Kinderen
alle pijlers
Partner onvruchtbaar: en nu?
zaterdag 15 augustus 2009 om 23:53
Sinds 2 weken weten we dat mijn vriend onvruchtbaar is door het Syndroom van Klinefelter.
Vooral mijn vriend heeft het hier heel moeilijk mee.
Er zijn ook maar weinig alternatieven. Adoptie is een erg lang proces en wat mij beftreft eigenlijk te lang. Ik ben bijna 33 en ik wil geen 'rollatormama' worden. Mijn vriend voelt niets voor een donor, wat ik me levendig voor kan stellen. Allemaal heel logisch, maar dat maakt de mededeling dat je samen geen kinderen kunt krijgen niet bepaald makkelijker.
Wie heeft dit ook meegemaakt en hoe zijn jullie hier mee om gegaan?
Overigens: ik heb voor de volle 100% voor m'n vriend gekozen. Ik ben absoluut niet van plan hem te verlaten vanwege een chromosomenfoutje!!!
Vooral mijn vriend heeft het hier heel moeilijk mee.
Er zijn ook maar weinig alternatieven. Adoptie is een erg lang proces en wat mij beftreft eigenlijk te lang. Ik ben bijna 33 en ik wil geen 'rollatormama' worden. Mijn vriend voelt niets voor een donor, wat ik me levendig voor kan stellen. Allemaal heel logisch, maar dat maakt de mededeling dat je samen geen kinderen kunt krijgen niet bepaald makkelijker.
Wie heeft dit ook meegemaakt en hoe zijn jullie hier mee om gegaan?
Overigens: ik heb voor de volle 100% voor m'n vriend gekozen. Ik ben absoluut niet van plan hem te verlaten vanwege een chromosomenfoutje!!!
vrijdag 4 maart 2011 om 22:20
hoi,
wat vervelend nieuws voor jullie.
Mijn man heeft zich laten steriliseren omdat hij alleen kindjes kan maken met een ernstige afwijking. Dus niet hetzelfde als bij jullie, maar wij zijn wel voor een donor gegaan! Op dit moment ben ik 26 weken zwanger van ons eerste kindje. (ik ben 31 en hij 34 jaar en we zij al 14 jaar samen.)
We hebben er zeker 4 jaar over nagedacht. Ik was diegene die juist niet durfde.
Enige wat werkt is er door heel veel er over te praten met je man. Een psycholoog die bij een vruchtbaarheidskliniek aangesloten zit kunnen jullie helpen.
Wij zijn via mc kinderwens in leidschendam met een iui behandeling van een donor (die overigens gematched wordt op je bloedgroep en uiterlijk). Is een hele fijne kliniek waar je ook psychisch begeleid wordt.
Nu maken mijn man en ik er nog wel eens grapjes over, maar ons kindje voelt van ons tweeen, omdat het juist een proces is waar je samen door heen moet.
Het is overigens niet raar om te zeggen dat het goed van je is dat je nog steeds bij je man bent. Voor veel stellen is dit een te diep dal om door heen te gaan en gaan dus uit elkaar! Veel praten en elkaar liefhebben dat is wat werkt. Ook ik heb gedacht om weg te gaan, maar uiteindelijk toch het diepe in gesprongen samen met mijn man en we zijn er alleen maar sterker uit gekomen en ons kindje is meer dan 300% gewenst.
(ouders en schoonouders en zelfs mijn zwaar gereformeerde opa en oma staan helemaal achter ons)
Ik adviseer je om hulp te zoeken en toch voor donor te gaan want ook daar zijn wachtlijsten. (dusseldorf overigens niet)
succes en sterkte!
wat vervelend nieuws voor jullie.
Mijn man heeft zich laten steriliseren omdat hij alleen kindjes kan maken met een ernstige afwijking. Dus niet hetzelfde als bij jullie, maar wij zijn wel voor een donor gegaan! Op dit moment ben ik 26 weken zwanger van ons eerste kindje. (ik ben 31 en hij 34 jaar en we zij al 14 jaar samen.)
We hebben er zeker 4 jaar over nagedacht. Ik was diegene die juist niet durfde.
Enige wat werkt is er door heel veel er over te praten met je man. Een psycholoog die bij een vruchtbaarheidskliniek aangesloten zit kunnen jullie helpen.
Wij zijn via mc kinderwens in leidschendam met een iui behandeling van een donor (die overigens gematched wordt op je bloedgroep en uiterlijk). Is een hele fijne kliniek waar je ook psychisch begeleid wordt.
Nu maken mijn man en ik er nog wel eens grapjes over, maar ons kindje voelt van ons tweeen, omdat het juist een proces is waar je samen door heen moet.
Het is overigens niet raar om te zeggen dat het goed van je is dat je nog steeds bij je man bent. Voor veel stellen is dit een te diep dal om door heen te gaan en gaan dus uit elkaar! Veel praten en elkaar liefhebben dat is wat werkt. Ook ik heb gedacht om weg te gaan, maar uiteindelijk toch het diepe in gesprongen samen met mijn man en we zijn er alleen maar sterker uit gekomen en ons kindje is meer dan 300% gewenst.
(ouders en schoonouders en zelfs mijn zwaar gereformeerde opa en oma staan helemaal achter ons)
Ik adviseer je om hulp te zoeken en toch voor donor te gaan want ook daar zijn wachtlijsten. (dusseldorf overigens niet)
succes en sterkte!
