vind).
Heel veel sterkte samen!
zondag 16 augustus 2009 om 01:16
Het is nu natuurlijk nog heel vers, 2 weken!!!! En ik denk dat jullie over niet al te lange tijd toch anders gaan denken over donoren, adoptie ed.... het is een proces waar je naar toe groeit...
En rollatormoeder: sorry, maar dan overdramatiseer je moeder worden na je 35ste. Mijn moeder was ook 37 toen ze mij kreeg en ik heb nu niet het idee dat ik een bejaarde moeder heb. Ben 26 en zij 62... vind ik totaal niet gek. Ik ben geen 20 meer als zij 80 is oid.
En rollatormoeder: sorry, maar dan overdramatiseer je moeder worden na je 35ste. Mijn moeder was ook 37 toen ze mij kreeg en ik heb nu niet het idee dat ik een bejaarde moeder heb. Ben 26 en zij 62... vind ik totaal niet gek. Ik ben geen 20 meer als zij 80 is oid.
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
zondag 16 augustus 2009 om 02:26
Het gemiddelde proces bij adoptie is op dit moment 8 jaar, dus die optie is inderdaad een lastige keuze....
Misschien dat als je alles straks heb laten bezinken, dat een donor toch een optie is. Al wacht je op een donor nu ook 3 jaar geloof ik... anders kan je nog kiezen voor pleegouderschap al is dat natuurlijk een heel ander verhaal.
Sterkte!
Misschien dat als je alles straks heb laten bezinken, dat een donor toch een optie is. Al wacht je op een donor nu ook 3 jaar geloof ik... anders kan je nog kiezen voor pleegouderschap al is dat natuurlijk een heel ander verhaal.
Sterkte!
zondag 16 augustus 2009 om 08:50
hoe groot is jouw/jullie kinderwens?
hebben jullie het er al over gehad samen toen nog niet bekend was dat je vriend onvruchtbaar is?
denk dat het belangrijk eerst dit nieuws een plekje te geven. Dan verder kijken wat mogelijkheden zijn als je toch samen voor een kind wil zorgen.
Misschien is adoptie, pleegzorg of donorzaad dan toch een optie
sterkte
hebben jullie het er al over gehad samen toen nog niet bekend was dat je vriend onvruchtbaar is?
denk dat het belangrijk eerst dit nieuws een plekje te geven. Dan verder kijken wat mogelijkheden zijn als je toch samen voor een kind wil zorgen.
Misschien is adoptie, pleegzorg of donorzaad dan toch een optie
sterkte
zondag 16 augustus 2009 om 08:58
Draakje, wat een rotnieuws. Ik denk ook dat het te vroeg is om nu te zeggen dat jullie geen adoptie of donor willen. Dit is zo'n zware diagnose om te verwerken. Neem de tijd daarvoor, en bekijk het dan later nog eens samen, of de wens voor een kindje veranderd is.
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 16 augustus 2009 om 09:03
Beste Draakje,
Zulk nieuws zet je wereld even op zijn kop.
Mijn man is verminderd vruchtbaar; er is hoop dat er via IVF/ICSI misschien wel een kind komt, maar de kans dat er nooit een kind komt is ook reeel. Dat is heel hard en moeilijk, vinden wij zelf. En ook oneerlijk (bij gebrek aan een beter woord); er zijn mensen die niet eens een kind willen en het letterlijk en figuurlijk in de schoot geworpen krijgen, en jij wilt graag een kind maar is het iig op de manier zoals je voor ogen had niet gegeven. Ik vind dat zelf vrij moeilijk. Voor ons is adoptie en donor geen optie.
Praat er vooral met elkaar over, laat het nieuws bezinken. En praat er ook met anderen die in hetzelfde schuitje zitten over. Ik vind/vond dat soms erg prettig. Kan me voorstellen dat het voor je vriend nog moeilijker is.
Heel veel sterkte!
Zulk nieuws zet je wereld even op zijn kop.
