Relaties
alle pijlers
help! breken met moeder...
dinsdag 12 april 2011 om 18:58
Op dit moment ben ik mijn koffer aan het inpakken... Ik wil vertrekken, weg hier.
Ik ben 23 jaar, woon al zowat mijn hele leven thuis. Zover als ik me kan herinneren heeft mijn moeder een hekel aan mij. Dit was niet altijd merkbaar, maar als ik terugdenk liet ze dit toch erg vaak merken.
Als klein kind van 6, groep 3 was ik al erg slecht in rekenen. In tegenstelling tot mijn oudere zussen. Ze werd op een dag zo boos dat ik het nog niet snapte dat ze me een klap gaf en het schrift verscheurde waarin ik sommetjes aan het maken was. Dit vergeet ik nooit, ik gooide toen uit woede een bord kapot. Wat ik nog nooit gedaan had en later ook nooit meer gedaan heb.
Op de middelbare school kreeg ik een vriendje, ze heeft er na een tijd alles aan gedaan om mij met hem uit elkaar te drijven. Ik was jong ik moest me nog niet aan een jongen hechten. Toen dat ook uit was gegaan ging ik vaak op stap en leerde ik wat jongens kennen waar ik dan mee deed MSN'en. Keer op keer kwam mijn moeder met dreigementen dat ze dingen van me had gehoord die ze onmogelijk gehoord kan hebben. Ze heeft die hele tijd mijn chat geschiedenissen bijgehouden op de computer. Toen mijn eerste echte relatie van 2 jaar uitging omdat ik ff wilde nadenken en ik nog niet echt wist wat ik nu wilde ben ik met een andere jongen naar de bios gegaan. Mijn moeder heeft mijn ex opgebeld om dat te zeggen. Maar hij mocht niet zeggen dat ze dat van haar had. Dit heeft hij mij uiteindelijk toch verteld.Toen het later weer aan ging met die ex praatte moeders op me in dat die jongen niks voor mij was....
Toen is het een paar jaar wat rustiger geweest... af en toe als ze boos op mij was schreeuwde ze wel: "Ik haat je!" en ik wou dat je nooit geboren was... Je bent een grote mislukkig. Kutwijf, verwend nest enz.
In het bijzijn van familie en vrienden is ze poeslief. Tegen andere mensen is ze ook poeslief. Alleen tegen mij niet.
Straks kwam er weer een discussie dat ze vond dat ik ondankbaar was. Ik kon nog niet gewoon vragen waarom of ze begon alweer te schreeuwen.. waardoor ik het op een gegeven moment ook niet meer voldhield en ertegen in ging. Ze pakte mijn auto sleutels af toen ik wilde gaan. Deze heeft zij tenslotte met mijn vader voorgeschoten. (Ik ben een paar maandjes werkloos geweest omdat het bedrijf waar ik werkte failliet ging, ik kreeg een nieuwe baan 40 km verderop waar ik een autootje voor nodig had. Pap en mam hebben toen een goedkoop autootje voorgeschoten die ik nog aan het afbetalen ben, werk er pas net).
Ze begon net ook weer met slaan, slaan waar ze maar kon. Ik ben toch geen klein kind meer?? Ik heb gezegd dat ik weg ga, en dat ze me nooit meer zal zien. Daarop zei ze dat ze blij was eindelijk van me verlost te zijn. Zij denkt dat ik toch niet ga. maar dit keer staat mijn besluit toch vast.. koffer is gepakt.
Alleen; mijn vriend (waarmee ik nu 2 jaar een relatie heb) woont 150 km verderop... daar zou ik naartoe kunnen.
Vriendinnen is geen optie. Studeren of wonen nog thuis. Het shitte is ook dat ik op het moment geen pinpas heb, deze is opnieuw aangevraagd want die is het weekend gescheurd.
Mijn woede is nu wel wat gezakt, maar ik wil nog steeds weg... weg van haar. Overal de schuld van krijgen en maar schreeuwen en roepen wat ze wil. Dit raakt mij... Ik heb al bij mijn vriend gewoond. Daar had ik ook mijn vorige baan. Mijn huidige baan ligt meer bij mijn ouders huis vandaar dat ik daar weer ben ingetrokken. Mijn vriend was ook van plan om die richting op te komen over een jaartje of 1,5.
Ik heb er ook geen nuchter beeld meer van; heeft een van jullie ervaring hiermee of tips? want ik zie het even allemaal niet meer zitten...
