Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:31
quote:Janna_ schreef op 25 februari 2011 @ 12:21:
Ik denk dat dat ook te maken heeft met dat mensen wel weten (of er makkelijker een beeld bij kunnen vormen) wat kleurenblind zijn inhoud. En bij schizofrenie denken mensen vaak dat je 6 verschillende personen bent... Of dat je staat te schreeuwen op straat... Mensen kennen het niet goed genoeg...Ja, hoe vaak er geen grappen of opmerkingen op tv worden gemaakt over schizofrenie. Daarmee verspreidt men alleen maar meer onduidelijkheid.
Ik denk dat dat ook te maken heeft met dat mensen wel weten (of er makkelijker een beeld bij kunnen vormen) wat kleurenblind zijn inhoud. En bij schizofrenie denken mensen vaak dat je 6 verschillende personen bent... Of dat je staat te schreeuwen op straat... Mensen kennen het niet goed genoeg...Ja, hoe vaak er geen grappen of opmerkingen op tv worden gemaakt over schizofrenie. Daarmee verspreidt men alleen maar meer onduidelijkheid.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:34
De opmerking dat jij ziek bent en zij niet is er eentje die in het heetst van de stijd na een wellus/nietus discussie eruit geflapt wordt, toch?
Dat is het zelfde als dat een moeder in haar onmacht zegt dat een kind moet luisteren, dat zij bepaald want dat zij nou eenmaal de moeder is. Dat is geen argument, dat is gewoon de strijd of discussie afkappen.
Maar ik denk wel dat het lastig is om met jou op zo'n moment een gesprek te voeren. Want eigenlijk wil je alleen bevestiging van wat jij gezien hebt op dat moment. En ik denk dat je geen genoegen neemt met een ander antwoord, toch?
Dat is het zelfde als dat een moeder in haar onmacht zegt dat een kind moet luisteren, dat zij bepaald want dat zij nou eenmaal de moeder is. Dat is geen argument, dat is gewoon de strijd of discussie afkappen.
Maar ik denk wel dat het lastig is om met jou op zo'n moment een gesprek te voeren. Want eigenlijk wil je alleen bevestiging van wat jij gezien hebt op dat moment. En ik denk dat je geen genoegen neemt met een ander antwoord, toch?
vrijdag 25 februari 2011 om 12:37
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 12:28:
Daar zit wel een probleempje, want ik heb heel veel moeite met vertrouwen. Dat wat jij hier beschrijft zou ik wel kunnen bespreken met mijn behandelaars. Niet met allemaal...
Ik denk dat je best een keer (als je je goed voelt!) het gesprek aan kan gaan met je pb'er. Dan kunnen jullie misschien over en weer afspraken maken.
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 12:28:
Ik vind het knap dat jij je zo inleeft en de dingen zo benoemt waardoor ik me echt serieus genomen voel. Dank je wel, Janna.
Ik word trouwens door geen enkele forumster op onze topics afgeserveerd. Sinds ik met jullie schrijf, ben ik me steeds normaler gaan voelen en heb ik steeds meer moeite met de houding van sommige behandelaars (en meer strijd).Daar kan ik maar 1 ding op antwoorden: Dank je wel!
Daar zit wel een probleempje, want ik heb heel veel moeite met vertrouwen. Dat wat jij hier beschrijft zou ik wel kunnen bespreken met mijn behandelaars. Niet met allemaal...
Ik denk dat je best een keer (als je je goed voelt!) het gesprek aan kan gaan met je pb'er. Dan kunnen jullie misschien over en weer afspraken maken.
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 12:28:
Ik vind het knap dat jij je zo inleeft en de dingen zo benoemt waardoor ik me echt serieus genomen voel. Dank je wel, Janna.
Ik word trouwens door geen enkele forumster op onze topics afgeserveerd. Sinds ik met jullie schrijf, ben ik me steeds normaler gaan voelen en heb ik steeds meer moeite met de houding van sommige behandelaars (en meer strijd).Daar kan ik maar 1 ding op antwoorden: Dank je wel!
vrijdag 25 februari 2011 om 12:37
quote:Janna_ schreef op 25 februari 2011 @ 12:03:
En om er nog even op door te gaan, ik denk dat jij vaak enge dingen ziet.
