Kinderen
alle pijlers
Driftbuien
dinsdag 29 maart 2011 om 08:47
Wie o wie heeft ervaring met een driftige kleuter? Mijn geduld begint echt op te raken na weer een drama-ochtend. Dat is tegelijk ook mijn zwakke punt ben ik bang, ik heb niet zoveel geduld en kan nogal fel uit de hoek komen. Maar ik wil gewoon niet dat mijn 4-jarige de sfeer in huis bepaalt. Hopelijk zijn hier wat ervaringsdeskundigen. Ik weet even niet meer wat de juiste aanpak is 
dinsdag 29 maart 2011 om 09:03
Ze heeft haar felle karakter dus niet van een vreemde ...
Beste advies dat ik je kan geven: zoek opvoedondersteuning bij jou in de buurt, via school, CB, HA. Wij kunnen van achter onze laptopjes echt niet zien waar het tussen jullie mis gaat.
Edit: Kan me voorstellen dat je ervaringsdeskundigen zoekt, omdat het altijd fijn is om te horen dat je niet de enige bent (en geloof me, je bént niet de enige), maar wat bij anderen werkt, hoeft helaas bij jullie nog niet te werken.
Beste advies dat ik je kan geven: zoek opvoedondersteuning bij jou in de buurt, via school, CB, HA. Wij kunnen van achter onze laptopjes echt niet zien waar het tussen jullie mis gaat.
Edit: Kan me voorstellen dat je ervaringsdeskundigen zoekt, omdat het altijd fijn is om te horen dat je niet de enige bent (en geloof me, je bént niet de enige), maar wat bij anderen werkt, hoeft helaas bij jullie nog niet te werken.
dinsdag 29 maart 2011 om 09:08
dinsdag 29 maart 2011 om 09:10
Je zou in je gemeente kunnen informeren of er een Buro Opvoedingsvragen bestaat. Daar kan je je probleem in eerste instantie voorleggen zonder intake, wachtlijst etc. En mochten zij (dit zijn allemaal professionals die werken bij de GGZ, jeugdzorg etc) denken dat er nader onderzoek nodig is dan zullen ze je verwijzen naar je huisarts voor verdere verwijzing.
De wachttijd voor buro opvoedingsvragen is meestal erg kort, ik ben er ook eens geweest en kon binnen een week terecht.
Probeer intussen voor jezelf op papier te zetten wanneer het mis gaat, wat gebeurt er, waarom, en wat zijn je hulpvragen.
Veel succes!!
De wachttijd voor buro opvoedingsvragen is meestal erg kort, ik ben er ook eens geweest en kon binnen een week terecht.
Probeer intussen voor jezelf op papier te zetten wanneer het mis gaat, wat gebeurt er, waarom, en wat zijn je hulpvragen.
Veel succes!!
dinsdag 29 maart 2011 om 09:13
mijn ervaring is dat afleiden het beste werkt. maar dan moet je zelf ook een beetje zen zijn want als je al geïriteerd begint te worden voelen kinderen dat meteen aan en werkt het niet meer.
wat je ook kan doen, gewoon een half uur eerder opstaan. Daardoor heb je net iets meer tijd en voel je je zelf ook niet zo gestressed. Ik ben nu eindelijk om en sta dus een half uur eerder op, dat geeft heel veel ruimte in de ochtendroutine.
wat je ook kan doen, gewoon een half uur eerder opstaan. Daardoor heb je net iets meer tijd en voel je je zelf ook niet zo gestressed. Ik ben nu eindelijk om en sta dus een half uur eerder op, dat geeft heel veel ruimte in de ochtendroutine.
dinsdag 29 maart 2011 om 09:16
Nee ik begin de dag heel gezellig. Kan makkelijk mijn bed uit komen en maak hem ruim van te voren wakker. Maar dan is zijn trui niet goed, de boterham verkeerd belegd en dan gaat het mis. Ik weiger om "dan maar een andere boterham te smeren". Ik kan dan echt wel denken "ziekbed uit". Maar ja als dat tot 8:20 duurt dan kan het zijn dat ik ontplof ja.
dinsdag 29 maart 2011 om 09:19
Meid, als je zelf met enige regelmaat ontploft, vind je het dan vreemd dat je zoon dat overneemt als een normale reactie op frustratie?
