Kinderen
alle pijlers
Open adoptie
maandag 18 april 2011 om 19:47
Hallo,
Ik ben inmiddels 17 weken zwanger en heb na veel gesprekken met een maatschappelijk werkster besloten om mijn ongeboren kindje ter adoptie af te staan.
Ik kan er zelf niet voor zorgen doordat ik zeer grote financiele problemen heb waar ik de komende jaren nog niet uit ben.
Nu heb ik informatie in gewonnen bij een jurist/bemiddelaar en heb ik gekozen voor een open adoptie.
Ik mag dus zelf mijn adoptie ouders uitkiezen etc.
Heeft iemand hier toevallig ervaring mee?
En hoe vind ik ze zonder een adoptie bureau in te schakelen?
Bedankt alvast!
Ik ben inmiddels 17 weken zwanger en heb na veel gesprekken met een maatschappelijk werkster besloten om mijn ongeboren kindje ter adoptie af te staan.
Ik kan er zelf niet voor zorgen doordat ik zeer grote financiele problemen heb waar ik de komende jaren nog niet uit ben.
Nu heb ik informatie in gewonnen bij een jurist/bemiddelaar en heb ik gekozen voor een open adoptie.
Ik mag dus zelf mijn adoptie ouders uitkiezen etc.
Heeft iemand hier toevallig ervaring mee?
En hoe vind ik ze zonder een adoptie bureau in te schakelen?
Bedankt alvast!
woensdag 20 april 2011 om 02:46
De rode draad in dit topic is geld geld geld geld geld. Niks geen zorgen om een kind. Nergens echte wanhoop of twijfel of je de goede beslissing neemt. Je schrijft nergens vanuit je hart. Alleen maar vanuit je hoofd. Heel feitelijk, bijna zakelijk.
Wat is je eigen aandeel in die 22.000 euro schuld? Alles overkomt je zeker maar. Is het niet gewoon zo dat je een luxe leventje had. Teveel hebt uitgegeven. Nu op de blaren moet zitten en de gedachten aan nog zuiniger moeten leven vanwege een kind er bij jou niet in kunnen?
Ik lees uit al je teksten dat je eerst voornamelijk aan jezelf denkt en dan aan geldgebrek en dat link je aan het hebben van een kind. Je stelt ook nergens de vraag hoe het voor je kind zal zijn om geadopteerd te zijn, afgestaan te zijn. Vraagt geen ervaringen van kinderen die geadopteerd zijn. Om al dat soort dingen mee te laten wegen in je besluit. Je leeft je totaal niet in in je kind. Maar wel schrijven dat je het beste voor hem wil en dat je je weg kan cijferen. Maar 1 uur reistijd naar je werk al als een probleem zien...
Nergens emoties om het kind, geen emotionele verhalen na het zien van de echo. Lees niks/weinig over mixed emoties, hoofd en hart die elkaar tegenspreken. Maar wel weten wat een adoptiebureau voor geld krijgt voor de adoptie... alles is geld geld geld geld.
Geld heeft een hele belangrijke rol in jouw leven. Dat wordt me vooral duidelijk. En dan is het je vriend die alleen de schulden heeft gemaakt... yeah right.
Daarnaast kom je ontzettend assertief over. Maar ondertussen heeft je vriend je genaaid en word je door alle instanties niet serieus genomen, krijg je de meest merkwaardige adviezen, heb je van niemand hulp, terwijl je moeder je steunt en achter je staat, en je 1 vriendin hebt die je steunt. Je ex waar je mee samenwoonde heeft ook een familie (worden opa en oma) lijkt me... of zijn die samen met hem spoorloos verdwenen...?
Daarnaast leningen of kopen of afbetaling gaat toch van jouw betaal rekening... moet je toch een loonbelastingverklaring voor overleggen van je werkgever? En ook al zie je geen bankafschriften (omdat je vriend ze uit de post zou vissen)... je kan dan toch in eens niet meer pinnen? Of ziet dat je saldo veel lager is dan het had moeten zijn? Of belt met je rabofoon en hoort dat je saldo lager is. Kijkt op internetbankieren en ziet dat er afschrijvingen zijn gedaan van BCC of weet ik veel wat...
Ik vind het heel erg dat jij een kind krijgt.
Wat is je eigen aandeel in die 22.000 euro schuld? Alles overkomt je zeker maar. Is het niet gewoon zo dat je een luxe leventje had. Teveel hebt uitgegeven. Nu op de blaren moet zitten en de gedachten aan nog zuiniger moeten leven vanwege een kind er bij jou niet in kunnen?
Ik lees uit al je teksten dat je eerst voornamelijk aan jezelf denkt en dan aan geldgebrek en dat link je aan het hebben van een kind. Je stelt ook nergens de vraag hoe het voor je kind zal zijn om geadopteerd te zijn, afgestaan te zijn. Vraagt geen ervaringen van kinderen die geadopteerd zijn. Om al dat soort dingen mee te laten wegen in je besluit. Je leeft je totaal niet in in je kind. Maar wel schrijven dat je het beste voor hem wil en dat je je weg kan cijferen. Maar 1 uur reistijd naar je werk al als een probleem zien...
Nergens emoties om het kind, geen emotionele verhalen na het zien van de echo. Lees niks/weinig over mixed emoties, hoofd en hart die elkaar tegenspreken. Maar wel weten wat een adoptiebureau voor geld krijgt voor de adoptie... alles is geld geld geld geld.
Geld heeft een hele belangrijke rol in jouw leven. Dat wordt me vooral duidelijk. En dan is het je vriend die alleen de schulden heeft gemaakt... yeah right.
Daarnaast kom je ontzettend assertief over. Maar ondertussen heeft je vriend je genaaid en word je door alle instanties niet serieus genomen, krijg je de meest merkwaardige adviezen, heb je van niemand hulp, terwijl je moeder je steunt en achter je staat, en je 1 vriendin hebt die je steunt. Je ex waar je mee samenwoonde heeft ook een familie (worden opa en oma) lijkt me... of zijn die samen met hem spoorloos verdwenen...?
Daarnaast leningen of kopen of afbetaling gaat toch van jouw betaal rekening... moet je toch een loonbelastingverklaring voor overleggen van je werkgever? En ook al zie je geen bankafschriften (omdat je vriend ze uit de post zou vissen)... je kan dan toch in eens niet meer pinnen? Of ziet dat je saldo veel lager is dan het had moeten zijn? Of belt met je rabofoon en hoort dat je saldo lager is. Kijkt op internetbankieren en ziet dat er afschrijvingen zijn gedaan van BCC of weet ik veel wat...
Ik vind het heel erg dat jij een kind krijgt.
woensdag 20 april 2011 om 02:54
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 02:23:
Iwannalive, die opmerking raakt echt kant noch wal. Je weet toch helemaal niet waarom TO's moeder vindt dat ze het kindje moet houden? Dat kan toch ook gewoon vanwege de emotionele kant van de zaak zijn? Wellicht denkt TO's moeder dat het allemaal wel te bolwerken valt. Om dan te spreken over 'onzuivere motieven' vind ik een beetje overdreven.
