Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
woensdag 18 mei 2011 om 22:48
Och, wat lief.
Vandaag was een heftige dag. Vanmorgen is haar vriend op bezoek geweest. We hadden elkaar al deze 6 maanden niet gesproken. Wel soms mailcontact, waaruit bleek hoe moeilijk hij het had en het niet aan kon om mij te spreken.
Vanmorgen dus wel en het was heel emotioneel, hoe we ieder deze 6 maanden zijn doorgekomen, hoe we haar korte ziekbed hebben beleefd, over haar leven, over onze band, over hun liefde voor elkaar die maar 1 jaar mocht duren.
Het was goed elkaar te spreken, vond hij ook. We hadden veel vragen en antwoorden voor elkaar, en we delen het verdriet dezelfde iemand te missen die we zó lief hadden.
Vandaag was een heftige dag. Vanmorgen is haar vriend op bezoek geweest. We hadden elkaar al deze 6 maanden niet gesproken. Wel soms mailcontact, waaruit bleek hoe moeilijk hij het had en het niet aan kon om mij te spreken.
Vanmorgen dus wel en het was heel emotioneel, hoe we ieder deze 6 maanden zijn doorgekomen, hoe we haar korte ziekbed hebben beleefd, over haar leven, over onze band, over hun liefde voor elkaar die maar 1 jaar mocht duren.
Het was goed elkaar te spreken, vond hij ook. We hadden veel vragen en antwoorden voor elkaar, en we delen het verdriet dezelfde iemand te missen die we zó lief hadden.
maandag 23 mei 2011 om 18:16
zaterdag 25 juni 2011 om 00:03
Laatst had ik een heftige werkdag, en toen ik 's avonds op de bank een beetje in slaap sukkelde, droomde ik ineens erg raar.
Ik schrok wakker in paniek dat mijn zoon dood was. Ik wist mezelf nauwelijks te vertellen dat mijn zoon niet dood was, dat kon toch niet.
Oh ja, A was wel dood, dat was wel waar, maar mijn zoon niet. Maar dat is zo ongelofelijk, dat ik bijna ook niet meer zeker wist of mijn zoon ook dood was.
Mijn God, wat is het nog elke dag moeilijk dat zij er niet meer is.
Ondanks alle lieve mensen die er wel zijn.
Ik snap echt niet waarom ik haar moet missen in mijn dagelijks leven.
Ze is nu 8 maanden en 18 dagen dood..... die heb ik al overleefd.
Ik mis haar zo.
Ik schrok wakker in paniek dat mijn zoon dood was. Ik wist mezelf nauwelijks te vertellen dat mijn zoon niet dood was, dat kon toch niet.
Oh ja, A was wel dood, dat was wel waar, maar mijn zoon niet. Maar dat is zo ongelofelijk, dat ik bijna ook niet meer zeker wist of mijn zoon ook dood was.
Mijn God, wat is het nog elke dag moeilijk dat zij er niet meer is.
Ondanks alle lieve mensen die er wel zijn.
Ik snap echt niet waarom ik haar moet missen in mijn dagelijks leven.
Ze is nu 8 maanden en 18 dagen dood..... die heb ik al overleefd.
Ik mis haar zo.
woensdag 13 juli 2011 om 20:46
Ourse, ik ben net nieuw hier als lid en las jou topic, ik heb hier op de bank gewoon een potje zitten janken, zo emotioneel als jou verhaal is, je liefde voor je vriendin, ongelooflijk, ik ben jaloers, zou willen dat ik uberhaupt een vriendin had!
Ik wens je veel, heel veel sterkte in deze moeilijke tijd!
Warme groet,
Mamaloe
Ik wens je veel, heel veel sterkte in deze moeilijke tijd!
Warme groet,
Mamaloe
zaterdag 30 juli 2011 om 23:35
Mamaloe1973 lees je reactie nu pas. Dank je wel voor je lieve reactie.En ja, iedereen wens ik toe, en heeft nodig een beste vriendin, een zielsmaatje. (Maar ze mogen niet dood gaan!)
Ik zoek mijn topic weer op omdat Kaatje 85 haar beste vriendin verliest.
Ik ben nu bijna 10 maanden verder, de verregende zomer 2011 vind ik wel bij mijn rouwproces passen (Sorry, rest van Nederland).
