Psyche
alle pijlers
Onzekerheid; nu via mijn kind
dinsdag 29 maart 2011 om 22:03
Ik hoor regelmatig mensen zeggen dat situaties zich steeds weer blijven voordoen omdat je er nog niet klaar mee bent. Omdat je nog dingen te leren hebt op dat vlak.
Met mijn bijna 40 jaar heb ik best wel wat vooruitgang geboekt maar op de één of andere manier blijf ik moeite hebben met onzeker zijn. Niet zozeer meer voor mezelf, maar het komt nou bij me terug via mijn kinderen.
Dochter komt regelmatig thuis met het verhaal dat ze niet mee mag spelen met vriendinnetjes. Ik merk aan mezelf dat ik het daar vreselijk moeilijk mee heb; weet vaak ook niet hoe ik daarop moet reageren. Het maakt me boos (op desbetreffend vriendinnetje) maar ook verdrietig (mijn kind is ongelukkig op dat moment en ik kan dat gevoel maar nauwelijks bij haar wegnemen) en soms wat geirriteerd ('waarom kunnen die meiden nou niet gewoon lekker sámen spelen!'). Waar mijn dochter vaak binnen 10 minuten vergeten is wat er gebeurd is, loop ik vaak nog uren met die gevoelens rond (en kan ik ze ook niet loslaten).
Ik denk dat het te maken heeft met mijn eigen jeugd. Prima kinderjaren gehad maar wel steeds weer geworsteld met gevoelens van onzekerheid en erbij willen horen. Ik regelde al máánden vantevoren naast wie ik in de bus naar schoolreisje zat. Ben nooit gepest, had altijd vriendinnetjes maar was gewoon een heel onzeker kind denk ik. En nu ik zelf goed in mijn vel zit komen die gevoelens bij me terug via mijn dochter. En tjonge wat vind ik dat moeilijk. Want ik maak dingen waarschijnlijk groter dan dat ze zijn en doordat ik reageer zoals ik reageer maak ik het voor haar ook groter. Daarmee werk ik haar gevoel van onzeker zijn waarschijnlijk ook in de hand.. Zou daar zo graag iets mee willen maar weet even niet wat. Dus hoop op mensen die mijn verhaal herkennen en me wellicht tips kunnen geven hoe zij hiermee om hebben leren gaan..
Alvast bedankt..
Met mijn bijna 40 jaar heb ik best wel wat vooruitgang geboekt maar op de één of andere manier blijf ik moeite hebben met onzeker zijn. Niet zozeer meer voor mezelf, maar het komt nou bij me terug via mijn kinderen.
Dochter komt regelmatig thuis met het verhaal dat ze niet mee mag spelen met vriendinnetjes. Ik merk aan mezelf dat ik het daar vreselijk moeilijk mee heb; weet vaak ook niet hoe ik daarop moet reageren. Het maakt me boos (op desbetreffend vriendinnetje) maar ook verdrietig (mijn kind is ongelukkig op dat moment en ik kan dat gevoel maar nauwelijks bij haar wegnemen) en soms wat geirriteerd ('waarom kunnen die meiden nou niet gewoon lekker sámen spelen!'). Waar mijn dochter vaak binnen 10 minuten vergeten is wat er gebeurd is, loop ik vaak nog uren met die gevoelens rond (en kan ik ze ook niet loslaten).
Ik denk dat het te maken heeft met mijn eigen jeugd. Prima kinderjaren gehad maar wel steeds weer geworsteld met gevoelens van onzekerheid en erbij willen horen. Ik regelde al máánden vantevoren naast wie ik in de bus naar schoolreisje zat. Ben nooit gepest, had altijd vriendinnetjes maar was gewoon een heel onzeker kind denk ik. En nu ik zelf goed in mijn vel zit komen die gevoelens bij me terug via mijn dochter. En tjonge wat vind ik dat moeilijk. Want ik maak dingen waarschijnlijk groter dan dat ze zijn en doordat ik reageer zoals ik reageer maak ik het voor haar ook groter. Daarmee werk ik haar gevoel van onzeker zijn waarschijnlijk ook in de hand.. Zou daar zo graag iets mee willen maar weet even niet wat. Dus hoop op mensen die mijn verhaal herkennen en me wellicht tips kunnen geven hoe zij hiermee om hebben leren gaan..
Alvast bedankt..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
dinsdag 29 maart 2011 om 22:15
dinsdag 29 maart 2011 om 22:18
Ik ben niet onzeker (nouja, gezonde onzekerheid zeg maar) maar als het om mijn kind gaat wel! En ook met dat soort momenten die jij beschrijft.