Mijn man is verminderd vruchtbaar; er is hoop dat er via IVF/ICSI misschien wel een kind komt, maar de kans dat er nooit een kind komt is ook reeel. Dat is heel hard en moeilijk, vinden wij zelf. En ook oneerlijk (bij gebrek aan een beter woord); er zijn mensen die niet eens een kind willen en het letterlijk en figuurlijk in de schoot geworpen krijgen, en jij wilt graag een kind maar is het iig op de manier zoals je voor ogen had niet gegeven. Ik vind dat zelf vrij moeilijk. Voor ons is adoptie en donor geen optie.
Praat er vooral met elkaar over, laat het nieuws bezinken. En praat er ook met anderen die in hetzelfde schuitje zitten over. Ik vind/vond dat soms erg prettig. Kan me voorstellen dat het voor je vriend nog moeilijker is.
Heel veel sterkte!
zondag 16 augustus 2009 om 09:13
Wat een moeilijke ontdekking. En wat een nare situatie....Sterkte!
Wat ik er verder van vind is, dat het vader zijn hem niet zit in 1 spermacel. Ik begrijp anderzijds dus echt niet dat je vriend bij voorbaat al het gebruik van een donor uitsluit....Daar zou ik nou grote problemen mee hebben. Jij (jullie) hebben een grote kinderwens en zijn chromosoomfout gooit wat roet in het eten. En hij sluit de enige optie linea recta uit, zonder jouw wensen en gevoelens in acht te nemen. Moet een kind genetisch van iemand zijn zodat er van gehouden wordt?
Relaties duren zelden voor altijd. Hoe zou jij het vinden als deze relatie over een paar jaar op zijn eind loopt en jij dan echt te oud bent geworden om een kind te verwekken? Zou je dan spijt krijgen van de beslissing om dan maar helemaal geen kinderen te nemen?
Wat mij betreft gaat een dergelijke discussie een stuk verder dan het verwerkingsproces dat je partner een chromosoomafwijking heeft.
Wat ik er verder van vind is, dat het vader zijn hem niet zit in 1 spermacel. Ik begrijp anderzijds dus echt niet dat je vriend bij voorbaat al het gebruik van een donor uitsluit....Daar zou ik nou grote problemen mee hebben. Jij (jullie) hebben een grote kinderwens en zijn chromosoomfout gooit wat roet in het eten. En hij sluit de enige optie linea recta uit, zonder jouw wensen en gevoelens in acht te nemen. Moet een kind genetisch van iemand zijn zodat er van gehouden wordt?
Relaties duren zelden voor altijd. Hoe zou jij het vinden als deze relatie over een paar jaar op zijn eind loopt en jij dan echt te oud bent geworden om een kind te verwekken? Zou je dan spijt krijgen van de beslissing om dan maar helemaal geen kinderen te nemen?
Wat mij betreft gaat een dergelijke discussie een stuk verder dan het verwerkingsproces dat je partner een chromosoomafwijking heeft.
zondag 16 augustus 2009 om 09:18
quote:bruinoog schreef op 16 augustus 2009 @ 09:13:
Wat ik er verder van vind is, dat het vader zijn hem niet zit in 1 spermacel. Ik begrijp anderzijds dus echt niet dat je vriend bij voorbaat al het gebruik van een donor uitsluit....Daar zou ik nou grote problemen mee hebben. Jij (jullie) hebben een grote kinderwens en zijn chromosoomfout gooit wat roet in het eten. En hij sluit de enige optie linea recta uit, zonder jouw wensen en gevoelens in acht te nemen. Moet een kind genetisch van iemand zijn zodat er van gehouden wordt?Ik begrijp volkomen dat de vriend van Draakje dat niet wil. Als in mijn situatie de rollen omgedraaid zouden zijn en ik verminderd vruchtbaar zou zijn en mijn man niet, dan zou ik ook geen donor eicel willen.
