Kinderen
alle pijlers
Driftbuien
dinsdag 29 maart 2011 om 08:47
Wie o wie heeft ervaring met een driftige kleuter? Mijn geduld begint echt op te raken na weer een drama-ochtend. Dat is tegelijk ook mijn zwakke punt ben ik bang, ik heb niet zoveel geduld en kan nogal fel uit de hoek komen. Maar ik wil gewoon niet dat mijn 4-jarige de sfeer in huis bepaalt. Hopelijk zijn hier wat ervaringsdeskundigen. Ik weet even niet meer wat de juiste aanpak is 
dinsdag 29 maart 2011 om 10:22
Maar Java door zelf ook driftig te worden omdat je 4 jarige dat word, en dus fel uit te vallen laat je wel zien dat dat heel normaal gedrag is. Ik weet dat het voor de meeste peuters en kleuters heel normaal is om driftig te worden en op die manier hun zin te willen doordrijven maar het is in mijn ogen niet normaal om in woede uit te barsten omdat je chocoladepasta op brood krijgt ipv de gewenste pindakaas bijvoorbeeld.
Mijn bijna 4 jarige heeft ook zulke buien. Ik heb geleerd om stress situaties waarbij zij driftig word te omzeilen door inspraak te geven in sommige dingen. Keuze uit twee setjes kleding, zelf broodbeleg laten kiezen, zelf kiezen welke schoenen ze aan wil (maar dan niet het soort. Als het aan mijn dochter ligt draagt ze alleen slippers) zelf kiezen welke kleur jas, welke knuffel er mee gaat naar het kdv maar dan bepaal ik dat hij in haar mandje moet. Zij word minder snel driftig want ze heeft keuzes en ik verlies mijn geduld niet omdat zij niet driftig word.
Mijn bijna 4 jarige heeft ook zulke buien. Ik heb geleerd om stress situaties waarbij zij driftig word te omzeilen door inspraak te geven in sommige dingen. Keuze uit twee setjes kleding, zelf broodbeleg laten kiezen, zelf kiezen welke schoenen ze aan wil (maar dan niet het soort. Als het aan mijn dochter ligt draagt ze alleen slippers) zelf kiezen welke kleur jas, welke knuffel er mee gaat naar het kdv maar dan bepaal ik dat hij in haar mandje moet. Zij word minder snel driftig want ze heeft keuzes en ik verlies mijn geduld niet omdat zij niet driftig word.
Erger u niet, verwonder u slechts!
dinsdag 29 maart 2011 om 10:34
quote:Dipper schreef op 29 maart 2011 @ 10:12:
Bedankt voor alle reacties. Ik weet vaak ook wel dat een deel door mezelf komt, absoluut! Maar om zaterdagochtend tien uur kan ik dat beter dan maandag om kwart over acht. Ik ben ook erg van het "dan eet je maar niets". Maar zoals Sunemom dat werkt niet echt hier ben ik bang. Als ik zeg dat we gaan plassen kan ik hoog en laag springen maar als hij dan nog wil eten krijg ik hem echt niet op die wc. Ik denk wel dat het zou helpen om rustiger te blijven en op m'n eigen gedrag te letten...
Dat doen ze de eerste (10) keer allemaal denk ik. Ieder kind probeert die grens uit, maar met 4 zijn ze nog prima te hanteren. Kwestie van oppakken en meenemen, willen ze dan echt niet plassen prima, maar op tijd op school komen is geen keuze, dat moet gewoon, zonder gezeur.
Het werkt hier vooral omdat ze keuzes en vrijheden hebben. Ze hoeven niet overal een strijd van te maken, want ze mogen veel dingen zelf bepalen. Zo moeten ze 's ochtends fris gewassen zijn voor ze zich mogen aankleden, maar of ze zich aan de wasbak wassen met een washandje of dat ze snel onder de douche stappen is aan hen. 's avonds voor ze naar bed gaan kunnen ze helpen met het klaarleggen van hun kleding en dan kunnen ze dus ook kiezen wat ze aan willen. In principe veranderd dat 's ochtends niet meer, met als uitzondering als het ineens heel ander weer blijkt dan gedacht/verwacht. 's Ochtends smeer ik hun brood, maar ze kiezen wel zelf wat ze erop willen, de rest van da dag is er meer tijd en mogen ze zelf hun brood smeren/eten opscheppen. Vaak komt de frustratie/driftbui voort uit onmacht, als je kinderen veel inspraak geeft dan hebben ze minder redenen om zo gefrustreerd te raken. En dat betekent niet dat het hier een losgeslagen zooi is, juist niet eigenlijk, want ik bepaal wat er gebeurd, maar binnen mijn grenzen mogen ze wel kiezen wat zij het prettigste vinden.
