Relaties
alle pijlers
advies nodig studie vriend
woensdag 23 februari 2011 om 12:46
Hallo Dames,
Ik heb vorige week dit topic geplaatst omdat ik wat advies nodig had over hoe om te gaan met het negatief zelfbeeld van me vriend.
Ik moet nog een klein ei van me kwijt vandaar dat ik het hier post.
Ik ben vorige week vrijdag avond een goed gesprek begonnen met mijn vriend over zijn zelfbeeld en de vooruitgang in onze relatie. Zal het redelijk kort en volledig beschrijven hoe het is verlopen.
Ik had aangegeven er moeite mee te hebben dat ik in onze relatie nooit vooruit kon kijken en ik een 3e jaar van onze relatie niet zo wil laten lopen, dat we maar op 1 lijn blijven en alleen dan gek van mekaar zijn geen stap verder komen. Ook had ik aangegeven dat ik zijn situatie goed begreep , maar vragen gesteld over zijn zelfbeeld en de laatste lootjes van zijn studie. Mijn vriend was heel erg open en gaf aan dat hij de laatste lootjes zelf kon en wou afronden. Ik heb hem daarin mijn volledige steun gegeven maar wel gezegd dat ik vooruitgang wil zien, mede zodat hij niet blijft aanmodderen. Ook gaf mijn vriend aan dat hij nog steeds met de dag leefde en het heel moeilijk vond om in de toekomst te kijken. Hij zij dat het misschien egoïstisch was van zichzelf maar dat hij eerst zijn studie wil afronden en een baan wil vinden en pas daarna verder hoopt te kijken. Mede door de situatie met zijn studie en het niet vooruit kunnen kijken in een relatie was dit redenen waarom zijn vorige relatie van 3,5 jaar was uitgegaan.
Ik had in het begin van het gesprek al aangegeven of hij het voor zichzelf niet prettig vond om eerst zijn eigen leven op de rails te brengen en daarna pas aan vriendin te beginnen omdat hij veel met zijn eigen gedachten bezig is. Hij gaf aan dat niet te willen. Ook had ik aangegeven dat alleen gek zijn van mekaar zijn niet het enige is om een relatie te onderhouden. Hij was het volkomen met me eens en vond het fijn dat ik hierover een gesprek begonnen was.. Ik heb het gesprek afgerond met dat we gingen kijken hoe hij de laatste lootjes van zijn studie oppakt en we het even aanzien hoe het gaat lopen.
Het probleem waar ik nu voor mezelf heel erg tegen aanloop is, dat ik er toch wel moeite mee heb dat ik niet vooruit kan kijken met me vriend en ik onlangs dat ik stapel gek op hem ben me daar rot over voel. Ik twijfel continue over ons omdat ik het gevoel heb dat we elkaar op juiste wijzen aanvullen en voelen maar ik dus niet de zekerheid krijg om dit samen te proberen.. Ook heb ik aan de ene kant begrip voor de situatie van me vriend maar ben ik ook erg bang om naderhand teleurgesteld te worden, en weer een tijd verder te zijn zonder iets bereikt te hebben...
Ik heb vorige week dit topic geplaatst omdat ik wat advies nodig had over hoe om te gaan met het negatief zelfbeeld van me vriend.
Ik moet nog een klein ei van me kwijt vandaar dat ik het hier post.
Ik ben vorige week vrijdag avond een goed gesprek begonnen met mijn vriend over zijn zelfbeeld en de vooruitgang in onze relatie. Zal het redelijk kort en volledig beschrijven hoe het is verlopen.
Ik had aangegeven er moeite mee te hebben dat ik in onze relatie nooit vooruit kon kijken en ik een 3e jaar van onze relatie niet zo wil laten lopen, dat we maar op 1 lijn blijven en alleen dan gek van mekaar zijn geen stap verder komen. Ook had ik aangegeven dat ik zijn situatie goed begreep , maar vragen gesteld over zijn zelfbeeld en de laatste lootjes van zijn studie. Mijn vriend was heel erg open en gaf aan dat hij de laatste lootjes zelf kon en wou afronden. Ik heb hem daarin mijn volledige steun gegeven maar wel gezegd dat ik vooruitgang wil zien, mede zodat hij niet blijft aanmodderen. Ook gaf mijn vriend aan dat hij nog steeds met de dag leefde en het heel moeilijk vond om in de toekomst te kijken. Hij zij dat het misschien egoïstisch was van zichzelf maar dat hij eerst zijn studie wil afronden en een baan wil vinden en pas daarna verder hoopt te kijken. Mede door de situatie met zijn studie en het niet vooruit kunnen kijken in een relatie was dit redenen waarom zijn vorige relatie van 3,5 jaar was uitgegaan.
