voel me een alien

Hoi forummeiden,



Ik heb al heel wat herkenning gezien met andere topics en het gevoel waar ik momenteel in vast zit.



Ik ben een afgekeurde wajonger die wel vrijwilligerswerk doet maar natuurlijk veel minder uur dan een werkend iemand, niet voor niets wajonger..



Vroeger erg veel meegemaakt en daardoor snel last van het gevoel ongewenst te zijn en altijd al een gevoel van eenzaamheid in me gehad. Jarenlang depressies gehad maar nu 3 jaar depressie vrij, zelfs nadat vorige jaar heel heftig was( in 3 maanden me betaalde baan kwijt, relatie die uit werd gemaakt en me opa die overleed).



Maar dan sinds ongeveer kerst weer eens last van het gevoel dat ik me een alien voel, als in van een andere planeet. Veel mensen werken dus ik snap dat je door de weeks overdag weinig bekenden ziet, maar in weekend of 's avonds zie ik ook weinig bekenden want jah iedereen is altijd maar druk. Vaak is het zo dat als ik met een bekende een afspraak wil maken die persoon pas over 4 weken of later kan, en ik heb al wel geleerd om dan toch door te zetten en wel die afspraak te maken, maar gevoel dat ik zo anders ben dan andere gaat er niet van weg...



Helaas door me uitkering erg weinig geld, zeker sinds januari kom ik zonder uitspatters al zo goed als niet rond, en dat helpt dus ook niet mee.... atm zou ik het liefst een studie via bv loi doen zodat je op een door jou bepaald moment gewoon lekker aan de slag kan, met je toekomst bezig bent en je dat ook in je eentje kunt en niet echt andere bij nodig hebt, nu speelt daarbij mee dat ik studeren echt heel erg leuk vind. Maar ik merk ook dat ik probeer mijn agenda toch ook maar vol te plannen, op zoveel mogelijk ja zeg.... maar dan zelf weer overbelast raak omdat ik toch nog zoveel van vroeger bij me draag dat ik erg om mezelf moet denken, en dan voel ik me weer een watje dat ik niet zoals andere ook gewoon het druk kan hebben...en toch als ik het wel druk heb en dan 1 dag niet dan voel ik me meteen weer overvallen door het gevoel dat ik me zo verdomd eenzaam voel.



zien jullie ook de visuele cirkel...

Een toevoeging in mijn bovenstaande tekst... de dingen waar ik zoveel mogelijk ja op probeer te zeggen is vrijwilligerswerk, dan maar daarmee me agenda zoveel mogelijk volproppen.



Verder speelt vast ook mee dat ik al 6 jaar in therapie ben, ik heb door de depressies vele opleidingen niet afgemaakt, waarvan ik het het ergste vind van me middelbare school. Maar ook daarin voel ik me raar.. leeftijdsgenootjes die bezig zijn met studie of die hun diploma net gehaald hebben.... en ik die qua opleiding niet veel gedaan heb maar vooral verplicht aan mezelf heb moeten werken omdat het mis ging .

nee helaas niet, wel eens oproepje gedaan op een hyves met wajogners, maar geen reacties

verleden speelt zeker nog een rol, nog lang niet verwerkt... met psycholoog maanden geleden besloten dat met rust te laten omdat ik stabiel ben wat betreft depressies en dat is eigenlijk al heel wat na 6 jaar vol depressies.



In een relatie heb ik trouwens geen last van dat eenzame gevoel, ook niet als ik dan wel alleen ben, mja dan heb je gewoon erg vaak iemand om je heen en zijn de momenten alleen eigenlijk wel fijn.



Ik studeer niet omdat ik niet 5 dagen in de week naar school/ stage kan, en omdat ik er ook het geld niet voor heb om dan via een avondschool iets te gaan doen helaas, anders had ik dat allang gedaan. Toch hoop ik wel om bv via de loi op den duur me havo te gaan halen omdat ik wel weet dat ik het kan.



