Gezondheid
alle pijlers
blijvende schade na hellp syndroom
donderdag 10 maart 2011 om 22:49
Hallo
Wie heeft hier ook het hellp-syndroom gehad en is er iemand die blijvende schade hier aan heeft overgehouden.
Het is voor mij nu 4 mnd geleden dat ik dat vreselijke hellp-syndroom heb meegemaakt.. en ik heb nu weer allerlei heftige klachten... ik ben benieuwd wie zich hierin herkent.
Alle reacties zijn welkom
Alvast Bedankt!
Wie heeft hier ook het hellp-syndroom gehad en is er iemand die blijvende schade hier aan heeft overgehouden.
Het is voor mij nu 4 mnd geleden dat ik dat vreselijke hellp-syndroom heb meegemaakt.. en ik heb nu weer allerlei heftige klachten... ik ben benieuwd wie zich hierin herkent.
Alle reacties zijn welkom
Alvast Bedankt!
donderdag 10 maart 2011 om 23:17
Ik heb hellp syndroom gehad met 39.5 weken.
Kwam opeens (en heel heftig) opzetten en ben direct opgenomen
Ik heb in het ziekenhuis 2 insulten gehad.
De volgende dag is mijn bevalling ingeleid en ben ik bevallen van een mooi gezond klein meisje
Met mij ging het daarna slecht, hele hoge bloeddruk.
En nog steeds slik ik daar medicatie voor (dochter is ondertussen 3 maanden)
verder ben ik nog steeds futloos, Veel hoofdpijn, black-outs en zie ik sterretjes.
(maar weet niet of je dat bedoeld met heftige
klachten)
emotioneel ben ik nog steeds een wrak.
Het is echt kantje boord geweest en dat hakt erin.
Kwam opeens (en heel heftig) opzetten en ben direct opgenomen
Ik heb in het ziekenhuis 2 insulten gehad.
De volgende dag is mijn bevalling ingeleid en ben ik bevallen van een mooi gezond klein meisje
Met mij ging het daarna slecht, hele hoge bloeddruk.
En nog steeds slik ik daar medicatie voor (dochter is ondertussen 3 maanden)
verder ben ik nog steeds futloos, Veel hoofdpijn, black-outs en zie ik sterretjes.
(maar weet niet of je dat bedoeld met heftige
klachten)
emotioneel ben ik nog steeds een wrak.
Het is echt kantje boord geweest en dat hakt erin.
vrijdag 11 maart 2011 om 00:21
Wie heeft er ook Hellp-syndroom gehad? Nou, ik!
Met 28 weken ben ik in het ziekenhuis beland met een (quote gynaecoloog) "daverende pre-eclampsie" die een paar uur later na een rit per ambulance in het academisch ziekenhuis bijgesteld werd naar Hellp-syndroom. Omdat ik pas 28 weken was, was inleiden nou niet direct een optie en ben ik, na een eerste kritieke nacht, met veel medicatie en strikte rust in een donkere kamer gelegd. Met veel ups en downs is het gelukt om de zwangerschap te rekken tot ruim 30 weken en toen is mijn kindje gehaald (keizersnee) omdat CTG's weer dramatisch slecht werden.
Het herstel na dit hele verhaal heeft best lang geduurd. Al met al heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen en toen ik het ziekenhuis verliet woog ik bijna 8 kilo minder dan op het moment dat ik zwanger werd. Mijn bloeddruk is nu nog steeds te hoog (krijg ik medicijnen voor) maar voor ik zwanger was is die nooit gecontroleerd, dus misschien heb ik het mijn hele leven wel gehad.
Jullie hebben na 3 of 4 maanden nog klachten, dat vind ik helemaal niet gek. Voor een "gewone" zwangerschap heeft men het altijd al over 9 maanden op en 9 maanden af, laat staan als je lijf zo'n klap krijgt als je met Hellp meemaakt. Geef het meer tijd, ik denk dat je pas na een jaar kunt beoordelen of er sprake is van blijvende schade. Daarnaast zal elke vrouw die een kind krijgt je kunnen vertellen dat je lijf nooit meer de oude wordt. Ik had na 3 maanden ook het idee dat het nooit meer goed zou komen, maar na ruim een jaar was ik zelfs alweer zo ver dat ik over een volgende zwangerschap na durfde te denken (en dat heeft geresulteerd in 40 weken zwangerschap, met preventieve medicatie en controle, maar verder een "gewone" zwangerschap en bevalling).