Ik had in het begin van het gesprek al aangegeven of hij het voor zichzelf niet prettig vond om eerst zijn eigen leven op de rails te brengen en daarna pas aan vriendin te beginnen omdat hij veel met zijn eigen gedachten bezig is. Hij gaf aan dat niet te willen. Ook had ik aangegeven dat alleen gek zijn van mekaar zijn niet het enige is om een relatie te onderhouden. Hij was het volkomen met me eens en vond het fijn dat ik hierover een gesprek begonnen was.. Ik heb het gesprek afgerond met dat we gingen kijken hoe hij de laatste lootjes van zijn studie oppakt en we het even aanzien hoe het gaat lopen.
Het probleem waar ik nu voor mezelf heel erg tegen aanloop is, dat ik er toch wel moeite mee heb dat ik niet vooruit kan kijken met me vriend en ik onlangs dat ik stapel gek op hem ben me daar rot over voel. Ik twijfel continue over ons omdat ik het gevoel heb dat we elkaar op juiste wijzen aanvullen en voelen maar ik dus niet de zekerheid krijg om dit samen te proberen.. Ook heb ik aan de ene kant begrip voor de situatie van me vriend maar ben ik ook erg bang om naderhand teleurgesteld te worden, en weer een tijd verder te zijn zonder iets bereikt te hebben...
woensdag 23 februari 2011 om 12:59
pff.. Ik vind het best lastig een goed advies hierop te geven omdat ik zelf zes jaar lang in zo'n relatie heb gezeten. Ik kon op een gegeven moment mijn ex ook niet bereiken. Hij zag het als zo'n enorm falen om te stoppen/een andere keuze te maken dat hij maar bleef doormodderen met zijn studie. Nu, drie jaar nadat het uit is gegaan, doet hij dat nog steeds.
Hij had ook een negatief zelfbeeld door de situatie en het is als partner soms ook heel moeilijk want je kunt die dingen niet oplossen voor hem. Hoogstens er gewoon voor hem zijn en hem steunen in zijn keuzes. Misschien kun je, als hij daar wat meer voor open staat, eens vragen wat hij nou echt zou willen?
Hoe is dat op zijn opleiding geregeld, is daar ook een vertrouwenspersoon/studiebegeleider waar hij binnen kan lopen?
Hij had ook een negatief zelfbeeld door de situatie en het is als partner soms ook heel moeilijk want je kunt die dingen niet oplossen voor hem. Hoogstens er gewoon voor hem zijn en hem steunen in zijn keuzes. Misschien kun je, als hij daar wat meer voor open staat, eens vragen wat hij nou echt zou willen?
Hoe is dat op zijn opleiding geregeld, is daar ook een vertrouwenspersoon/studiebegeleider waar hij binnen kan lopen?
woensdag 23 februari 2011 om 13:00
woensdag 23 februari 2011 om 13:05
Hoi Nameses,
Wat is nu het echte probleem? Dat hij moet werken en studeren en moeite heeft dit te combineren? Dat hij zijn studie niet leuk vindt? Een gebrek aan eigenwaarde bij je vriend? Dat hij depressief is?
Heel vervelend maar ik denk dat hij hier zelf uit moet komen en ook zelf een oplossing moet willen.
En advies voor jou: probeer te ondersteunen en te begrijpen maar 'verlies niet jezelf'. Jij kan zijn problemen niet oplossen. Google eens op dramadriehoek, dan lees je welke valkuilen er zijn.
Sterkte!
Wat is nu het echte probleem? Dat hij moet werken en studeren en moeite heeft dit te combineren? Dat hij zijn studie niet leuk vindt? Een gebrek aan eigenwaarde bij je vriend? Dat hij depressief is?
Heel vervelend maar ik denk dat hij hier zelf uit moet komen en ook zelf een oplossing moet willen.