Bedankt voor alle reacties. Ik weet vaak ook wel dat een deel door mezelf komt, absoluut! Maar om zaterdagochtend tien uur kan ik dat beter dan maandag om kwart over acht. Ik ben ook erg van het "dan eet je maar niets". Maar zoals Sunemom dat werkt niet echt hier ben ik bang. Als ik zeg dat we gaan plassen kan ik hoog en laag springen maar als hij dan nog wil eten krijg ik hem echt niet op die wc. Ik denk wel dat het zou helpen om rustiger te blijven en op m'n eigen gedrag te letten...
Dat doen ze de eerste (10) keer allemaal denk ik. Ieder kind probeert die grens uit, maar met 4 zijn ze nog prima te hanteren. Kwestie van oppakken en meenemen, willen ze dan echt niet plassen prima, maar op tijd op school komen is geen keuze, dat moet gewoon, zonder gezeur.
Het werkt hier vooral omdat ze keuzes en vrijheden hebben. Ze hoeven niet overal een strijd van te maken, want ze mogen veel dingen zelf bepalen. Zo moeten ze 's ochtends fris gewassen zijn voor ze zich mogen aankleden, maar of ze zich aan de wasbak wassen met een washandje of dat ze snel onder de douche stappen is aan hen. 's avonds voor ze naar bed gaan kunnen ze helpen met het klaarleggen van hun kleding en dan kunnen ze dus ook kiezen wat ze aan willen. In principe veranderd dat 's ochtends niet meer, met als uitzondering als het ineens heel ander weer blijkt dan gedacht/verwacht. 's Ochtends smeer ik hun brood, maar ze kiezen wel zelf wat ze erop willen, de rest van da dag is er meer tijd en mogen ze zelf hun brood smeren/eten opscheppen. Vaak komt de frustratie/driftbui voort uit onmacht, als je kinderen veel inspraak geeft dan hebben ze minder redenen om zo gefrustreerd te raken. En dat betekent niet dat het hier een losgeslagen zooi is, juist niet eigenlijk, want ik bepaal wat er gebeurd, maar binnen mijn grenzen mogen ze wel kiezen wat zij het prettigste vinden.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:42
Ja Sunemom ik denk dat je wel een punt hebt. Wel zelf keuzes geven maar binnen mijn grenzen. Ik denk dat daarin wel heel wat verbeterd kan worden. En Aletta jouw bijdrage heeft ook wel wat losgemaakt. Hoe kan ik van hem verwachten dat hij rustig reageert als hij mij weleens ziet ontploffen... Oke, zen en tot 10 tellen dus. Ik ga er zeker mee aan de slag.
dinsdag 29 maart 2011 om 11:01
Hier werkt inspraak in combinatie met uitleg. Het is voor mijn dochter belangrijk om macht over de situatie te hebben en dat krijgt ze dus van mij. Daarnaast doe ik wat Aletta benoemt. Niet alleen door mijn eigen gedrag veranderen (ik ben geen heilige, ik heb ook gewoon mijn nukken), maar ook door de patronen te benoemen.
Als ik moe ben, dan mopper ik meer. Dat benoem ik, ik trek een parallel naar dochters gedrag en ik benoem het als ik hetzelfde bij haar constateer. En dan stel ik voor om in ieder geval even te probéren om vriendelijk te blijven. Precies zoals ik dat zelf ook aangeef als ik moe ben, dat ik probéér om vriendelijk te blijven, maar dat ik dat heel moeilijk vind als ik zo moe ben.