Dat sloeg niet alleen daar op.
Daarnaast wat ik schreef... mbt tegenstrijdigheid begrijp je blijkbaar niet. Het feit dat haar moeder zegt dat ze liever zou zien dat ze het houdt, laat dus zien dat er iemand in haar directe omgeving (haar moeder nota bene) blijkbaar wel mogelijkheden ziet om het kind te kunnen houden (die vrouw heeft zelf toch ooit ook een kind opgevoed, alleen). Hoe kan het dat haar moeder die mogelijkheden wel ziet, en zij niet. Iets kan of wel of het kan niet. Nu is het dus zo dat het volgens haar moeder wel kan, maar volgens haar niet. Waar ligt dat dan aan?
Iwannalive, die opmerking raakt echt kant noch wal. Je weet toch helemaal niet waarom TO's moeder vindt dat ze het kindje moet houden? Dat kan toch ook gewoon vanwege de emotionele kant van de zaak zijn? Wellicht denkt TO's moeder dat het allemaal wel te bolwerken valt. Om dan te spreken over 'onzuivere motieven' vind ik een beetje overdreven.
Dat sloeg niet alleen daar op.
Daarnaast wat ik schreef... mbt tegenstrijdigheid begrijp je blijkbaar niet. Het feit dat haar moeder zegt dat ze liever zou zien dat ze het houdt, laat dus zien dat er iemand in haar directe omgeving (haar moeder nota bene) blijkbaar wel mogelijkheden ziet om het kind te kunnen houden (die vrouw heeft zelf toch ooit ook een kind opgevoed, alleen). Hoe kan het dat haar moeder die mogelijkheden wel ziet, en zij niet. Iets kan of wel of het kan niet. Nu is het dus zo dat het volgens haar moeder wel kan, maar volgens haar niet. Waar ligt dat dan aan?
woensdag 20 april 2011 om 02:56
Iwannalive, sorry maar ik vind je behoorlijk agressief overkomen. En je weet gewoon niet of dat terecht is. Ik vind ook dat TO dit kind niet zou moeten afstaan vanwege haar financiële situatie. Ik denk dat er genoeg mensen op dit topic zijn geweest die haar hebben laten zien dat 22.000 euro echt niet zo heel veel geld is en dat je dat, met een gedegen manier van budgetteren, best kunt afbetalen zonder er zelf helemaal aan onderdoor te gaan. En ja, ze heeft zich klaarblijkelijk niet bijzonder goed laten informeren over de mogelijkheden in Nederland. Da's niet zo heel handig, om het maar even zacht uit te drukken. Ben ik volledig met je eens.
Maar, TO is ook nog maar 21. En, naar eigen zeggen, tot nu toe vooral bezig geweest met werken en uitgaan. Als dan blijkt dat je vriend een gigantische oplichter is en je ook nog zwanger bent, komt dat wel even rauw op je dak vallen. En dan is er paniek. Het is best mogelijk dat de schulden niet meteen aan het licht zijn gekomen, die situaties zijn er echt wel. Haar vriend kan de benen hebben genomen zodra alles uitkwam en tja, toen zat TO ermee. Natuurlijk is het stom dat ze zo met haar en haar financiën heeft laten spelen, het was voor haar ex blijkbaar wel bijzonder makkelijk om bij TO's persoonlijke gegevens e.d. te komen. Dat is best naïef van haar geweest, schat ik zo in.
Maar wat ik vooral lees uit haar posts (maar goed, ik kan het natuurlijk altijd mis hebben) is wanhoop en angst. Niet eens zozeer voor het financiële plaatje, maar meer voor het hele idee van zwanger zijn en een kindje krijgen. Want ik denk dat TO ergens in haar achterhoofd ook wel weet dat er met die financiën wel een mouw aan te passen valt. Maar ze is erg jong, krijgt een kindje en is alleen. Da's heel eng. En dan bedenk je misschien wel dingen waarvan je de gevolgen helemaal niet kunt overzien, zoals het kind afstaan.
Maar, TO is ook nog maar 21. En, naar eigen zeggen, tot nu toe vooral bezig geweest met werken en uitgaan. Als dan blijkt dat je vriend een gigantische oplichter is en je ook nog zwanger bent, komt dat wel even rauw op je dak vallen. En dan is er paniek. Het is best mogelijk dat de schulden niet meteen aan het licht zijn gekomen, die situaties zijn er echt wel. Haar vriend kan de benen hebben genomen zodra alles uitkwam en tja, toen zat TO ermee. Natuurlijk is het stom dat ze zo met haar en haar financiën heeft laten spelen, het was voor haar ex blijkbaar wel bijzonder makkelijk om bij TO's persoonlijke gegevens e.d. te komen. Dat is best naïef van haar geweest, schat ik zo in.
Maar wat ik vooral lees uit haar posts (maar goed, ik kan het natuurlijk altijd mis hebben) is wanhoop en angst. Niet eens zozeer voor het financiële plaatje, maar meer voor het hele idee van zwanger zijn en een kindje krijgen. Want ik denk dat TO ergens in haar achterhoofd ook wel weet dat er met die financiën wel een mouw aan te passen valt. Maar ze is erg jong, krijgt een kindje en is alleen. Da's heel eng. En dan bedenk je misschien wel dingen waarvan je de gevolgen helemaal niet kunt overzien, zoals het kind afstaan.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 20 april 2011 om 02:58
Nog even over die situatie met haar moeder: ik vind dat je dat te zwart-wit stelt. Haar moeder kan het heel anders zien dan TO. Die denkt misschien: het gaat wel lukken, ook al wordt het krap en kan ik weinig bijdragen. TO is bang en die denkt dus: het lukt nooit. Dat zijn nogal verschillende uitgangspunten.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 20 april 2011 om 03:09
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 02:56:
Iwannalive, sorry maar ik vind je behoorlijk agressief overkomen. En je weet gewoon niet of dat terecht is. Ik vind ook dat TO dit kind niet zou moeten afstaan vanwege haar financiële situatie. Ik denk dat er genoeg mensen op dit topic zijn geweest die haar hebben laten zien dat 22.000 euro echt niet zo heel veel geld is en dat je dat, met een gedegen manier van budgetteren, best kunt afbetalen zonder er zelf helemaal aan onderdoor te gaan. En ja, ze heeft zich klaarblijkelijk niet bijzonder goed laten informeren over de mogelijkheden in Nederland. Da's niet zo heel handig, om het maar even zacht uit te drukken. Ben ik volledig met je eens.
Maar, TO is ook nog maar 21. En, naar eigen zeggen, tot nu toe vooral bezig geweest met werken en uitgaan. Als dan blijkt dat je vriend een gigantische oplichter is en je ook nog zwanger bent, komt dat wel even rauw op je dak vallen. En dan is er paniek. Het is best mogelijk dat de schulden niet meteen aan het licht zijn gekomen, die situaties zijn er echt wel. Haar vriend kan de benen hebben genomen zodra alles uitkwam en tja, toen zat TO ermee. Natuurlijk is het stom dat ze zo met haar en haar financiën heeft laten spelen, het was voor haar ex blijkbaar wel bijzonder makkelijk om bij TO's persoonlijke gegevens e.d. te komen. Dat is best naïef van haar geweest, schat ik zo in.