En advies voor jou: probeer te ondersteunen en te begrijpen maar 'verlies niet jezelf'. Jij kan zijn problemen niet oplossen. Google eens op dramadriehoek, dan lees je welke valkuilen er zijn.
Sterkte!
woensdag 23 februari 2011 om 13:09
Mijn vriend heeft in een dergelijke situatie ook veel gehad aan een studentenpsycholoog.
Zelf heb ik wel gewoon mijn leven doorgezet en daar ben ik heel blij om, dat ik niet op hetm bleef wachten zegmaar. Maar ik heb het wel erg voor mezelf gehouden, uit een soort loyaliteit, en dat zou ik nu niet meer doen.
Dus mijn advies: geef hem de tip naar een studenten psycholoog te gaan en bemoei je er verder niet te veel mee. Zorg dat jou leven gewoon door gaat en praat er wel over met anderen anders vreet het jou op.
Met ons is het helemaal goed gekomen trouwens!
Zelf heb ik wel gewoon mijn leven doorgezet en daar ben ik heel blij om, dat ik niet op hetm bleef wachten zegmaar. Maar ik heb het wel erg voor mezelf gehouden, uit een soort loyaliteit, en dat zou ik nu niet meer doen.
Dus mijn advies: geef hem de tip naar een studenten psycholoog te gaan en bemoei je er verder niet te veel mee. Zorg dat jou leven gewoon door gaat en praat er wel over met anderen anders vreet het jou op.
Met ons is het helemaal goed gekomen trouwens!
Het is zoals het is
woensdag 23 februari 2011 om 13:10
Ik herken mezelf wel een beetje in jou vriend behalve dan dat ik mijn vriend teleurstel. Daar vind ik juist steun dus hij is de laatste waarvoor ik mezelf zou afsluiten.
Wat jij en je vriend het beste samen kunnen doen is duidelijke afspraken maken. Wat moet hij nog doen en wanneer is hij daar mee klaar. Zet dat op papier. Lukt het niet om die doelen te halen dan moet hij er echt mee stoppen en doen wat jou ouders tegen hem zeiden, een leuke baan zoeken. Gaat hij dan alsnog door dan zou ik toch echt ever considderen of het het nog waard is bij hem te blijven.
Wat jij en je vriend het beste samen kunnen doen is duidelijke afspraken maken. Wat moet hij nog doen en wanneer is hij daar mee klaar. Zet dat op papier. Lukt het niet om die doelen te halen dan moet hij er echt mee stoppen en doen wat jou ouders tegen hem zeiden, een leuke baan zoeken. Gaat hij dan alsnog door dan zou ik toch echt ever considderen of het het nog waard is bij hem te blijven.
woensdag 23 februari 2011 om 13:14
Uit je verhaal te lezen weet je niet echt wat je vriend nu precies wil. Het is een tijdje goed gegaan met zijn studie, en nu ziet hij er als een berg tegen op.
Hij is eind twintig , begin dertig, hij lijkt me niet depressief, omdat hij wel wil werken.
Hij ziet jou waarschijnlijk groeien, en dat jij straks een goeie baan hebt met een positieve houding daarin.
Heeft hij niet een flinke studieschuld opgebouwd de laatste jaren? wat als een knoop in zijn maag zit en aan jou verborgen wil houden en daardoor zijn studie niet kan afronden?
Omdat hij bang is dat hij jou dat niet kan geven wat je daadwerkelijk verdiend.?? ( is maar een gedachte?)
Hij is eind twintig , begin dertig, hij lijkt me niet depressief, omdat hij wel wil werken.
Hij ziet jou waarschijnlijk groeien, en dat jij straks een goeie baan hebt met een positieve houding daarin.
Heeft hij niet een flinke studieschuld opgebouwd de laatste jaren? wat als een knoop in zijn maag zit en aan jou verborgen wil houden en daardoor zijn studie niet kan afronden?
Omdat hij bang is dat hij jou dat niet kan geven wat je daadwerkelijk verdiend.?? ( is maar een gedachte?)
woensdag 23 februari 2011 om 13:23
woensdag 23 februari 2011 om 13:36
Wat is nu het probleem? Dat hij zijn studie niet afmaakt? Of dat hij wat depressief is?