Ik vind niet lastig om me eigen tijd in te delen, genoeg hobby's die je in je eentje doet maar op den duur heb je dat ook wel gezien, een favoriete hobby die je niet in je eentje kunt doen is bij mij gezelschapsspelletjes, maar dan gaat het vooral om dat gezellige gedeelte en toch gewoon met iets leuks bezig zijn. Pas was me buurmeisje ook werkloos thuis, toen zag ik haar toch redelijk vaak en toen had ik er dus weer even geen last van.... had ook het gevoel dat we elkaar wel begrepen hoe is om werkloos thuis te zitten.

ps met vroeger kan het zeer goed te maken hebben, vroeger was ik ook bijna altijd alleen, ik zorgde voornamelijk voor mijn moeder, ondanks dat ik geestelijk mishandeld ben en op alle gebeiden verwaarloosd werd heb je toch een loyaliteit naar me moeder, dus deed ik veel voor haar en dan ben je ook gewoon vaak druk bezig... maar nu heb ik vooral mezelf voor wie ik moet zorgen en dat is saaier en een stuk lastiger...

ik heb een keer meegedaan met een club van spelers in de omgeving, echter spelen zij voornamelijk wargames. toch wat gewone gezelschapsspelletjes gespeeld maar ik kwam er toen achter hoe belangrijk het is om ook verder een band met iemand te hebben. Daar komt bij mij toch een deel van dat gezellige gevoel vandaan kwam ik toen achter. Heb er wel eens aan gedacht om iets op te gaan richten hier voor bv 1 a 2 uurtjes in de week met andere wajongers/werkloze jongeren... maar zoiets loopt meestal via de gemeente enzo en dat liep daardoor ook spaak

@ Amy, dankjewel voor de link, OU heeft nu wel cursussen die me interesse hebben, voorheen hadden ze die niet echt.



@kopjekoffie, ik heb de nha met de loi vergeleken, maar ze zijn per maand goedkoper maar een aantal vakken duurt wel een paar maanden langer bij loi dan nha, maar ik zal de nha in me achterhoofd houden. Losse boeken klinkt ook leuk maar ben dan wel bang als ik vast kom te zitten wat ik dan moet doen want dan heb je natuurlijk niet ff een docent waar je heen kan mailen. Vooral bij engels denk ik wel vast te komen zitten. De vakken waar ik graag mee zou beginnen zijn economie en wiskunde, misschien daar nog maatschappijleer bij. Zijn de vakken waarin ik geloof dat ik ze makkelijk moet kunnen halen.



@Aninha, wauw knap dat jij je daar niet schuldig over voelt, en ik ben idd trots op vorig jaar, ik had verwacht dat ik me zo goed staande zou gaan houden . En dat met vriendschappen, ik vat het niet verkeerd op, snap wel wat je bedoeld en probeer daar ook voorzichtig in te zijn, ik ben er graag voor een ander en dat lachen lukt meestal ook wel, echter is het het niet te vaak over mijn complexe leventje hebben en het gevoel hebben dat ik moet uitleggen waarom ik zo " anders" ben nog een leerproces.



@doeii, wauw universiteit dat is hoog, hoe gaat dat bij jou met stages want dat lijkt me lastiger met dat aantal uren? En hoe reageren klasgenoten op jou uren, of weet jij je daar gewoon niets van aan te trekken? pffff hoeveel vriendschappen, atm zou ik zeggen 1 vriendin, 8 kennis ongeveer.Ik ben 80 tot 100% afgekeurd.



@beertje, fijn om te horen dat er wajongers zijn die zich niet zo voelen! Ook doeii gaf al aan zich niet zo te voelen . Wat betreft studie en het uwv is het uwv niet van plan daar geld of energie in te steken, hier heb ik het namelijk heel erg vaak met ze over gehad, en ook de bedrijfsarts van uwv heeft aangegeven dat hij denkt dat een opleiding me helpt met bv zelfvertrouwen, maar helaas wil het uwv dan nog niet meehelpen, over algemeen werkt het uwv mij ook tegen, hun willen dat ik thuis ga zitten en ze hebben ook een heleboel beperkingen opgelegt waaronderze het niet verstandig achter te gaan werken... kwam erop neer dat ik niet in contact moest zijn met andere mensen, maar daar wel tegenin gegaan want als ik in me eentje dodend werk sta te doen heb ik juist te veel tijd om na te denken. Daarom ben ik vrijwilligerswerk gaan doen, om ervaring op te doen in de richting die ik zelf wil, een betaalde baan in die hoek is ook moeilijk zonder ervaring/opleiding maar wie weet is er zo te komen.... en ondanks dat ik dat ik daarbij er bewust voor kies om ervaring op te doen voelt het zo alsof ik stil sta... maar ik denk dat daarbij me perfectionisme heel erg in de weg zit... het gaat niet hard genoeg, het is geen duidelijke vooruitgang oid.



Ik wordt soms zo gek van dat hoofd van mij, zoveel regels, angsten, eisen aan mezelf. Ik weet dat ik vooral mezelf in de weg zit, maar het weten en het niet meer doen is echt een wereld van verschil, maar ik werk er nog altijd aan.