Ik ben 23 jaar, woon al zowat mijn hele leven thuis. Zover als ik me kan herinneren heeft mijn moeder een hekel aan mij. Dit was niet altijd merkbaar, maar als ik terugdenk liet ze dit toch erg vaak merken.
Als klein kind van 6, groep 3 was ik al erg slecht in rekenen. In tegenstelling tot mijn oudere zussen. Ze werd op een dag zo boos dat ik het nog niet snapte dat ze me een klap gaf en het schrift verscheurde waarin ik sommetjes aan het maken was. Dit vergeet ik nooit, ik gooide toen uit woede een bord kapot. Wat ik nog nooit gedaan had en later ook nooit meer gedaan heb.
Op de middelbare school kreeg ik een vriendje, ze heeft er na een tijd alles aan gedaan om mij met hem uit elkaar te drijven. Ik was jong ik moest me nog niet aan een jongen hechten. Toen dat ook uit was gegaan ging ik vaak op stap en leerde ik wat jongens kennen waar ik dan mee deed MSN'en. Keer op keer kwam mijn moeder met dreigementen dat ze dingen van me had gehoord die ze onmogelijk gehoord kan hebben. Ze heeft die hele tijd mijn chat geschiedenissen bijgehouden op de computer. Toen mijn eerste echte relatie van 2 jaar uitging omdat ik ff wilde nadenken en ik nog niet echt wist wat ik nu wilde ben ik met een andere jongen naar de bios gegaan. Mijn moeder heeft mijn ex opgebeld om dat te zeggen. Maar hij mocht niet zeggen dat ze dat van haar had. Dit heeft hij mij uiteindelijk toch verteld.Toen het later weer aan ging met die ex praatte moeders op me in dat die jongen niks voor mij was....
Toen is het een paar jaar wat rustiger geweest... af en toe als ze boos op mij was schreeuwde ze wel: "Ik haat je!" en ik wou dat je nooit geboren was... Je bent een grote mislukkig. Kutwijf, verwend nest enz.
In het bijzijn van familie en vrienden is ze poeslief. Tegen andere mensen is ze ook poeslief. Alleen tegen mij niet.
Straks kwam er weer een discussie dat ze vond dat ik ondankbaar was. Ik kon nog niet gewoon vragen waarom of ze begon alweer te schreeuwen.. waardoor ik het op een gegeven moment ook niet meer voldhield en ertegen in ging. Ze pakte mijn auto sleutels af toen ik wilde gaan. Deze heeft zij tenslotte met mijn vader voorgeschoten. (Ik ben een paar maandjes werkloos geweest omdat het bedrijf waar ik werkte failliet ging, ik kreeg een nieuwe baan 40 km verderop waar ik een autootje voor nodig had. Pap en mam hebben toen een goedkoop autootje voorgeschoten die ik nog aan het afbetalen ben, werk er pas net).
Ze begon net ook weer met slaan, slaan waar ze maar kon. Ik ben toch geen klein kind meer?? Ik heb gezegd dat ik weg ga, en dat ze me nooit meer zal zien. Daarop zei ze dat ze blij was eindelijk van me verlost te zijn. Zij denkt dat ik toch niet ga. maar dit keer staat mijn besluit toch vast.. koffer is gepakt.
Alleen; mijn vriend (waarmee ik nu 2 jaar een relatie heb) woont 150 km verderop... daar zou ik naartoe kunnen.
Vriendinnen is geen optie. Studeren of wonen nog thuis. Het shitte is ook dat ik op het moment geen pinpas heb, deze is opnieuw aangevraagd want die is het weekend gescheurd.
Mijn woede is nu wel wat gezakt, maar ik wil nog steeds weg... weg van haar. Overal de schuld van krijgen en maar schreeuwen en roepen wat ze wil. Dit raakt mij... Ik heb al bij mijn vriend gewoond. Daar had ik ook mijn vorige baan. Mijn huidige baan ligt meer bij mijn ouders huis vandaar dat ik daar weer ben ingetrokken. Mijn vriend was ook van plan om die richting op te komen over een jaartje of 1,5.
Ik heb er ook geen nuchter beeld meer van; heeft een van jullie ervaring hiermee of tips? want ik zie het even allemaal niet meer zitten...
dinsdag 12 april 2011 om 19:09
Ohh dit had ik zelf kunnen schrijven!
Uiteindelijk ben ik zelf ook weggegaan en nooit meer teruggegaan, ik voel me nu een stuk beter en ben een stuk rustiger.
Mijn advies is, gewoon naar je vriend gaan en proberen vanuit daar je eigen leven op te bouwen.
Het zal je in ieder geval wat rust geven.
Sterkte!