Als het gaat om zijn studie, moet jij het laten rusten. Het is zijn studie, zijn keuze. Je kunt hoogstens advies geven. Maar als hij daar niks mee doet, dan moet ie dat zelf weten. Misschien vindt ie het wel juist heel erg vervelend dat je je daar zo mee bemoeit. Ik zou het in elk geval niet kunnen waarderen,
Als het gaat om zijn depressieve gedrag, dan zou ik eens met hem gaan praten. En geef aan dat je niet meer weet hoe je er mee om moet gaan.
Als het gaat om zijn studie, moet jij het laten rusten. Het is zijn studie, zijn keuze. Je kunt hoogstens advies geven. Maar als hij daar niks mee doet, dan moet ie dat zelf weten. Misschien vindt ie het wel juist heel erg vervelend dat je je daar zo mee bemoeit. Ik zou het in elk geval niet kunnen waarderen,
Als het gaat om zijn depressieve gedrag, dan zou ik eens met hem gaan praten. En geef aan dat je niet meer weet hoe je er mee om moet gaan.
woensdag 23 februari 2011 om 13:46
woensdag 23 februari 2011 om 13:50
@patientje Mijn vriend heeft omdat hij al langer dan 10 jaar studeert idd een studie schuld opgebouwd. En waarschijnlijk ( weet het wel zeker) moet hij dat ook terugbetalen. Gelukkig heeft hij nooit extra geleend dus wanneer hij aan het werk gaat zou hij rustig zijn studieschuld rustig deels terug kunnen betalen. Het is natuurlijk wel iets wat hem veel bezighoud waardoor hij zich denk ik erg druk maakt om eventuele uitjes die ik wil ondernemen omdat hij dat niet kan betalen, hij schuldgevoel krijgt wanneer ik het betaal.(wat ik overigens geen ramp vind omdat ik aan elkaar werken belangrijker vind.) In het laatste gesprek met mijn vriend vertelde hij me dat hij het vervelend vind om van andere mensen afhankelijk te zijn, ook gaf hij aan moeite tot bijna een hekel te hebben wanneer hij andere mensen te belast met zijn problemen. Dit is 1 van de redenen dat hij alles zelf wil oplossen.
@ badeendje. Ik ben voor zo ver hij dingen niet voor me verzwijgt wel goed op te hoogte van wat hij nog moet doen. Het zijn maar een korte aantal dingen die je prima binnen een aantal maanden kan halen. Alleen me vriend doet er veel langer over omdat het met ups en downs gaat. Ik vraag er op momenten gewoon naar, zie veel werk van hem, en wat hij maakt en dat ziet er goed uit. Het is niet dat zijn studie te hoog gegrepen is voor hem. Doelen stellen grijpt hem teveel naar de keel. Hij heeft dat eerder ondernomen maar uiteindelijk zonder succes met het effect dat hij nog meer teleurgesteld in zichzelf was.
@ eefje. Ik woon nog niet samen maar wil binnen korte tijd wel graag ondernemen, omdat ik wil kijken hoe dat loopt en klikt. Het probleem is dus dat ik dat met hem moeilijk kan bespreken omdat hij met zijn gedachten heel ergens anders zit en daarin niet vooruit durft te kijken.
Ik moet over een aantal maanden mijn afstudeer stage volgen en net als vorig jaar zijn mijn plannen om dat vele kilometers verder dan mijn oorspronkelijke woonplaats te volgen ivm met meer carrière en doorgroei mogelijkheden. Mijn vriend geeft mij daarin volledig de ruimte maar laat wel merken dat hij er moeite mee heeft. Op zulke momenten kies ik zeker voor mezelf maar heb ik er wel moeite mee omdat ik zo graag samen iets wil vinden om wat op te bouwen.
Iedereen bedankt voor jullie adviezen. Mijn leven draait naast mijn vriend ook gewoon door met mijn vrienden familie etc. Ik ben jong en zie mezelf constant ontwikkelen, iets wat ik erg leuk vind en blijf ik ook zeker doen!. Alleen soms loop ik idd tegen de onzekerheden van me vriend aan en heb ik er erg veel moeite mee dat te bespreken.
Bedankt.