Vanaf april lukt het me weer om boeken te lezen, en ik lees alle boeken over rouwen, mensen die de dood van een geliefde meemaken. Hoe doen zij dat?
Ik lees boeken over voorbij de dood, de bestemming van zielen, het leven na de dood.
Het duizelt me af en toe, en ergens begrijp ik dat IK echt het leven weer een positieve draai moet geven, en dat ik mijn lieve vriendin A echt, heus, later, maar echt weer terug zie.
Dank, lieve vriend, familie, vriendinnen, en forum voor gevoelde liefde om toch weer perspectief te zien.
Ik zoek mijn topic weer op omdat Kaatje 85 haar beste vriendin verliest.
Ik ben nu bijna 10 maanden verder, de verregende zomer 2011 vind ik wel bij mijn rouwproces passen (Sorry, rest van Nederland).
Vanaf april lukt het me weer om boeken te lezen, en ik lees alle boeken over rouwen, mensen die de dood van een geliefde meemaken. Hoe doen zij dat?
Ik lees boeken over voorbij de dood, de bestemming van zielen, het leven na de dood.
Het duizelt me af en toe, en ergens begrijp ik dat IK echt het leven weer een positieve draai moet geven, en dat ik mijn lieve vriendin A echt, heus, later, maar echt weer terug zie.
Dank, lieve vriend, familie, vriendinnen, en forum voor gevoelde liefde om toch weer perspectief te zien.
zondag 31 juli 2011 om 15:00
Ourse,bedankt dat jij je topic heb geupt.Ik denk nog steeds
aan jullie.Je doet het hartstikke goed.Kom maar gewoon schrijven als je daar behoefte aan hebt.We missen onze schoonpa/vader,opa,echtgenoot etc...ontzettend.Het is nu twee-en-halve maand geleden.Maar vind dat wij het verder erg goed doen.En natuurlijk zie jij je vriendin ooit weer terug.Dat
heb ik ook net als jij.Koester al die mooie herinneringen want
deze zijn veel waard.En ja,ik zou willen dat iedereen gezond de
100 mocht halen,maar helaas mocht dit niet zo zijn.Ik denk aan
je en sterkte nog met alles meid.
aan jullie.Je doet het hartstikke goed.Kom maar gewoon schrijven als je daar behoefte aan hebt.We missen onze schoonpa/vader,opa,echtgenoot etc...ontzettend.Het is nu twee-en-halve maand geleden.Maar vind dat wij het verder erg goed doen.En natuurlijk zie jij je vriendin ooit weer terug.Dat
heb ik ook net als jij.Koester al die mooie herinneringen want
deze zijn veel waard.En ja,ik zou willen dat iedereen gezond de
100 mocht halen,maar helaas mocht dit niet zo zijn.Ik denk aan
je en sterkte nog met alles meid.
donderdag 1 september 2011 om 00:17
Bijna 11 maand geleden, bijna 1 jaar geleden.....
Vorig jaar om deze tijd begon ze moe te worden, een moeheid die we beiden niet konden verklaren. Maar ons geen echte reden tot ongerustheid gaf.
Wat is het raar dat ik bijna een jaar verder ben, dat ik bijna een jaar zonder haar ben.
Oh, ik doe het wel goed, ergens groei ik wel in het acceptatie-proces.
Ik waardeer heus wat ik allemaal wel heb in mijn leven en koester dat.
Toch, ik kan me maar niet losmaken van het gevoel, dat ik in geleende tijd leef. Ik moet nog even, waarom en hoe weet ik niet, en ik moet dat zo goed mogelijk doen. Doe ik ook mijn best voor.
Ik wil zo graag weer verenigd zijn met A. Hoe lang duurt het nog voordat mijn leven hier afgelopen is (op een goede manier) , zodat we weer op dezelfde dimensie met elkaar kunnen verkneukelen?
Ik ben niet suïcidaal.
Ik ben verdrietig dat ik haar mis.
En soms komt het als een onwaarschijnlijke donderslag weer binnen, hoe is het in Godsnaam mogelijk dat zij dood is gegaan, en dit al 11 maanden realiteit is.
Kort geleden vierde ik het 4-jarig samenzijn met mijn vriend. Hij die zo ontzettend lief voor me is, ook in mijn verdriet.
Wanneer een nieuwe relatie begint, vraag je je af wat je samen mee zult maken, en hoe en of je dat samen aan kunt.