Maar wat ik vooral lees uit haar posts (maar goed, ik kan het natuurlijk altijd mis hebben) is wanhoop en angst. Niet eens zozeer voor het financiële plaatje, maar meer voor het hele idee van zwanger zijn en een kindje krijgen. Want ik denk dat TO ergens in haar achterhoofd ook wel weet dat er met die financiën wel een mouw aan te passen valt. Maar ze is erg jong, krijgt een kindje en is alleen. Da's heel eng. En dan bedenk je misschien wel dingen waarvan je de gevolgen helemaal niet kunt overzien, zoals het kind afstaan.
Ze is 21 en heeft samengewoond doe niet alsof ze 16 is en wereldvreemd. We hebben het wel over een kind die de dupe wordt van een moeder die haar verantwoordelijkheid niet neemt. En ze is totaal niet eerlijk / volledig met haar verhaal...
Dat jij het allemaal gelooft moet jij toch weten.
Ik word gewoon ontzettend boos als ik lees dat het hier alleen over geld gaat. Natuurlijk kan je voor 50 euro per week in je 1tje ook een kind te eten geven. Je moet het alleen wel willen. Zeg dan gewoon dat je het niet wil. Ga niet zo een zielig nep verhaal ophangen met andere bedoelingen.
Iwannalive, sorry maar ik vind je behoorlijk agressief overkomen. En je weet gewoon niet of dat terecht is. Ik vind ook dat TO dit kind niet zou moeten afstaan vanwege haar financiële situatie. Ik denk dat er genoeg mensen op dit topic zijn geweest die haar hebben laten zien dat 22.000 euro echt niet zo heel veel geld is en dat je dat, met een gedegen manier van budgetteren, best kunt afbetalen zonder er zelf helemaal aan onderdoor te gaan. En ja, ze heeft zich klaarblijkelijk niet bijzonder goed laten informeren over de mogelijkheden in Nederland. Da's niet zo heel handig, om het maar even zacht uit te drukken. Ben ik volledig met je eens.
Maar, TO is ook nog maar 21. En, naar eigen zeggen, tot nu toe vooral bezig geweest met werken en uitgaan. Als dan blijkt dat je vriend een gigantische oplichter is en je ook nog zwanger bent, komt dat wel even rauw op je dak vallen. En dan is er paniek. Het is best mogelijk dat de schulden niet meteen aan het licht zijn gekomen, die situaties zijn er echt wel. Haar vriend kan de benen hebben genomen zodra alles uitkwam en tja, toen zat TO ermee. Natuurlijk is het stom dat ze zo met haar en haar financiën heeft laten spelen, het was voor haar ex blijkbaar wel bijzonder makkelijk om bij TO's persoonlijke gegevens e.d. te komen. Dat is best naïef van haar geweest, schat ik zo in.
Maar wat ik vooral lees uit haar posts (maar goed, ik kan het natuurlijk altijd mis hebben) is wanhoop en angst. Niet eens zozeer voor het financiële plaatje, maar meer voor het hele idee van zwanger zijn en een kindje krijgen. Want ik denk dat TO ergens in haar achterhoofd ook wel weet dat er met die financiën wel een mouw aan te passen valt. Maar ze is erg jong, krijgt een kindje en is alleen. Da's heel eng. En dan bedenk je misschien wel dingen waarvan je de gevolgen helemaal niet kunt overzien, zoals het kind afstaan.
Ze is 21 en heeft samengewoond doe niet alsof ze 16 is en wereldvreemd. We hebben het wel over een kind die de dupe wordt van een moeder die haar verantwoordelijkheid niet neemt. En ze is totaal niet eerlijk / volledig met haar verhaal...
Dat jij het allemaal gelooft moet jij toch weten.
Ik word gewoon ontzettend boos als ik lees dat het hier alleen over geld gaat. Natuurlijk kan je voor 50 euro per week in je 1tje ook een kind te eten geven. Je moet het alleen wel willen. Zeg dan gewoon dat je het niet wil. Ga niet zo een zielig nep verhaal ophangen met andere bedoelingen.
woensdag 20 april 2011 om 03:12
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 02:58:
Nog even over die situatie met haar moeder: ik vind dat je dat te zwart-wit stelt. Haar moeder kan het heel anders zien dan TO. Die denkt misschien: het gaat wel lukken, ook al wordt het krap en kan ik weinig bijdragen. TO is bang en die denkt dus: het lukt nooit. Dat zijn nogal verschillende uitgangspunten.Dat bedoel ik dus, dat het niet kan is dus geen feit. TO brengt het alsof het niet kan. Maar dat is een eigen keuze. Ze moet het eerst echt willen.
Nog even over die situatie met haar moeder: ik vind dat je dat te zwart-wit stelt. Haar moeder kan het heel anders zien dan TO. Die denkt misschien: het gaat wel lukken, ook al wordt het krap en kan ik weinig bijdragen. TO is bang en die denkt dus: het lukt nooit. Dat zijn nogal verschillende uitgangspunten.Dat bedoel ik dus, dat het niet kan is dus geen feit. TO brengt het alsof het niet kan. Maar dat is een eigen keuze. Ze moet het eerst echt willen.
woensdag 20 april 2011 om 03:16
Natuurlijk moet ze het echt willen! Jeetje, doe eens niet zo agressief tegen me, zeg! Ik probeer jou toch niet aan te vallen. Ik snap echt wel dat je vindt dat ze dat kind niet zomaar kan afstaan, dat vind ik ook.
Maar ik denk dat ze gewoon bang is en daarom haar kop in het zand steekt. Ergens denkt: als ik het kindje afsta, heb ik al die problemen niet. Dat staat er heel vervelend, maar dat bedoel ik niet zo. Maar als je nog jong bent, lijkt het vaak makkelijker om te doen alsof het probleem er niet is. Of jezelf voor te houden dat het gewoon niet kan, omdat je anders allemaal moeilijke dingen moet regelen. Dat een dergelijk besluit grootste gevolgen heeft, waar je later wellicht heel veel spijt van zult krijgen, is dan misschien iets waar ze niet goed over nadenkt.
Maar ik denk dat ze gewoon bang is en daarom haar kop in het zand steekt. Ergens denkt: als ik het kindje afsta, heb ik al die problemen niet. Dat staat er heel vervelend, maar dat bedoel ik niet zo. Maar als je nog jong bent, lijkt het vaak makkelijker om te doen alsof het probleem er niet is. Of jezelf voor te houden dat het gewoon niet kan, omdat je anders allemaal moeilijke dingen moet regelen. Dat een dergelijk besluit grootste gevolgen heeft, waar je later wellicht heel veel spijt van zult krijgen, is dan misschien iets waar ze niet goed over nadenkt.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 20 april 2011 om 03:18
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 02:56:
Iwannalive, sorry maar ik vind je behoorlijk agressief overkomen. En je weet gewoon niet of dat terecht is. Ik vind ook dat TO dit kind niet zou moeten afstaan vanwege haar financiële situatie. Ik denk dat er genoeg mensen op dit topic zijn geweest die haar hebben laten zien dat 22.000 euro echt niet zo heel veel geld is en dat je dat, met een gedegen manier van budgetteren, best kunt afbetalen zonder er zelf helemaal aan onderdoor te gaan. En ja, ze heeft zich klaarblijkelijk niet bijzonder goed laten informeren over de mogelijkheden in Nederland. Da's niet zo heel handig, om het maar even zacht uit te drukken. Ben ik volledig met je eens.