@ badeendje. Ik ben voor zo ver hij dingen niet voor me verzwijgt wel goed op te hoogte van wat hij nog moet doen. Het zijn maar een korte aantal dingen die je prima binnen een aantal maanden kan halen. Alleen me vriend doet er veel langer over omdat het met ups en downs gaat. Ik vraag er op momenten gewoon naar, zie veel werk van hem, en wat hij maakt en dat ziet er goed uit. Het is niet dat zijn studie te hoog gegrepen is voor hem. Doelen stellen grijpt hem teveel naar de keel. Hij heeft dat eerder ondernomen maar uiteindelijk zonder succes met het effect dat hij nog meer teleurgesteld in zichzelf was.
@ eefje. Ik woon nog niet samen maar wil binnen korte tijd wel graag ondernemen, omdat ik wil kijken hoe dat loopt en klikt. Het probleem is dus dat ik dat met hem moeilijk kan bespreken omdat hij met zijn gedachten heel ergens anders zit en daarin niet vooruit durft te kijken.
Ik moet over een aantal maanden mijn afstudeer stage volgen en net als vorig jaar zijn mijn plannen om dat vele kilometers verder dan mijn oorspronkelijke woonplaats te volgen ivm met meer carrière en doorgroei mogelijkheden. Mijn vriend geeft mij daarin volledig de ruimte maar laat wel merken dat hij er moeite mee heeft. Op zulke momenten kies ik zeker voor mezelf maar heb ik er wel moeite mee omdat ik zo graag samen iets wil vinden om wat op te bouwen.
Iedereen bedankt voor jullie adviezen. Mijn leven draait naast mijn vriend ook gewoon door met mijn vrienden familie etc. Ik ben jong en zie mezelf constant ontwikkelen, iets wat ik erg leuk vind en blijf ik ook zeker doen!. Alleen soms loop ik idd tegen de onzekerheden van me vriend aan en heb ik er erg veel moeite mee dat te bespreken.
Bedankt.
woensdag 23 februari 2011 om 13:51
quote:borderwalk schreef op 23 februari 2011 @ 13:23:
Hij zit in de afrondingfase, zeg je. Wat moet hij nog doen? alleen een scriptie? Zo'n groot lang schrijfproces is voor heel veel mensen een struikelblok. Bij mij op de uni kun je extra begeleiding krijgen niet inhoudelijk, en ook niet voor de spelfouten, maar gericht op het schrijfproces.zijn scriptie heeft die al een aantal jaar geleden voltooid en afgerond met een 7,5 netjes dus.
Hij zit in de afrondingfase, zeg je. Wat moet hij nog doen? alleen een scriptie? Zo'n groot lang schrijfproces is voor heel veel mensen een struikelblok. Bij mij op de uni kun je extra begeleiding krijgen niet inhoudelijk, en ook niet voor de spelfouten, maar gericht op het schrijfproces.zijn scriptie heeft die al een aantal jaar geleden voltooid en afgerond met een 7,5 netjes dus.
woensdag 23 februari 2011 om 13:59
+ ik heb het wel eens met mijn vriend besproken dat ik hem niet te veel achter zijn kont aan zit over zijn studie om hem niet te belasten en irritaties tussen ons op te wekken. Hij gaf toen aan dat hij juist erg veel aan opbeurende peptalks had en wel eens een schop onder zijn billen nodig had. Ik vraag hem niet elke dag hoe zijn studie was hoe ver die nu precies is, en wat die allemaal heeft gedaan. Vaak vraag ik hem naar zijn dag en 1x in de week / 2 weken vraag ik hoe het verloopt. Ik ben niet de persoon die hem kort aan het lijntje houdt, ik zou dat zelf ook erg vervelend vinden je bent tenslotte een volwassen man.
woensdag 23 februari 2011 om 14:06
Ik denk dat vooral hij nu tegen zijn onzekerheden aanloopt. Als ik je een advies mag geven; ga nu nog niet samenwonen. Jij wil graag kijken hoe dat loopt en hoe het klikt, wil hij dat ook? Laat hem eerst zijn studie afronden of een keuze maken. Laat het even los, laat hem de aangever zijn. Zou wel vragen of hij niet eens met een studiebegeleider kan praten. Dat kan soms echt helpen, als hij ziet hoeveel hij feitelijk nog moet doen. Je hebt nu ook de ruimte nog veel meer voor je eigen leven omdat jullie nog niet samen wonen. Wonen jullie wel allebei op jezelf?
