Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
dinsdag 1 maart 2011 om 14:47
zaterdag 5 maart 2011 om 00:39
Vanmorgen waren haar ouders weer even bij mij. Vader heeft mijn belastingaangifte ingevuld zo als hij al jaren deed. A. kon het inmiddels zelf en leerde mij het ook, want wij gingen er vanuit dat vader eerder dood zou gaan dan A zelf.
We deelden de vraag ' Hoe is met jou/jullie" hoe een zo niet te beantwoorden vraag is.
Ja, we doen allemaal ons best het dagelijks leven op te pakken, maar we deelden ook dat voor enkel ander mens te begrijpen is dat de dood van A elk moment , elke seconde shocking aanwezig is.
Ik heb inmiddels een medium gesproken, die al 15 jaar een vriendin van ons is. Zij zei dat ze bij ons is. En daar put ik hoop uit.
We deelden de vraag ' Hoe is met jou/jullie" hoe een zo niet te beantwoorden vraag is.
Ja, we doen allemaal ons best het dagelijks leven op te pakken, maar we deelden ook dat voor enkel ander mens te begrijpen is dat de dood van A elk moment , elke seconde shocking aanwezig is.
Ik heb inmiddels een medium gesproken, die al 15 jaar een vriendin van ons is. Zij zei dat ze bij ons is. En daar put ik hoop uit.
zondag 13 maart 2011 om 22:42
Wij waren allebei dol op schaatsen kijken op tv. Zodanig dat we vaak expres niet samen keken omdat we er dan teveel doorheen kletsten. Zij dan
Dus keken we ieder in ons eigen huis, maar dan sms-ten we elkaar suf als het spannend werd, of er iets geweldigs gebeurde. Met onze manier van sms-en hadden we altijd vreselijk lol en we wisten van elkaar dat ik om haar antwoorden lag te lachen op de bank en zij in haar eentje om de mijne. Een ander zou niks van ons sms-verkeer snappen.
En vandaag was het einde van het schaatsseizoen.
Het waren spannende wedstrijden en ik vecht de hele dag tegen tranen.
Wat was het schaatsen samen kijken toch zo'n simpele bron van heel veel geluk en plezier
Dus keken we ieder in ons eigen huis, maar dan sms-ten we elkaar suf als het spannend werd, of er iets geweldigs gebeurde. Met onze manier van sms-en hadden we altijd vreselijk lol en we wisten van elkaar dat ik om haar antwoorden lag te lachen op de bank en zij in haar eentje om de mijne. Een ander zou niks van ons sms-verkeer snappen.
En vandaag was het einde van het schaatsseizoen.
Het waren spannende wedstrijden en ik vecht de hele dag tegen tranen.
Wat was het schaatsen samen kijken toch zo'n simpele bron van heel veel geluk en plezier
maandag 14 maart 2011 om 05:45
Jij en A. hadden een heel speciale vriendschap, Ourse. Dat speciale is nu opgegaan in het algemene. Er zijn bijvoorbeeld heel veel mensen voor wie het schaatsen kijken een bron van geluk en plezier is. Zij beleven dat elk net weer anders met elkaar dan jullie, maar de kern is duidelijk. En schaatsliefhebbers, daar komen steeds weer nieuwe mensen bij. Die drijven als het ware op een traditie, een meme. Daar maakte A. deel van uit. En zo geldt dat voor meer speciale dingen die jullie deelden.
Het klinkt vast wat zwaar, maar is juist (ver)licht(end) bedoeld: is het een idee om het speciale van jullie vriendschap te schenken aan de wereld? Dat is zeker geen loze donatie hoor. Je kunt zoiets niet officieel overdragen, maar rituelen voor jezelf kun je wel bedenken. Dan wordt het verleden lichter voor jou, terwijl het toch zijn waarde behoudt en vermeerdert. Ik geloof beslist dat dat geen zweefgedoe is.
Wat je ook doet, sterkte ermee. Ook voor A. haar ouders.