Maar, TO is ook nog maar 21. En, naar eigen zeggen, tot nu toe vooral bezig geweest met werken en uitgaan. Als dan blijkt dat je vriend een gigantische oplichter is en je ook nog zwanger bent, komt dat wel even rauw op je dak vallen. En dan is er paniek. Het is best mogelijk dat de schulden niet meteen aan het licht zijn gekomen, die situaties zijn er echt wel. Haar vriend kan de benen hebben genomen zodra alles uitkwam en tja, toen zat TO ermee. Natuurlijk is het stom dat ze zo met haar en haar financiën heeft laten spelen, het was voor haar ex blijkbaar wel bijzonder makkelijk om bij TO's persoonlijke gegevens e.d. te komen. Dat is best naïef van haar geweest, schat ik zo in.
Maar wat ik vooral lees uit haar posts (maar goed, ik kan het natuurlijk altijd mis hebben) is wanhoop en angst. Niet eens zozeer voor het financiële plaatje, maar meer voor het hele idee van zwanger zijn en een kindje krijgen. Want ik denk dat TO ergens in haar achterhoofd ook wel weet dat er met die financiën wel een mouw aan te passen valt. Maar ze is erg jong, krijgt een kindje en is alleen. Da's heel eng. En dan bedenk je misschien wel dingen waarvan je de gevolgen helemaal niet kunt overzien, zoals het kind afstaan.Jij verzint er zelf van alles bij. Ik lees gewoon waar ze vooral over schrijft. Geld geld geld...
Iwannalive, sorry maar ik vind je behoorlijk agressief overkomen. En je weet gewoon niet of dat terecht is. Ik vind ook dat TO dit kind niet zou moeten afstaan vanwege haar financiële situatie. Ik denk dat er genoeg mensen op dit topic zijn geweest die haar hebben laten zien dat 22.000 euro echt niet zo heel veel geld is en dat je dat, met een gedegen manier van budgetteren, best kunt afbetalen zonder er zelf helemaal aan onderdoor te gaan. En ja, ze heeft zich klaarblijkelijk niet bijzonder goed laten informeren over de mogelijkheden in Nederland. Da's niet zo heel handig, om het maar even zacht uit te drukken. Ben ik volledig met je eens.
Maar, TO is ook nog maar 21. En, naar eigen zeggen, tot nu toe vooral bezig geweest met werken en uitgaan. Als dan blijkt dat je vriend een gigantische oplichter is en je ook nog zwanger bent, komt dat wel even rauw op je dak vallen. En dan is er paniek. Het is best mogelijk dat de schulden niet meteen aan het licht zijn gekomen, die situaties zijn er echt wel. Haar vriend kan de benen hebben genomen zodra alles uitkwam en tja, toen zat TO ermee. Natuurlijk is het stom dat ze zo met haar en haar financiën heeft laten spelen, het was voor haar ex blijkbaar wel bijzonder makkelijk om bij TO's persoonlijke gegevens e.d. te komen. Dat is best naïef van haar geweest, schat ik zo in.
Maar wat ik vooral lees uit haar posts (maar goed, ik kan het natuurlijk altijd mis hebben) is wanhoop en angst. Niet eens zozeer voor het financiële plaatje, maar meer voor het hele idee van zwanger zijn en een kindje krijgen. Want ik denk dat TO ergens in haar achterhoofd ook wel weet dat er met die financiën wel een mouw aan te passen valt. Maar ze is erg jong, krijgt een kindje en is alleen. Da's heel eng. En dan bedenk je misschien wel dingen waarvan je de gevolgen helemaal niet kunt overzien, zoals het kind afstaan.Jij verzint er zelf van alles bij. Ik lees gewoon waar ze vooral over schrijft. Geld geld geld...
woensdag 20 april 2011 om 03:21
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 03:16:
Natuurlijk moet ze het echt willen! Jeetje, doe eens niet zo agressief tegen me, zeg! Ik probeer jou toch niet aan te vallen. Ik snap echt wel dat je vindt dat ze dat kind niet zomaar kan afstaan, dat vind ik ook.
Maar ik denk dat ze gewoon bang is en daarom haar kop in het zand steekt. Ergens denkt: als ik het kindje afsta, heb ik al die problemen niet. Dat staat er heel vervelend, maar dat bedoel ik niet zo. Maar als je nog jong bent, lijkt het vaak makkelijker om te doen alsof het probleem er niet is. Of jezelf voor te houden dat het gewoon niet kan, omdat je anders allemaal moeilijke dingen moet regelen. Dat een dergelijk besluit grootste gevolgen heeft, waar je later wellicht heel veel spijt van zult krijgen, is dan misschien iets waar ze niet goed over nadenkt.Huh waar val ik je aan dan?
Natuurlijk moet ze het echt willen! Jeetje, doe eens niet zo agressief tegen me, zeg! Ik probeer jou toch niet aan te vallen. Ik snap echt wel dat je vindt dat ze dat kind niet zomaar kan afstaan, dat vind ik ook.
Maar ik denk dat ze gewoon bang is en daarom haar kop in het zand steekt. Ergens denkt: als ik het kindje afsta, heb ik al die problemen niet. Dat staat er heel vervelend, maar dat bedoel ik niet zo. Maar als je nog jong bent, lijkt het vaak makkelijker om te doen alsof het probleem er niet is. Of jezelf voor te houden dat het gewoon niet kan, omdat je anders allemaal moeilijke dingen moet regelen. Dat een dergelijk besluit grootste gevolgen heeft, waar je later wellicht heel veel spijt van zult krijgen, is dan misschien iets waar ze niet goed over nadenkt.Huh waar val ik je aan dan?
woensdag 20 april 2011 om 03:24
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 03:16:
Natuurlijk moet ze het echt willen! Jeetje, doe eens niet zo agressief tegen me, zeg! Ik probeer jou toch niet aan te vallen. Ik snap echt wel dat je vindt dat ze dat kind niet zomaar kan afstaan, dat vind ik ook.
Maar ik denk dat ze gewoon bang is en daarom haar kop in het zand steekt. Ergens denkt: als ik het kindje afsta, heb ik al die problemen niet. Dat staat er heel vervelend, maar dat bedoel ik niet zo. Maar als je nog jong bent, lijkt het vaak makkelijker om te doen alsof het probleem er niet is. Of jezelf voor te houden dat het gewoon niet kan, omdat je anders allemaal moeilijke dingen moet regelen. Dat een dergelijk besluit grootste gevolgen heeft, waar je later wellicht heel veel spijt van zult krijgen, is dan misschien iets waar ze niet goed over nadenkt.