Uiteindelijk ben ik zelf ook weggegaan en nooit meer teruggegaan, ik voel me nu een stuk beter en ben een stuk rustiger.
Mijn advies is, gewoon naar je vriend gaan en proberen vanuit daar je eigen leven op te bouwen.
Het zal je in ieder geval wat rust geven.
Sterkte!
dinsdag 12 april 2011 om 19:10
quote:asure schreef op 12 april 2011 @ 19:09:
Ohh dit had ik zelf kunnen schrijven!
Uiteindelijk ben ik zelf ook weggegaan en nooit meer teruggegaan, ik voel me nu een stuk beter en ben een stuk rustiger.
Mijn advies is, gewoon naar je vriend gaan en proberen vanuit daar je eigen leven op te bouwen.
Het zal je in ieder geval wat rust geven.
Sterkte!Dat is ook wat ik echt wil, alleen mijn baan heb ik ook hier. Dat is het vervelende :S
Ohh dit had ik zelf kunnen schrijven!
Uiteindelijk ben ik zelf ook weggegaan en nooit meer teruggegaan, ik voel me nu een stuk beter en ben een stuk rustiger.
Mijn advies is, gewoon naar je vriend gaan en proberen vanuit daar je eigen leven op te bouwen.
Het zal je in ieder geval wat rust geven.
Sterkte!Dat is ook wat ik echt wil, alleen mijn baan heb ik ook hier. Dat is het vervelende :S
dinsdag 12 april 2011 om 19:11
Ga naar je vriend, bel een vriendin en haal jezelf even uit deze situatie en kalmeer.
Je hebt gelijk, en ze hoort je al helemaal niet te slaan.
Gooi de deur niet definitief dicht maar blijf kalm en zeg rustig en volwassen dat het beter is dat jullie even een adempauze inlassen nu het zo escaleert.
En vertrek, en ga je eigen leven leven.
Je hebt gelijk, en ze hoort je al helemaal niet te slaan.
Gooi de deur niet definitief dicht maar blijf kalm en zeg rustig en volwassen dat het beter is dat jullie even een adempauze inlassen nu het zo escaleert.
En vertrek, en ga je eigen leven leven.
..popcorn?
dinsdag 12 april 2011 om 19:14
Even doorbijten wat betreft je baan, je kan altijd nog rustig op zoek gaan naar wat anders wat dichterbij voor je is.
Helaas heb je daar nu weinig keus in.
Als je echt wil, kom je er wel en met een baan komt het dan ook helemaal goed.
Je moet er alleen in jezelf blijven geloven en je sterk houden de aankomende periode.
Helaas heb je daar nu weinig keus in.
Als je echt wil, kom je er wel en met een baan komt het dan ook helemaal goed.
Je moet er alleen in jezelf blijven geloven en je sterk houden de aankomende periode.
dinsdag 12 april 2011 om 19:17
quote:nola schreef op 12 april 2011 @ 19:11:
Ga naar je vriend, bel een vriendin en haal jezelf even uit deze situatie en kalmeer.
Je hebt gelijk, en ze hoort je al helemaal niet te slaan.
Gooi de deur niet definitief dicht maar blijf kalm en zeg rustig en volwassen dat het beter is dat jullie even een adempauze inlassen nu het zo escaleert.
En vertrek, en ga je eigen leven leven.Mee eens, ik zou proberen niet zo kwaad weg te gaan maar wel bijv. een week uit te trekken om dit goed voor te bereiden, dan heb je ook weer een pinpas. En zeg het tegen je moeder dat je over een week weggaat. Sterkte.
Ga naar je vriend, bel een vriendin en haal jezelf even uit deze situatie en kalmeer.
Je hebt gelijk, en ze hoort je al helemaal niet te slaan.
Gooi de deur niet definitief dicht maar blijf kalm en zeg rustig en volwassen dat het beter is dat jullie even een adempauze inlassen nu het zo escaleert.