Wat ik er verder van vind is, dat het vader zijn hem niet zit in 1 spermacel. Ik begrijp anderzijds dus echt niet dat je vriend bij voorbaat al het gebruik van een donor uitsluit....Daar zou ik nou grote problemen mee hebben. Jij (jullie) hebben een grote kinderwens en zijn chromosoomfout gooit wat roet in het eten. En hij sluit de enige optie linea recta uit, zonder jouw wensen en gevoelens in acht te nemen. Moet een kind genetisch van iemand zijn zodat er van gehouden wordt?Ik begrijp volkomen dat de vriend van Draakje dat niet wil. Als in mijn situatie de rollen omgedraaid zouden zijn en ik verminderd vruchtbaar zou zijn en mijn man niet, dan zou ik ook geen donor eicel willen.
zondag 16 augustus 2009 om 09:26
quote:bruinoog schreef op 16 augustus 2009 @ 09:13:
Relaties duren zelden voor altijd. Hoe zou jij het vinden als deze relatie over een paar jaar op zijn eind loopt en jij dan echt te oud bent geworden om een kind te verwekken? Zou je dan spijt krijgen van de beslissing om dan maar helemaal geen kinderen te nemen?
Dat is idd een vraagstuk waar Draakje over na moet gaan denken. Voorlopig geeft ze aan dat ze hoe dan ook voor haar vriend heeft gekozen.
Het is overigens geen garantie dat zij na het verbreken van de relatie wel een kind krijgt (want 'nemen' doe je niet); voor hetzelfde geld wordt ze niet zwanger of gebeurt er iets anders waardoor er geen kind komt, maar dan ben je wel je partner kwijt.
Relaties duren zelden voor altijd. Hoe zou jij het vinden als deze relatie over een paar jaar op zijn eind loopt en jij dan echt te oud bent geworden om een kind te verwekken? Zou je dan spijt krijgen van de beslissing om dan maar helemaal geen kinderen te nemen?
Dat is idd een vraagstuk waar Draakje over na moet gaan denken. Voorlopig geeft ze aan dat ze hoe dan ook voor haar vriend heeft gekozen.
Het is overigens geen garantie dat zij na het verbreken van de relatie wel een kind krijgt (want 'nemen' doe je niet); voor hetzelfde geld wordt ze niet zwanger of gebeurt er iets anders waardoor er geen kind komt, maar dan ben je wel je partner kwijt.
zondag 16 augustus 2009 om 10:31
Draakje13,
Wat vervelend nieuws dat jullie kinderwens niet in vervulling kan gaan. Ik ben als vrouw degene die onvruchtbaar was en ik heb het mijzelf ook heel erg kwalijk genomen dat het mij niet lukte (ondanks het gegeven dat ik weet dat ik geen invloed op de vruchtbaarheid had). Je partner ervaart misschien ook een gevoel van falen, terwijl hij jou heel graag moeder zou laten worden. Ik vind dat je samen de keuze moet maken om een kindje te adopteren. Mijn partner en ik hebben er ook lang over nagedacht en kwamen tot de conclusie dat wij dit niet wilden. Voor buitenstaanders klinkt het misschien heel egoïstisch, maar wij wilden een kindje van ons samen. Daarnaast speelde leeftijd bij ons ook een rol. Ik was 37 (nu 41) en zag het niet zitten om nog eens een heel traject van adoptie te doorlopen. Ik wens jullie samen heel veel sterkte met het verwerken van dit verdriet en ik hoop dat jullie samen vrede hebben met de keuzes die jullie nog gaan maken.
Wat vervelend nieuws dat jullie kinderwens niet in vervulling kan gaan. Ik ben als vrouw degene die onvruchtbaar was en ik heb het mijzelf ook heel erg kwalijk genomen dat het mij niet lukte (ondanks het gegeven dat ik weet dat ik geen invloed op de vruchtbaarheid had). Je partner ervaart misschien ook een gevoel van falen, terwijl hij jou heel graag moeder zou laten worden. Ik vind dat je samen de keuze moet maken om een kindje te adopteren. Mijn partner en ik hebben er ook lang over nagedacht en kwamen tot de conclusie dat wij dit niet wilden. Voor buitenstaanders klinkt het misschien heel egoïstisch, maar wij wilden een kindje van ons samen. Daarnaast speelde leeftijd bij ons ook een rol. Ik was 37 (nu 41) en zag het niet zitten om nog eens een heel traject van adoptie te doorlopen. Ik wens jullie samen heel veel sterkte met het verwerken van dit verdriet en ik hoop dat jullie samen vrede hebben met de keuzes die jullie nog gaan maken.