Jij maakt er een romannetje van. Ik vind het verhaal minder romantisch.
We worden het dus niet eens. Dat kan toch.
Natuurlijk moet ze het echt willen! Jeetje, doe eens niet zo agressief tegen me, zeg! Ik probeer jou toch niet aan te vallen. Ik snap echt wel dat je vindt dat ze dat kind niet zomaar kan afstaan, dat vind ik ook.
Maar ik denk dat ze gewoon bang is en daarom haar kop in het zand steekt. Ergens denkt: als ik het kindje afsta, heb ik al die problemen niet. Dat staat er heel vervelend, maar dat bedoel ik niet zo. Maar als je nog jong bent, lijkt het vaak makkelijker om te doen alsof het probleem er niet is. Of jezelf voor te houden dat het gewoon niet kan, omdat je anders allemaal moeilijke dingen moet regelen. Dat een dergelijk besluit grootste gevolgen heeft, waar je later wellicht heel veel spijt van zult krijgen, is dan misschien iets waar ze niet goed over nadenkt.
Jij maakt er een romannetje van. Ik vind het verhaal minder romantisch.
We worden het dus niet eens. Dat kan toch.
woensdag 20 april 2011 om 03:24
Ik verzin er van alles bij? Hou nou eens gauw op, zeg! Ik verzin helemaal niks. Dat kan ik toch net zo goed van jou zeggen? Want volgens jou heeft TO 'een lekker leventje geleid' en gewoon veel geld uitgegeven. Waar slaat dat dan op? Heb jij een glazen bol waarin je dat gezien hebt?
Ja, ze heeft het vooral over geld. En ik denk dat ze zich daarachter verschuilt, omdat het voor nu makkelijker lijkt om het kindje op te geven en dus niet te hoeven omgaan met alle ingewikkelde dingen die komen kijken bij het krijgen van een kind. Want dat is eng en dan kom je jezelf ook wel heel erg tegen. En nee, het is niet goed om er op die manier mee om te gaan. Zeker niet. Maar angst kan rare dingen met mensen doen.
Ja, ze heeft het vooral over geld. En ik denk dat ze zich daarachter verschuilt, omdat het voor nu makkelijker lijkt om het kindje op te geven en dus niet te hoeven omgaan met alle ingewikkelde dingen die komen kijken bij het krijgen van een kind. Want dat is eng en dan kom je jezelf ook wel heel erg tegen. En nee, het is niet goed om er op die manier mee om te gaan. Zeker niet. Maar angst kan rare dingen met mensen doen.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 20 april 2011 om 03:28
En ik vind het verhaal niet romantisch, ik vind het schrijnend. Ik zou het erg vinden als TO over vijf jaar haar haren uit haar kop trekt van spijt omdat ze haar kindje heeft afgestaan en erg voor dat kindje wat zich misschien gaat afvragen waarom zijn moeder niet voor hem kon zorgen.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 20 april 2011 om 03:40
goed, dit is een heel lang topic om helemaal door te lezen (ben ongeveer tot halverwege de 7e pagina gekomen), dus wellicht is mijn reactie overbodig:
klop echt even aan bij een kerk.
die kunnen je helpen de weg te vinden in het oerwoud van instanties.
en laat je niet afschrikken door het 'religieuze', je hoeft de bijbel niet te kennen om door de kerk geholpen te worden.
zij helpen mensen in nood en kijken daarbij niet of jij ook in een god gelooft of niet.
ik ben zelf niet gelovig, of lid van een kerk, maar een van mijn ooms is dominee en ik weet dat zij heel goed werk doen oa. voor jonge mensen met schulden.
succes!
klop echt even aan bij een kerk.
die kunnen je helpen de weg te vinden in het oerwoud van instanties.
en laat je niet afschrikken door het 'religieuze', je hoeft de bijbel niet te kennen om door de kerk geholpen te worden.
zij helpen mensen in nood en kijken daarbij niet of jij ook in een god gelooft of niet.
ik ben zelf niet gelovig, of lid van een kerk, maar een van mijn ooms is dominee en ik weet dat zij heel goed werk doen oa. voor jonge mensen met schulden.
succes!
woensdag 20 april 2011 om 03:45
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 03:24:
Ik verzin er van alles bij? Hou nou eens gauw op, zeg! Ik verzin helemaal niks. Dat kan ik toch net zo goed van jou zeggen? Want volgens jou heeft TO 'een lekker leventje geleid' en gewoon veel geld uitgegeven. Waar slaat dat dan op? Heb jij een glazen bol waarin je dat gezien hebt?
Ehhh omdat ze 22.000 euro schuld heeft?
Weleens gehoord dat iemand zegt dat hij/zij dat aan zichzelf te danken heeft?
Ja, ze heeft het vooral over geld. En ik denk dat ze zich daarachter verschuilt, omdat het voor nu makkelijker lijkt om het kindje op te geven en dus niet te hoeven omgaan met alle ingewikkelde dingen die komen kijken bij het krijgen van een kind. Want dat is eng en dan kom je jezelf ook wel heel erg tegen. En nee, het is niet goed om er op die manier mee om te gaan. Zeker niet. Maar angst kan rare dingen met mensen doen.
Aan de hand van welke teksten denk je dat ze zich daarachter verschuilt? Dat bedoel ik met verzinnen... jij kiest voor een romantische inslag en kleurt het met dingen die ze nergens laat blijken.
Ik vertaal wat ze schrijft naar gedrag. Zoals je zelf beaamt, schrijft ze vooral over geld...
En hoezo zou ze zichzelf tegenkomen? Je hebt ook mensen die geen gewetensnood ervaren.
PS volgens mij zit je zelf nogal op de kast. Is het veel te laat voor joh.
Ik verzin er van alles bij? Hou nou eens gauw op, zeg! Ik verzin helemaal niks. Dat kan ik toch net zo goed van jou zeggen? Want volgens jou heeft TO 'een lekker leventje geleid' en gewoon veel geld uitgegeven. Waar slaat dat dan op? Heb jij een glazen bol waarin je dat gezien hebt?
Ehhh omdat ze 22.000 euro schuld heeft?
Weleens gehoord dat iemand zegt dat hij/zij dat aan zichzelf te danken heeft?
Ja, ze heeft het vooral over geld. En ik denk dat ze zich daarachter verschuilt, omdat het voor nu makkelijker lijkt om het kindje op te geven en dus niet te hoeven omgaan met alle ingewikkelde dingen die komen kijken bij het krijgen van een kind. Want dat is eng en dan kom je jezelf ook wel heel erg tegen. En nee, het is niet goed om er op die manier mee om te gaan. Zeker niet. Maar angst kan rare dingen met mensen doen.
Aan de hand van welke teksten denk je dat ze zich daarachter verschuilt? Dat bedoel ik met verzinnen... jij kiest voor een romantische inslag en kleurt het met dingen die ze nergens laat blijken.
Ik vertaal wat ze schrijft naar gedrag. Zoals je zelf beaamt, schrijft ze vooral over geld...