Bijv. toen die keer met je kamermuur die in ging storten. Dat is heel eng. Dan is het makkelijker (voor een buitenstaander) om te zeggen dat het niet waar is en dat je niet bang hoeft te zijn, dan om te zeggen dat het heel eng voor je moet zijn dat je dat zo ervaart. Omdat in 'onze' werkelijkheid je kamer niet instort. Dus er is geen reeel gevaar. Maar in jouw hoofd wel, daarom is het zo angstig.
Mag ik dit stukje even pikken? Weren jullie nog dat ik aangaf op het andere topic dat ik het zo vervelend vind dat mensen soms op mij reageren met: "Joh, het komt heus wel goed hoor met jou en de liefde", en dat ik me afvroeg waarom dat is? Viva reageerde daar toen veelvuldig op (de rest niet echt).
Eigenlijk is dat hetzelfde als wat jij hier schrijft Jan. Ik ervaar iets op een bepaalde manier, inclusief angsten. Ik voel me dan niet serieus genomen (en zo'n opmerking als dat het wel goed komt, dat ik het verkeerd zie of dat het niet waar is valt voor mij in die categorie) en dat is best rottig.
En om er nog even op door te gaan, ik denk dat jij vaak enge dingen ziet.
Bijv. toen die keer met je kamermuur die in ging storten. Dat is heel eng. Dan is het makkelijker (voor een buitenstaander) om te zeggen dat het niet waar is en dat je niet bang hoeft te zijn, dan om te zeggen dat het heel eng voor je moet zijn dat je dat zo ervaart. Omdat in 'onze' werkelijkheid je kamer niet instort. Dus er is geen reeel gevaar. Maar in jouw hoofd wel, daarom is het zo angstig.
Mag ik dit stukje even pikken? Weren jullie nog dat ik aangaf op het andere topic dat ik het zo vervelend vind dat mensen soms op mij reageren met: "Joh, het komt heus wel goed hoor met jou en de liefde", en dat ik me afvroeg waarom dat is? Viva reageerde daar toen veelvuldig op (de rest niet echt).
Eigenlijk is dat hetzelfde als wat jij hier schrijft Jan. Ik ervaar iets op een bepaalde manier, inclusief angsten. Ik voel me dan niet serieus genomen (en zo'n opmerking als dat het wel goed komt, dat ik het verkeerd zie of dat het niet waar is valt voor mij in die categorie) en dat is best rottig.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:40
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 12:28:
Sinds ik met jullie schrijf, ben ik me steeds normaler gaan voelen en heb ik steeds meer moeite met de houding van sommige behandelaars (en meer strijd).
Dit laatste is wel jammer. Ik denk dat je daar zelf ook wel echt iets in kan proberen te veranderen hoor.
Iemand in een rolstoel heeft ook vaak vooroordelen die hij of zij moet overwinnen, dat zal jij misschien ook hebben met sommige van je behandelaars. Dat zou kunnen.
Maar je kunt ook proberen om sommige mensen waar je wel een klik mee hebt meer te vertrouwen. Net zoals dat je ons vertrouwt wanneer wij zeggen dat je moe lijkt te zijn of spelfouten maakt.
Sinds ik met jullie schrijf, ben ik me steeds normaler gaan voelen en heb ik steeds meer moeite met de houding van sommige behandelaars (en meer strijd).
Dit laatste is wel jammer. Ik denk dat je daar zelf ook wel echt iets in kan proberen te veranderen hoor.
Iemand in een rolstoel heeft ook vaak vooroordelen die hij of zij moet overwinnen, dat zal jij misschien ook hebben met sommige van je behandelaars. Dat zou kunnen.
Maar je kunt ook proberen om sommige mensen waar je wel een klik mee hebt meer te vertrouwen. Net zoals dat je ons vertrouwt wanneer wij zeggen dat je moe lijkt te zijn of spelfouten maakt.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:42
quote:frizzy schreef op 25 februari 2011 @ 12:32:
Ik vind dat Janna het geweldig kan opschrijven!
Wel vind ik het jammer Meik, dat je zegt dat je steeds meer strijd hebt. Kun je iets verzinnen om die strijd te voorkomen? Wellicht met behulp van de dingen die Janna heeft genoemd?
Dank je!
En dat laatste hoop ik ook. Met strijd bereik je echt niets. Niets. Nu niet en nooit niet. Sterker nog, eigenlijk zou je beter méér contact met de behandelaars die je niet zo leuk vindt moeten opnemen. Jullie moeten beide stappen zetten.