Nergens , nooit heb ik me kunnen bedenken dat we aan moesten kunnen dat ik mijn vriendin zou verliezen. Zij was mijn vaste gegeven, over all...
Vorig jaar om deze tijd begon ze moe te worden, een moeheid die we beiden niet konden verklaren. Maar ons geen echte reden tot ongerustheid gaf.
Wat is het raar dat ik bijna een jaar verder ben, dat ik bijna een jaar zonder haar ben.
Oh, ik doe het wel goed, ergens groei ik wel in het acceptatie-proces.
Ik waardeer heus wat ik allemaal wel heb in mijn leven en koester dat.
Toch, ik kan me maar niet losmaken van het gevoel, dat ik in geleende tijd leef. Ik moet nog even, waarom en hoe weet ik niet, en ik moet dat zo goed mogelijk doen. Doe ik ook mijn best voor.
Ik wil zo graag weer verenigd zijn met A. Hoe lang duurt het nog voordat mijn leven hier afgelopen is (op een goede manier) , zodat we weer op dezelfde dimensie met elkaar kunnen verkneukelen?
Ik ben niet suïcidaal.
Ik ben verdrietig dat ik haar mis.
En soms komt het als een onwaarschijnlijke donderslag weer binnen, hoe is het in Godsnaam mogelijk dat zij dood is gegaan, en dit al 11 maanden realiteit is.
Kort geleden vierde ik het 4-jarig samenzijn met mijn vriend. Hij die zo ontzettend lief voor me is, ook in mijn verdriet.
Wanneer een nieuwe relatie begint, vraag je je af wat je samen mee zult maken, en hoe en of je dat samen aan kunt.
Nergens , nooit heb ik me kunnen bedenken dat we aan moesten kunnen dat ik mijn vriendin zou verliezen. Zij was mijn vaste gegeven, over all...
vrijdag 23 september 2011 om 00:07
Vandaag was de het 1 jaar geleden dat we onze laatste 'onbezorgde donderdag' hadden. Tuurlijk ze was ziek, moe en kuchte, maar och, dat zou toch zo weer over zijn. We hebben in haar tuin gewoon heerlijk gekletst en gelachen.
Vanmorgen moest ik met mijn vriend naar het ziekenhuis voor uitslag van een MRI-scan, waar ik tot dan toe best een gerust gevoel over had. Maar ineens vloog het me aan, ik ging naar het ziekenhuis, wachtend op mijn vriend die van zijn werk zou komen. Wat als ik ongelijk had.... Wat als er wel wat ergs aan de hand was. Wat als een ongelooflijk drama één jaar precies later mijn vriend zou betreffen.
Wat een paniek, die eigenlijk des te duidelijker werd toen bleek dat alle uitslagen goed waren, en er niks aan de hand is.
Ik ben wat dat betreft één jaar later nog steeds niet met mijn voeten op aarde beland. Ik leef wel, maar ervaar absoluut geen veiligheid van continuïteit.
Het kan dus zomaar elk moment anders zijn.
Vanmorgen moest ik met mijn vriend naar het ziekenhuis voor uitslag van een MRI-scan, waar ik tot dan toe best een gerust gevoel over had. Maar ineens vloog het me aan, ik ging naar het ziekenhuis, wachtend op mijn vriend die van zijn werk zou komen. Wat als ik ongelijk had.... Wat als er wel wat ergs aan de hand was. Wat als een ongelooflijk drama één jaar precies later mijn vriend zou betreffen.
Wat een paniek, die eigenlijk des te duidelijker werd toen bleek dat alle uitslagen goed waren, en er niks aan de hand is.
Ik ben wat dat betreft één jaar later nog steeds niet met mijn voeten op aarde beland. Ik leef wel, maar ervaar absoluut geen veiligheid van continuïteit.
Het kan dus zomaar elk moment anders zijn.
vrijdag 23 september 2011 om 15:47
Ourse, ik lees net je post van vannacht. Gelukkig is er met je vriend niets aan de hand. Maar jouw gevoel is zo herkenbaar.
Afgelopen mei is mijn schoonzusje na 9 maanden te hebben gevochten tegen kanker overleden. Doordat ik dit van zo dichtbij heb meegemaakt met iemand van mijn eigen leeftijd, die heel dichtbij stond, heb ik ook die angst.
