Mislukte borstvoeding

@Calvijn: In sommige situaties mag je best het ziekenhuispersoneel of kraamverzorgster of verloskundige of wie dan ook mede de schuld geven. Ik ben van mening dat er veel factoren een rol spelen bij het slagen van de borstvoeding. Toen mijn zoon geboren werd ben ik minimaal begeleidt bij het aanleggen. Mijn geluk was dat mijn zoon goed aanhapte en ook andere factoren positief waren. Anders was het misschien heel anders gelopen. Voorbereiding, begeleiding, omgeving, je kindje, je eigen conditie, enzovoorts tellen allemaal mee. Als één factor niet optimaal is zal het misschien niet meteen problemen geven. Maar als er meerdere factoren niet optimaal zijn, wordt het moeilijker. Ik begrijp dat je een gevoel van falen hebt, maar vergeet niet dat jij er alles aan gedaan hebt om het te doen slagen. Helaas werkten teveel factoren je tegen. Ik hoop dat je dit bericht niet verkeerd opvat, maar wilde je een beter gevoel en een geven!

Als ik dit zo allemaal lees, merk ik dat het hele borstvoedingsgebeuren mij ook nog best hoog zit. 10 weken geleden ben ik bevallen van een zoontje. Hij woog 1950 gram bij een zwangerschapsduur van 37 weken. Veel te klein dus.



Ik vond tijdens mn zwangerschap dat ik borstvoeding in ieder geval moest proberen, ookal stond ik er eigenlijk niet 100% achter. Maar toen die kleine er eenmaal was, en ook zo heel klein bleek te zijn, was er voor mij maar 1 ding logisch, borstvoeding.



Ik was s nachts bevallen, en ze hebben hem toen ook gelijk een flesje gegeven. Hij was toen niet meer bij mij, omdat hij zo klein was hebben ze hem snel bij mij weggehaald en naar de kinderafdeling gebracht. S ochtends ben ik begonnen met kolven, om de productie op te wekken. Zoontje bleek veel te weinig kracht te hebben en kon dus niet genoeg bij mij drinken. In die 8 dagen in het ziekenhuis is hij wel steeds aangelegd en hebben ze met veel liefde al mijn gekolfde melk gegeven, mbv fles en sonde. Wat ook motiveerde om door te gaan met kolven was dat ze echt bij elke druppel stonden te juichen en het kolven bleek me vrij makkelijk af te gaan. En wat ook wel fijn was, door het geven van de fles wist ik wel precies wat hij binnen kreeg.



Toen hij naar huis kwam was de afspraak dat ik 2 x per dag zou proberen aan te leggen, en de rest van de tijd mn afgekolfde melk met de fles zou geven. Ik zou voeden met een tepelhoedje, omdat bleek dat hij daarmee wel wat kon drinken bij me.



Ik had nog recht op 2 dagen uitgestelde kraamhulp, had ik daar maar nooit aan begonnen. De kraamhulp was net klaar met leren, en vond dat t allemaal anders moest. En ik, labiel als ik was na 8 dagen ziekenhuis, ging daarin mee. Ik moest elke keer aanleggen zonder tepelhoedje, waardoor zoonlief inderdaad na 2 of 3 x hysterisch begon te krijsen als hij de borst maar zag en bovendien dronk hij zo weinig uit de fles daarna dat ik de hele dag alleen maar bezig was met voeden. S avonds met man gesproken, en in plaats van dat we de kraamhulp de deur uit gewerkt hebben, ben ik gestopt met het aanleggen. Ik ben blijven kolven, dus borstvoeding krijgt hij nog steeds wel (ben begonnen met 7 a 8 keer kolven per dag, nu kolf ik nog 3x en krijgt hij 3 flessen kv) maar het had volgens mij ook allemaal wel anders gekunt. En sorry voor het lange verhaal.....

lange post, maar wat ik er eigenlijk zo erg aan vind, is dat ik zo snel de handdoek in de ring heb gegooid, en me zo van de wijs heb laten brengen door de kraamhulp. Mislukt is dus misschien niet het goede woord, als je het dan al mislukt kan noemen, dan is dat misschien wel mn eigen schuld, en dat steekt.

Echt heel erg om te lezen hoe sommige kraamhulpen en verpleegkundigen "helpen".

Ik vind het ook heel erg om te lezen dat vrouwen zich zo (en zo lang) schuldig voelen. Afgelopen week zei iemand in een ander topic dat borstvoeding ten onrechte wordt gezien als een "heilig samenzijn". Net of fv gevoede kinderen liefde moeten missen.

Juist al de pogingen en de vurige wensen om bv te geven tonen aan dat alle schuldgevoelens onterecht zijn. Echt diep respect hoor voor vele dames hier.

Herkenbaar..