Ik vind dat Janna het geweldig kan opschrijven!
Wel vind ik het jammer Meik, dat je zegt dat je steeds meer strijd hebt. Kun je iets verzinnen om die strijd te voorkomen? Wellicht met behulp van de dingen die Janna heeft genoemd?
Dank je!
En dat laatste hoop ik ook. Met strijd bereik je echt niets. Niets. Nu niet en nooit niet. Sterker nog, eigenlijk zou je beter méér contact met de behandelaars die je niet zo leuk vindt moeten opnemen. Jullie moeten beide stappen zetten.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:43
Ja, Janna is echt geweldig hè? Zij zou wel cursussen kunnen geven over zeer uiteenlopende onderwerpen, want zij lijkt overal wel verstand van te hebben. (en dat meen ik écht!)
Dat ik steeds meer strijd heb, is omdat ik gewoon meer voor mezelf op kom. Dat is vaak nog lastig, want sommige behandelaars gebruiken middelen waar ik niet tegenop kan. Als ik te opstandig ben, zeggen ze dat ik minder prikkels aan kan en zetten ze me in de separeer. Lang niet altijd gelukkig. Soms dreigen ze er alleen maar mee en dat op zich maakt mij behalve angstig ook heel boos én verdrietig. Omdat ik het gevoel heb dat ik altijd de mindere ben en het nooit kan winnen.
Met dat wat Janna schrijft kan ik wel wat. Ik denk dat ik maar eens om de tafel moet met mijn psych en met de verpl. om uit te spreken hoe ik me voel en hoe er meer vertrouwen kan worden gegeven door beide partijen (ik ben nl ook niet altijd te vertrouwen).
Ik weet alleen neit of ik het durf!
Dat ik steeds meer strijd heb, is omdat ik gewoon meer voor mezelf op kom. Dat is vaak nog lastig, want sommige behandelaars gebruiken middelen waar ik niet tegenop kan. Als ik te opstandig ben, zeggen ze dat ik minder prikkels aan kan en zetten ze me in de separeer. Lang niet altijd gelukkig. Soms dreigen ze er alleen maar mee en dat op zich maakt mij behalve angstig ook heel boos én verdrietig. Omdat ik het gevoel heb dat ik altijd de mindere ben en het nooit kan winnen.
Met dat wat Janna schrijft kan ik wel wat. Ik denk dat ik maar eens om de tafel moet met mijn psych en met de verpl. om uit te spreken hoe ik me voel en hoe er meer vertrouwen kan worden gegeven door beide partijen (ik ben nl ook niet altijd te vertrouwen).
Ik weet alleen neit of ik het durf!
vrijdag 25 februari 2011 om 12:45
quote:frizzy schreef op 25 februari 2011 @ 12:37:
Mag ik dit stukje even pikken? Weren jullie nog dat ik aangaf op het andere topic dat ik het zo vervelend vind dat mensen soms op mij reageren met: "Joh, het komt heus wel goed hoor met jou en de liefde", en dat ik me afvroeg waarom dat is? Viva reageerde daar toen veelvuldig op (de rest niet echt).
Eigenlijk is dat hetzelfde als wat jij hier schrijft Jan. Ik ervaar iets op een bepaalde manier, inclusief angsten. Ik voel me dan niet serieus genomen (en zo'n opmerking als dat het wel goed komt, dat ik het verkeerd zie of dat het niet waar is valt voor mij in die categorie) en dat is best rottig.Zo'n opmerking is idd ook opbeurend bedoeld. Zo van, joh, hou de moed erin, alles komt goed. Een beetje bemoederend, 't komt wel goed schatje. Maar dat is denk ik mens eigen. Net zoals 'er zijn meer mannen dan kerktorens' en meer van dat soort opmerkingen. Als je er over nadenkt stap je voorbij aan iemands verdriet. Maar zo wordt het niet bedoeld, want mensen denken daar niet zo diep over na.
Mag ik dit stukje even pikken? Weren jullie nog dat ik aangaf op het andere topic dat ik het zo vervelend vind dat mensen soms op mij reageren met: "Joh, het komt heus wel goed hoor met jou en de liefde", en dat ik me afvroeg waarom dat is? Viva reageerde daar toen veelvuldig op (de rest niet echt).
