Psyche
alle pijlers
emotie-eten....wanhopig...
zondag 13 maart 2011 om 20:31
Hallo,
Graag wil ik van me af schrijven. Ik ben de wanhoop nabij...(al vind ik het woord wanhoop wel héél erg....er zijn wanhopigere situaties te bedenken...)
Al jaren en jaren over-eet ik mijzelf. Ik ben veel te zwaar. Ik heb hulp gehad en voor mijn gevoel weet ik alles wat ik moet weten.
Ik weet dat ik het helemaal zelf doe en dat alleen IK het veranderen kan.
Mijn laatste goede periode is 3/4e jaar geleden, het ging super, ben ongeveer 15kg afgevallen en ik voelde me zooo goed....
ik kon me niet voorstellen dat het ooit weer mis zou gaan en toch....
Ik snap mezelf gewoon niet meer. écht niet.... het zal alleen maar voordelen opleveren wanneer ik minder eet. en toch ga ik elke keer weer voor de bijl. Het eten is een 'vriend' voor me. een troost, het vult een leegte op....maar uiteindelijk levert het me alleen maar iets negatiefs op, gewichtstoename.
Ik raak helemaal in paniek als ik aan de zomer denk. Ik wil niet wéér een zomer met té warme kleding omdat ik geen hempjes kan dragen.
Waarom lukt het me niet....wat moet ik doen...
pffff......begin het vertrouwen in mezelf kwijt te raken, had altijd de hoop dat het ooit goed zou komen maar weet niet meer hoe....
ja, het is zo simpel, eigenlijk weet ik hoe het moet maar waarom is die drang zooo sterk....
elke ochtend voel ik me sterk en toch......
en tja, nu verwacht ik hier dé oplossing?..... nee, de oplossing heb ik zelf in de hand...
i know....
Graag wil ik van me af schrijven. Ik ben de wanhoop nabij...(al vind ik het woord wanhoop wel héél erg....er zijn wanhopigere situaties te bedenken...)
Al jaren en jaren over-eet ik mijzelf. Ik ben veel te zwaar. Ik heb hulp gehad en voor mijn gevoel weet ik alles wat ik moet weten.
Ik weet dat ik het helemaal zelf doe en dat alleen IK het veranderen kan.
Mijn laatste goede periode is 3/4e jaar geleden, het ging super, ben ongeveer 15kg afgevallen en ik voelde me zooo goed....
ik kon me niet voorstellen dat het ooit weer mis zou gaan en toch....
Ik snap mezelf gewoon niet meer. écht niet.... het zal alleen maar voordelen opleveren wanneer ik minder eet. en toch ga ik elke keer weer voor de bijl. Het eten is een 'vriend' voor me. een troost, het vult een leegte op....maar uiteindelijk levert het me alleen maar iets negatiefs op, gewichtstoename.
Ik raak helemaal in paniek als ik aan de zomer denk. Ik wil niet wéér een zomer met té warme kleding omdat ik geen hempjes kan dragen.
Waarom lukt het me niet....wat moet ik doen...
pffff......begin het vertrouwen in mezelf kwijt te raken, had altijd de hoop dat het ooit goed zou komen maar weet niet meer hoe....
ja, het is zo simpel, eigenlijk weet ik hoe het moet maar waarom is die drang zooo sterk....
elke ochtend voel ik me sterk en toch......
en tja, nu verwacht ik hier dé oplossing?..... nee, de oplossing heb ik zelf in de hand...
i know....
zondag 13 maart 2011 om 20:36
Lieve zomaaruithetniets, wat naar dat je zo in paniek raakt door de naderende zomer en dat je je wanhopig voelt.
Ik herken je gevoel. Ook dat: dit gebeurt me niet nog een keer gevoel. En dan gaat het weer mis.
Denk je dat nog een keer hulp je helpt? Of opschrijven waarom je wil eten en dan ook noteren hoe je je erbij voelt?
Ik schakel op moeilijke momenten ook vriendinnen in. Niet op een zware manier, als dat ik ze belast met mijn problemen. Maar ik heb een netwerk van lieverds die samen met me eten en die me bellen of die ik kan bellen als het mis gaat in mijn hoofd (lees: ik wil eten, eten, eten) Relativeren met hun helpt. Wellicht ook een optie voor jou?
Ik herken je gevoel. Ook dat: dit gebeurt me niet nog een keer gevoel. En dan gaat het weer mis.