Je zoon heeft een bijzonder sterke voorkeur voor bepaalde zaken, en jij weigert dat pertinent omdat een 4-jarige de sfeer niet hoort te bepalen. Begrijp me goed, dat is allemaal niet fout, maar er lijkt een duidelijk patroon te zijn tussen jouw gedrag en zijn gedrag. Jullie gedragen je beide stug en onverzettelijk en jullie ontploffen als jullie je zin niet krijgen. Geen wonder dat dat botst.
Als je zijn gedrag wil veranderen, begin dan bij het gedrag dat het makkelijkst te veranderen is: dat van jezelf.
Je zoon heeft een bijzonder sterke voorkeur voor bepaalde zaken, en jij weigert dat pertinent omdat een 4-jarige de sfeer niet hoort te bepalen. Begrijp me goed, dat is allemaal niet fout, maar er lijkt een duidelijk patroon te zijn tussen jouw gedrag en zijn gedrag. Jullie gedragen je beide stug en onverzettelijk en jullie ontploffen als jullie je zin niet krijgen. Geen wonder dat dat botst.
Als je zijn gedrag wil veranderen, begin dan bij het gedrag dat het makkelijkst te veranderen is: dat van jezelf.
anoniem_88668 wijzigde dit bericht op 29-03-2011 09:23
Reden: toevoeging
Reden: toevoeging
% gewijzigd
dinsdag 29 maart 2011 om 09:42
Aletta, ik ben het niet met je eens. Onze oudste (inmiddels van dezelfde leeftijd als Dippers kind) is al vanaf haar geboorte een enorme driftkikker en niemand begrijpt van wie ze het heeft, want wij als ouders zijn beide de rust zelve.
Dus je kunt niet zomaar stellen dat het gedrag van Dippers zoon veroorzaakt wordt door het gedrag van Dipper zelf.
Zoals ik het begrijp blijft Dipper zo lang mogelijk opgewekt en vrolijk, maar op een gegeven moment is de maat gewoon vol.
Bovendien mag een kind best merken dat een aaneenschakeling van dwarsigheid in de ochtend op den duur niet meer gewenst is.
Voor jou is het misschien nog niet goed voor te stellen hoe vasthoudend een kleuter kan zijn aangezien je nog geen kind in die leeftijd hebt.
Dus je kunt niet zomaar stellen dat het gedrag van Dippers zoon veroorzaakt wordt door het gedrag van Dipper zelf.
Zoals ik het begrijp blijft Dipper zo lang mogelijk opgewekt en vrolijk, maar op een gegeven moment is de maat gewoon vol.
Bovendien mag een kind best merken dat een aaneenschakeling van dwarsigheid in de ochtend op den duur niet meer gewenst is.
Voor jou is het misschien nog niet goed voor te stellen hoe vasthoudend een kleuter kan zijn aangezien je nog geen kind in die leeftijd hebt.
dinsdag 29 maart 2011 om 09:52
Dat kan, mijn dochter is nog heel jong; en misschien is er inderdaad geen verband tussen Dippers gedrag en dat van haar zoon. Maar ik zou de mogelijkheid ook niet uitsluiten. De manier waarop gezonde kinderen omgaan met frustratie en tegenslag wordt voor een groot deel bepaald door het gedrag van de ouders. Dat betekent niet dat het jouw schuld is dat je kind af en toe een driftbui heeft, maar wel dat zelf op een andere manier omgaan met tegenslag, wat meer zen, zoals Tama zegt, op de langere duur het gedrag van zoon wat minder heftig zou kunnen maken.
Als je zelf af en toe wat water bij de wijn doet zou dat de situatie kunnen vergemakkelijken. Laat je zoon zelf zijn broodbeleg kiezen of zelf zijn kleding, wellicht geeft hem dat het gevoel dat hij wat meer te zeggen heeft over zijn ochtend.
Als je zelf af en toe wat water bij de wijn doet zou dat de situatie kunnen vergemakkelijken. Laat je zoon zelf zijn broodbeleg kiezen of zelf zijn kleding, wellicht geeft hem dat het gevoel dat hij wat meer te zeggen heeft over zijn ochtend.
dinsdag 29 maart 2011 om 09:57
dinsdag 29 maart 2011 om 09:58
Ik heb een dochter van net 6 die heel makkelijk ontploft en een zoon van 3,5 die regelmatig nog een peuterpuberbui loslaat. Wat bij ons goed werkt is de verantwoordelijkheid leggen waar ie 'hoort'. Hier geldt dat iedereen zelf doet wat ie zelf kan.