Eigenlijk is dat hetzelfde als wat jij hier schrijft Jan. Ik ervaar iets op een bepaalde manier, inclusief angsten. Ik voel me dan niet serieus genomen (en zo'n opmerking als dat het wel goed komt, dat ik het verkeerd zie of dat het niet waar is valt voor mij in die categorie) en dat is best rottig.Zo'n opmerking is idd ook opbeurend bedoeld. Zo van, joh, hou de moed erin, alles komt goed. Een beetje bemoederend, 't komt wel goed schatje. Maar dat is denk ik mens eigen. Net zoals 'er zijn meer mannen dan kerktorens' en meer van dat soort opmerkingen. Als je er over nadenkt stap je voorbij aan iemands verdriet. Maar zo wordt het niet bedoeld, want mensen denken daar niet zo diep over na.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:46
quote:Janna_ schreef op 25 februari 2011 @ 12:34:
Maar ik denk wel dat het lastig is om met jou op zo'n moment een gesprek te voeren. Want eigenlijk wil je alleen bevestiging van wat jij gezien hebt op dat moment. En ik denk dat je geen genoegen neemt met een ander antwoord, toch?Nee, daar heb je gelijk in.
Maar ik denk wel dat het lastig is om met jou op zo'n moment een gesprek te voeren. Want eigenlijk wil je alleen bevestiging van wat jij gezien hebt op dat moment. En ik denk dat je geen genoegen neemt met een ander antwoord, toch?Nee, daar heb je gelijk in.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:48
quote:frizzy schreef op 25 februari 2011 @ 12:37:
[...]
Eigenlijk is dat hetzelfde als wat jij hier schrijft Jan. Ik ervaar iets op een bepaalde manier, inclusief angsten. Ik voel me dan niet serieus genomen (en zo'n opmerking als dat het wel goed komt, dat ik het verkeerd zie of dat het niet waar is valt voor mij in die categorie) en dat is best rottig.Ja Frizz, dat begrijp ik. Ik begrijp ook dat het heel lastig uit te leggen is, maar hiermee wordt het echt heel duidelijk.
[...]
Eigenlijk is dat hetzelfde als wat jij hier schrijft Jan. Ik ervaar iets op een bepaalde manier, inclusief angsten. Ik voel me dan niet serieus genomen (en zo'n opmerking als dat het wel goed komt, dat ik het verkeerd zie of dat het niet waar is valt voor mij in die categorie) en dat is best rottig.Ja Frizz, dat begrijp ik. Ik begrijp ook dat het heel lastig uit te leggen is, maar hiermee wordt het echt heel duidelijk.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:48
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 12:43:... dat op zich maakt mij behalve angstig ook heel boos én verdrietig. Omdat ik het gevoel heb dat ik altijd de mindere ben en het nooit kan winnen.
.... Ik denk dat ik maar eens om de tafel moet met mijn psych en met de verpl. om uit te spreken hoe ik me voel en hoe er meer vertrouwen kan worden gegeven door beide partijen (ik ben nl ook niet altijd te vertrouwen).
Ik weet alleen niet of ik het durf!Dat zou ik zeker proberen. Eerst met je pb'er en dan kan die je helpen in het volgende gesprek.
.... Ik denk dat ik maar eens om de tafel moet met mijn psych en met de verpl. om uit te spreken hoe ik me voel en hoe er meer vertrouwen kan worden gegeven door beide partijen (ik ben nl ook niet altijd te vertrouwen).
Ik weet alleen niet of ik het durf!Dat zou ik zeker proberen. Eerst met je pb'er en dan kan die je helpen in het volgende gesprek.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:49
quote:Omdat ik het gevoel heb dat ik altijd de mindere ben en het nooit kan winnen.
Lieve Meik, ik val er zo even in (heb ff pauze), maar even een reactie.
Als er geen strijd meer is, is er ook geen 'winnen of verliezen' meer. Het gevoel dat je altijd de 'mindere' bent is in die zin logisch dat je nooit een gelijkwaardige relatie met je behandelaars zult hebben.
Maar dat maakt jou als persoon zeker niet minder waard! (Makkelijk gezegd, maar ik meen het wel!). Ik denk ook dat het goed zou zijn om eens rond de tafel te gaan zitten om samen een team te vormen tegen jouw ziekte, en zeker niet tegen jou als persoon. (tenminste, ik heb het idee dat jij het zo voelt alsof ze tegen jou zijn, klopt dat?)
12:49
Lieve Meik, ik val er zo even in (heb ff pauze), maar even een reactie.