En hoezo zou ze zichzelf tegenkomen? Je hebt ook mensen die geen gewetensnood ervaren.
PS volgens mij zit je zelf nogal op de kast. Is het veel te laat voor joh.
woensdag 20 april 2011 om 03:51
Nee hoor, het is hier niet laat . Nog niet eens 19.00 uur. Dus ik kan er nog wel even tegenaan.
Die 22.000 euro schuld komt volgens mij doordat haar ex allerlei leningen heeft afgesloten. Waarvoor, dat weet ik niet. Zoals ik al zei, dat kan best een tijdje onopgemerkt blijven. Maar het komt op mij niet over alsof ze drie jaar kaviaar heeft zitten eten.
Die 22.000 euro schuld komt volgens mij doordat haar ex allerlei leningen heeft afgesloten. Waarvoor, dat weet ik niet. Zoals ik al zei, dat kan best een tijdje onopgemerkt blijven. Maar het komt op mij niet over alsof ze drie jaar kaviaar heeft zitten eten.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 20 april 2011 om 04:09
quote:Chryssa schreef op 20 april 2011 @ 03:51:
Nee hoor, het is hier niet laat . Nog niet eens 19.00 uur. Dus ik kan er nog wel even tegenaan.
Die 22.000 euro schuld komt volgens mij doordat haar ex allerlei leningen heeft afgesloten. Waarvoor, dat weet ik niet. Zoals ik al zei, dat kan best een tijdje onopgemerkt blijven. Maar het komt op mij niet over alsof ze drie jaar kaviaar heeft zitten eten.Chips hier is het al 4.07... en moet morgen straks werken. Stom he van me. Met mollenoogjes naar kantoor.
Fijne avond nog. Ik ga nog even een powernap scoren.
Nee hoor, het is hier niet laat . Nog niet eens 19.00 uur. Dus ik kan er nog wel even tegenaan.
Die 22.000 euro schuld komt volgens mij doordat haar ex allerlei leningen heeft afgesloten. Waarvoor, dat weet ik niet. Zoals ik al zei, dat kan best een tijdje onopgemerkt blijven. Maar het komt op mij niet over alsof ze drie jaar kaviaar heeft zitten eten.Chips hier is het al 4.07... en moet morgen straks werken. Stom he van me. Met mollenoogjes naar kantoor.
Fijne avond nog. Ik ga nog even een powernap scoren.
woensdag 20 april 2011 om 10:45
quote:Iwannalive schreef op 20 april 2011 @ 03:18:
[...]
Jij verzint er zelf van alles bij. Ik lees gewoon waar ze vooral over schrijft. Geld geld geld...
Als dat echt het enige is wat jij uit alle teksten haalt ben ik blij met je opmerking.
Jou hoef ik dus niet serieus te nemen, en dat zal ik vanaf nu ook zeker niet meer doen.
Ik zou je graag antwoorden willen geven op je al je vragen.
Maar op deze manier hoeft het van mij niet.
Blijf lekker posten hier maar een reactie zul je zo niet krijgen.
[...]
Jij verzint er zelf van alles bij. Ik lees gewoon waar ze vooral over schrijft. Geld geld geld...
Als dat echt het enige is wat jij uit alle teksten haalt ben ik blij met je opmerking.
Jou hoef ik dus niet serieus te nemen, en dat zal ik vanaf nu ook zeker niet meer doen.
Ik zou je graag antwoorden willen geven op je al je vragen.
Maar op deze manier hoeft het van mij niet.
Blijf lekker posten hier maar een reactie zul je zo niet krijgen.
woensdag 20 april 2011 om 10:49
quote:eleonora schreef op 20 april 2011 @ 09:59:
Kirsten, heb je een beetje geslapen? Hoe is het nu met je?
Ja heb gelukkig wel wat kunnen slapen.
Ik ben net nog gebeld door mevrouw van de schuldhulp en zij zal vandaag gaan overleggen of het mogelijk is dat ik iets meer leefgeld krijg in de maand. En hoeveel dat dan zou zijn.
Volgende week heb ik weer een persoonlijk gesprek met haar en ik neem mijn moeder mee.
vrijdag heb ik weer een gesprek met mijn maatschappelijkwerkster en hoop ook dat zij misschien iets meer uit heeft kunnen zoeken, en ik zal met haar ook bespreken wat hier allemaal besproken is.
Kirsten, heb je een beetje geslapen? Hoe is het nu met je?
Ja heb gelukkig wel wat kunnen slapen.
Ik ben net nog gebeld door mevrouw van de schuldhulp en zij zal vandaag gaan overleggen of het mogelijk is dat ik iets meer leefgeld krijg in de maand. En hoeveel dat dan zou zijn.
Volgende week heb ik weer een persoonlijk gesprek met haar en ik neem mijn moeder mee.
vrijdag heb ik weer een gesprek met mijn maatschappelijkwerkster en hoop ook dat zij misschien iets meer uit heeft kunnen zoeken, en ik zal met haar ook bespreken wat hier allemaal besproken is.
woensdag 20 april 2011 om 10:54
Ik moet zeggen dat ik het knap vind dat je zo blijft reageren en dat je toch naar andere opties kijkt!
Voor zover ik het begrepen heb ben je nu 20 weken en wil je zeker geen adoptie. Dat betekent dat je nog 20 weken hebt om alles uit te zoeken. Neem die tijd en forceer jezelf niet. (hoewel je het ook niet moet gaan lopen uitstellen natuurlijk, ik bedoel dat je niet perse nu hoeft te beslissen)
Wat er ook gebeurd, het wordt niet makkelijk of ideaal, geen enkele optie is dat. Dus ik wens je vooral heel veel sterkte! Heb je je zwangerschap al met je werkgever besproken? Dat is wel belangrijk nu, want er komt sowieso een zwangerschapsverlof aan.
Voor zover ik het begrepen heb ben je nu 20 weken en wil je zeker geen adoptie. Dat betekent dat je nog 20 weken hebt om alles uit te zoeken. Neem die tijd en forceer jezelf niet. (hoewel je het ook niet moet gaan lopen uitstellen natuurlijk, ik bedoel dat je niet perse nu hoeft te beslissen)
Wat er ook gebeurd, het wordt niet makkelijk of ideaal, geen enkele optie is dat. Dus ik wens je vooral heel veel sterkte! Heb je je zwangerschap al met je werkgever besproken? Dat is wel belangrijk nu, want er komt sowieso een zwangerschapsverlof aan.
Het is zoals het is
woensdag 20 april 2011 om 11:11
Kirsten, waar ik vanmorgen aan lag te denken, ik ben benieuwd wat je over de streep zou trekken om je zoon zelf te houden en op te voeden. Heb je zelf een idee?
Zou je het idee om je kind álles te kunnen geven los kunnen laten denk je? Álles is wel heel veel. Bijna niemand kan haar kind álles geven. Grappig genoeg heeft een kind niet eens zo heel veel nodig als je het goed beschouwt.