Lijkt me voor hem ook moeilijk dat hij niet kan bijdragen aan uitjes. Kunnen jullie niet iets ondernemen dat geen geld kost? Of dat je hem ook eens een (goedkoper) uitje laat betalen?
Ik vond het samenwonen met iemand die vastloopt in zijn studie ook erg moeilijk, vandaar mijn advies. Je ziet dan gewoon iemand afglijden en je kunt niet veel meer doen dan luisteren, terwijl er ook nog een stemmetje in je hoofd zegt dat jij ondertussen wel aan het werk bent en veel te veel op je neemt (hij deed ook niets in het huishouden).
Ik wil helemaal niet beweren dat het bij jou ook zo zal gaan want zoals je in een andere reactie las gaat het ook heel vaak wel goed
Lijkt me voor hem ook moeilijk dat hij niet kan bijdragen aan uitjes. Kunnen jullie niet iets ondernemen dat geen geld kost? Of dat je hem ook eens een (goedkoper) uitje laat betalen?
Ik vond het samenwonen met iemand die vastloopt in zijn studie ook erg moeilijk, vandaar mijn advies. Je ziet dan gewoon iemand afglijden en je kunt niet veel meer doen dan luisteren, terwijl er ook nog een stemmetje in je hoofd zegt dat jij ondertussen wel aan het werk bent en veel te veel op je neemt (hij deed ook niets in het huishouden).
Ik wil helemaal niet beweren dat het bij jou ook zo zal gaan want zoals je in een andere reactie las gaat het ook heel vaak wel goed
eefje1980 wijzigde dit bericht op 23-02-2011 14:08
Reden: niet goed gelezen
Reden: niet goed gelezen
% gewijzigd
woensdag 23 februari 2011 om 14:44
Als ik het zo lees heeft je vriend last van een negatief zelfbeeld, al dan niet omdat hij er maar niet toe komt zijn studie af te ronden. Terwijl jij, daar wel goed mee op weg bent.
Mijn vriend had ook een heel erg negatief zelfbeeld (depressie) toen ik hem leerde kennen. En de uitspraak 'ik moet eerst van mijzelf leren houden voordat ik van een ander kan houden' kwam ook uit mijn vriends mond.
Mijn advies: hij moet werken aan zijn eigen problemen. Jij kan hem steunen (en zo te lezen doe je dat al prima). Maar HIJ moet het doen. Dus het advies van een studentenpsycholoog of misschien wel naar een gewone psycholoog, is denk ik het beste.
Succes. Hier is ook alles goed gekomen!
Mijn vriend had ook een heel erg negatief zelfbeeld (depressie) toen ik hem leerde kennen. En de uitspraak 'ik moet eerst van mijzelf leren houden voordat ik van een ander kan houden' kwam ook uit mijn vriends mond.
Mijn advies: hij moet werken aan zijn eigen problemen. Jij kan hem steunen (en zo te lezen doe je dat al prima). Maar HIJ moet het doen. Dus het advies van een studentenpsycholoog of misschien wel naar een gewone psycholoog, is denk ik het beste.
Succes. Hier is ook alles goed gekomen!
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
woensdag 23 februari 2011 om 15:30
@ eef en iris.
Bedankt voor jullie reactie. Ik denk dat ik er wel wat mee kan.
Fijn om ervaringen van andere te lezen en helemaal de manier waarop jullie het hebben aangepakt en mij adviseren. Ik haal uit vele reacties dat ik zelf toch wel een persoon ben die vaak graag alles wil plannen en alles goed op orde wil hebben. Ik denk dat ik daar misschien iets te spontaan in ben in bepaalde opzichten, en het idd rustig moet afwachten totdat hij uit zijn negatieve spiraal komt en mijn steun daarin biedt.
Ik zal hem wanneer het echt weer down gaat adviseren om een keer contact op te nemen met zijn studiebegeleider. Ik had hem daar eerder op aangesproken maar hij vond dat doen niet zozeer nodig etc en praatte er weer omheen.
Ontzettend bedankt. De reacties hebben me goed gedaan.
Bedankt voor jullie reactie. Ik denk dat ik er wel wat mee kan.