Het klinkt vast wat zwaar, maar is juist (ver)licht(end) bedoeld: is het een idee om het speciale van jullie vriendschap te schenken aan de wereld? Dat is zeker geen loze donatie hoor. Je kunt zoiets niet officieel overdragen, maar rituelen voor jezelf kun je wel bedenken. Dan wordt het verleden lichter voor jou, terwijl het toch zijn waarde behoudt en vermeerdert. Ik geloof beslist dat dat geen zweefgedoe is.
Wat je ook doet, sterkte ermee. Ook voor A. haar ouders.
maandag 14 maart 2011 om 06:10
Ourse,
Wat erg voor je. Snap helemaal wat je bedoeld. Ik heb mijn vriendin al een paar jaar geleden verloren, mis haar nog vreselijk veel. De grappen, de grollen, het elkaar steunen als het moeilijk gaat. Nog steeds denk ik dat ik haar moet bellen als er iets gebeurd, maar dat kan niet meer.
Veel sterkte!
Liefs,
Demi
Wat erg voor je. Snap helemaal wat je bedoeld. Ik heb mijn vriendin al een paar jaar geleden verloren, mis haar nog vreselijk veel. De grappen, de grollen, het elkaar steunen als het moeilijk gaat. Nog steeds denk ik dat ik haar moet bellen als er iets gebeurd, maar dat kan niet meer.
Veel sterkte!
Liefs,
Demi
vrijdag 18 maart 2011 om 23:46
Ach, wat een moeilijke dag. Nog moeilijker dan ik me had bedacht.
Mezelf zien worstelen is nog daar aan toe, maar ook de ouders, zusje, vriend, andere vriendinnen van haar. Een vriendin was vanmorgen op de koffie. Vanmiddag ben ik bij haar ouders geweest. Contact met vriend en zusje. Eigenlijk wil ik iedereen troosten namens haar en opbeurende woorden vinden.... maar alle mooie spirituele wijsheden ten spijt, het is gewoon ontzettend kut om haar te moeten missen in levende lijve.
Mezelf zien worstelen is nog daar aan toe, maar ook de ouders, zusje, vriend, andere vriendinnen van haar. Een vriendin was vanmorgen op de koffie. Vanmiddag ben ik bij haar ouders geweest. Contact met vriend en zusje. Eigenlijk wil ik iedereen troosten namens haar en opbeurende woorden vinden.... maar alle mooie spirituele wijsheden ten spijt, het is gewoon ontzettend kut om haar te moeten missen in levende lijve.
vrijdag 18 maart 2011 om 23:54
donderdag 24 maart 2011 om 18:02
Mijn vriend zegt iets en ik reageer chagerijnig, waarop hij vraagt of er iets is. Ik zeg dat er niks is, en er is ook niks.
Morgen zou ik dat met A bespreken. Dan zouden we minstens een uur dat 'niks' ontrafelen, achterhalen waar mijn chagerijnige antwoord vandaan kwam, relativeren, met zelfspot bezien en uiteindelijk lachend concluderen dat het inderdaad nergens over ging. Er is dus 'niks' aan de hand.
Behalve dat morgen A er ook niet is.
Morgen zou ik dat met A bespreken. Dan zouden we minstens een uur dat 'niks' ontrafelen, achterhalen waar mijn chagerijnige antwoord vandaan kwam, relativeren, met zelfspot bezien en uiteindelijk lachend concluderen dat het inderdaad nergens over ging. Er is dus 'niks' aan de hand.
Behalve dat morgen A er ook niet is.
vrijdag 8 april 2011 om 01:03
Mijn liefste vriendin. Ik mis haar elke seconde van de dag, en soms snap ik er helemaal niets van dat ze er niet meer is. Er nooit meer is. Hoe lang duurt nooit?