Ik vergeleek jou nu even met mij nu. Ik vertelde je al dat wij nu, sinds de crisis, redelijk arm zijn. We wonen riant maar aan de hypotheek gaat het grootste deel van ons inkomen op. Alle andere zaken moeten dan nog en eigenlijk moet dan ook nog de helft van wat we binnenbrengen naar de belastingdienst. Voor ons (zelfstandig werkenden) zijn geen potjes. Is er geen geld dan is er geen geld. Punt.
Dat betekent dus dat nu onze dochter zeven is en ze voeten heeft die per drie maanden om nieuwe schoenen schreeuwen, we echt ons best moeten doen om een paar nieuwe stappers bij elkaar te schrapen. Soms krijgen we zelfs geld van een vriendin of van een van onze ouders (gênant, want we zijn in de veertig). Als het nu goed gaat dan zijn we aan het eind van dit jaar weer bij met alles en kunnen we gaan sparen. Tot die tijd is het sappelen. Ik snap dus goed hoe jij ophikt tegen het omdraaien van elke cent.
Ik, die altijd haar eigen bonen dopte, die zelf geld verdiende, die op een bepaald moment zelfs welgesteld was, moet nu soms om hulp vragen en ik zeg tegenwoordig gewoon 'ja' als iemand me iets aanbiedt. Ik ga niet meer bescheiden 'nee' zeggen, als ik het het eigenlijk broodnodig heb, de hulp.
Is dat leuk?
Nah, nee. Maar wel nodig en het helpt me ook om inventief te zijn. En we redden het best. Zo met z'n drieën. We hebben het zelfs fijn. En onze dochter komt niks te kort.
Gisteren kocht ik voor 20,95 euro 2 paar teenslippers (een soort Birckenstocks en een paar foamslippers) en een paar waterschoenen. Ze loopt toch de hele dag door veld en beemd te rossen, nette schoenen heeft ze hier zo aan gort gespeeld.
Zij, die tot nog niet zo lang geleden, dure merkschoenen droeg, was er dolblij mee. Ik heb wel tien knuffels gehad. Het kind maakt het niks uit. Werkelijk waar niet.
Je wordt praktischer, denkt beter na voor je geld uitgeeft maar het is niet het einde van de wereld en je bent blij met kleine dingen. Ik dan.
Jouw beslissing is jouw beslissing maar ik wil je slechts meegeven dat er oplossingen zijn voor financiële problemen. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik denk niet dat ik ook maar íets voor jou kan beslissen, ik wil je slechts meegeven dat moeder zijn óók leuk kan zijn als je je kind niet álles kunt geven. Zaken als eten etc. komt echt wel goed en voor de rest is het goed uitkienen. Maar......
Voorlezen, op de trampoline springen en daarna naar de lucht kijken samen, met de Barbies spelen, elkaar opmaken en samen een kleurplaat inkleuren kost niks. Niks. En je doet er een kind veel plezier mee. Ik weet dat ik ondanks mijn beperkte budget een goede en leuke moeder ben. Dat merk ik aan mijn dochter. Ook die kant wil ik je meegeven.
Weinig hebben, financieel, wil niet zeggen dat je emotioneel en qua genegenheid ook weinig te bieden hebt. Absoluut niet zelfs.
Laat je dus goed voorlichten en doe wat je hart je zegt.
Zou je het idee om je kind álles te kunnen geven los kunnen laten denk je? Álles is wel heel veel. Bijna niemand kan haar kind álles geven. Grappig genoeg heeft een kind niet eens zo heel veel nodig als je het goed beschouwt.
Ik vergeleek jou nu even met mij nu. Ik vertelde je al dat wij nu, sinds de crisis, redelijk arm zijn. We wonen riant maar aan de hypotheek gaat het grootste deel van ons inkomen op. Alle andere zaken moeten dan nog en eigenlijk moet dan ook nog de helft van wat we binnenbrengen naar de belastingdienst. Voor ons (zelfstandig werkenden) zijn geen potjes. Is er geen geld dan is er geen geld. Punt.
Dat betekent dus dat nu onze dochter zeven is en ze voeten heeft die per drie maanden om nieuwe schoenen schreeuwen, we echt ons best moeten doen om een paar nieuwe stappers bij elkaar te schrapen. Soms krijgen we zelfs geld van een vriendin of van een van onze ouders (gênant, want we zijn in de veertig). Als het nu goed gaat dan zijn we aan het eind van dit jaar weer bij met alles en kunnen we gaan sparen. Tot die tijd is het sappelen. Ik snap dus goed hoe jij ophikt tegen het omdraaien van elke cent.
Ik, die altijd haar eigen bonen dopte, die zelf geld verdiende, die op een bepaald moment zelfs welgesteld was, moet nu soms om hulp vragen en ik zeg tegenwoordig gewoon 'ja' als iemand me iets aanbiedt. Ik ga niet meer bescheiden 'nee' zeggen, als ik het het eigenlijk broodnodig heb, de hulp.
Is dat leuk?
Nah, nee. Maar wel nodig en het helpt me ook om inventief te zijn. En we redden het best. Zo met z'n drieën. We hebben het zelfs fijn. En onze dochter komt niks te kort.
Gisteren kocht ik voor 20,95 euro 2 paar teenslippers (een soort Birckenstocks en een paar foamslippers) en een paar waterschoenen. Ze loopt toch de hele dag door veld en beemd te rossen, nette schoenen heeft ze hier zo aan gort gespeeld.
Zij, die tot nog niet zo lang geleden, dure merkschoenen droeg, was er dolblij mee. Ik heb wel tien knuffels gehad. Het kind maakt het niks uit. Werkelijk waar niet.
Je wordt praktischer, denkt beter na voor je geld uitgeeft maar het is niet het einde van de wereld en je bent blij met kleine dingen. Ik dan.
Jouw beslissing is jouw beslissing maar ik wil je slechts meegeven dat er oplossingen zijn voor financiële problemen. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik denk niet dat ik ook maar íets voor jou kan beslissen, ik wil je slechts meegeven dat moeder zijn óók leuk kan zijn als je je kind niet álles kunt geven. Zaken als eten etc. komt echt wel goed en voor de rest is het goed uitkienen. Maar......
Voorlezen, op de trampoline springen en daarna naar de lucht kijken samen, met de Barbies spelen, elkaar opmaken en samen een kleurplaat inkleuren kost niks. Niks. En je doet er een kind veel plezier mee. Ik weet dat ik ondanks mijn beperkte budget een goede en leuke moeder ben. Dat merk ik aan mijn dochter. Ook die kant wil ik je meegeven.
Weinig hebben, financieel, wil niet zeggen dat je emotioneel en qua genegenheid ook weinig te bieden hebt. Absoluut niet zelfs.
Laat je dus goed voorlichten en doe wat je hart je zegt.
woensdag 20 april 2011 om 11:13
quote:Eva82 schreef op 20 april 2011 @ 10:57:
Kirsten, print de post van FashionVictem van gisteravond uit of sla hem op, zij heeft echt hele goede dingen geschreven.
Ja ik heb alle goede tips gekopieerd en opgeslagen.