Dus ik vraag 's ochtends wat ze op hun boterham willen, dan ga ik brood smeren terwijl ze zichzelf aankleden. Als ze eenmaal beneden besluiten dat ze toch iets anders hadden gewild, de boterham niet goed gesneden/belegt/whatever is (vooral die van 3,5 heeft daar nog last van), dan hebben ze pech. Je kan eenmalig wensen doorgeven (als ik de bestelling opneem ) en daarna is het etenstijd. Niet dooreten en dus niet op tijd klaar zijn is je eigen probleem om 8.10 gaan we plassen en schoenen aantrekken of je nu klaar bent of niet. Ik ben namelijk niet degene die honger heeft van het niet opeten van die boterham. We maken er overigens geen ruzie over (als in ik ga niet mee in het gezeur/gejammer en eigenlijk is het dan binnen no-time over), ze kiezen beiden vrij snel eieren voor hun geld. Ze weten dat het toch niet veranderd.
Ik geef heel weinig straf. Ik leg wel altijd de consequenties bij de kinderen neer. Iedereen ruimt zijn eigen rommel op, eten doe je voor jezelf, als je ruzie maakt moet je het ook weer oplossen enz. Weinig strijd, veel duidelijkheid.
Dus ik vraag 's ochtends wat ze op hun boterham willen, dan ga ik brood smeren terwijl ze zichzelf aankleden. Als ze eenmaal beneden besluiten dat ze toch iets anders hadden gewild, de boterham niet goed gesneden/belegt/whatever is (vooral die van 3,5 heeft daar nog last van), dan hebben ze pech. Je kan eenmalig wensen doorgeven (als ik de bestelling opneem ) en daarna is het etenstijd. Niet dooreten en dus niet op tijd klaar zijn is je eigen probleem om 8.10 gaan we plassen en schoenen aantrekken of je nu klaar bent of niet. Ik ben namelijk niet degene die honger heeft van het niet opeten van die boterham. We maken er overigens geen ruzie over (als in ik ga niet mee in het gezeur/gejammer en eigenlijk is het dan binnen no-time over), ze kiezen beiden vrij snel eieren voor hun geld. Ze weten dat het toch niet veranderd.
Ik geef heel weinig straf. Ik leg wel altijd de consequenties bij de kinderen neer. Iedereen ruimt zijn eigen rommel op, eten doe je voor jezelf, als je ruzie maakt moet je het ook weer oplossen enz. Weinig strijd, veel duidelijkheid.
dinsdag 29 maart 2011 om 09:58
Ik ben het ook niet eens met Aletta. Ik heb zelf een ontzettend temperamentvol kind en ze lijkt voor geen meter op me. Misschien dat ik er daarom tegenwoordig wat minder moeite mee heb hoe ik op haar moet reageren.
Ik blijf vrij laconiek. Snap ook vaak echt niet waar ze zich zo druk om maakt.
Ik ben erachter gekomen dat zo min mogelijk reageren bij haar het beste helpt, want dan krijgt ze er geen aandacht mee en ziet ze uiteindelijk zelf in dat haar reactie wellicht ietwat overdreven was.
Maar ben ook makkelijk hoor. Niet willen aankleden? Dan ga je toch lekker in je pyama naar school! Niet willen eten? Dan heb je toch lekker honger op school.
Eén keer gedaan en nu weet ze dat ik het meen en wordt er gewoon aangekleed e.d.
Mijn ervaring met een driftig kind in het gareel krijgen is 1. laten uitrazen, want tijdens een driftaanval is mijn dochter niet meer bereikbaar.
En 2. nergens mee dreigen dat je niet ten uitvoer kunt brengen. Dus... nakomen wat je zegt te gaan doen. En daarom moet je ook reële "straffen" nemen.
Ik zeg vaak rustig tegen haar dat als ze nu niet gaat luisteren, dan.... (bijv. geen verhaaltje lezen voor het slapengaan). En dan tel ik tot 3 en als ze dan niet luistert (mijn dochter is geneigd te gaan luisteren op "4", maar dat is dus te laat) inderdaad geen verhaaltje lezen. Zo is ze erachter gekomen dat ik meen wat ik zeg en is ze geneigd eerder te gaan luisteren.
Als ze echt echt echt driftig is, dan helpt dit allemaal niet. Dan helpt uitrazen en op een gegeven moment een meter of 2 van haar vandaan op de grond gaan zitten. Geen oogcontact maken, niks zeggen en haar vanzelf naar me toe laten komen. Als ze nl. rustiger wordt vindt ze t vaak vreselijk dat ze weer driftig is geweest en op deze manier maak ik de stap voor haar om zonder gezichtsverlies op schoot te kruipen makkelijker. Ik laat haar dan eerst uithuilen en als ze weer bij zinnen is, dan praten we erover.