Mijn leven gaat verder, ben op vakantie naar Marokko geweest met mijn vriend. Genoten van hem, van het land, alle nieuwe indrukken en nieuwe ervaringen. Ben oprecht blij dat ik er van kan genieten. Ik was jarig in die vakantie, vond het prima mijn verjaardag niet te vieren en weg te zijn. Maar dat lukte toch niet helemaal. Ik kreeg vele sms-jes om me te feliciteren en in de loop van de dag werd het zó ontzettend pijnlijk dat ik dat éne smsje nu niet en nooit niet meer zou krijgen. God, sJezus, hoe valt deze pijn te dragen? Ik kan de sluizen wel openzetten, dan huil ik onophoudelijk, maar daarna is het nog steeds hetzelfde.
Ik lees boeken, bezoek AA, ik ontvang de liefde van mijn vriend, mijn familie,andere vriendinnen, collega's.
Geef ik ook nog wat ?
Mijn leven gaat verder, ben op vakantie naar Marokko geweest met mijn vriend. Genoten van hem, van het land, alle nieuwe indrukken en nieuwe ervaringen. Ben oprecht blij dat ik er van kan genieten. Ik was jarig in die vakantie, vond het prima mijn verjaardag niet te vieren en weg te zijn. Maar dat lukte toch niet helemaal. Ik kreeg vele sms-jes om me te feliciteren en in de loop van de dag werd het zó ontzettend pijnlijk dat ik dat éne smsje nu niet en nooit niet meer zou krijgen. God, sJezus, hoe valt deze pijn te dragen? Ik kan de sluizen wel openzetten, dan huil ik onophoudelijk, maar daarna is het nog steeds hetzelfde.
Ik lees boeken, bezoek AA, ik ontvang de liefde van mijn vriend, mijn familie,andere vriendinnen, collega's.
Geef ik ook nog wat ?
zaterdag 23 april 2011 om 23:29
http://www.youtube.com/watch?v=wS53zuf_X10
Weet iemand hoe ik dit topic kan opslaan op mijn eigen pc, zodat ik later nog eens kan nalezen hoe dat eerste half jaar ging?
Het is inmiddels meer mijn dagboek geworden.
Het is bijna een half jaar geleden.....
Of eigenlijk al wel, op 24 sept 2010 toen de diagnose leukemie viel, viel alle grond onder mijn (en haar) bestaan weg.
Dat het maar 6 weken duurde daarna dat ze overleed tart elke beschrijving en realiteitszin.
Nu, met het mooie, zonnige weer, loop ik langs terrasjes en zie vriendinnen zitten kletsen en lachen. Wat kan ik ze benijden dat er geen haar op hun hoofd zich bezighoudt met dat zoiets heel abrupt afgelopen kan zijn. Tenminste, dat hoop ik dan voor hun.
Ik zegen elke seconde dat we onwetend waren welk een onafwendbaar drama wij aan moesten gaan.
Vanmiddag even weer bij haar ouders geweest, we spreken elkaar moed in om het leven van alledag weer op te pakken.
Ik word weer bijgepraat hoe het met haar kinderen gaat, en stiekem grinniken we om de acties die hun ex-schoonzoon nog steeds en altijd flikt.
Weet iemand hoe ik dit topic kan opslaan op mijn eigen pc, zodat ik later nog eens kan nalezen hoe dat eerste half jaar ging?
Het is inmiddels meer mijn dagboek geworden.
Het is bijna een half jaar geleden.....
Of eigenlijk al wel, op 24 sept 2010 toen de diagnose leukemie viel, viel alle grond onder mijn (en haar) bestaan weg.
Dat het maar 6 weken duurde daarna dat ze overleed tart elke beschrijving en realiteitszin.
Nu, met het mooie, zonnige weer, loop ik langs terrasjes en zie vriendinnen zitten kletsen en lachen. Wat kan ik ze benijden dat er geen haar op hun hoofd zich bezighoudt met dat zoiets heel abrupt afgelopen kan zijn. Tenminste, dat hoop ik dan voor hun.
Ik zegen elke seconde dat we onwetend waren welk een onafwendbaar drama wij aan moesten gaan.