Fijn om ervaringen van andere te lezen en helemaal de manier waarop jullie het hebben aangepakt en mij adviseren. Ik haal uit vele reacties dat ik zelf toch wel een persoon ben die vaak graag alles wil plannen en alles goed op orde wil hebben. Ik denk dat ik daar misschien iets te spontaan in ben in bepaalde opzichten, en het idd rustig moet afwachten totdat hij uit zijn negatieve spiraal komt en mijn steun daarin biedt.
Ik zal hem wanneer het echt weer down gaat adviseren om een keer contact op te nemen met zijn studiebegeleider. Ik had hem daar eerder op aangesproken maar hij vond dat doen niet zozeer nodig etc en praatte er weer omheen.
Ontzettend bedankt. De reacties hebben me goed gedaan.
woensdag 23 februari 2011 om 15:59
quote:nameses schreef op 23 februari 2011 @ 15:30:
Ik zal hem wanneer het echt weer down gaat adviseren om een keer contact op te nemen met zijn studiebegeleider. Ik had hem daar eerder op aangesproken maar hij vond dat doen niet zozeer nodig etc en praatte er weer omheen.
Uit ervaring weet ik dat je zulke gesprekken beter niet kan voeren als hij in een depri bui zit hoor. Dan is de wereld slecht, niets aan te veranderen en niemand kan hem toch helpen want hij moet er zelf uitkomen.
Ik denk dat je beter serieus met hem kunt praten hierover als hij niet down is, en open staat. Refereer dan aan hoe hij soms kan doen en dat jij denkt dat hij hulp nodig heeft om verder te komen. Betekent overigens niet dat hij dit meteen zal doen denk ik zo, maar dan gaat hij er hopelijk wel echt over nadenken. Hulp vragen is niet makkelijk, voor niemand denk ik. Maar de professionals zijn er nou eenmaal voor.
Ik zal hem wanneer het echt weer down gaat adviseren om een keer contact op te nemen met zijn studiebegeleider. Ik had hem daar eerder op aangesproken maar hij vond dat doen niet zozeer nodig etc en praatte er weer omheen.
Uit ervaring weet ik dat je zulke gesprekken beter niet kan voeren als hij in een depri bui zit hoor. Dan is de wereld slecht, niets aan te veranderen en niemand kan hem toch helpen want hij moet er zelf uitkomen.
Ik denk dat je beter serieus met hem kunt praten hierover als hij niet down is, en open staat. Refereer dan aan hoe hij soms kan doen en dat jij denkt dat hij hulp nodig heeft om verder te komen. Betekent overigens niet dat hij dit meteen zal doen denk ik zo, maar dan gaat hij er hopelijk wel echt over nadenken. Hulp vragen is niet makkelijk, voor niemand denk ik. Maar de professionals zijn er nou eenmaal voor.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
woensdag 2 maart 2011 om 15:51
Hallo Dames,
Ik heb vorige week dit topic geplaatst omdat ik wat advies nodig had over hoe om te gaan met het negatief zelfbeeld van me vriend.
Ik moet nog een klein ei van me kwijt vandaar dat ik het hier post.
Ik ben vorige week vrijdag avond een goed gesprek begonnen met mijn vriend over zijn zelfbeeld en de vooruitgang in onze relatie. Zal het redelijk kort en volledig beschrijven hoe het is verlopen.
Ik had aangegeven er moeite mee te hebben dat ik in onze relatie nooit vooruit kon kijken en ik een 3e jaar van onze relatie niet zo wil laten lopen, dat we maar op 1 lijn blijven en alleen dan gek van mekaar zijn geen stap verder komen. Ook had ik aangegeven dat ik zijn situatie goed begreep , maar vragen gesteld over zijn zelfbeeld en de laatste lootjes van zijn studie. Mijn vriend was heel erg open en gaf aan dat hij de laatste lootjes zelf kon en wou afronden. Ik heb hem daarin mijn volledige steun gegeven maar wel gezegd dat ik vooruitgang wil zien, mede zodat hij niet blijft aanmodderen. Ook gaf mijn vriend aan dat hij nog steeds met de dag leefde en het heel moeilijk vond om in de toekomst te kijken. Hij zij dat het misschien egoïstisch was van zichzelf maar dat hij eerst zijn studie wil afronden en een baan wil vinden en pas daarna verder hoopt te kijken. Mede door de situatie met zijn studie en het niet vooruit kunnen kijken in een relatie was dit redenen waarom zijn vorige relatie van 3,5 jaar was uitgegaan.
