Psyche
alle pijlers
Moe van mijn dominante moeder
zondag 13 maart 2011 om 19:51
Hebben jullie dat ook wel eens, dat je zo moe wordt door een van je ouders. Ik heb zo een moeder die je tot waanzin kan drijven. Ze wilt zich overal mee bemoeien. Ze eist alle aandacht op en als je haar zin niet geeft dan is ze alleen maar aan het huilen en ligt ze ziek in bed.
Haar laatste bemoeienis is mijn vriend. Ik heb al 3 jaar een vaste relatie. We hebben ups en downs gekend, maar houden ontzettend veel van elkaar. Zij heeft hem op de een of andere manier nooit gemogen. Nu zijn wij tot een stadium gekomen dat wij willen samen wonen, maar zij keurt dat af. Overigens woon ik nog bij mijn ouders, leeftijd 27. Zij komt uit een sterk gelovige familie en vertelt mij dat ik eerst zal moeten trouwen, voordat ik ga samen wonen. Mijn vader weet ze mee te nemen in haar overtuiging. Mocht ik zonder haar toestemming gaan trouwen, dan zal ze volgens haar doodgaan van verdriet wat weer mijn fout zal zijn. Overigens moet alles op de traditionele manier plaatsvinden..
Mijn vriend is helemaal niet van het traditionele en zijn familie wilt niet meewerken aan een traditionele trouwerij. Mijn moeder wilt niet dat ik ga samenwonen zonder te trouwen. Ze loopt iedere keer te huilen als ik het onderwerp maar ter sprake breng en bezorgd mij schuldgevoelens, omdat ik haar verdriet bezorg.. Ook zal ik volgens haar schande zijn voor haar hele omgeving. Ze bezorgt mij schuldgevoelens. En dan loopt ze me dagen te negeren en het enige wat ze doet is 'ziek' in bed liggen.
Ik krijg er slapeloze nachten en dagenlang hoofdpijn van.. enige tips hoe ik hier mee om zou moeten gaan..
Haar laatste bemoeienis is mijn vriend. Ik heb al 3 jaar een vaste relatie. We hebben ups en downs gekend, maar houden ontzettend veel van elkaar. Zij heeft hem op de een of andere manier nooit gemogen. Nu zijn wij tot een stadium gekomen dat wij willen samen wonen, maar zij keurt dat af. Overigens woon ik nog bij mijn ouders, leeftijd 27. Zij komt uit een sterk gelovige familie en vertelt mij dat ik eerst zal moeten trouwen, voordat ik ga samen wonen. Mijn vader weet ze mee te nemen in haar overtuiging. Mocht ik zonder haar toestemming gaan trouwen, dan zal ze volgens haar doodgaan van verdriet wat weer mijn fout zal zijn. Overigens moet alles op de traditionele manier plaatsvinden..
Mijn vriend is helemaal niet van het traditionele en zijn familie wilt niet meewerken aan een traditionele trouwerij. Mijn moeder wilt niet dat ik ga samenwonen zonder te trouwen. Ze loopt iedere keer te huilen als ik het onderwerp maar ter sprake breng en bezorgd mij schuldgevoelens, omdat ik haar verdriet bezorg.. Ook zal ik volgens haar schande zijn voor haar hele omgeving. Ze bezorgt mij schuldgevoelens. En dan loopt ze me dagen te negeren en het enige wat ze doet is 'ziek' in bed liggen.
Ik krijg er slapeloze nachten en dagenlang hoofdpijn van.. enige tips hoe ik hier mee om zou moeten gaan..
zondag 13 maart 2011 om 20:15
quote:ronniemitchel schreef op 13 maart 2011 @ 20:10:
[...]
je vergeet dat ze ook al 8 kids op de wereld had kunnen zetten zonder toestemming van pa en ma.
O ja, nu je 't zegt. Ze had ook al twee echtscheidingen achter de rug kunnen hebben zonder toestemming.
Het lijkt me wel afschuwelijk om zo vast te zitten in een oer conservatief kringetje.
[...]
je vergeet dat ze ook al 8 kids op de wereld had kunnen zetten zonder toestemming van pa en ma.
O ja, nu je 't zegt. Ze had ook al twee echtscheidingen achter de rug kunnen hebben zonder toestemming.
Het lijkt me wel afschuwelijk om zo vast te zitten in een oer conservatief kringetje.
verba volant, scripta manent.
zondag 13 maart 2011 om 20:17
Je moeder is een labiel, psychisch wrak.
Laat haar lekker haar eigen leven verknallen en niet dat van jou.
Je bent 27, je hoort echt niet meer thuis te wonen en zo afhankelijk te zijn.'
Doe wat je zelf wilt, alleen dan kun je gelukkig worden en zijn.