Vanmiddag even weer bij haar ouders geweest, we spreken elkaar moed in om het leven van alledag weer op te pakken.
Ik word weer bijgepraat hoe het met haar kinderen gaat, en stiekem grinniken we om de acties die hun ex-schoonzoon nog steeds en altijd flikt.
maandag 2 mei 2011 om 01:14
Jullie maken de pagina's zo lang mogelijk (dat jullie pc het nog trekt) door middel van jullie instellingen (tabblad forum, voorkeuren). 100 reacties per pagina ging bij mijn pc.
Selecteer de pagina (behalve de advertenties), hierna kun je kopiëren en plakken in een words bestand.
Selecteer de pagina (behalve de advertenties), hierna kun je kopiëren en plakken in een words bestand.
Ja, dat vind ik echt.
zaterdag 7 mei 2011 om 01:21
Een half jaar voorbij....
Als ik boodschappen doe en het parkeerkaartje uit de automaat haal, dan kijk ik naar de lege plaats naast me. We deden elke week samen onze wekelijkse boodschappen, zij pakte het kaartje en ruilde het om voor een uitrij-kaart.
Ik kijk naar de mensen, en vraag me af of ze zien dat ik hier alleen loop, dat het niet klopt,,,,, maar ik geloof dat niemand het ziet.Ik zie ook niet aan alle andere mensen welk verdriet of levensdrama zij doormaken.
Ik doe mijn best om alle tijd die we samen deelden, nu met andere mensen te delen. Maar niks haalt het bij de intensiteit en vanzelfsprekendheid die wij samen hadden.
Ik wil ook niet eens meer zo'n intieme band, want dat kwijtraken kan ik niet nogmaals aan.
Ik wil wel boeken lezen, me daarin verliezen, het jammer vinden dat ik het uit heb als het een mooi boek was. Dat is te overzien.
Ik vind troost in het boek van Karin Kuiper, zij verwoordt rauw wat ik niet eens hardop durf te zeggen. Ik vind hoop in een boek 'contact maken met overzijde' , maar ben bang dat ik die discipline niet op kan brengen om die gaven te ontwikkelen.
Godzijdank heb ik mijn vriend waar ik dol op ben, en mijn zoons die weten hoezeer ik A lief had, en mijn verdriet begrijpen.
Maar mijn God, wat vind ik het moeilijk om elke dag zonder haar door te leven. Gaat dat ooit over?
Wij vonden altijd al, dat iedereen een vriendin nodig had zoals wij dat hadden. Ik weet nu des te meer wat een cadeau ik heb gehad, maar snap er niks van waarom dat op moest houden.
Als ik boodschappen doe en het parkeerkaartje uit de automaat haal, dan kijk ik naar de lege plaats naast me. We deden elke week samen onze wekelijkse boodschappen, zij pakte het kaartje en ruilde het om voor een uitrij-kaart.
Ik kijk naar de mensen, en vraag me af of ze zien dat ik hier alleen loop, dat het niet klopt,,,,, maar ik geloof dat niemand het ziet.Ik zie ook niet aan alle andere mensen welk verdriet of levensdrama zij doormaken.
Ik doe mijn best om alle tijd die we samen deelden, nu met andere mensen te delen. Maar niks haalt het bij de intensiteit en vanzelfsprekendheid die wij samen hadden.
Ik wil ook niet eens meer zo'n intieme band, want dat kwijtraken kan ik niet nogmaals aan.
Ik wil wel boeken lezen, me daarin verliezen, het jammer vinden dat ik het uit heb als het een mooi boek was. Dat is te overzien.
Ik vind troost in het boek van Karin Kuiper, zij verwoordt rauw wat ik niet eens hardop durf te zeggen. Ik vind hoop in een boek 'contact maken met overzijde' , maar ben bang dat ik die discipline niet op kan brengen om die gaven te ontwikkelen.
Godzijdank heb ik mijn vriend waar ik dol op ben, en mijn zoons die weten hoezeer ik A lief had, en mijn verdriet begrijpen.
