Relaties
alle pijlers
(te) groot Kado?
zondag 23 januari 2011 om 00:02
zaterdag 26 februari 2011 om 16:40
Waarom zulke drastische maatregelen? Je bent natuurlijk heel boos op hem, maar als de liefde er nog (een beetje) is, zou ik niet zo snel scheiden, zeker voor de kinderen. (De liefde kan namelijk terug komen als jullie aan jullie problemen werken).
Ik denk dat jullie beter een tijdje apart moeten wonen, kan hij een paar weken/ maanden bij iemand terecht zodat jullie een adempauze kunnen hebben? En dan in relatietherapie, dat is echt iets voor jullie (omdat je nog liefde voor hem voelt).
Geef niet zo snel op, je hebt je punt gemaakt bij hem door bezig te zijn met een scheiding, maar doe alles wat je kan om deze relatie toch te redden.
Ik denk dat je later er spijt van zal krijgen omdat je niet alles aan gedaan hebt om deze relatie te redden.
Misschien ziet hij er uiteindelijk in dat hij fout zat en dan kunnen jullie samen verder met jullie gezinnetje.
Ik denk dat jullie beter een tijdje apart moeten wonen, kan hij een paar weken/ maanden bij iemand terecht zodat jullie een adempauze kunnen hebben? En dan in relatietherapie, dat is echt iets voor jullie (omdat je nog liefde voor hem voelt).
Geef niet zo snel op, je hebt je punt gemaakt bij hem door bezig te zijn met een scheiding, maar doe alles wat je kan om deze relatie toch te redden.
Ik denk dat je later er spijt van zal krijgen omdat je niet alles aan gedaan hebt om deze relatie te redden.
Misschien ziet hij er uiteindelijk in dat hij fout zat en dan kunnen jullie samen verder met jullie gezinnetje.
zaterdag 26 februari 2011 om 16:42
quote:Conundrum schreef op 26 februari 2011 @ 16:30:
Pfoe, het klinkt alsof je er doorheen zit.
Wat gebeurt er als je hem niet meer aanspoort tot ?
Zijn er niet nog andere opties die je kan proberen met zn tweetjes ?
Kan je de stress die je voelt, niet omzetten in iets anders, of leren te reduceren ?
Is relatietherapie een optie ?
Betekent het aansporen tot er iets goeds van te maken, dat alles op jouw schouders komt, of draagt hij op een andere manier bij, aan het samenleven, gezin, huishouden ?Als ik hem iets vraag doet hij dit soms soms ook niet, mijn gevoel is dat ik alles moet regelen het altijd moet vragen , het nog eens moet vragen en daarna dubbelchecken of het ook daadwerkelijk is gedaan of goed is gedaan. Kortom dan had ik het voor mijn gevoel net zo goed zelf kunnen doen. En dan gaat het bijvoorbeeld gewoon om iets simpels als een rekening betalen. De grote dingen regelen moet ik dus in ieder geval zelf doen , maar ik werk zes dagen soms zeven in de week om rond te kunnen komen. Terwijl ik eigenlijk voor 100 % afgekeurd ben, ik heb me tegen het advies van mijn artsen beter gemeld omdat we het financieel anders niet meer zouden redden. Hij zit gewoon thuis en hier kan ik niet meer mee omgaan ik werk me leterlijk dood. En dan is zo een actie van een veel te duur kado tuurlijk zuur, maar na een heel lang gesprek over dat voorval heeft hij er dus weer niets van geleerd en me weer zoiets geflikt.
Pfoe, het klinkt alsof je er doorheen zit.
Wat gebeurt er als je hem niet meer aanspoort tot ?
Zijn er niet nog andere opties die je kan proberen met zn tweetjes ?
Kan je de stress die je voelt, niet omzetten in iets anders, of leren te reduceren ?
Is relatietherapie een optie ?
Betekent het aansporen tot er iets goeds van te maken, dat alles op jouw schouders komt, of draagt hij op een andere manier bij, aan het samenleven, gezin, huishouden ?Als ik hem iets vraag doet hij dit soms soms ook niet, mijn gevoel is dat ik alles moet regelen het altijd moet vragen , het nog eens moet vragen en daarna dubbelchecken of het ook daadwerkelijk is gedaan of goed is gedaan. Kortom dan had ik het voor mijn gevoel net zo goed zelf kunnen doen. En dan gaat het bijvoorbeeld gewoon om iets simpels als een rekening betalen. De grote dingen regelen moet ik dus in ieder geval zelf doen , maar ik werk zes dagen soms zeven in de week om rond te kunnen komen. Terwijl ik eigenlijk voor 100 % afgekeurd ben, ik heb me tegen het advies van mijn artsen beter gemeld omdat we het financieel anders niet meer zouden redden. Hij zit gewoon thuis en hier kan ik niet meer mee omgaan ik werk me leterlijk dood. En dan is zo een actie van een veel te duur kado tuurlijk zuur, maar na een heel lang gesprek over dat voorval heeft hij er dus weer niets van geleerd en me weer zoiets geflikt.