En als er iets met je moeder gebeurt dan is het haar eigen schuld.
Laat haar lekker haar eigen leven verknallen en niet dat van jou.
Je bent 27, je hoort echt niet meer thuis te wonen en zo afhankelijk te zijn.'
Doe wat je zelf wilt, alleen dan kun je gelukkig worden en zijn.
En als er iets met je moeder gebeurt dan is het haar eigen schuld.
zondag 13 maart 2011 om 20:17
Pareltje, je zult nooit aan de verwactingen die jouw moeder van jou heeft kunnen voldoen. Ze zal altijd manipuleren en je emotioneel chanteren.
Mijn vader zei altijd: (ik had ook zo'n dominante moeder) Doe wat je hart je ingeeft.
Mijn moeder leeft nog steeds en ik ben intussen alweer 2 keer gescheiden, ben niet geworden wat zij wilde qua beroep en heb veel gedaan waarvan ik weet dat als ze het wist een beroerte zou krijgen.
Leef je leven zoals jij wilt Pareltje en wordt gelukkig met diegene die wel van jou houden.
Jouw moeder zegt wel dat ze van jou houdt maar zo te lezen houdt ze meer van god en van haarzelf.
Mijn vader zei altijd: (ik had ook zo'n dominante moeder) Doe wat je hart je ingeeft.
Mijn moeder leeft nog steeds en ik ben intussen alweer 2 keer gescheiden, ben niet geworden wat zij wilde qua beroep en heb veel gedaan waarvan ik weet dat als ze het wist een beroerte zou krijgen.
Leef je leven zoals jij wilt Pareltje en wordt gelukkig met diegene die wel van jou houden.
Jouw moeder zegt wel dat ze van jou houdt maar zo te lezen houdt ze meer van god en van haarzelf.
zondag 13 maart 2011 om 20:21
Ik ben me ook zeker bewust van wat ik al die jaren heb gemist. Inderdaag reizen, heeft mij altijd erg leuk geleken. Ik ben in een erg beschermende omgeving opgevoed. Alles werd voor je bedacht, het enige wat wij moesten doen was uitvoeren. Ik weet dat het heel stom en onvolwassen klinkt, maar als je niks anders bent gewend.. Als je hele omgeving waarin je bent opgegroeid uit zulke mensen bestaat, dan weet je niet beter..
En geloof me die volwassen gesprekken heb ik zo vaak geprobeerd te voeren. Het dringt niet tot haar door. Ben ten einde raad. Soms denk ik, ik laat alles achter me en loop weg van dit huis. Aan de andere kant wil ik gewoon dat iedereen gelukkig is..
En geloof me die volwassen gesprekken heb ik zo vaak geprobeerd te voeren. Het dringt niet tot haar door. Ben ten einde raad. Soms denk ik, ik laat alles achter me en loop weg van dit huis. Aan de andere kant wil ik gewoon dat iedereen gelukkig is..
zondag 13 maart 2011 om 20:24
Het gaat je niet lukken iedereen gelukkig te maken. Bovendien is iedereen vooral verantwoordelijk voor zijn of haar eigen geluk. Dus jij moet er vooral voor zorgen dat je zelf gelukkig wordt!
Je moeder is ook al gelukkig want zij houdt van anderen het leven zuur maken. En dat lukt haar aardig goed.
Natuurlijk is het lastig je van een beschermde omgeving als waar jij in bent opgegroeid los te maken. Bedenk je dus goed wat je wilt en ga ervoor.
Je moeder is ook al gelukkig want zij houdt van anderen het leven zuur maken. En dat lukt haar aardig goed.
Natuurlijk is het lastig je van een beschermde omgeving als waar jij in bent opgegroeid los te maken. Bedenk je dus goed wat je wilt en ga ervoor.
zondag 13 maart 2011 om 20:25
Och arme Pareltje, behalve iemand uit je omgeving lijkt het me ook goed als je eens met een psycholoog of maatschappelijk werkster gaat praten. Het schuldgevoel wat je moeder je oplegt, gaat echt veel te ver. Wat een vervelend manipulatief gedrag zeg. Hoe gaat je vriend hier mee om? Voor hem zal het ook niet makkelijk zijn want ik vermoed dat hij erg veel geduld met jou en je moeder moet hebben.
zondag 13 maart 2011 om 20:26
quote:pareltje28 schreef op 13 maart 2011 @ 20:21:
En geloof me die volwassen gesprekken heb ik zo vaak geprobeerd te voeren. Het dringt niet tot haar door. Dat wordt ook niks, je geeft zelf al aan dat dit de norm is in jouw omgeving. Geen energie meer in steken dus.quote:Ben ten einde raad. Soms denk ik, ik laat alles achter me en loop weg van dit huis.Ook geen goed idee, is een emotionele, irrationele beslissing. Maak een plan, bedenk welke stappen je wanneer gaat nemen en voer het uit zodat je aan het eind van dit jaar op jezelf woont, samen met je vriend.quote:Aan de andere kant wil ik gewoon dat iedereen gelukkig is..Hierop kan ik twee dingen zeggen: (1) JIJ bent niet verantwoordelijk voor het geluk van jouw moeder en (2) zij stelt duidelijk jouw geluk óók niet voorop. Kies voor jezelf, meid.
