opgekropte emotie's

Hallo allemaal,

Ik weet nog niet of ik welkom ben op dit forum,maar hoop toch dat jullie mij een steuntje in de rug kunnen geven.

Ik ben Rico en zit met het volgende probleem:sinds een jaar of 3 is er bij mij vrouw borderline,eetstoornis en zwakbegaafdheid en als laatste add vastgesteld, voor jullie is het misschien schrikken door dit te lezen,maar ik raak er een beetje aan gewend,en weet niet anders. Daarbij komt er ook nog bij kijken dat we het druk hebben met 3 kinderen, zelf ben ik door chronische ziekte thuis komen te zitten,dus ben een echte huisman/vader ,waar ik ook wel trots op ben. Heb in het begin goed kunnen zorgen voor mijn vrouw,alleen de laatste jaren is de motivatie weg aan het zakken,dit komt doordat ik in de steek wordt gelaten door de hulpverleners van mijn vrouw(ggz spv-er en gespecialiseerd thuiszorg)Met mijn vrouw gaat het naar omstandigheden goed,gaat dagelijks naar dagbesteding centra,heeft veel afleiding. Daarmee ben ik blij,dat ze hier mee is geholpen,ik maak heel veel mee,en kan veel aan,maar door de jaren heen, zijn bij mij de emoties hoog opgekropt. En mag wel zeggen dat ik psychisch ben aangeslagen en het gevoel heb dat ik echt helemaal op de wereld sta. Hiervoor ben ik ook bij het ggz in behandeling ,maar ik word te weinig geholpen,en krijg ook te horen dat ze het daar druk hebben. Vrienden en de omgeving kijken vol onbegrip op ons gezinsleven en ik dreig mijn vriendenkring te verliezen. Ik schrijf dit bericht omdat ik nu graag als eerste geholpen wil worden met mijn emoties die ik niet kwijt kan,ik wil het graag een beetje bekend maken tegen mijn vrienden,maar zit met het dilemma dat ik het nog niet kan,want ik ben bang dat ze mijn vrouw hierop gaan aanspreken,en ik van haar te horen krijg dat ik achter haar rug om over haar heb gepraat, het lijkt mij wel een verademing om er over te praten,dit is dus het grootste probleem ,niemand uit de omgeving weet het behalve jullie. Ik zie jullie tips graag tegemoet.



Met Vriendelijke groet,

Rico.

quote:Moonlight82 schreef op 14 maart 2011 @ 22:40:

Zie je op tegen het moment zelf, van het vertellen?



En is je vrouw ook in staat om er iets over te vertellen of is dat moeilijk voor haar?geloof echt niet dat ze het zelf zal vertellen,je gaat er niet mee te koop lopen,en de band tussen haar en de vrienden is niet zo groot

quote:elninjoo schreef op 15 maart 2011 @ 09:02:

zwakbegaafdheid is toch aangeboren? waarom viel je daar dan op en nam je er ook nog kinderen mee?wist het toen niet,dit is uit een onderzoek gebleken,score was ook weer niet ver onder het gemiddelde,heeft ook te maken met add (slecht kunnen concentreren)

zo is het wel op dit moment,ze hebben haar goed geholpen,ben ik ook heel blij mee,en ze heeft het naar haar zin,maar goed ik werk hier aan,ik weet zeker dat het met mij goed zal komen,dit is weer het positieve,zo ben ik nu eenmaal ingesteld.dus ook een beetje kwestie van je hart volgen