Als er geen strijd meer is, is er ook geen 'winnen of verliezen' meer. Het gevoel dat je altijd de 'mindere' bent is in die zin logisch dat je nooit een gelijkwaardige relatie met je behandelaars zult hebben.
Maar dat maakt jou als persoon zeker niet minder waard! (Makkelijk gezegd, maar ik meen het wel!). Ik denk ook dat het goed zou zijn om eens rond de tafel te gaan zitten om samen een team te vormen tegen jouw ziekte, en zeker niet tegen jou als persoon. (tenminste, ik heb het idee dat jij het zo voelt alsof ze tegen jou zijn, klopt dat?)
12:49
vrijdag 25 februari 2011 om 12:52
quote:Janna_ schreef op 25 februari 2011 @ 12:45:
[...]
Zo'n opmerking is idd ook opbeurend bedoeld. Zo van, joh, hou de moed erin, alles komt goed. Een beetje bemoederend, 't komt wel goed schatje. Maar dat is denk ik mens eigen. Net zoals 'er zijn meer mannen dan kerktorens' en meer van dat soort opmerkingen. Als je er over nadenkt stap je voorbij aan iemands verdriet. Maar zo wordt het niet bedoeld, want mensen denken daar niet zo diep over na.Ja, dat klinkt logisch. Sommige mensen denken er niet bij na, maar Frizz heeft het al zo vaak geprobeerd uit te leggen en voor veel mensen viel het kwartje echt niet, toch? Ik begreep het voor een groot deel, maar nu ken ik het gevoel erbij.
[...]
Zo'n opmerking is idd ook opbeurend bedoeld. Zo van, joh, hou de moed erin, alles komt goed. Een beetje bemoederend, 't komt wel goed schatje. Maar dat is denk ik mens eigen. Net zoals 'er zijn meer mannen dan kerktorens' en meer van dat soort opmerkingen. Als je er over nadenkt stap je voorbij aan iemands verdriet. Maar zo wordt het niet bedoeld, want mensen denken daar niet zo diep over na.Ja, dat klinkt logisch. Sommige mensen denken er niet bij na, maar Frizz heeft het al zo vaak geprobeerd uit te leggen en voor veel mensen viel het kwartje echt niet, toch? Ik begreep het voor een groot deel, maar nu ken ik het gevoel erbij.
vrijdag 25 februari 2011 om 12:57
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 25 februari 2011 @ 12:49:
[...]
Lieve Meik, ik val er zo even in (heb ff pauze), maar even een reactie.
Als er geen strijd meer is, is er ook geen 'winnen of verliezen' meer. Het gevoel dat je altijd de 'mindere' bent is in die zin logisch dat je nooit een gelijkwaardige relatie met je behandelaars zult hebben.
Maar dat maakt jou als persoon zeker niet minder waard! (Makkelijk gezegd, maar ik meen het wel!). Ik denk ook dat het goed zou zijn om eens rond de tafel te gaan zitten om samen een team te vormen tegen jouw ziekte, en zeker niet tegen jou als persoon. (tenminste, ik heb het idee dat jij het zo voelt alsof ze tegen jou zijn, klopt dat?)
12:49
Ja Jumps, dat is geloof ik wel zo. Ik weet het eigenlijk wel zeker. maar het is toch ook dat ze tegen mij zijn? Ze behandelen niet die ziekte, maar mij.
Ik vind het mooi geschreven dat er geen winnen of verliezen is als er geen strijd is.
[...]
Lieve Meik, ik val er zo even in (heb ff pauze), maar even een reactie.
Als er geen strijd meer is, is er ook geen 'winnen of verliezen' meer. Het gevoel dat je altijd de 'mindere' bent is in die zin logisch dat je nooit een gelijkwaardige relatie met je behandelaars zult hebben.
Maar dat maakt jou als persoon zeker niet minder waard! (Makkelijk gezegd, maar ik meen het wel!). Ik denk ook dat het goed zou zijn om eens rond de tafel te gaan zitten om samen een team te vormen tegen jouw ziekte, en zeker niet tegen jou als persoon. (tenminste, ik heb het idee dat jij het zo voelt alsof ze tegen jou zijn, klopt dat?)
12:49
Ja Jumps, dat is geloof ik wel zo. Ik weet het eigenlijk wel zeker. maar het is toch ook dat ze tegen mij zijn? Ze behandelen niet die ziekte, maar mij.