Denk je dat nog een keer hulp je helpt? Of opschrijven waarom je wil eten en dan ook noteren hoe je je erbij voelt?
Ik schakel op moeilijke momenten ook vriendinnen in. Niet op een zware manier, als dat ik ze belast met mijn problemen. Maar ik heb een netwerk van lieverds die samen met me eten en die me bellen of die ik kan bellen als het mis gaat in mijn hoofd (lees: ik wil eten, eten, eten) Relativeren met hun helpt. Wellicht ook een optie voor jou?
zondag 13 maart 2011 om 20:40
Overigens, je kunt geen hemdjes dragen?
Echt wel. Dat kun je wel. Verstop jezelf niet omdat je er op een bepaalde manier uit 'zou moeten' zien. Want dat hoef je niet. Hoe cliché ook, wat er toe doet is die persoon van binnen. Het is alleen zo jammer als je die persoon steeds minder zelf mag, omdat je bijvoorbeeld te veel eet terwijl je weet dat je dit niet zou moeten doen. Want het is niet gezond en het bevredigd alleen op dat ene moment.
Echt wel. Dat kun je wel. Verstop jezelf niet omdat je er op een bepaalde manier uit 'zou moeten' zien. Want dat hoef je niet. Hoe cliché ook, wat er toe doet is die persoon van binnen. Het is alleen zo jammer als je die persoon steeds minder zelf mag, omdat je bijvoorbeeld te veel eet terwijl je weet dat je dit niet zou moeten doen. Want het is niet gezond en het bevredigd alleen op dat ene moment.
zondag 13 maart 2011 om 21:02
Misschien heb je wat aan Ziezo, een zelfhulporganisatie voor mensen met eetstoornissen. En denk dan niet meteen alleen aan anorexia, maar ook aan emotie-eten zoals je het zelf noemt. Ze bieden oa hulp via intenet, dat maakt de stap misschien wat makkelijker?
Je zegt dat je hulp gehad hebt, mag ik vragen wat voor hulp?
Sterkte en een knuffel!
Je zegt dat je hulp gehad hebt, mag ik vragen wat voor hulp?
Sterkte en een knuffel!
zondag 13 maart 2011 om 22:07
Zomaaruithetniets heel herkenbaar ik ben 46 jaar en al vanaf mijn twaalfde bezig met lijnen. Ik heb in mijn jeugd iets erg meegemaakt. Omdat er in het gezin niet of weinig over gepraat werd ben ik het nare gevoel weg gaan eten. Nog steeds doe ik dat, ik ben continu met eten en diëten bezig. Ik heb nu weer therapie, maar ik heb nog een lange weg te gaan.
idd eten is ook mijn vriend en vijand.
idd eten is ook mijn vriend en vijand.
zondag 13 maart 2011 om 22:52
Heel herkenbaar. Ik heb jarenlang met eten en mijn gewicht geworsteld en werd almaar dikker en dikker en vond mezelf almaar lelijker en stommer. Toen kreeg ik een vriend, ging werken en kreeg regelmaat in mijn leven, vond een goede psycholoog, kreeg kinderen, en voelde me eindelijk gelukkig en waardevol. Nu, op mijn 35e, kan ik mezelf eindelijk slank noemen. En helaas heb ik wel nog altijd een soort van haat-liefde verhouding met eten en heb ik de neiging om naar de chocola te grijpen als het even tegenzit, maar overeten doe ik niet meer en eten heeft niet meer die aantrekkingskracht die het vroeger had. Toen was het toch vaak een manier om onvrede en onzekerheid weg te eten denk ik. Ik weet niet of het altijd zo zal blijven, al hoop ik natuurlijk van wel. Geen pasklare oplossing, maar ik hoop dat ik je kan laten zien dat het goed kan komen! Sterkte!
maandag 14 maart 2011 om 00:04
Mijn vriendin had dat ook. Zij is doodgegaan op 46-jarige leeftijd aan acute leukemie (4,5 maand geleden).
Nu vraag ik me af, of al dat geworstel het waard is geweest.
Wie geeft me er antwoord op?
Voor mij maakte het niks uit welk gewicht of welk eetpatroon zij er op na hield, dat wist ze ook van mij.En ze voelde zich altijd veilig bij mij om elke emotie daaromtrent met mij te delen en toch konden we samen daar niet echt een oplossing voor vinden.
Ach, wat maakt het uit, konden we ons nog maar druk maken over haar gewicht. Eigenlijk was het een luxe-probleem.