En geloof me die volwassen gesprekken heb ik zo vaak geprobeerd te voeren. Het dringt niet tot haar door. Dat wordt ook niks, je geeft zelf al aan dat dit de norm is in jouw omgeving. Geen energie meer in steken dus.quote:Ben ten einde raad. Soms denk ik, ik laat alles achter me en loop weg van dit huis.Ook geen goed idee, is een emotionele, irrationele beslissing. Maak een plan, bedenk welke stappen je wanneer gaat nemen en voer het uit zodat je aan het eind van dit jaar op jezelf woont, samen met je vriend.quote:Aan de andere kant wil ik gewoon dat iedereen gelukkig is..Hierop kan ik twee dingen zeggen: (1) JIJ bent niet verantwoordelijk voor het geluk van jouw moeder en (2) zij stelt duidelijk jouw geluk óók niet voorop. Kies voor jezelf, meid.
zondag 13 maart 2011 om 20:27
[quote]pareltje28 schreef op 13 maart 2011 @ 20:21:
Ik ben me ook zeker bewust van wat ik al die jaren heb gemist. Inderdaag reizen, heeft mij altijd erg leuk geleken. Ik ben in een erg beschermende omgeving opgevoed. Alles werd voor je bedacht, het enige wat wij moesten doen was uitvoeren. Ik weet dat het heel stom en onvolwassen klinkt, maar als je niks anders bent gewend.. Als je hele omgeving waarin je bent opgegroeid uit zulke mensen bestaat, dan weet je niet beter..
En geloof me die volwassen gesprekken heb ik zo vaak geprobeerd te voeren. Het dringt niet tot haar door. Ben ten einde raad. Soms denk ik, ik laat alles achter me en loop weg van dit huis. Aan de andere kant wil ik gewoon dat iedereen gelukkig is..[/quote]
Niet jouw verantwoording.
De enigste die jij echt gelukkig moet maken ben jijzelf.
Een met Bianca, eens met de rest.
Ik ben me ook zeker bewust van wat ik al die jaren heb gemist. Inderdaag reizen, heeft mij altijd erg leuk geleken. Ik ben in een erg beschermende omgeving opgevoed. Alles werd voor je bedacht, het enige wat wij moesten doen was uitvoeren. Ik weet dat het heel stom en onvolwassen klinkt, maar als je niks anders bent gewend.. Als je hele omgeving waarin je bent opgegroeid uit zulke mensen bestaat, dan weet je niet beter..
En geloof me die volwassen gesprekken heb ik zo vaak geprobeerd te voeren. Het dringt niet tot haar door. Ben ten einde raad. Soms denk ik, ik laat alles achter me en loop weg van dit huis. Aan de andere kant wil ik gewoon dat iedereen gelukkig is..[/quote]
Niet jouw verantwoording.
De enigste die jij echt gelukkig moet maken ben jijzelf.
Een met Bianca, eens met de rest.
Ja, dat vind ik echt.
zondag 13 maart 2011 om 20:27
Hoe hebben andere jongeren dat, in jouw omgeving?
Regelmatig hoor je dat in streng gelovige milieus kinderen hun ouders de rug toe keren. Of ze verhuizen naar 100 km verderop en vertellen hun ouders voortaan alleen nog de dingen die zij willen horen, terwijl ze verder hun eigen gang gaan.
Je kunt niet je eigen leven opofferen om de lieve vrede te bewaren.
(die toch al niet bestaat, die lieve vrede)
Regelmatig hoor je dat in streng gelovige milieus kinderen hun ouders de rug toe keren. Of ze verhuizen naar 100 km verderop en vertellen hun ouders voortaan alleen nog de dingen die zij willen horen, terwijl ze verder hun eigen gang gaan.
Je kunt niet je eigen leven opofferen om de lieve vrede te bewaren.
(die toch al niet bestaat, die lieve vrede)
zondag 13 maart 2011 om 20:32
zondag 13 maart 2011 om 20:33
zondag 13 maart 2011 om 20:34
Ik heb ook af en toe trubbels met m'n moeder, dus ik snap de schuldgevoelens en dat het soms moeilijk kan voelen om je eigen weg te kiezen.