Ik blijf vrij laconiek. Snap ook vaak echt niet waar ze zich zo druk om maakt.
Ik ben erachter gekomen dat zo min mogelijk reageren bij haar het beste helpt, want dan krijgt ze er geen aandacht mee en ziet ze uiteindelijk zelf in dat haar reactie wellicht ietwat overdreven was.
Maar ben ook makkelijk hoor. Niet willen aankleden? Dan ga je toch lekker in je pyama naar school! Niet willen eten? Dan heb je toch lekker honger op school.
Eén keer gedaan en nu weet ze dat ik het meen en wordt er gewoon aangekleed e.d.
Mijn ervaring met een driftig kind in het gareel krijgen is 1. laten uitrazen, want tijdens een driftaanval is mijn dochter niet meer bereikbaar.
En 2. nergens mee dreigen dat je niet ten uitvoer kunt brengen. Dus... nakomen wat je zegt te gaan doen. En daarom moet je ook reële "straffen" nemen.
Ik zeg vaak rustig tegen haar dat als ze nu niet gaat luisteren, dan.... (bijv. geen verhaaltje lezen voor het slapengaan). En dan tel ik tot 3 en als ze dan niet luistert (mijn dochter is geneigd te gaan luisteren op "4", maar dat is dus te laat) inderdaad geen verhaaltje lezen. Zo is ze erachter gekomen dat ik meen wat ik zeg en is ze geneigd eerder te gaan luisteren.
Als ze echt echt echt driftig is, dan helpt dit allemaal niet. Dan helpt uitrazen en op een gegeven moment een meter of 2 van haar vandaan op de grond gaan zitten. Geen oogcontact maken, niks zeggen en haar vanzelf naar me toe laten komen. Als ze nl. rustiger wordt vindt ze t vaak vreselijk dat ze weer driftig is geweest en op deze manier maak ik de stap voor haar om zonder gezichtsverlies op schoot te kruipen makkelijker. Ik laat haar dan eerst uithuilen en als ze weer bij zinnen is, dan praten we erover.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:00
quote:AlettaJacobs schreef op 29 maart 2011 @ 09:52:
Maar ik zou de mogelijkheid ook niet uitsluiten.
Kijk dat klinkt al heel anders dan de stelligheid van je andere posting. Die stelligheid ("vind je het vreemd?", "duidelijk patroon", "geen wonder dat") schoot mij in het verkeerde keelgat.
De meeste kinderen van deze leeftijd hebben nu eenmaal problemen met dwarsigheid en woedebeheersing. Dat is een fase waar bijna geen gezin aan ontkomt, ongeacht het karakter/gedrag van de ouders.
Maar ik zou de mogelijkheid ook niet uitsluiten.
Kijk dat klinkt al heel anders dan de stelligheid van je andere posting. Die stelligheid ("vind je het vreemd?", "duidelijk patroon", "geen wonder dat") schoot mij in het verkeerde keelgat.
De meeste kinderen van deze leeftijd hebben nu eenmaal problemen met dwarsigheid en woedebeheersing. Dat is een fase waar bijna geen gezin aan ontkomt, ongeacht het karakter/gedrag van de ouders.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:10
quote:Java schreef op 29 maart 2011 @ 10:00:
[...]
Kijk dat klinkt al heel anders dan de stelligheid van je andere posting. Die stelligheid ("vind je het vreemd?", "duidelijk patroon", "geen wonder dat") schoot mij in het verkeerde keelgat.
De meeste kinderen van deze leeftijd hebben nu eenmaal problemen met dwarsigheid en woedebeheersing. Dat is een fase waar bijna geen gezin aan ontkomt, ongeacht het karakter/gedrag van de ouders.
Maar je bent het er toch mee eens dat het stap 1 is om zelf rustig te blijven? Hoe moet een kind nou leren om woede te beheersen als vader/moeder zelf ontploft?
Wat dat betreft kan ik de stelligheid van Aletta goed begrijpen
[...]
Kijk dat klinkt al heel anders dan de stelligheid van je andere posting. Die stelligheid ("vind je het vreemd?", "duidelijk patroon", "geen wonder dat") schoot mij in het verkeerde keelgat.