Overigen is het couveusekneusje van toen (nog geen kilo) nu een eigenwijze brugpieper van 12
Met 28 weken ben ik in het ziekenhuis beland met een (quote gynaecoloog) "daverende pre-eclampsie" die een paar uur later na een rit per ambulance in het academisch ziekenhuis bijgesteld werd naar Hellp-syndroom. Omdat ik pas 28 weken was, was inleiden nou niet direct een optie en ben ik, na een eerste kritieke nacht, met veel medicatie en strikte rust in een donkere kamer gelegd. Met veel ups en downs is het gelukt om de zwangerschap te rekken tot ruim 30 weken en toen is mijn kindje gehaald (keizersnee) omdat CTG's weer dramatisch slecht werden.
Het herstel na dit hele verhaal heeft best lang geduurd. Al met al heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen en toen ik het ziekenhuis verliet woog ik bijna 8 kilo minder dan op het moment dat ik zwanger werd. Mijn bloeddruk is nu nog steeds te hoog (krijg ik medicijnen voor) maar voor ik zwanger was is die nooit gecontroleerd, dus misschien heb ik het mijn hele leven wel gehad.
Jullie hebben na 3 of 4 maanden nog klachten, dat vind ik helemaal niet gek. Voor een "gewone" zwangerschap heeft men het altijd al over 9 maanden op en 9 maanden af, laat staan als je lijf zo'n klap krijgt als je met Hellp meemaakt. Geef het meer tijd, ik denk dat je pas na een jaar kunt beoordelen of er sprake is van blijvende schade. Daarnaast zal elke vrouw die een kind krijgt je kunnen vertellen dat je lijf nooit meer de oude wordt. Ik had na 3 maanden ook het idee dat het nooit meer goed zou komen, maar na ruim een jaar was ik zelfs alweer zo ver dat ik over een volgende zwangerschap na durfde te denken (en dat heeft geresulteerd in 40 weken zwangerschap, met preventieve medicatie en controle, maar verder een "gewone" zwangerschap en bevalling).
Overigen is het couveusekneusje van toen (nog geen kilo) nu een eigenwijze brugpieper van 12
vrijdag 11 maart 2011 om 11:30
Bedank voor jullie reacties !
sassafras: ik snap dat je lichaam moet herstellen van een zwangerschap, helemaal in combi met keizersnede en hellp
Maar mijn klachten zijn echt van hevige aard:
in aanvallen heb ik minder gevoel en kracht in mijn armen/handen en soms benen. Daarnaast erg duizelig en misselijk... best eng dus! Ook hoofdpijn overigens.
moods: dat t erin hakt kan ik zeker beamen, dacht toen werkelijk dat ik dood ging pfff... ik was de eerste mnd erna ook erg moe en soms duizelig en dit vond ik ook wel logisch na zo'n heavy periode. Maar nu dit ....
bloedonderzoek is gedaan, krijg vandaag hopelijk de uitslag!
sassafras: ik snap dat je lichaam moet herstellen van een zwangerschap, helemaal in combi met keizersnede en hellp
Maar mijn klachten zijn echt van hevige aard:
in aanvallen heb ik minder gevoel en kracht in mijn armen/handen en soms benen. Daarnaast erg duizelig en misselijk... best eng dus! Ook hoofdpijn overigens.
moods: dat t erin hakt kan ik zeker beamen, dacht toen werkelijk dat ik dood ging pfff... ik was de eerste mnd erna ook erg moe en soms duizelig en dit vond ik ook wel logisch na zo'n heavy periode. Maar nu dit ....
bloedonderzoek is gedaan, krijg vandaag hopelijk de uitslag!
zaterdag 12 maart 2011 om 00:15
Ik heb geen Hellp gehad, maar wel pre-eclampsie met wat ze noemen 'dreigende hellp'. Niet zo ernstig als jullie dus maar wil er toch graag wat over zeggen (als dat mag...)
ik herken de klachten van hoofdpijn, futloos, slechte concentratie, etc vooral van de eerste 3,4 maanden. Volgens mijn arts is het niet bewezen dat dit samenhangt met hellp/pe, maar kan het ook gewoon het 'ontzwangeren' zijn.
Ik weet iig wel dat het hele idee van zo ziek te zijn geweest, een ziek kind krijgen, en alle stress die daarmee samenhangt ook deze klachten kan veroorzaken.
Ook de klachten die jij noemt, zonnetje, kunnen daarmee te maken hebben. (niet dat ik iets wil afdoen aan je klachten, maar ik herken ze heel erg van mezelf).
Bij mij verdwenen de klachten geleidelijk toen ik mezelf fysiek wat beter ging voelen en het goed ging met mijn dochter.