Verder probeer ik de drift zo snel mogelijk om te buigen, door aan te geven dat we het er over kunnen hebben, als ze op een rustige toon kan praten. Maar dat als ze meteen uit haar plaat gaat, ze sowieso haar zin niet krijgt. Dan laat ik haar even uitrazen en kom ik weer terug als ze weer rustig is. Bij ernstige vermoeidheid geef ik haar haar knuffel erbij die haar dan mag helpen weer rustig te worden. En als ze dan rustig is, probeer ik samen met haar een compromis te bedenken. Of uit te leggen waaróm dingen niet kunnen, zodat ze er grip op krijgt. Want daar draait het om: dat ze grip op de situatie krijgt. Hetzij door er controle over te hebben (beperkte keuzes bieden), hetzij door uitleg (dat ze begrijpt waaróm dingen niet kunnen), hetzij door een compromis (niet mijn zin omdat ik de moeder ben, maar proberen mee te denken met haar hoe we het voor ons allebei soepel kunnen laten verlopen... inspraak dus). Het helpt daarbij om niet op de klok te kijken. Mij wel althans. Als ik ook nog eens ga stressen over tijd, dan komen we sowieso te laat en fiks ook. Want dan gaat ze helemaal in de weerstand. Als ik het even vijf minuten geef, dan kunnen we daarna samen met goed gemoed weer verder in standje "haast" of dan komen we hooguit die vijf minuten te laat.
Dat meteen ontploffen als jouw geduld (dan uiteindelijk) op is, is ook niet handig trouwens. Beter dat je dat even voorbereidt, al was het maar door gewoon te melden dat je geduld op begint te raken. En als het op raakt, dat dus vijf minuten eerder te laten gebeuren dan wanneer je daadwerkelijk geen tijd meer hebt.
Overigens vind ik 4 jaar wel oud voor dit soort driftbuien in combinatie met zo weinig grip. Wij hebben vanaf anderhalf ook met periodes dit soort episodes, maar intussen (dochter is 3,5) hebben we daar wel een stuk meer vat op. Waarbij de basis wel is dat we naar haar hebben leren luisteren. Niet als in dat zij maar commandeert, maar als in: dat we gezien hebben waar haar behoeftes liggen. Inspraak en begrip. En da's voor ons een kleine moeite om dat haar te geven. Zóóóó belangrijk is het niet dat ze trui 1 draagt omdat ik dat wil. Ik vind het belangrijk dat ze op straat goed luistert en daar zit geen enkele rek in. Maar als er geen levensgevaar in dreigt en als er keuzeruimte ís, dan laat ik dat gewoon los. Ik ben volwassen, ik kan makkelijker mijn plan loslaten dan zij. Want in feite is dat wat de frustratie oplevert: zij heeft een plan in haar hoofd (trui 2) en wil dat uitvoeren. Precies zoals ik mijn plan (trui 1) wilde uitvoeren. Zij heeft geen rek, precies zoals ik dat van nature ook niet heb. Als ik daarin het goede voorbeeld geef, dat je dat ook los kunt laten, dan leert zij het vast ook wel op den duur, toch?
Hier veel gehad aan het boekje "How2talk2kids" trouwens.
Als ik moe ben, dan mopper ik meer. Dat benoem ik, ik trek een parallel naar dochters gedrag en ik benoem het als ik hetzelfde bij haar constateer. En dan stel ik voor om in ieder geval even te probéren om vriendelijk te blijven. Precies zoals ik dat zelf ook aangeef als ik moe ben, dat ik probéér om vriendelijk te blijven, maar dat ik dat heel moeilijk vind als ik zo moe ben.
Verder probeer ik de drift zo snel mogelijk om te buigen, door aan te geven dat we het er over kunnen hebben, als ze op een rustige toon kan praten. Maar dat als ze meteen uit haar plaat gaat, ze sowieso haar zin niet krijgt. Dan laat ik haar even uitrazen en kom ik weer terug als ze weer rustig is. Bij ernstige vermoeidheid geef ik haar haar knuffel erbij die haar dan mag helpen weer rustig te worden. En als ze dan rustig is, probeer ik samen met haar een compromis te bedenken. Of uit te leggen waaróm dingen niet kunnen, zodat ze er grip op krijgt. Want daar draait het om: dat ze grip op de situatie krijgt. Hetzij door er controle over te hebben (beperkte keuzes bieden), hetzij door uitleg (dat ze begrijpt waaróm dingen niet kunnen), hetzij door een compromis (niet mijn zin omdat ik de moeder ben, maar proberen mee te denken met haar hoe we het voor ons allebei soepel kunnen laten verlopen... inspraak dus). Het helpt daarbij om niet op de klok te kijken. Mij wel althans. Als ik ook nog eens ga stressen over tijd, dan komen we sowieso te laat en fiks ook. Want dan gaat ze helemaal in de weerstand. Als ik het even vijf minuten geef, dan kunnen we daarna samen met goed gemoed weer verder in standje "haast" of dan komen we hooguit die vijf minuten te laat.