Ik vind het mooi geschreven dat er geen winnen of verliezen is als er geen strijd is.
vrijdag 25 februari 2011 om 13:49
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 12:43:
Ja, Janna is echt geweldig hè? Zij zou wel cursussen kunnen geven over zeer uiteenlopende onderwerpen, want zij lijkt overal wel verstand van te hebben. (en dat meen ik écht!)
Hihi... 'Dank je'
En gisteren werd ik moeder Theresa genoemd... volgens mij hebben jullie echt een verkeerd beeld van mij hoor...
Ja, Janna is echt geweldig hè? Zij zou wel cursussen kunnen geven over zeer uiteenlopende onderwerpen, want zij lijkt overal wel verstand van te hebben. (en dat meen ik écht!)
Hihi... 'Dank je'
En gisteren werd ik moeder Theresa genoemd... volgens mij hebben jullie echt een verkeerd beeld van mij hoor...
vrijdag 25 februari 2011 om 13:50
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 25 februari 2011 @ 12:49:
Als er geen strijd meer is, is er ook geen 'winnen of verliezen' meer. Het gevoel dat je altijd de 'mindere' bent is in die zin logisch dat je nooit een gelijkwaardige relatie met je behandelaars zult hebben.
Maar dat maakt jou als persoon zeker niet minder waard! (Makkelijk gezegd, maar ik meen het wel!). Ik denk ook dat het goed zou zijn om eens rond de tafel te gaan zitten om samen een team te vormen tegen jouw ziekte, en zeker niet tegen jou als persoon. (tenminste, ik heb het idee dat jij het zo voelt alsof ze tegen jou zijn, klopt dat?) Mooie post Jumps!
Als er geen strijd meer is, is er ook geen 'winnen of verliezen' meer. Het gevoel dat je altijd de 'mindere' bent is in die zin logisch dat je nooit een gelijkwaardige relatie met je behandelaars zult hebben.
Maar dat maakt jou als persoon zeker niet minder waard! (Makkelijk gezegd, maar ik meen het wel!). Ik denk ook dat het goed zou zijn om eens rond de tafel te gaan zitten om samen een team te vormen tegen jouw ziekte, en zeker niet tegen jou als persoon. (tenminste, ik heb het idee dat jij het zo voelt alsof ze tegen jou zijn, klopt dat?) Mooie post Jumps!
vrijdag 25 februari 2011 om 13:57
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 12:57:
Ja Jumps, dat is geloof ik wel zo. Ik weet het eigenlijk wel zeker. maar het is toch ook dat ze tegen mij zijn? Ze behandelen niet die ziekte, maar mij.
Ik vind het mooi geschreven dat er geen winnen of verliezen is als er geen strijd is.
Klopt, soms moet je er bewust voor kiezen om de discussie gewoon niet aan te gaan. Of op een ander moment.
Dan doe je eerst gewoon wat ze je vragen en later, als je je beter voelt, kom je erop terug. Dan kun je benoemen wat je ervan vond.
Het lijkt me ook best lastig om jou te behandelen, in die zin, dat je soms dingen betuttelend en overdreven vindt, maar het vaak niet zelf aangeeft of mensen in vertrouwen neemt wanneer het wél nodig is.
Voorbeeld; sommige moeders (en vast ook vaders) vragen steeds aan hun kind of ie moet plassen. Of zetten em op de wc. Maar wanneer een kind zelf aangeeft of zelf naar de wc loopt wanneer hij of zij moet, is dat niet nodig. Dan moeten de ouders erop vertrouwen dat het kind wel aangeeft dat ie moet plassen (of poepen). Soms zal het mis gaan en heeft 't kind alsnog een natte broek, maar de ouders zullen niet meer steeds hoeven te 'pushen' om te gaan plassen.
Ja Jumps, dat is geloof ik wel zo. Ik weet het eigenlijk wel zeker. maar het is toch ook dat ze tegen mij zijn? Ze behandelen niet die ziekte, maar mij.
Ik vind het mooi geschreven dat er geen winnen of verliezen is als er geen strijd is.
Klopt, soms moet je er bewust voor kiezen om de discussie gewoon niet aan te gaan. Of op een ander moment.
Dan doe je eerst gewoon wat ze je vragen en later, als je je beter voelt, kom je erop terug. Dan kun je benoemen wat je ervan vond.