Mijn dochter is nu trouwens 1,5 en we denken heel voorzichtig aan een tweede. Maar ik vind het doodeng. Ik heb me zoo ziek gevoeld, dat wil ik niet meer. Hoe is dat bij jullie?
Zonnetje, hoop dat het bloedonderzoek je wat nuttigs brengt.
ik herken de klachten van hoofdpijn, futloos, slechte concentratie, etc vooral van de eerste 3,4 maanden. Volgens mijn arts is het niet bewezen dat dit samenhangt met hellp/pe, maar kan het ook gewoon het 'ontzwangeren' zijn.
Ik weet iig wel dat het hele idee van zo ziek te zijn geweest, een ziek kind krijgen, en alle stress die daarmee samenhangt ook deze klachten kan veroorzaken.
Ook de klachten die jij noemt, zonnetje, kunnen daarmee te maken hebben. (niet dat ik iets wil afdoen aan je klachten, maar ik herken ze heel erg van mezelf).
Bij mij verdwenen de klachten geleidelijk toen ik mezelf fysiek wat beter ging voelen en het goed ging met mijn dochter.
Mijn dochter is nu trouwens 1,5 en we denken heel voorzichtig aan een tweede. Maar ik vind het doodeng. Ik heb me zoo ziek gevoeld, dat wil ik niet meer. Hoe is dat bij jullie?
Zonnetje, hoop dat het bloedonderzoek je wat nuttigs brengt.
zaterdag 12 maart 2011 om 16:44
he bibaatje,
ik snap dat je het doodeng vind hoor om weer aan een zwangerschap te denken.... dat heb ik ook... ik vind een kindje het mooiste wat er is.. maar die lijdensweg was verschrikkelijk. Ik weet ook niet wat ik in de toekomst wil....
Bloedonderzoek was goed... alleen is mijn vit b12 164 .. en dat is wel tegen de ondergrens aan (150 - 800 is normaal) dus daar wil ik as di wel met mijn arts over praten aangezien je neurologische problemen kan krijgen van vit b12 tekort.
ik snap dat je het doodeng vind hoor om weer aan een zwangerschap te denken.... dat heb ik ook... ik vind een kindje het mooiste wat er is.. maar die lijdensweg was verschrikkelijk. Ik weet ook niet wat ik in de toekomst wil....
Bloedonderzoek was goed... alleen is mijn vit b12 164 .. en dat is wel tegen de ondergrens aan (150 - 800 is normaal) dus daar wil ik as di wel met mijn arts over praten aangezien je neurologische problemen kan krijgen van vit b12 tekort.
zondag 13 maart 2011 om 07:55
quote:zonnetje82 schreef op 12 maart 2011 @ 16:44:
he bibaatje,
ik snap dat je het doodeng vind hoor om weer aan een zwangerschap te denken.... dat heb ik ook... ik vind een kindje het mooiste wat er is.. maar die lijdensweg was verschrikkelijk. Ik weet ook niet wat ik in de toekomst wil....
Ik denk al wel te weten dat ik het wil. dat is al erg veranderd, want de eerste maanden dacht ik dat ze enig kind zou blijven.
Nog een vraag voor jullie: hoe waren de artsen bij jullie met informatie over de ziekte? Werkelijk geen enkele arts in het ziekenhuis heeft me goed kunnen uitleggen wat PE/Hellp nou precies is. Ik snap dat het een ingewikkelde materie is hoor, maar het leek wel of ze het zelf ook niet wisten. Heb natuurlijk zelf gezocht op internet, maar blijf het ingewikkeld vinden.
Ik denk dat dit ook meewerkt aan die onzekerheid, het blijft zo vaag en daarom eng.
he bibaatje,
ik snap dat je het doodeng vind hoor om weer aan een zwangerschap te denken.... dat heb ik ook... ik vind een kindje het mooiste wat er is.. maar die lijdensweg was verschrikkelijk. Ik weet ook niet wat ik in de toekomst wil....
Ik denk al wel te weten dat ik het wil. dat is al erg veranderd, want de eerste maanden dacht ik dat ze enig kind zou blijven.
Nog een vraag voor jullie: hoe waren de artsen bij jullie met informatie over de ziekte? Werkelijk geen enkele arts in het ziekenhuis heeft me goed kunnen uitleggen wat PE/Hellp nou precies is. Ik snap dat het een ingewikkelde materie is hoor, maar het leek wel of ze het zelf ook niet wisten. Heb natuurlijk zelf gezocht op internet, maar blijf het ingewikkeld vinden.