Ik had in het begin van het gesprek al aangegeven of hij het voor zichzelf niet prettig vond om eerst zijn eigen leven op de rails te brengen en daarna pas aan vriendin te beginnen omdat hij veel met zijn eigen gedachten bezig is. Hij gaf aan dat niet te willen. Ook had ik aangegeven dat alleen gek zijn van mekaar zijn niet het enige is om een relatie te onderhouden. Hij was het volkomen met me eens en vond het fijn dat ik hierover een gesprek begonnen was.. Ik heb het gesprek afgerond met dat we gingen kijken hoe hij de laatste lootjes van zijn studie oppakt en we het even aanzien hoe het gaat lopen.
Het probleem waar ik nu voor mezelf heel erg tegen aanloop is, dat ik er toch wel moeite mee heb dat ik niet vooruit kan kijken met me vriend en ik onlangs dat ik stapel gek op hem ben me daar rot over voel. Ik twijfel continue over ons omdat ik het gevoel heb dat we elkaar op juiste wijzen aanvullen en voelen maar ik dus niet de zekerheid krijg om dit samen te proberen.. Ook heb ik aan de ene kant begrip voor de situatie van me vriend maar ben ik ook erg bang om naderhand teleurgesteld te worden, en weer een tijd verder te zijn zonder iets bereikt te hebben...
Ik heb vorige week dit topic geplaatst omdat ik wat advies nodig had over hoe om te gaan met het negatief zelfbeeld van me vriend.
Ik moet nog een klein ei van me kwijt vandaar dat ik het hier post.
Ik ben vorige week vrijdag avond een goed gesprek begonnen met mijn vriend over zijn zelfbeeld en de vooruitgang in onze relatie. Zal het redelijk kort en volledig beschrijven hoe het is verlopen.
Ik had aangegeven er moeite mee te hebben dat ik in onze relatie nooit vooruit kon kijken en ik een 3e jaar van onze relatie niet zo wil laten lopen, dat we maar op 1 lijn blijven en alleen dan gek van mekaar zijn geen stap verder komen. Ook had ik aangegeven dat ik zijn situatie goed begreep , maar vragen gesteld over zijn zelfbeeld en de laatste lootjes van zijn studie. Mijn vriend was heel erg open en gaf aan dat hij de laatste lootjes zelf kon en wou afronden. Ik heb hem daarin mijn volledige steun gegeven maar wel gezegd dat ik vooruitgang wil zien, mede zodat hij niet blijft aanmodderen. Ook gaf mijn vriend aan dat hij nog steeds met de dag leefde en het heel moeilijk vond om in de toekomst te kijken. Hij zij dat het misschien egoïstisch was van zichzelf maar dat hij eerst zijn studie wil afronden en een baan wil vinden en pas daarna verder hoopt te kijken. Mede door de situatie met zijn studie en het niet vooruit kunnen kijken in een relatie was dit redenen waarom zijn vorige relatie van 3,5 jaar was uitgegaan.
Ik had in het begin van het gesprek al aangegeven of hij het voor zichzelf niet prettig vond om eerst zijn eigen leven op de rails te brengen en daarna pas aan vriendin te beginnen omdat hij veel met zijn eigen gedachten bezig is. Hij gaf aan dat niet te willen. Ook had ik aangegeven dat alleen gek zijn van mekaar zijn niet het enige is om een relatie te onderhouden. Hij was het volkomen met me eens en vond het fijn dat ik hierover een gesprek begonnen was.. Ik heb het gesprek afgerond met dat we gingen kijken hoe hij de laatste lootjes van zijn studie oppakt en we het even aanzien hoe het gaat lopen.
Het probleem waar ik nu voor mezelf heel erg tegen aanloop is, dat ik er toch wel moeite mee heb dat ik niet vooruit kan kijken met me vriend en ik onlangs dat ik stapel gek op hem ben me daar rot over voel. Ik twijfel continue over ons omdat ik het gevoel heb dat we elkaar op juiste wijzen aanvullen en voelen maar ik dus niet de zekerheid krijg om dit samen te proberen.. Ook heb ik aan de ene kant begrip voor de situatie van me vriend maar ben ik ook erg bang om naderhand teleurgesteld te worden, en weer een tijd verder te zijn zonder iets bereikt te hebben...