Onervaren als ik was dacht ik dat het wel zou kloppen dat de kraamhulp mijn krijsende dochter naar mijn tepel toe duwde om te drinken. Nou.. No way dat dat achteraf een goede manier is natuurlijk.



De lactatiekundige die ik later inschakelde was ook woest toen ze het hoorde. Ze leerde mij een manier om het uitnodigend te maken om te drinken, het lukte bij haar ook prima maar thuis ging het gewoon niet. 2 maanden gekolfd en toen kon ik niet meer. Wat voelde ik mij gefaald. En achteraf ook boos op de kraamhulp. Maar ik zit er gelukkig niet meer mee.

Gevoel komt toch een beetje terug nu. Die onmacht, de hormonen.. Het vingervoeden met een spuitje midden in de nacht. Het totaal niet kunnen genieten omdat je allemaal maar bezig bent met voeding... Zo herkenbaar allemaal.

quote:reglisse schreef op 18 maart 2011 @ 13:35:

[...]



Suy, hier heb ik een keer iets over gelezen, het schijnt vrij zeldzaam te zijn maar het heeft iets met een reactie op de hormonen te maken. Er is een bepaalde naam voor, maar dat weet ik dus niet meer. Dysforische toeschietreflex, D-TSR of D-MER. Heel naar als je dat hebt ipv het beloofde relaxte gevoel.

Ik heb bij alledrie mijn kinderen ongeveer 3 maanden vol borstvoeding gegeven. Toen werd het drama. Daarvoor had ik wel zeer pijnlijke tepels en spruw gehad, maar daar was nog over heen te komen. Drie regeldagen achter mekaar niet. Dat brak me gewoon helemaal op met bij de eerste nog bijkomen van veel bloedverlies en bij de tweede en derde de zorg voor meerdere kinderen. Ik had het idee dat het toch ook nooit goed is, en dat je daarom gewoon moet doen wat je lukt en tot hoe ver je nog kunt gaan. "Je had nog even door moeten zetten" Ja, tuurlijk joh, nachtenlang amper slaap, huilende baby maar geen melk en dan overdag huilende baby en een peuter erbij. Bij mijn derde meldde ik bij CB bezoek dat ik het moeilijk vond met alles erbij (was ook verhuisd toen baby zes weken was, dus ik had verwacht de wind van voren te krijgen) maar die arts zei gewoon: "Ach, zo is het toch mooi? Ze hebben een goede start gehad, en je hebt het zo druk zat". Om de dag baby in bad vond ze ook maar onzin; ik moest het mezelf wat makkelijker maken.



Als je er om moet gaan huilen moet je er echt mee stoppen hoor.

quote:Chi caatje schreef op 18 maart 2011 @ 14:43:

- halve dag topless lopen om melk goed te laten drogen. hielp toch niet namelijk.



Nog een tip: bij spruw juist geen melk op je tepels laten drogen. Daar wordt het erger van. En mocht je het weer denken te hebben meteen hulp zoeken, het is zo'n ellende!



Klinkt verder als prima ontspannen voorbereiding. Vergeet de lekkere thee en koekjes voor tijdens het voeden niet .

Inderdaad, ja .

Ik kan niet quoten via de iPhone volgens mij maar wilde even reageren op Suy. Het is alweer een maand terug dus misschien lees je dit niet meer. Maar je schrijft dat je depressieve gedachtes kreeg tijdens het voeden en niet wist hoe dit kon. Helemaal precies weet ik het niet meer, maar tijdens het voeden komt er een hormoon vrij die ervoor kan zorgen dat de grote aders naar je hersens en je maag vernauwen, waardoor je een naar of misselijk (door je maag)?gevoel krijgt. Ik had en heb dit soms oom nog, nu ik weet hoe het komt kan ik me er beter bij neerleggen.



En voor alle andere mama's, wat lijkt mij het rot als de bv om welke reden ook niet lukt. Neem het jezelf alsjeblieft niet kwalijk! Je kan niet meer als je best doen, en zoals ik lees doen jullie allemaal vreselijk je best!

Ik denk dat hormonen een grote rol spelen bij het gevoel van falen. Ik heb vorige week nog een vriendin opgebeurd die noodgedwongen moest stoppen. Zij was erg verdrietig, terwijl ik aan de zijlijn sta en zeg: joh jammer, je hebt het geprobeerd, tis niet gelukt, flesvoeding is ook prima.



Tegelijkertijd weet ik nog erg goed hoe het voelde na mijn keizersnee en de bv die niet op gang kwam. Huilen! Uiteindelijk een verpleegkundige getroffen die een fantastische ingeving had en het toch gelukt is. Toen ik stopte na 3 maanden (te weinig voedingsstoffen) vond ik dat toen ook echt heel erg (ook tot huilens toe). Terwijl ik nu kan denken, mens zeur niet, je hebt het 3 maanden gegeven, doe niet zo moeilijk.

Dit om te illustreren wat de rol van hormonen is.