Ik denk dat dit ook meewerkt aan die onzekerheid, het blijft zo vaag en daarom eng.
zondag 13 maart 2011 om 08:09
zondag 13 maart 2011 om 10:10
Ik laat me zeker heel goed informeren voordat ik zwanger ga worden. Mijn gynaecoloog heeft me 'verplicht' eerst te komen praten voordat we aan een tweede beginnen. Dus dat ga ik ook zeker doen.
Wat ik heb gelezen/gehoord is dat ik bij een tweede weer kans heb op PE maar dan waarschijnlijk wel later in de zwangerschap. Nu werd het geconstateerd bij 36 weken en is mijn dochter geboren op 36,5. Dat is natuurlijk een heel ander verhaal dan als je echt een prematuur kindje krijgt. Wat me ook sterkt is dat ik nu weet waarop te letten en onder strengere controle zal staan, mocht ik zwanger zijn.
(maar toch, de gedachte aan zwanger worden alleen al geeft me op dit moment slapeloze nachten, terwijl het iets leuks zou moeten zijn.)
Wat ik heb gelezen/gehoord is dat ik bij een tweede weer kans heb op PE maar dan waarschijnlijk wel later in de zwangerschap. Nu werd het geconstateerd bij 36 weken en is mijn dochter geboren op 36,5. Dat is natuurlijk een heel ander verhaal dan als je echt een prematuur kindje krijgt. Wat me ook sterkt is dat ik nu weet waarop te letten en onder strengere controle zal staan, mocht ik zwanger zijn.
(maar toch, de gedachte aan zwanger worden alleen al geeft me op dit moment slapeloze nachten, terwijl het iets leuks zou moeten zijn.)
zondag 13 maart 2011 om 11:37
bibaatje: tjah de artsen... ik merkte vooral tijdens mijn ziekte dat ze het heel erg lastig vonden om in te grijpen.. ze hadden het maar over het feit dat mijn waarden de verkeerde kant op gingen... (lever en stolling), als ik dan vroeg: waar ligt de ondergrens dan?? dan was het antwoord: tjah na ja.. die is er niet echt.. we kijken naar het klinische beeld. Dat ik toen bijna van de wereld af was,.. vond ik toch wel reden genoeg om dan in te grijpen.... en dat vonden meer artsen, maar onderling was er nogal eh verschil van denken. Ook gewoon omdat HELLP iets vaags is en men nog niet goed weet wat ermee gedaan moet worden.
En op een dag kwam er ineens een arts die zei: jij zit al veeeel te lang in een dal met je waarden, dat is gevaarlijk.... we moeten Vandaag nog ingrijpen ! GRRRR ..
dus zeker onwetendheid bij artsen...
En op een dag kwam er ineens een arts die zei: jij zit al veeeel te lang in een dal met je waarden, dat is gevaarlijk.... we moeten Vandaag nog ingrijpen ! GRRRR ..
dus zeker onwetendheid bij artsen...
zondag 13 maart 2011 om 16:41
Dat was bij mij ook zo. Er werd elke paar uur gecheckt hoe mijn waarden waren, en ze zeiden idd heel lang dat het steeds slechter werd. en opeens was er paniek en werd het een spoedkeizersnede.
Ik merkte aan mijn arts ook dat ze onzeker waren. Elk uur kwamen ze vragen of ik sterretjes zag of pijn in mijn bovenbuik had. Toen dat eenmaal zo was, zag je ze wit wegtrekken.
Ik snap bij mij nog steeds niet (en de arts kon dat ook niet uitleggen) waarom ze niet eerder hebben ingegrepen, aangezien ik al bijna 37 weken zwanger was en mijn dochter op normale grootte werd geschat tijdens de echo.
Ik merkte aan mijn arts ook dat ze onzeker waren. Elk uur kwamen ze vragen of ik sterretjes zag of pijn in mijn bovenbuik had. Toen dat eenmaal zo was, zag je ze wit wegtrekken.
Ik snap bij mij nog steeds niet (en de arts kon dat ook niet uitleggen) waarom ze niet eerder hebben ingegrepen, aangezien ik al bijna 37 weken zwanger was en mijn dochter op normale grootte werd geschat tijdens de echo.
dinsdag 29 maart 2011 om 21:14
pfff nog steeds heb ik rare klachten :S
het bleek iig dat ik een vitb12 tekort had.. krijg ik nu injecties voor.. en een vitD tekort, slik ik nu pillen voor.