Het lijkt me ook best lastig om jou te behandelen, in die zin, dat je soms dingen betuttelend en overdreven vindt, maar het vaak niet zelf aangeeft of mensen in vertrouwen neemt wanneer het wél nodig is.
Voorbeeld; sommige moeders (en vast ook vaders) vragen steeds aan hun kind of ie moet plassen. Of zetten em op de wc. Maar wanneer een kind zelf aangeeft of zelf naar de wc loopt wanneer hij of zij moet, is dat niet nodig. Dan moeten de ouders erop vertrouwen dat het kind wel aangeeft dat ie moet plassen (of poepen). Soms zal het mis gaan en heeft 't kind alsnog een natte broek, maar de ouders zullen niet meer steeds hoeven te 'pushen' om te gaan plassen.
vrijdag 25 februari 2011 om 13:57
quote:frizzy schreef op 25 februari 2011 @ 13:51:
Janna dat is slechts het beeld dat jij hier weet te wekken. Maar in het echt ben je natuurlijk een volstrekt onverantwoordelijk type met een achtertuin vol lege wijnflessen en 3 minnaars. Oh, denk je dat er alleen wijnflessen liggen? En maar 3 minaars? Oh... dan hoef ik me nog geen zorgen te maken!
Janna dat is slechts het beeld dat jij hier weet te wekken. Maar in het echt ben je natuurlijk een volstrekt onverantwoordelijk type met een achtertuin vol lege wijnflessen en 3 minnaars. Oh, denk je dat er alleen wijnflessen liggen? En maar 3 minaars? Oh... dan hoef ik me nog geen zorgen te maken!
vrijdag 25 februari 2011 om 14:22
quote:Janna_ schreef op 25 februari 2011 @ 13:57:
[...]
Dan doe je eerst gewoon wat ze je vragen en later, als je je beter voelt, kom je erop terug. Dan kun je benoemen wat je ervan vond.
Het lijkt me ook best lastig om jou te behandelen, in die zin, dat je soms dingen betuttelend en overdreven vindt, maar het vaak niet zelf aangeeft of mensen in vertrouwen neemt wanneer het wél nodig is.
Hmmm... klinkt heel simpel, maar is het niet. Als ik zie dat de muur recht op me af komt en het wordt welles/nietes en ik ben zó bang, dan zit ik zo vast dat ik echt niet helder meer kan denken. Ik kan me idioot gedragen (vind ik op dat moment niet) en in de ergste gevallen word ik best wel vijandig.
Ik kan dan niet doen wat ze willen, omdat ik ze niet in vertrouwen kan nemen. Als zij zeggen dat die muur helemaal niet instort en ga maar lekker slapen, want je hebt rust nodig.... dan kan ik dat niet doen, want ik moet die muur in de gaten houden..
Vorige week had ik door dat ik een beetje af aan het glijden was toen jullie zeiden dat ik een signaal af gaf dat dat zo was en ik heb dat aangenomen.
Meestal gaat het proces sneller. Dat komt misschien omdat ik de eerste signalen meestal negeer. Soms helpt dat.
[...]
Dan doe je eerst gewoon wat ze je vragen en later, als je je beter voelt, kom je erop terug. Dan kun je benoemen wat je ervan vond.
Het lijkt me ook best lastig om jou te behandelen, in die zin, dat je soms dingen betuttelend en overdreven vindt, maar het vaak niet zelf aangeeft of mensen in vertrouwen neemt wanneer het wél nodig is.
Hmmm... klinkt heel simpel, maar is het niet. Als ik zie dat de muur recht op me af komt en het wordt welles/nietes en ik ben zó bang, dan zit ik zo vast dat ik echt niet helder meer kan denken. Ik kan me idioot gedragen (vind ik op dat moment niet) en in de ergste gevallen word ik best wel vijandig.
Ik kan dan niet doen wat ze willen, omdat ik ze niet in vertrouwen kan nemen. Als zij zeggen dat die muur helemaal niet instort en ga maar lekker slapen, want je hebt rust nodig.... dan kan ik dat niet doen, want ik moet die muur in de gaten houden..
Vorige week had ik door dat ik een beetje af aan het glijden was toen jullie zeiden dat ik een signaal af gaf dat dat zo was en ik heb dat aangenomen.
Meestal gaat het proces sneller. Dat komt misschien omdat ik de eerste signalen meestal negeer. Soms helpt dat.