Maar mijn God, wat vind ik het moeilijk om elke dag zonder haar door te leven. Gaat dat ooit over?
Wij vonden altijd al, dat iedereen een vriendin nodig had zoals wij dat hadden. Ik weet nu des te meer wat een cadeau ik heb gehad, maar snap er niks van waarom dat op moest houden.
zondag 8 mei 2011 om 00:22
Lief van je Geraldine,
Ik heb ook gelezen in jouw topic en lees wat je meemaakt.
Ik heb mijn beide ouders verloren, mijn vader toen ik 27 was, mijn moeder toen ik 39 was. Beide keren heb ik een heel intensieve tijd meegemaakt waar ik nu op terug kijk als heel waardevolle weken, heel fantastische weken met mijn broers en zussen, waarin we gek genoeg ook heel veel lol met elkaar hadden.
Dat kan ik allemaal beter verteren als zijnde dat dat "the way of life" is, en dat een ieder dat moet meemaken, dan potverdorie mijn hartsvriendin, die 5 jaar jonger dan ik was, stukken sportiever en gezonder leefde dan ik, nooit ziek was.
Ach, ik struggle door....
Ik heb ook gelezen in jouw topic en lees wat je meemaakt.
Ik heb mijn beide ouders verloren, mijn vader toen ik 27 was, mijn moeder toen ik 39 was. Beide keren heb ik een heel intensieve tijd meegemaakt waar ik nu op terug kijk als heel waardevolle weken, heel fantastische weken met mijn broers en zussen, waarin we gek genoeg ook heel veel lol met elkaar hadden.
Dat kan ik allemaal beter verteren als zijnde dat dat "the way of life" is, en dat een ieder dat moet meemaken, dan potverdorie mijn hartsvriendin, die 5 jaar jonger dan ik was, stukken sportiever en gezonder leefde dan ik, nooit ziek was.
Ach, ik struggle door....
zondag 8 mei 2011 om 21:12
Hoi ourse,bedankt voor je posting!Heftig dat met je ouders!
Waren ze ook beiden ziek?Ja,het leven is niet altijd eerlijk.Maar
mijn vriend en ik leven ernaar toe en laten ook de emoties toe.
Dat helpt ons bij de verwerking.Ik wens me vooral dat hij geen
pijn gaat lijden.Hoe lang heb jij je vriendin gekend?En blijf
schrijven!Ik zal het topic blijven volgen.Sterkte!
Waren ze ook beiden ziek?Ja,het leven is niet altijd eerlijk.Maar
mijn vriend en ik leven ernaar toe en laten ook de emoties toe.
Dat helpt ons bij de verwerking.Ik wens me vooral dat hij geen
pijn gaat lijden.Hoe lang heb jij je vriendin gekend?En blijf
schrijven!Ik zal het topic blijven volgen.Sterkte!
woensdag 18 mei 2011 om 21:59
Ourse, lees nu pas je topic. Wat heftig! Wat heb jij een hoop meegemaakt. Maar wat heb je van dit topic een prachtig document gemaakt ter ere van je vriendin en jullie vriendschap.
Dat je ouders op een gegeven moment gaan, eerder Dan jij, ligt helemaal in de lijn der verwachting. Het is verdrietig, maar het is wel hoe het 'hoort'.
Dat je je hartsvriendin op jonge leeftijd verliest, tart iedere vorm van logica. Daarom is het ook zo verschrikkelijk moeilijk om mee om te gaan.
Je koopt er niets voor, maar wil je toch een knuffel geven
Dat je ouders op een gegeven moment gaan, eerder Dan jij, ligt helemaal in de lijn der verwachting. Het is verdrietig, maar het is wel hoe het 'hoort'.
Dat je je hartsvriendin op jonge leeftijd verliest, tart iedere vorm van logica. Daarom is het ook zo verschrikkelijk moeilijk om mee om te gaan.
Je koopt er niets voor, maar wil je toch een knuffel geven