Maar ik blijf rare klachten hebben, vooral veel duizelig en hoofdpijn/nekpijn , heel snel moe , en die stomme tintelingen in de handen. Ik snap er niks van....... de arts weet ook niet wat ie ermee moet, grrrr...
het bleek iig dat ik een vitb12 tekort had.. krijg ik nu injecties voor.. en een vitD tekort, slik ik nu pillen voor.
Maar ik blijf rare klachten hebben, vooral veel duizelig en hoofdpijn/nekpijn , heel snel moe , en die stomme tintelingen in de handen. Ik snap er niks van....... de arts weet ook niet wat ie ermee moet, grrrr...
dinsdag 29 maart 2011 om 21:24
Zonnetje,
Ik ben een jaar lang thuis gebleven. Dat heb ik hier boven niet geschreven (tijdelijk geheugenverlies ofzo ), maar is wel zo. Ik had echt vette concentratieproblemen, en was MOE. Zo ontzettend moe. De week nadat mijn zoon geboren was liep al het vocht uit mijn lichaam en was ik volgens mij meteen weer op het oude gewicht. Mijn benen waren echt spillebenen. Verder had ik ook geen tijd om te herstellen omdat zoon in kritieke toestand in het ziekenhuis heeft gelegen en daarna nog drie maanden moest blijven omdat hij veel te vroeg was. Na die drie maanden kwam ik pas aan tijd om te herstellen toe. Toen hij thuis was, waar hij hoorde en ik niet iedere dag uren in het zh zat.
En nu, bijna 3 jr later ben ik weer zwanger. Joepie! Ik sta onder HELE strenge controle, maar mijn bloeddruk is 'al' onder controle. Iets wat tijdens de hele vorige zwangerschap niet is gelukt. Ik durf dus voorzichtig te hopen op een voldragen zwangerschap!
Ik ben een jaar lang thuis gebleven. Dat heb ik hier boven niet geschreven (tijdelijk geheugenverlies ofzo ), maar is wel zo. Ik had echt vette concentratieproblemen, en was MOE. Zo ontzettend moe. De week nadat mijn zoon geboren was liep al het vocht uit mijn lichaam en was ik volgens mij meteen weer op het oude gewicht. Mijn benen waren echt spillebenen. Verder had ik ook geen tijd om te herstellen omdat zoon in kritieke toestand in het ziekenhuis heeft gelegen en daarna nog drie maanden moest blijven omdat hij veel te vroeg was. Na die drie maanden kwam ik pas aan tijd om te herstellen toe. Toen hij thuis was, waar hij hoorde en ik niet iedere dag uren in het zh zat.
En nu, bijna 3 jr later ben ik weer zwanger. Joepie! Ik sta onder HELE strenge controle, maar mijn bloeddruk is 'al' onder controle. Iets wat tijdens de hele vorige zwangerschap niet is gelukt. Ik durf dus voorzichtig te hopen op een voldragen zwangerschap!
dinsdag 19 april 2011 om 22:24
Bij mij werd met 33 weken een veel te hoge bloeddruk vastgesteld. Wk 34 ben ik opgenomen, maar na een weekje mocht ik met volledige bed/bank rust naar huis (mijn man mocht thuis werken, dus daardoor was dit mogelijk). Vanaf dat moment had ik 3 keer per week controles voor bloeddruk, urine en CTG. En eigenlijk bleef alles net binnen de kritieke waarden. Tot ik met 38wk6dg weeën kreeg en naar het ziekenhuis ging. Daar werd opeens HELLP geconstateerd en moest onze dochter met spoedkeizersnede gehaald worden. Na de geboorte ging ik naar de IC en zij met papa naar de kinderafdeling. Gelukkig was met haar (op de verborgen reflux en onvolkomen stuitligging) niets aan de hand. Ik zelf daarentegen bleek toch zieker dan ik gedacht had.
Nu, bijna 6 maanden later, heb ik nog steeds allerlei vage klachten. Bloeddruk is weer acceptabel, maar ik heb best vaak duizelingen, krachtverlies in mijn benen, een conditie van lik me vestje (terwijl ik een competitiesporter was en tot 33 wk 5 keer per week zwom). En ik blijf maar moe.
Over anderhalve week begin ik weer met werken. Kijk daar met enige angst naar toe. Ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.
Nu, bijna 6 maanden later, heb ik nog steeds allerlei vage klachten. Bloeddruk is weer acceptabel, maar ik heb best vaak duizelingen, krachtverlies in mijn benen, een conditie van lik me vestje (terwijl ik een competitiesporter was en tot 33 wk 5 keer per week zwom). En ik blijf maar moe.
Over anderhalve week begin ik weer met werken. Kijk daar met enige angst naar toe. Ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.