Moeilijk. Maar leer van je kind; zij is het na 10 minuten vergeten. Luister wel goed naar haar; als het echt erg wordt en ze heeft geen vrienden meer, dan wordt het tijd iets te doen. Maar zolang het goed gaat met haar, ze vriendjes heeft en blijft lachen (echt lachen) moet je van haar leren.
Bedenk je dat zij het ws ook doet bij haar klasgenootjes. Die mogen ook vast niet altijd mee doen met tikkertje van haar. Mijn zoon had laatst een vriendje waar hij helemaal niet zo aardig tegen deed (hij deed vrij bazig) en ik wilde er wat van zeggen. Dat slikte ik in omdat ik me bedacht dat dat vriendje er normaal op reageerde dus dat mijn zoon ws vaker zo deed en dat vriendje daar helemaal geen problemen mee had.
Moeilijk. Maar leer van je kind; zij is het na 10 minuten vergeten. Luister wel goed naar haar; als het echt erg wordt en ze heeft geen vrienden meer, dan wordt het tijd iets te doen. Maar zolang het goed gaat met haar, ze vriendjes heeft en blijft lachen (echt lachen) moet je van haar leren.
Bedenk je dat zij het ws ook doet bij haar klasgenootjes. Die mogen ook vast niet altijd mee doen met tikkertje van haar. Mijn zoon had laatst een vriendje waar hij helemaal niet zo aardig tegen deed (hij deed vrij bazig) en ik wilde er wat van zeggen. Dat slikte ik in omdat ik me bedacht dat dat vriendje er normaal op reageerde dus dat mijn zoon ws vaker zo deed en dat vriendje daar helemaal geen problemen mee had.
dinsdag 29 maart 2011 om 22:18
Ik herken het en op een gegeven moment moet je tegen jezelf zeggen: nu is het genoeg geweest.
Dat kun je doen door te bedenken hoe erg het probleem wat jij er van maakt, daadwerkelijk is. Is het werkelijk zo dat je dochter zich er ongelukkig bij voelt? Waarschijnlijk niet, als ze het binnen 10 minuten is vergeten. En dan dus je zelf beheersing: niet meer over nadenken. Iets anders gaan doen. Vergeet het!
En niet mee mogen spelen komt bij ieder kind wel eens voor. Dat is echt niet persoonlijk. Pas als ze nooit mee mag spelen en altijd buiten de boot valt, zou ik het als een probleem zien, als ze er veel last van heeft.
Dat kun je doen door te bedenken hoe erg het probleem wat jij er van maakt, daadwerkelijk is. Is het werkelijk zo dat je dochter zich er ongelukkig bij voelt? Waarschijnlijk niet, als ze het binnen 10 minuten is vergeten. En dan dus je zelf beheersing: niet meer over nadenken. Iets anders gaan doen. Vergeet het!
En niet mee mogen spelen komt bij ieder kind wel eens voor. Dat is echt niet persoonlijk. Pas als ze nooit mee mag spelen en altijd buiten de boot valt, zou ik het als een probleem zien, als ze er veel last van heeft.
dinsdag 29 maart 2011 om 23:28
Niet moeilijk over doen! En het zelf in je hoofd ook niet groter maken dan het is. Dat doe je waarschijnlijk al jaren en zal hierdoor niet makkelijk zijn, dat vind ik wel jammer om te lezen.
Ik heb geen last van onzekerheid (ben het soms ook wel eens natuurlijk, maar ik heb er geen last van) en mijn dochtertje ook niet. Ik probeer haar aan te leren dat ze dan haar schouders op kan halen en kan denken: ok, dan niet, dan ga ik iets anders leuks doen. En dat doet mijn dochter dan ook, die haalt haar schouders op, zegt bovenstaande en huppelt vrolijk verder en gaat iets anders leuks doen, want er zijn tenslotte ook genoeg andere leuke dingen te bedenken. Graag of niet hoor.
Ik heb geen last van onzekerheid (ben het soms ook wel eens natuurlijk, maar ik heb er geen last van) en mijn dochtertje ook niet. Ik probeer haar aan te leren dat ze dan haar schouders op kan halen en kan denken: ok, dan niet, dan ga ik iets anders leuks doen. En dat doet mijn dochter dan ook, die haalt haar schouders op, zegt bovenstaande en huppelt vrolijk verder en gaat iets anders leuks doen, want er zijn tenslotte ook genoeg andere leuke dingen te bedenken. Graag of niet hoor.
zondag 10 juli 2011 om 22:26
Dit heeft niets met onzekerheid te maken. Elke moeder voelt dit. Iedere moeder vindt dit niet leuk. Is heel normaal hoor. Maar hou wel in je achterhoofd dat het de volgende dag met je dochter en vriendinnen weer helemaal anders kan zijn. En als je je er te veel mee bemoeit kan het zich tegen je dochter keren. Vaak komt het vanzelf weer goed.