Dat meteen ontploffen als jouw geduld (dan uiteindelijk) op is, is ook niet handig trouwens. Beter dat je dat even voorbereidt, al was het maar door gewoon te melden dat je geduld op begint te raken. En als het op raakt, dat dus vijf minuten eerder te laten gebeuren dan wanneer je daadwerkelijk geen tijd meer hebt.
Overigens vind ik 4 jaar wel oud voor dit soort driftbuien in combinatie met zo weinig grip. Wij hebben vanaf anderhalf ook met periodes dit soort episodes, maar intussen (dochter is 3,5) hebben we daar wel een stuk meer vat op. Waarbij de basis wel is dat we naar haar hebben leren luisteren. Niet als in dat zij maar commandeert, maar als in: dat we gezien hebben waar haar behoeftes liggen. Inspraak en begrip. En da's voor ons een kleine moeite om dat haar te geven. Zóóóó belangrijk is het niet dat ze trui 1 draagt omdat ik dat wil. Ik vind het belangrijk dat ze op straat goed luistert en daar zit geen enkele rek in. Maar als er geen levensgevaar in dreigt en als er keuzeruimte ís, dan laat ik dat gewoon los. Ik ben volwassen, ik kan makkelijker mijn plan loslaten dan zij. Want in feite is dat wat de frustratie oplevert: zij heeft een plan in haar hoofd (trui 2) en wil dat uitvoeren. Precies zoals ik mijn plan (trui 1) wilde uitvoeren. Zij heeft geen rek, precies zoals ik dat van nature ook niet heb. Als ik daarin het goede voorbeeld geef, dat je dat ook los kunt laten, dan leert zij het vast ook wel op den duur, toch?
Hier veel gehad aan het boekje "How2talk2kids" trouwens.
dinsdag 29 maart 2011 om 11:06
quote:Dipper schreef op 29 maart 2011 @ 10:12:
Bedankt voor alle reacties. Ik weet vaak ook wel dat een deel door mezelf komt, absoluut! Maar om zaterdagochtend tien uur kan ik dat beter dan maandag om kwart over acht. Ik ben ook erg van het "dan eet je maar niets". Maar zoals Sunemom dat werkt niet echt hier ben ik bang. Als ik zeg dat we gaan plassen kan ik hoog en laag springen maar als hij dan nog wil eten krijg ik hem echt niet op die wc. Ik denk wel dat het zou helpen om rustiger te blijven en op m'n eigen gedrag te letten...
Ja, deze viel mij ook op. Héél herkenbaar hoor. Maar ook voor mij een eye-opener toen ik inzag dat mijn kind dezelfde inflexibele houding heeft als ik. Als ik bedacht heb dat het in die volgorde gebeurt, dan wil ik ook niet dat het anders gebeurt. Precies zoals zij dat dus ook heeft. En denken "ik ben de moeder, dus ik ben de baas" levert dan drift op, terwijl denken "okay, hierin zijn we hetzelfde... hoe belangrijk is mijn volgorde nu ècht" precies dat beetje rek geeft voor míj om mijn plan wat losser te laten.
Als het wel belangrijk is, dan leg ik uit waarom het belangrijk is. Juist omdat mijn dochter normaal de ruimte wel krijgt, accepteert ze het ook als ze die soms niet krijgt. Al is het soms wel nodig om dat even "voor te weken" door haar elders wat ruimte te bieden. Maar dat bied ik dan uiteraard met liefde op een punt dat voor mij niet belangrijk is.
Bedankt voor alle reacties. Ik weet vaak ook wel dat een deel door mezelf komt, absoluut! Maar om zaterdagochtend tien uur kan ik dat beter dan maandag om kwart over acht. Ik ben ook erg van het "dan eet je maar niets". Maar zoals Sunemom dat werkt niet echt hier ben ik bang. Als ik zeg dat we gaan plassen kan ik hoog en laag springen maar als hij dan nog wil eten krijg ik hem echt niet op die wc. Ik denk wel dat het zou helpen om rustiger te blijven en op m'n eigen gedrag te letten...