zaterdag 26 februari 2011 om 17:29
Ja Conundrum ik ben kostwinnaar hij is twee jaar geleden met een failissement van een groot bedrijf ook zijn baan kwijtgeraakt en hij heeft mijns inziens hele onreele plannen. Vandaar dat ik keuzes moest maken tegen beter weten in omdat hij zelfstandige in het verleden was had hij geen recht op een ww. Ik heb een drastisch besluit genomen om de vaste lasten te kunnen betalen.
Ik heb de laatste weken zo een last van mijn kwaal dat ik bang ben niet al te lang meer te leven ik vind dit op het moment niet eens heel erg , ik heb twee levensverzekeringen die het hem en de kinderen veel makkelijker zullen maken. Ik heb nu wel een hele fles wijn op dus misschien niet super helder meer, maar ik zit er echt doorheen. Ik heb geen wrok naar hem, vind het alleen super jammer. Ik probeer heel veel op mezelf te betrekken en mezelf verantwoordelijk te houden voor mijn stomme keuzes, maar ik kan er niets aan boos te zijn op zijn niet nagekomen beloftes.
Ik heb de laatste weken zo een last van mijn kwaal dat ik bang ben niet al te lang meer te leven ik vind dit op het moment niet eens heel erg , ik heb twee levensverzekeringen die het hem en de kinderen veel makkelijker zullen maken. Ik heb nu wel een hele fles wijn op dus misschien niet super helder meer, maar ik zit er echt doorheen. Ik heb geen wrok naar hem, vind het alleen super jammer. Ik probeer heel veel op mezelf te betrekken en mezelf verantwoordelijk te houden voor mijn stomme keuzes, maar ik kan er niets aan boos te zijn op zijn niet nagekomen beloftes.
zaterdag 26 februari 2011 om 17:34
zaterdag 26 februari 2011 om 17:45
Ìk zit er nu echt helemaal doorheen klopt idd . Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb ik heb het gevoel dat ik te naief ben voor deze wereld . Mijn kinderen zijn zo belangrijk voor me en ik wilde ze alles geven, nu hebben ze een wrak als moeder en een vader die niet voor ze kan zorgen. Alleen daarom voel ik me verplicht om te blijven anders was ik al uit dit leven gestapt, maar dan letterlijk. Ik ben vreselijk moe ik kan niet meer, maar moet doorgaan. Ik heb een kut jeugd gehad en een drama van een familie, mijn kinderen zijn het enige waarom ik alles de moeite waard vind, maar weet gewoon niet hoe lang ik dit nog trek. Nogmaals ik ben nu helemaal de weg kwijt en hoop het morgen iets rooskleuriger te zien maar ik vrees voor het ergste
zaterdag 26 februari 2011 om 17:54
Rustig aan monalisalove
Dit is een heel moeilijk moment maar daar komt ook weer een einde aan. Dit is vast niet het eerste dal dat je tegenkomt, onthoud goed dat het ook weer goedkomt. Alleen nu even niet, probeer dat te accepteren.
Je hebt niet gefaald. Je hebt je best gedaan en dat was helaas niet genoeg. Maar dat komt niet alleen door jou. Er zijn soms nu eenmaal factoren die buiten je bereik liggen.
Je kinderen zijn zeker de moeite waard, maar jij ook want jij bent hun moeder. Wees niet zo hard voor jezelf, vergeef het jezelf en wees lief voor jezelf.
Als ik het zo lees lijkt het me een goed idee om a.s. maandag even de huisarts te bellen.
Kom op Monalisalove, dit is niet het einde van alles, het is een kans om dingen te veranderen. En dat hoeft niet vandaag want je bent hartstikke moe. Neem de rust die je nodig hebt.
Dit is een heel moeilijk moment maar daar komt ook weer een einde aan. Dit is vast niet het eerste dal dat je tegenkomt, onthoud goed dat het ook weer goedkomt. Alleen nu even niet, probeer dat te accepteren.
Je hebt niet gefaald. Je hebt je best gedaan en dat was helaas niet genoeg. Maar dat komt niet alleen door jou. Er zijn soms nu eenmaal factoren die buiten je bereik liggen.