zondag 16 augustus 2009 om 11:49
ik zou je willen aanraden: neem de tijd.
trek minimaal een jaar uit om ' te voelen" wat het met je doet, alles een beetje te verwerken. en neem dan pas de beslissingen die nodig zijn. de komende maanden zullen een ware achtbaan van emoties zijn, goede dagen, slechte dagen. ook je partner zal met schuldgevoel te maken krijgen. lees er zoveel mogelijk over, zoek op internet gelijkgestemden. daar kun je veel aan hebben zij kunnen je dingen vertellen waardoor jij en je partner beseffen: dàt is de weg voor ons.
het vinden van een nieuw leven kost tijd. wij zijn nu 2.5 jaar verder en nu pas begint er licht aan het einde van de tunnel te komen,maar het is er.
( ter info: wij hebben niet gekozen voor adoptie, en niet gekozen voor behandelingen. in ons geval ben ik de 'onvruchtbare' .)
trek minimaal een jaar uit om ' te voelen" wat het met je doet, alles een beetje te verwerken. en neem dan pas de beslissingen die nodig zijn. de komende maanden zullen een ware achtbaan van emoties zijn, goede dagen, slechte dagen. ook je partner zal met schuldgevoel te maken krijgen. lees er zoveel mogelijk over, zoek op internet gelijkgestemden. daar kun je veel aan hebben zij kunnen je dingen vertellen waardoor jij en je partner beseffen: dàt is de weg voor ons.
het vinden van een nieuw leven kost tijd. wij zijn nu 2.5 jaar verder en nu pas begint er licht aan het einde van de tunnel te komen,maar het is er.
( ter info: wij hebben niet gekozen voor adoptie, en niet gekozen voor behandelingen. in ons geval ben ik de 'onvruchtbare' .)
donderdag 20 augustus 2009 om 21:27
Dank jullie wel voor de lieve reacties.
Ik ken helaas in mijn directe omgeving niemand die met hetzelfde kampt, dus vandaar dat ik hier ervaringen en advies zoek.
De avond dat we elkaar leerden kennen vertelde mijn vriend al dat hij graag twee kinderen wilde: één van hemzelf en één adoptiekind. Ik sta op zich ook positief tegenover adoptie, maar de wachttijden vind ik echt een probleem. Ik weet heel goed dat een 'oudere' moeder geen probleem hoeft te zijn. Ik heb twee tantes die allebei 39 waren toen ze hun eerste kind kregen en heb dus aardig vergelijkingsmateriaal waardoor ik kan zeggen dat ik dat niet wil. Een collega van mij is bezig met adoptie en via hem ben ik dus aardig op de hoogte van de procedures en de wachttijden.
Ik begrijp ook goed dat mijn vriend geen donor wil, hoewel hij idd misschien na een tijd wel van gedachte verandert. Hij is in ons geval degene met de grootste kinderwens.
Voor hem is het in alle opzichten het moeilijkst. Ik kan accepteren dat ik geen kind zal krijgen en ga voor een gelukkig leven samen. Voor hem kwam na de diagnose echter ook nog een trap na: zijn ex-vrouw was tijdens hun huwelijk zwanger (is niet voldragen) en dit kind kan dus niet van hem geweest zijn (de Passievrucht in levende lijven, al verdenk ik in dit geval mijn schoonvader niet ).
Bovendien houdt Klinefelter niet alleen onvruchtbaarheid in, maar komen er veel meer gezondheidsrisico's bij kijken. Het ene moment ben je gezond en het volgende moment ben je bij wijze van spreken chronisch ziek. Hij moet dus sowieso voor de rest van zijn leven aan de medicatie en ook dat is heftig om te verwerken.
Pleegzorg is voor mij op dit moment geen optie. Ik werk in het voortgezet speciaal onderwijs en heb daar al genoeg zorgkindjes. Ik wil dat niet ook nog eens opzoeken. Als je zelf een zorgkindje krijgt is dat toch heel anders, voor mijn gevoel.
Voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit: heel veel sterkte en ik zou het fijn vinden om via dit forum contact te houden, omdat ik niemand in mijn omgeving heb, die hier ook mee zit.
Liefs,
Draakje
Ik ken helaas in mijn directe omgeving niemand die met hetzelfde kampt, dus vandaar dat ik hier ervaringen en advies zoek.
De avond dat we elkaar leerden kennen vertelde mijn vriend al dat hij graag twee kinderen wilde: één van hemzelf en één adoptiekind. Ik sta op zich ook positief tegenover adoptie, maar de wachttijden vind ik echt een probleem. Ik weet heel goed dat een 'oudere' moeder geen probleem hoeft te zijn. Ik heb twee tantes die allebei 39 waren toen ze hun eerste kind kregen en heb dus aardig vergelijkingsmateriaal waardoor ik kan zeggen dat ik dat niet wil. Een collega van mij is bezig met adoptie en via hem ben ik dus aardig op de hoogte van de procedures en de wachttijden.
Ik begrijp ook goed dat mijn vriend geen donor wil, hoewel hij idd misschien na een tijd wel van gedachte verandert. Hij is in ons geval degene met de grootste kinderwens.
Voor hem is het in alle opzichten het moeilijkst. Ik kan accepteren dat ik geen kind zal krijgen en ga voor een gelukkig leven samen. Voor hem kwam na de diagnose echter ook nog een trap na: zijn ex-vrouw was tijdens hun huwelijk zwanger (is niet voldragen) en dit kind kan dus niet van hem geweest zijn (de Passievrucht in levende lijven, al verdenk ik in dit geval mijn schoonvader niet ).
Bovendien houdt Klinefelter niet alleen onvruchtbaarheid in, maar komen er veel meer gezondheidsrisico's bij kijken. Het ene moment ben je gezond en het volgende moment ben je bij wijze van spreken chronisch ziek. Hij moet dus sowieso voor de rest van zijn leven aan de medicatie en ook dat is heftig om te verwerken.
Pleegzorg is voor mij op dit moment geen optie. Ik werk in het voortgezet speciaal onderwijs en heb daar al genoeg zorgkindjes. Ik wil dat niet ook nog eens opzoeken. Als je zelf een zorgkindje krijgt is dat toch heel anders, voor mijn gevoel.
Voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit: heel veel sterkte en ik zou het fijn vinden om via dit forum contact te houden, omdat ik niemand in mijn omgeving heb, die hier ook mee zit.
Liefs,
Draakje
donderdag 20 augustus 2009 om 21:38
Draakje13.
Ik heb nog een tip voor je. Ik heb heel veel aan
Freya. Dit is een vereniging voor vruchtbaarheidsproblematiek. Ze hebben ook een forum. Hun website is www.freya.nl
Lentezon68
Ik heb nog een tip voor je. Ik heb heel veel aan
Freya. Dit is een vereniging voor vruchtbaarheidsproblematiek. Ze hebben ook een forum. Hun website is www.freya.nl
Lentezon68
donderdag 20 augustus 2009 om 22:08
Hallo Draakje13
Allereerst heel veel sterkte met de hele situatie, het is heftig om zo'n diagnose te horen omdat het, zoals je zei, naast onvruchtbaarheid ook andere gevolgen heeft.
Toevallig staat er nu in 'Leef!', het gratis magazine van de Service apotheken, een interview met Marco Havers, die zelf Klinefelter heeft en actief is binnen de Klinefelter vereniging. Misschien interessant voor jullie om te lezen. Je kunt het magazine gratis bij een van de apotheken meenemen.
Allereerst heel veel sterkte met de hele situatie, het is heftig om zo'n diagnose te horen omdat het, zoals je zei, naast onvruchtbaarheid ook andere gevolgen heeft.
Toevallig staat er nu in 'Leef!', het gratis magazine van de Service apotheken, een interview met Marco Havers, die zelf Klinefelter heeft en actief is binnen de Klinefelter vereniging. Misschien interessant voor jullie om te lezen. Je kunt het magazine gratis bij een van de apotheken meenemen.