Je wilt haar niet kwetsen en durft daarom niet voor jezelf te kiezen. Ook al weet je echt wel dat je als 27jarige recht hebt op een eigen leven, wat je ouders er nou van vinden of niet.
Het voelt moeilijk om te doen wat jij wilt, omdat ze je geïndoctrineerd heeft. Besef dat. En doe vervolgens wat voor jou juist is. Als zij daar de consequentie aan verbindt dat ze geen contact meer met jou wil, is het haar keuze, niet de jouwe (misschien helpt het om het haar op deze manier te zeggen).
Het voelt moeilijk in het begin, maar hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het gaat. Zelf ondervonden, al ging het niet bij elke hobbel van een leien dakje (en het waren me een paar hobbels... en er liggen er nog genoeg in het verschiet).
Overigens... waarschijnlijk is zij er heilig van overtuigd dat zij het bij het juiste eind heeft. En dat ze jou wil behoeden voor fouten. Misschien denk je ergens ook wel een beetje dat het fout is (vanwege je opvoeding?) en voelt het daarom moeilijk om tegen haar wens in te gaan? Maar dat is háár mening en niet De Enige Juiste Mening. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar het gaat m.i. te ver als je die opdringt aan een ander.
Hoe dan ook, ik vind het niet fout om samen te wonen zonder kerkelijke toestemming. Jij? Want als jij het niet fout vindt, moet je het gewoon lekker doen!
Je wilt haar niet kwetsen en durft daarom niet voor jezelf te kiezen. Ook al weet je echt wel dat je als 27jarige recht hebt op een eigen leven, wat je ouders er nou van vinden of niet.
Het voelt moeilijk om te doen wat jij wilt, omdat ze je geïndoctrineerd heeft. Besef dat. En doe vervolgens wat voor jou juist is. Als zij daar de consequentie aan verbindt dat ze geen contact meer met jou wil, is het haar keuze, niet de jouwe (misschien helpt het om het haar op deze manier te zeggen).
Het voelt moeilijk in het begin, maar hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het gaat. Zelf ondervonden, al ging het niet bij elke hobbel van een leien dakje (en het waren me een paar hobbels... en er liggen er nog genoeg in het verschiet).
Overigens... waarschijnlijk is zij er heilig van overtuigd dat zij het bij het juiste eind heeft. En dat ze jou wil behoeden voor fouten. Misschien denk je ergens ook wel een beetje dat het fout is (vanwege je opvoeding?) en voelt het daarom moeilijk om tegen haar wens in te gaan? Maar dat is háár mening en niet De Enige Juiste Mening. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar het gaat m.i. te ver als je die opdringt aan een ander.
Hoe dan ook, ik vind het niet fout om samen te wonen zonder kerkelijke toestemming. Jij? Want als jij het niet fout vindt, moet je het gewoon lekker doen!
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
zondag 13 maart 2011 om 20:37
En je zei ook nog dat je bang was dat er iets met haar gebeurt. Bedoelde je daarmee dat er iets gebeurde terwijl jullie ruzie hadden of omdát jullie ruzie hadden? Het laatste vind ik namelijk onzin. Jij bent niet verantwoordelijk voor hoe je moeder reageert op het feit dat jij een zelfstandige vrouw wilt zijn.
Het eerste vind ik ook onzin, want jij kiest niet voor ruzie, zij laat jou niet jezelf zijn en je eigen keuzes maken!
Het eerste vind ik ook onzin, want jij kiest niet voor ruzie, zij laat jou niet jezelf zijn en je eigen keuzes maken!
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
zondag 13 maart 2011 om 20:38
Lees het boek "moeders zijn geen heiligen΅ . dat zal je goed doen.
Op basis van vijftig diepte-interviews met zonen en dochters in de leeftijd van 18 tot 84, komt psycholoog Louis Schützenhöfer tot vier types 'problematische' moeders: de heerszuchtige moeder, de passief-agressieve moeder, de narcistische moeder en de liefdeloze moeder. Toch is Moeders zijn geen heiligen géén anit-moederboek. Het is een boek voor dochters en zonen, om te begrijpen waarom de ouder-kindrelatie zo moeilijk kan zijn en hoe je die kunt verbeteren.
Op basis van vijftig diepte-interviews met zonen en dochters in de leeftijd van 18 tot 84, komt psycholoog Louis Schützenhöfer tot vier types 'problematische' moeders: de heerszuchtige moeder, de passief-agressieve moeder, de narcistische moeder en de liefdeloze moeder. Toch is Moeders zijn geen heiligen géén anit-moederboek. Het is een boek voor dochters en zonen, om te begrijpen waarom de ouder-kindrelatie zo moeilijk kan zijn en hoe je die kunt verbeteren.