De angst dat het ineens allemaal over kan zijn, de angst voor een dergelijk enge ziekte. Ik vraag me wel eens af, wanneer dat gevoel weg gaat. Geen idee? Wat ik om mij heen hoor van mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt is dat dit jaren kan duren, helaas.
Het enige wat je kan doen (en ik dus ook), is continu de boel relativeren. Er zijn nog steeds meer gezonde mensen dan zieke. Probeer het van je af te zetten. Ik denk op die momenten vaak aan het gezegde wat mijn moeder wel eens zegt. Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest. waarschijnlijk is dit ook zo...
Heel veel sterkte!
Afgelopen mei is mijn schoonzusje na 9 maanden te hebben gevochten tegen kanker overleden. Doordat ik dit van zo dichtbij heb meegemaakt met iemand van mijn eigen leeftijd, die heel dichtbij stond, heb ik ook die angst.
De angst dat het ineens allemaal over kan zijn, de angst voor een dergelijk enge ziekte. Ik vraag me wel eens af, wanneer dat gevoel weg gaat. Geen idee? Wat ik om mij heen hoor van mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt is dat dit jaren kan duren, helaas.
Het enige wat je kan doen (en ik dus ook), is continu de boel relativeren. Er zijn nog steeds meer gezonde mensen dan zieke. Probeer het van je af te zetten. Ik denk op die momenten vaak aan het gezegde wat mijn moeder wel eens zegt. Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest. waarschijnlijk is dit ook zo...
Heel veel sterkte!
maandag 26 september 2011 om 00:10
Één jaar geleden, was het zaterdagmorgen, dat we naar de EHBO-post gingen omdat ze geen adem meer kon krijgen. Ik herkende het niet, zij niet, maar op de EHBO-post was dezelfde broeder die de dag tevoren wist dat zij de diagnose leukemie te horen had gekregen en hij zei ; "je hebt een paniekaanval en je hyperventileert". We keken elkaar aan met een blik 'natuurlijk, da's ook heel logisch' .Daar zou iedereen in paniek van raken, wij dus ook. Maar een paniekaanval gaat over.
Dat deed ie ook en na een paar uur gingen we weer naar huis. Niet zonder de mededeling dat ze zich op zondag mocht melden in het VU- Amsterdam ziekenhuis.
Wat erg, dat nu elke dag zich bijna met het uur precies herinnert hoe het vorig jaar was.
Ik heb één jaar zonder haar overleefd.
Dank aan mijn lieve vriend, dank aan mijn collega's, die voornamelijk het dagelijkse gedeelte mochten meemaken.
Ik ben moe, ik doe het , het rouwproces, maar wat vind ik het zwaar.
Één jaar overleefd, verdien ik een lintje, of verdient mijn omgeving een lintje?
Over een week ga ik op vakantie, met vriend, 2 zoons en mijn oudste broer naar Indonesië.
Ik hoop dat alle nieuwe indrukken en ervaringen de ervaringen van de oktobermaand vorig jaar in zoverre compenseren, dat ik weet en ervaar dat ondanks dat A er niet meer is, het leven volop de moeite waard is.
Dat deed ie ook en na een paar uur gingen we weer naar huis. Niet zonder de mededeling dat ze zich op zondag mocht melden in het VU- Amsterdam ziekenhuis.
Wat erg, dat nu elke dag zich bijna met het uur precies herinnert hoe het vorig jaar was.
Ik heb één jaar zonder haar overleefd.
Dank aan mijn lieve vriend, dank aan mijn collega's, die voornamelijk het dagelijkse gedeelte mochten meemaken.
Ik ben moe, ik doe het , het rouwproces, maar wat vind ik het zwaar.
Één jaar overleefd, verdien ik een lintje, of verdient mijn omgeving een lintje?
Over een week ga ik op vakantie, met vriend, 2 zoons en mijn oudste broer naar Indonesië.
Ik hoop dat alle nieuwe indrukken en ervaringen de ervaringen van de oktobermaand vorig jaar in zoverre compenseren, dat ik weet en ervaar dat ondanks dat A er niet meer is, het leven volop de moeite waard is.
maandag 26 september 2011 om 00:28
Ourse, ik heb net je topic doorgelezen. Ik ben er helemaal stil en ontroerd van geworden. Ik ben zelf mijn vader verloren 2 jaar geleden, hij was veel te jong (net 50) (weliswaar niet aan een ziekte overleden maar aan een hartaanval) maar alles wat je zegt komt zo direct bij mij naar binnen. Ik herken heel erg wat je zegt over "hoelang is nooit" en het besef dat iemand er écht niet meer is, dat dat een waarheid is die je niet meer kunt veranderen.