En vertrek, en ga je eigen leven leven.Mee eens, ik zou proberen niet zo kwaad weg te gaan maar wel bijv. een week uit te trekken om dit goed voor te bereiden, dan heb je ook weer een pinpas. En zeg het tegen je moeder dat je over een week weggaat. Sterkte.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
dinsdag 12 april 2011 om 19:18
Ja baan is moeilijk zonder auto... treinstation ligt n half uur met de bus er vandaan. Verder moet ik nog 1,5 uur in de trein zitten... en begin elke dagom 08.00 uur.. 
was zo blij met de baan.. Heb net moeten overgeven van ellende... ik wil gewoon echt weg. Nu wachten op mijn vriend die me wil komen ophalen. Morgenvroeg wil hij me naar het werk brengen... dan kan ik mssg een paar dagjes verlof nemen om het een en ander uit te zoeken.
was zo blij met de baan.. Heb net moeten overgeven van ellende... ik wil gewoon echt weg. Nu wachten op mijn vriend die me wil komen ophalen. Morgenvroeg wil hij me naar het werk brengen... dan kan ik mssg een paar dagjes verlof nemen om het een en ander uit te zoeken.
dinsdag 12 april 2011 om 19:18
dinsdag 12 april 2011 om 19:19
Ik denk dat je heel duidelijk voor jezelf moet beslissen wat er op dit moment belangrijker voor je is: je gestoorde moeder of je baan. Ik zou het wel weten -ik had net zo'n moeder, afgezien van het slaan dan-, maar ik heb natuurlijk makkelijk praten. Ik ben 42 nu en mijn moeder is dood. Plus dat ik nooit voor zo'n beslissing heb gestaan als jij nu staat. Dit moet wel enorm rot voor je zijn, het gevoel dat je in een hoek staat waar je moeder je in gedwongen heeft, van waaruit ze macht over je heeft.
Juist op een moment als dit is het heel moeilijk om voor jezelf te beslissen wat er werkelijk belangrijker is. Onthou alleen één ding: je eigen weg volgen is en blijft je hele leven het allerbelangrijkst. En als dat een weg is zonder je moeder, dan is dat maar zo. Als zij zichzelf wegpest uit jouw leven dan hoef jij je niet schuldig te voelen. Nooit!
Juist op een moment als dit is het heel moeilijk om voor jezelf te beslissen wat er werkelijk belangrijker is. Onthou alleen één ding: je eigen weg volgen is en blijft je hele leven het allerbelangrijkst. En als dat een weg is zonder je moeder, dan is dat maar zo. Als zij zichzelf wegpest uit jouw leven dan hoef jij je niet schuldig te voelen. Nooit!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
dinsdag 12 april 2011 om 19:20
dinsdag 12 april 2011 om 19:21
Oh zo herkenbaar... Meis, je bent helemaal klaar om lekker in je eigen huisje te gaan wonen. Sta je ingeschreven als woningzoekende?
Het heftigste wat je kunt doen is rustig blijven.. Want als je gaat schreeuwen (wat ik ook altijd deed) dan voedt dat alleen jullie ruzie maar. Blijf zo rustig mogelijk. Pak je spullen, slaap in ieder geval vannacht ergens anders. Laat maar zien dat je niet afhankelijk van haar bent.
Hoe staat je vader hierin? En sla je ook terug? Slaan is echt puur onmacht. Waarschijnlijk heeft je moeder ook tijd voor zichzelf nodig...
sterkte meis!!
Het heftigste wat je kunt doen is rustig blijven.. Want als je gaat schreeuwen (wat ik ook altijd deed) dan voedt dat alleen jullie ruzie maar. Blijf zo rustig mogelijk. Pak je spullen, slaap in ieder geval vannacht ergens anders. Laat maar zien dat je niet afhankelijk van haar bent.
Hoe staat je vader hierin? En sla je ook terug? Slaan is echt puur onmacht. Waarschijnlijk heeft je moeder ook tijd voor zichzelf nodig...
sterkte meis!!
dinsdag 12 april 2011 om 19:22
dinsdag 12 april 2011 om 19:27
Probeer inderdaad ook met je werkgever een oplossing te vinden. Vertel je werkgever dat je door omstandigheden tijdelijk ergens anders woont en dat het lastig is om op het werk te komen. Misschien kan je kijken of je een uurtje later kan beginnen of eventueel wat dagen verlof op kan nemen.
Neem in ieder geval wat afstand van je moeder de aankomende tijd, tuurlijk hoef je niet definitief met haar te breken, maar dit is ook niet iets wat pas net speelt.
Het belangrijkste is nu om aan jezelf en je toekomst te denken, met of zonder je moeder.
Neem in ieder geval wat afstand van je moeder de aankomende tijd, tuurlijk hoef je niet definitief met haar te breken, maar dit is ook niet iets wat pas net speelt.
Het belangrijkste is nu om aan jezelf en je toekomst te denken, met of zonder je moeder.
dinsdag 12 april 2011 om 19:31
Mijn vader zegt niet veel. Mijn vader is een echte goedzak en ik snap ook niet wat hij met mijn moeder doet. Zij vernederd hem ook vaak. Pap houdt haar wel de hand boven het hoofd... dat wel. Toen ik zei dat ik zou gaan zei hij wel: nee je gaat niet! maar toen hij net naar boven kwam zei hij wel dat ik me moet gedragen en hier moet blijven.