Nu vraag ik me af, of al dat geworstel het waard is geweest.
Wie geeft me er antwoord op?
Voor mij maakte het niks uit welk gewicht of welk eetpatroon zij er op na hield, dat wist ze ook van mij.En ze voelde zich altijd veilig bij mij om elke emotie daaromtrent met mij te delen en toch konden we samen daar niet echt een oplossing voor vinden.
Ach, wat maakt het uit, konden we ons nog maar druk maken over haar gewicht. Eigenlijk was het een luxe-probleem.
maandag 14 maart 2011 om 10:09
bedankt voor jullie reacties!
Ourse, wat jij zegt; is het het waard geweest....tja, als je zo'n verhaal, tjee....
Heftig hoor, veel sterkte voor je!
Ik bedenk me ook regelmatig; goh; als ik nou zou weten over een jaar dood te gaan, is het dan niet veel belangrijker om te genieten van het moment en me veel minder druk te maken om m'n gewicht? misschien dat het dan ook makkelijker wordt wanneer ik de nadruk er niet zo op leg...
Ik ben bij dietist geweest, daarna psycholoog. We hebben de nadruk niet gelegd op het eten maar meer op mijn algehele welbevinden, zelfvertrouwen enz....
ze richtte zich op eeen gegeven moment vooral op de mindfulness. Leven in het nu.
Aan de ene kant vraag ik me af of het een goede therapie is geweest, het eten is nl voor mij het belangrijkste waardoor ik mijzelf of de grond in trap of juist oke vindt (in de periodes waarin ik het eten in de hand heb)
En juist dat is wat op de achtergrond komen te staan.
Aan de andere kant denk ik dat ik inmiddels alle informatie wel heb en dat het gewoon tijd wordt voor actie?....gewoon een schop onder m'n kont?.....
ik woon met m'n dochter van vier. Ik mis iemand waar ik m'n ei bij kwijt kan. Ik heb een goede vriendin waar ik het kan maar op het moment waarop ik m'n ei kwijt wil, komt dit niet uit, zien we elkaar niet.
in de weekenden heb ik het gevoel dat ik het voor mezelf gezellig moet maken en tja, met eten natuurlijk....
hier zal ik dus een omslag moeten maken.....
bedankt voor jullie reacties en voor wie er ook mee worstelt; succes!!!
Ourse, wat jij zegt; is het het waard geweest....tja, als je zo'n verhaal, tjee....
Heftig hoor, veel sterkte voor je!
Ik bedenk me ook regelmatig; goh; als ik nou zou weten over een jaar dood te gaan, is het dan niet veel belangrijker om te genieten van het moment en me veel minder druk te maken om m'n gewicht? misschien dat het dan ook makkelijker wordt wanneer ik de nadruk er niet zo op leg...
Ik ben bij dietist geweest, daarna psycholoog. We hebben de nadruk niet gelegd op het eten maar meer op mijn algehele welbevinden, zelfvertrouwen enz....
ze richtte zich op eeen gegeven moment vooral op de mindfulness. Leven in het nu.
Aan de ene kant vraag ik me af of het een goede therapie is geweest, het eten is nl voor mij het belangrijkste waardoor ik mijzelf of de grond in trap of juist oke vindt (in de periodes waarin ik het eten in de hand heb)
En juist dat is wat op de achtergrond komen te staan.
Aan de andere kant denk ik dat ik inmiddels alle informatie wel heb en dat het gewoon tijd wordt voor actie?....gewoon een schop onder m'n kont?.....
ik woon met m'n dochter van vier. Ik mis iemand waar ik m'n ei bij kwijt kan. Ik heb een goede vriendin waar ik het kan maar op het moment waarop ik m'n ei kwijt wil, komt dit niet uit, zien we elkaar niet.
in de weekenden heb ik het gevoel dat ik het voor mezelf gezellig moet maken en tja, met eten natuurlijk....
hier zal ik dus een omslag moeten maken.....
bedankt voor jullie reacties en voor wie er ook mee worstelt; succes!!!
maandag 14 maart 2011 om 21:45
Misschien is het inderdaad een idee om contact op te nemen van iemand van Ziezo? Ik heb de website gelezen en het lijkt me handig om met soortgelijke mensen in contact te komen. Vooral als je niemand hebt waar je op terug kan vallen.... Daar zijn praatgroepen, maar je kunt ook zo binnenvallen wanneer je wilt.