De meeste kinderen van deze leeftijd hebben nu eenmaal problemen met dwarsigheid en woedebeheersing. Dat is een fase waar bijna geen gezin aan ontkomt, ongeacht het karakter/gedrag van de ouders.
Maar je bent het er toch mee eens dat het stap 1 is om zelf rustig te blijven? Hoe moet een kind nou leren om woede te beheersen als vader/moeder zelf ontploft?
Wat dat betreft kan ik de stelligheid van Aletta goed begrijpen
dinsdag 29 maart 2011 om 10:12
Bedankt voor alle reacties. Ik weet vaak ook wel dat een deel door mezelf komt, absoluut! Maar om zaterdagochtend tien uur kan ik dat beter dan maandag om kwart over acht. Ik ben ook erg van het "dan eet je maar niets". Maar zoals Sunemom dat werkt niet echt hier ben ik bang. Als ik zeg dat we gaan plassen kan ik hoog en laag springen maar als hij dan nog wil eten krijg ik hem echt niet op die wc. Ik denk wel dat het zou helpen om rustiger te blijven en op m'n eigen gedrag te letten...
dinsdag 29 maart 2011 om 10:19
Ik heb in mijn klas ook een heel driftig kind (die is wel iets ouder, namelijk 7 jaar). Wat helpt is om hem een keuze te geven, maar dan wel tussen 2 dingen die voor mij beiden een goede optie zijn.
Kleed het kind zich aan, dan mag het kiezen tussen broek a en broek b, en trui a en trui b.
Kan het niet kiezen, of wil het perse een andere trui aan, dan herhaal je de keuze (niet tot ontplofniveau), en vraagt hem te kiezen binnen 10 tellen, anders kies jij. Meestal kiest het kind dan heel snel.
Let wel op, dat je het frustratieniveau niet bereikt. Te lang doorgaan op 1 onderwerp werkt meestal niet.
Speel een spelletje:
Ik wed dat jij niet in tien tellen op je stoel kan komen zitten.
Kun jij je boterham helemaal opeten voor de kookwekker gaat?
En vooral: heeeeeeel veeeeel geduld toegewenst!
(als je het echt niet trekt, loop dan even naar de keuken/ga even plassen, zet jezelf even buiten de situatie, zodat het niet escaleert.
Kleed het kind zich aan, dan mag het kiezen tussen broek a en broek b, en trui a en trui b.
Kan het niet kiezen, of wil het perse een andere trui aan, dan herhaal je de keuze (niet tot ontplofniveau), en vraagt hem te kiezen binnen 10 tellen, anders kies jij. Meestal kiest het kind dan heel snel.
Let wel op, dat je het frustratieniveau niet bereikt. Te lang doorgaan op 1 onderwerp werkt meestal niet.
Speel een spelletje:
Ik wed dat jij niet in tien tellen op je stoel kan komen zitten.
Kun jij je boterham helemaal opeten voor de kookwekker gaat?
En vooral: heeeeeeel veeeeel geduld toegewenst!
(als je het echt niet trekt, loop dan even naar de keuken/ga even plassen, zet jezelf even buiten de situatie, zodat het niet escaleert.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:20
Tja, die stelligheid. Ieder kind zal moeten leren omgaan met gevoelens van frustratie en teleurstelling. Maar als de moeder zelf stelt dat het ook voor haar een probleem is om die gevoelens gedoseerd te uiten, en jonge kinderen voornamelijk van hun ouders leren hoe ze met hun gevoelens horen om te gaan, is het inderdaad mijn eerste gedachte om het gedrag van moeder te veranderen.
Er is een patroon in het gedrag van beide. Dat kan toeval zijn natuurlijk, maar het kan ook een oorzaak-gevolg relatie zijn. Mijn eerste stap zou zijn die mogelijkheid aan te pakken door mijn eigen gedrag te veranderen, omdat dat de makkelijkste optie is.
Dus ja, misschien stelde ik mijn post te stellig, mijn excuses daarvoor. Maar de inhoud lijkt me nog steeds de redelijkste eerste optie.
Er is een patroon in het gedrag van beide. Dat kan toeval zijn natuurlijk, maar het kan ook een oorzaak-gevolg relatie zijn. Mijn eerste stap zou zijn die mogelijkheid aan te pakken door mijn eigen gedrag te veranderen, omdat dat de makkelijkste optie is.
Dus ja, misschien stelde ik mijn post te stellig, mijn excuses daarvoor. Maar de inhoud lijkt me nog steeds de redelijkste eerste optie.