Ja, deze viel mij ook op. Héél herkenbaar hoor. Maar ook voor mij een eye-opener toen ik inzag dat mijn kind dezelfde inflexibele houding heeft als ik. Als ik bedacht heb dat het in die volgorde gebeurt, dan wil ik ook niet dat het anders gebeurt. Precies zoals zij dat dus ook heeft. En denken "ik ben de moeder, dus ik ben de baas" levert dan drift op, terwijl denken "okay, hierin zijn we hetzelfde... hoe belangrijk is mijn volgorde nu ècht" precies dat beetje rek geeft voor míj om mijn plan wat losser te laten.
Als het wel belangrijk is, dan leg ik uit waarom het belangrijk is. Juist omdat mijn dochter normaal de ruimte wel krijgt, accepteert ze het ook als ze die soms niet krijgt. Al is het soms wel nodig om dat even "voor te weken" door haar elders wat ruimte te bieden. Maar dat bied ik dan uiteraard met liefde op een punt dat voor mij niet belangrijk is.
dinsdag 29 maart 2011 om 12:06
Die inspraak werkt hier ook heel goed. Een keuze uit twee dingen. Dan heeft dochter het gevoel dat ze grip op de situatie heeft (en ik ook )
En van te voren uitleggen wat we gaan doen en in welke volgorde, dat helpt ook enorm bij mijn dochter. Ze weet zo waar ze aan toe is.
Mijn dochter krijgt nl. snel een driftbui als er iets onverwachts gebeurt of als ze ineens iets moet doen en daar niet op voorbereid is.
En van te voren uitleggen wat we gaan doen en in welke volgorde, dat helpt ook enorm bij mijn dochter. Ze weet zo waar ze aan toe is.
Mijn dochter krijgt nl. snel een driftbui als er iets onverwachts gebeurt of als ze ineens iets moet doen en daar niet op voorbereid is.
dinsdag 29 maart 2011 om 12:25
quote:qwertuu schreef op 29 maart 2011 @ 11:01:
Overigens vind ik 4 jaar wel oud voor dit soort driftbuien in combinatie met zo weinig grip. Wij hebben vanaf anderhalf ook met periodes dit soort episodes, maar intussen (dochter is 3,5) hebben we daar wel een stuk meer vat op.Wacht maar tot ze naar de basisschool gaat. Dan vlamt het vaak weer op.
Overigens vind ik 4 jaar wel oud voor dit soort driftbuien in combinatie met zo weinig grip. Wij hebben vanaf anderhalf ook met periodes dit soort episodes, maar intussen (dochter is 3,5) hebben we daar wel een stuk meer vat op.Wacht maar tot ze naar de basisschool gaat. Dan vlamt het vaak weer op.
dinsdag 29 maart 2011 om 21:48
Hier ook een uiterst driftig kind. Vooral toen ze jonger was, ongeveer 3/4 jaar, was het verschrikkelijk. Ik zelf ben echter ook een driftkikker, dus ik zag mijzelf altijd als de oorzaak. Weet nog dat mijn destijds kinderloze schoonzus vaak enigszins afkeurend naar het gedrag van mijn dochter keek. Kreeg dan helemaal het gevoel dat het mijn schuld was. Maar toen kreeg ik daarna nog drie kinderen en wat bleek, mijn oudste was/is de enigste die er last van heeft (en ik dus). Nu is ze wat ouder en zijn de driftbuien minder frequent gelukkig. Wat mijn schoonzus betreft, die kreeg zelf een dochter en wat bleek op een gezamenlijke vakantie, die heeft ook gruwelijke driftbuien, terwijl haar moeder absoluut niet driftig is en alles (tot in den treuren) uitlegt zonder ooit boos te worden. Natuurlijk is het zo dat kinderen leren van het gedrag dat je als ouder vertoont, maar uit mijn ervaring is me toch ook duidelijk geworden dat het voor een groot deel toch echt in de aard van het kind zit. Daarnaast ben ik helaas geen heilige (zoals schoonzus) en vind ik het ook fijn dat mijn kinderen dat af en toe zien. Liefst binnen redelijke grenzen, maar ja, soms klapt mama nou eenmaal uit elkaar!