Ik wil je een enorm dikke knuffel geven, wat fijn dat we via dit forum nog een beetje steun aan elkaar kunnen hebben in moeilijke tijden
Ik wil je een enorm dikke knuffel geven, wat fijn dat we via dit forum nog een beetje steun aan elkaar kunnen hebben in moeilijke tijden
vrijdag 30 september 2011 om 00:12
Vandaag was ik weer bij de kapper, en vertel dat ik naar Indonesië ga.
Ik lees in mijn eentje de roddelbladen, die al een jaar lang niet meer de sjeu hebben, die we er samen aan ontleden.
Ik lees dat Isa Hoes een optreden heeft gedaan , de eerste na zelfmoord Anthonie Kamerling op 6 oktober.
Oh, het was dus 6 oktober dat ik bij haar in het VU Amsterdam was toen ik naar beneden ging om een broodje te eten, en op de krantenbalie zag dat Anthonie zelfmoord had gepleegd. Ik vertelde het haar dat ik dat gelezen had op de krantenkoppen, en samen waren we er onthutst over hoe erg dat was, hoe erg dat voor Isa moest zijn. Op een manier zoals we altijd ernstige zaken samen bepraatten.
Maar toen wist ik ook al, jij gaat dood, ontmoet je dan ook Anthonie?
Maar zij wilde absoluut niet over haar eigen dood nadenken of bespreken. En, zoals ik altijd haar wensen respecteerde (en zij de mijne), we hebben het er wel over als jij er aan toe bent.
Ik durfde ook met niemand te bespreken hoe bang ik was dat zij dood ging.
Een ieder zei tegen mij positief te blijven, geen doemscenario's te bedenken. Ja , dat vond ik zelf ook wel, en hoopte zo zeer dat iedereen gelijk zou hebben.
Ik lees in mijn eentje de roddelbladen, die al een jaar lang niet meer de sjeu hebben, die we er samen aan ontleden.
Ik lees dat Isa Hoes een optreden heeft gedaan , de eerste na zelfmoord Anthonie Kamerling op 6 oktober.
Oh, het was dus 6 oktober dat ik bij haar in het VU Amsterdam was toen ik naar beneden ging om een broodje te eten, en op de krantenbalie zag dat Anthonie zelfmoord had gepleegd. Ik vertelde het haar dat ik dat gelezen had op de krantenkoppen, en samen waren we er onthutst over hoe erg dat was, hoe erg dat voor Isa moest zijn. Op een manier zoals we altijd ernstige zaken samen bepraatten.
Maar toen wist ik ook al, jij gaat dood, ontmoet je dan ook Anthonie?
Maar zij wilde absoluut niet over haar eigen dood nadenken of bespreken. En, zoals ik altijd haar wensen respecteerde (en zij de mijne), we hebben het er wel over als jij er aan toe bent.
Ik durfde ook met niemand te bespreken hoe bang ik was dat zij dood ging.
Een ieder zei tegen mij positief te blijven, geen doemscenario's te bedenken. Ja , dat vond ik zelf ook wel, en hoopte zo zeer dat iedereen gelijk zou hebben.
vrijdag 21 oktober 2011 om 16:33
Gisteren terug gekomen van 3 weken vakantie in Indonesië.
Het waren geweldige weken, veel beleefd en gezien samen met vriend, 2 zoons. Genoten van de warmte, muggen en heel primitieve omstandigheden. Wat kon een schoon, zacht bed en een douche met warm stromend water ineens een ongekende luxe vertegenwoordigen
Het was goed om deze tijd aan de andere kant van de wereld te zijn, heel nieuwe dingen te beleven en zo met afstand te kijken naar alle herinneringen van vorig jaar oktober.
Maar nu ben ik terug en wat zou ik graag naar haar toe rennen om te vertellen hoe fijn ik het had gehad en alle foto's te laten zien.
Ze is er nog steeds niet meer.