Mijn vriend heeft nu nog een besprekeing. en wil me daarna wel ophalen. Hij wil me morgenvroeg ook naar het werk brengen. Op mijn werk kan ik gelukkig wel met mensen praten denk ik. (klein bedrijfje, super lieve mensen.. ook mama's vn de leeftijd van mijn moeder maar dan anders dan mijne...).
Ik wil gewoon eens een keer echt doorzetten, zij denkt maar alles te kunnen maken.. "want Lisa gaat toch niet weg, pff hahah die kan toch niet zonder ons.. morgen belt ze weer" nou nee dit keer niet.
Mijn vriend heeft nu nog een besprekeing. en wil me daarna wel ophalen. Hij wil me morgenvroeg ook naar het werk brengen. Op mijn werk kan ik gelukkig wel met mensen praten denk ik. (klein bedrijfje, super lieve mensen.. ook mama's vn de leeftijd van mijn moeder maar dan anders dan mijne...).
Ik wil gewoon eens een keer echt doorzetten, zij denkt maar alles te kunnen maken.. "want Lisa gaat toch niet weg, pff hahah die kan toch niet zonder ons.. morgen belt ze weer" nou nee dit keer niet.
dinsdag 12 april 2011 om 19:35
Lieverd, je bent 23, geen 12! Je vader noch je moeder kan over jou beslissen of je wel of niet weggaat. Ga dus. Het is jouw leven, jouw beslissing. Het is genoeg geweest, bouw je eigen leven op voordat alles kapot is. Neem afstand, geniet van je nieuwe baan, je vriend en je vrijheid. En je rust. Neem afstand en blijf kalm. Zo te lezen heb je op je werk wel aardige mensen die je even verder kunnen helpen.
Ik wens veel geluk...
M.
Ik wens veel geluk...
M.
dinsdag 12 april 2011 om 19:36
Waar ik ook nu steeds meer achter kom is dat andere moeders heel anders tegen hun dochters doen.
Bij vriendinnen bijvoorbeeld.. krijgen wel eens een sms van de moeder.
Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit een kus heeft gegeven. Ooit heeft gezegd dat ze me mooi vind of blij voor me is... Tuurlijk was ze blij toen ik de baan had. Maar meer zodat ze dat tegen andere mensen kon uitspreken. Want tegen andere mensen doet ze of ik fantastisch ben. Dat zal ze tegen mij nooiiit zeggen.
Ze heeft ook nooit voorgesteld om eens samen te gaan winkelen. Dat zijn allemaal dingen die ik bij andere vriendinnen wel hoor...
Bij vriendinnen bijvoorbeeld.. krijgen wel eens een sms van de moeder.
Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit een kus heeft gegeven. Ooit heeft gezegd dat ze me mooi vind of blij voor me is... Tuurlijk was ze blij toen ik de baan had. Maar meer zodat ze dat tegen andere mensen kon uitspreken. Want tegen andere mensen doet ze of ik fantastisch ben. Dat zal ze tegen mij nooiiit zeggen.
Ze heeft ook nooit voorgesteld om eens samen te gaan winkelen. Dat zijn allemaal dingen die ik bij andere vriendinnen wel hoor...
dinsdag 12 april 2011 om 19:49
TO,
Ik ben nooit de woorden van de ouders van mijn beste vriendin nooit vergeten.
"meisje waarom, waarom, waarom ben je niet naar hier gekomen??? Je weet toch dat je altijd hier welkom bent, je bent ons 5e kind!!!".
Op mijn 21e antikraak gaan wonen tot die tijd geen enkele mogelijkheid gezien om weg te komen omdat ik toch echt ook nog moest eten en op dat moment nog studeerde
Dus denk niet zomaar dat je ergens niet welkom bent, maar vraag of je ergens even een paar maanden kan onderduiken.
succes
Ik ben nooit de woorden van de ouders van mijn beste vriendin nooit vergeten.
"meisje waarom, waarom, waarom ben je niet naar hier gekomen??? Je weet toch dat je altijd hier welkom bent, je bent ons 5e kind!!!".
Op mijn 21e antikraak gaan wonen tot die tijd geen enkele mogelijkheid gezien om weg te komen omdat ik toch echt ook nog moest eten en op dat moment nog studeerde
Dus denk niet zomaar dat je ergens niet welkom bent, maar vraag of je ergens even een paar maanden kan onderduiken.
succes