Je kinderen zijn zeker de moeite waard, maar jij ook want jij bent hun moeder. Wees niet zo hard voor jezelf, vergeef het jezelf en wees lief voor jezelf.
Als ik het zo lees lijkt het me een goed idee om a.s. maandag even de huisarts te bellen.
Kom op Monalisalove, dit is niet het einde van alles, het is een kans om dingen te veranderen. En dat hoeft niet vandaag want je bent hartstikke moe. Neem de rust die je nodig hebt.
zaterdag 26 februari 2011 om 17:54
Jeetje Monalisalove, dit topic krijgt zo een hele andere wending..
Je klinkt idd op, kun je even een paar dagen ergens heen?Bij een goede vriendin?Even bijkomen en stoom afblazen..
Dan kun je het mischien allemaal even goed in perspectief zien..Heb het idee dat het je nu allemaal gigantisch overspoeld..
Je klinkt idd op, kun je even een paar dagen ergens heen?Bij een goede vriendin?Even bijkomen en stoom afblazen..
Dan kun je het mischien allemaal even goed in perspectief zien..Heb het idee dat het je nu allemaal gigantisch overspoeld..
zaterdag 26 februari 2011 om 18:03
zaterdag 26 februari 2011 om 18:12
Kun je proberen te zien dat je onwijs je best hebt gedaan voor je gezin?
Dat je ondanks afgekeurd zijn de kar hebt getrokken, en dat jouw accu nu even leeg is en bijgevuld moet worden.
En dat als je nu goed voor jezelf zorgt er weer betere tijden aanbreken..Echt!
Jij bent nu prioriteit nr 1, dus ga rustig zitten en schrijf op wat jij nodig hebt om tot rust te komen, maak nog even geen onherroepelijke beslissingen, die kun je altijd nog maken..
Dat je ondanks afgekeurd zijn de kar hebt getrokken, en dat jouw accu nu even leeg is en bijgevuld moet worden.
En dat als je nu goed voor jezelf zorgt er weer betere tijden aanbreken..Echt!
Jij bent nu prioriteit nr 1, dus ga rustig zitten en schrijf op wat jij nodig hebt om tot rust te komen, maak nog even geen onherroepelijke beslissingen, die kun je altijd nog maken..
zaterdag 26 februari 2011 om 18:16
Monalisa, wat een heftigheid ineens! Kun je een vriendin of zus bellen ofzo, om even langs te komen? Vragen of je man even een weekend gweggaat, zodat je wat zaken op een rij kunt zetten.
En geloof alsjeblieft wat iedereen verder ook schrijft, je leven kan écht nog goedkomen, en weer leuk en de moeite waard. Op dit moment is het in ieder geval de moeite waard voor je kinderen!
En geloof alsjeblieft wat iedereen verder ook schrijft, je leven kan écht nog goedkomen, en weer leuk en de moeite waard. Op dit moment is het in ieder geval de moeite waard voor je kinderen!
zaterdag 26 februari 2011 om 18:24
Ik zou wel willen, maar kan gewoon niet meer, de laatste weken val ik meerdere keren per dag flauw of kan niet meer op mijn benen staan, ik verman mezelf en probeer niet te zeuren naar de buitenwereld. Ik kan niet naar mijn specialisten want weet dat ik de wind van voren krijg en die afspraken moeten door de weeks wanneer ik werk. manlief vind alles prima ook de scheiding, dus dat maakt de keuze al makkelijker. Ik voel me zo een slappeling, maar heb niet meer energie om te vechten. Als ik naar de huisarts ga krijg ik rust voorgeschreven, maar dat kan gewoonweg niet als er geen geld binnenkomt heb ik grotere problemen. Ik zit gewoonweg helemaal vast. Ik ben nu zo onredelijk dat ik hoop dat mijn schoonouders in het vliegtuig verongelukken en dan schrik ik van mijn gedachten, het gaat helemaal fout zo.
zaterdag 26 februari 2011 om 18:32
Als ik het zo lees heb je die rust ook echt hard nodig. Ben eens niet zo hard voor jezelf. Je bent ziek, hebt hard rust nodig, werkt tegen het advies van artsen in. Het lijkt me in jouw geval hard nodig om die rust dus echt te gaan nemen en pas op de plaats te maken. Daar is de ziektewet voor.
Dus maandag als eerste een afspraak maken bij de huisarts en je ziek melden bij je werkgever.
Dus maandag als eerste een afspraak maken bij de huisarts en je ziek melden bij je werkgever.
zaterdag 26 februari 2011 om 18:46
zaterdag 26 februari 2011 om 19:02