Het waren geweldige weken, veel beleefd en gezien samen met vriend, 2 zoons. Genoten van de warmte, muggen en heel primitieve omstandigheden. Wat kon een schoon, zacht bed en een douche met warm stromend water ineens een ongekende luxe vertegenwoordigen
Het was goed om deze tijd aan de andere kant van de wereld te zijn, heel nieuwe dingen te beleven en zo met afstand te kijken naar alle herinneringen van vorig jaar oktober.
Maar nu ben ik terug en wat zou ik graag naar haar toe rennen om te vertellen hoe fijn ik het had gehad en alle foto's te laten zien.
Ze is er nog steeds niet meer.
zaterdag 22 oktober 2011 om 11:00
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:29
Ja, morgen is de laatste dag (1 jaar geleden) dat ik haar gesproken heb. Samen met een andere vriendin was ik bij haar. Het was gezellig met zijn drieën, maar ze was timide en eigenlijk steeds zieker. Toen we weggingen was dat omdat ze zo moe was en wou slapen. Ik ging weg met niet weten hoe ik afscheid moest nemen.
Nu weet ik dat dat ons laatste afscheid was.
De volgende dag werd ze in slaap gebracht, zo werd verteld om haar lichaam alle kansen te bieden op herstel. Ze was het daarmee eens en wilde niet dat we bij een slapend lichaam zaten te posten, zelf ook in verwachting een paar dagen later weer wakker gemaakt te worden.
Dat is dus nooit meer gebeurd.
Nu weet ik dat dat ons laatste afscheid was.
De volgende dag werd ze in slaap gebracht, zo werd verteld om haar lichaam alle kansen te bieden op herstel. Ze was het daarmee eens en wilde niet dat we bij een slapend lichaam zaten te posten, zelf ook in verwachting een paar dagen later weer wakker gemaakt te worden.
Dat is dus nooit meer gebeurd.
zaterdag 5 november 2011 om 00:48
Bijna één jaar geleden.....
Wat is een jaar, wat is tijd.
Wat is elke dag bedenken hoe je je vriendin zó ontzettend mist, terwijl je je best doet om een eigen leven te leiden.
De herfstkleuren van nu, ik heb vorig jaar gewandeld met zo'n pijn in mijn lijf, en ik wandel dit jaar met een lijf dat zich zo lijfelijk de pijn herinnert. Mijn God, hoe lang duurt nooit meer......
Hoe kan het toch dat jij dood ging, en wat is de bedoeling dat ik dat nog niet doe....
Het voelt nog zo alsof ik leef in geleende tijd, afwachtend met 'help wat ik blijkbaar nog leren moet', voordat ik me weer met jou mag samenvoegen. Zonder tekort te willen doen aan de mensen die ik intens liefheb.
Wat is een jaar, wat is tijd.
Wat is elke dag bedenken hoe je je vriendin zó ontzettend mist, terwijl je je best doet om een eigen leven te leiden.
De herfstkleuren van nu, ik heb vorig jaar gewandeld met zo'n pijn in mijn lijf, en ik wandel dit jaar met een lijf dat zich zo lijfelijk de pijn herinnert. Mijn God, hoe lang duurt nooit meer......
Hoe kan het toch dat jij dood ging, en wat is de bedoeling dat ik dat nog niet doe....
Het voelt nog zo alsof ik leef in geleende tijd, afwachtend met 'help wat ik blijkbaar nog leren moet', voordat ik me weer met jou mag samenvoegen. Zonder tekort te willen doen aan de mensen die ik intens liefheb.
zaterdag 5 november 2011 om 02:10
quote:Ourse schreef op 22 oktober 2011 @ 00:19:
God, mijn God wat mis ik je, nu iedereen weer zijn weg is gegaan en ik alleen ik in mijn huis ben, ik onze foto's zie. Hoe is het toch mogelijk dat jij dood bent gegaan?
ourse, moeilijk is het he het alleen zijn. En de grote vraag hoe kan het dat jij dood bent en ik hier?
Sorry wil niet zomaar inbreken op je topic heb een zware avond gehad en dit stukje greep me aan.
Sterkte
God, mijn God wat mis ik je, nu iedereen weer zijn weg is gegaan en ik alleen ik in mijn huis ben, ik onze foto's zie. Hoe is het toch mogelijk dat jij dood bent gegaan?
ourse, moeilijk is het he het alleen zijn. En de grote vraag hoe kan het dat jij dood bent en ik hier?
Sorry wil niet zomaar inbreken op je topic heb een zware avond gehad en dit stukje greep me aan.
Sterkte