Is het verstandig om deze tips byvoorbeeld mee te nemen naar mijn maatschappelijkwerkster?
Kirsten, print de post van FashionVictem van gisteravond uit of sla hem op, zij heeft echt hele goede dingen geschreven.
Ja ik heb alle goede tips gekopieerd en opgeslagen.
Is het verstandig om deze tips byvoorbeeld mee te nemen naar mijn maatschappelijkwerkster?
woensdag 20 april 2011 om 11:29
quote:eleonora schreef op 20 april 2011 @ 11:11:
Kirsten, waar ik vanmorgen aan lag te denken, ik ben benieuwd wat je over de streep zou trekken om je zoon zelf te houden en op te voeden. Heb je zelf een idee?
Zou je het idee om je kind álles te kunnen geven los kunnen laten denk je? Álles is wel heel veel. Bijna niemand kan haar kind álles geven. Grappig genoeg heeft een kind niet eens zo heel veel nodig als je het goed beschouwt.
Ik vergeleek jou nu even met mij nu. Ik vertelde je al dat wij nu, sinds de crisis, redelijk arm zijn. We wonen riant maar aan de hypotheek gaat het grootste deel van ons inkomen op. Alle andere zaken moeten dan nog en eigenlijk moet dan ook nog de helft van wat we binnenbrengen naar de belastingdienst. Voor ons (zelfstandig werkenden) zijn geen potjes. Is er geen geld dan is er geen geld. Punt.
Dat betekent dus dat nu onze dochter zeven is en ze voeten heeft die per drie maanden om nieuwe schoenen schreeuwen, we echt ons best moeten doen om een paar nieuwe stappers bij elkaar te schrapen. Soms krijgen we zelfs geld van een vriendin of van een van onze ouders (gênant, want we zijn in de veertig). Als het nu goed gaat dan zijn we aan het eind van dit jaar weer bij met alles en kunnen we gaan sparen. Tot die tijd is het sappelen. Ik snap dus goed hoe jij ophikt tegen het omdraaien van elke cent.
Ik, die altijd haar eigen bonen dopte, die zelf geld verdiende, die op een bepaald moment zelfs welgesteld was, moet nu soms om hulp vragen en ik zeg tegenwoordig gewoon 'ja' als iemand me iets aanbiedt. Ik ga niet meer bescheiden 'nee' zeggen, als ik het het eigenlijk broodnodig heb, de hulp.
Is dat leuk?
Nah, nee. Maar wel nodig en het helpt me ook om inventief te zijn. En we redden het best. Zo met z'n drieën. We hebben het zelfs fijn. En onze dochter komt niks te kort.
Gisteren kocht ik voor 20,95 euro 2 paar teenslippers (een soort Birckenstocks en een paar foamslippers) en een paar waterschoenen. Ze loopt toch de hele dag door veld en beemd te rossen, nette schoenen heeft ze hier zo aan gort gespeeld.
Zij, die tot nog niet zo lang geleden, dure merkschoenen droeg, was er dolblij mee. Ik heb wel tien knuffels gehad. Het kind maakt het niks uit. Werkelijk waar niet.
Je wordt praktischer, denkt beter na voor je geld uitgeeft maar het is niet het einde van de wereld en je bent blij met kleine dingen. Ik dan.
Jouw beslissing is jouw beslissing maar ik wil je slechts meegeven dat er oplossingen zijn voor financiële problemen. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik denk niet dat ik ook maar íets voor jou kan beslissen, ik wil je slechts meegeven dat moeder zijn óók leuk kan zijn als je je kind niet álles kunt geven. Zaken als eten etc. komt echt wel goed en voor de rest is het goed uitkienen. Maar......
Voorlezen, op de trampoline springen en daarna naar de lucht kijken samen, met de Barbies spelen, elkaar opmaken en samen een kleurplaat inkleuren kost niks. Niks. En je doet er een kind veel plezier mee. Ik weet dat ik ondanks mijn beperkte budget een goede en leuke moeder ben. Dat merk ik aan mijn dochter. Ook die kant wil ik je meegeven.
Weinig hebben, financieel, wil niet zeggen dat je emotioneel en qua genegenheid ook weinig te bieden hebt. Absoluut niet zelfs.
Laat je dus goed voorlichten en doe wat je hart je zegt.
Door alle tips van jullie en medeleven kan ik nu weer iets meer mijn verstand gebruiken.
Ik reageerde eerst voornamelijk uit angst.
Angst en stress hadden de overhand.
Het belangrijkste nu is dat ik iets meer zekerheid heb.
Mocht mijn leefgeld iets omhoog gaan, of mocht ik het redden van alleen de kinderbijslag en kan ik mijn kind onderhouden dan ben ik geneigd om te zeggen, ik hou hem.
Het ging mij ook echt om het welzijn van het kind.
Ik dacht in eerste instantie dat hij veel beter af zou zijn bij adoptie ouders.
Maar misschien was dat toch iets te voorbarig.
Ik heb altijd wel kinderen willen hebben, maar pas als ik een redelijk stabiel leven zou hebben.
Ik weet nu dat niets zeker is in het leven.
En dat hoe goed je start ook is het altijd anders kan lopen dan gepland.
Ik wilde een vader voor mijn kind, omdat ik dat zelf zo erg gemist heb.
Ik wilde familie voor mijn kind, ook omdat ik die nu moet missen.
Ik hoop dat hij genoeg heeft aan alle liefde die ik hem kan en wil geven, net als de kleine kring om mij heen.
Kirsten, waar ik vanmorgen aan lag te denken, ik ben benieuwd wat je over de streep zou trekken om je zoon zelf te houden en op te voeden. Heb je zelf een idee?
Zou je het idee om je kind álles te kunnen geven los kunnen laten denk je? Álles is wel heel veel. Bijna niemand kan haar kind álles geven. Grappig genoeg heeft een kind niet eens zo heel veel nodig als je het goed beschouwt.
Ik vergeleek jou nu even met mij nu. Ik vertelde je al dat wij nu, sinds de crisis, redelijk arm zijn. We wonen riant maar aan de hypotheek gaat het grootste deel van ons inkomen op. Alle andere zaken moeten dan nog en eigenlijk moet dan ook nog de helft van wat we binnenbrengen naar de belastingdienst. Voor ons (zelfstandig werkenden) zijn geen potjes. Is er geen geld dan is er geen geld. Punt.
Dat betekent dus dat nu onze dochter zeven is en ze voeten heeft die per drie maanden om nieuwe schoenen schreeuwen, we echt ons best moeten doen om een paar nieuwe stappers bij elkaar te schrapen. Soms krijgen we zelfs geld van een vriendin of van een van onze ouders (gênant, want we zijn in de veertig). Als het nu goed gaat dan zijn we aan het eind van dit jaar weer bij met alles en kunnen we gaan sparen. Tot die tijd is het sappelen. Ik snap dus goed hoe jij ophikt tegen het omdraaien van elke cent.
Ik, die altijd haar eigen bonen dopte, die zelf geld verdiende, die op een bepaald moment zelfs welgesteld was, moet nu soms om hulp vragen en ik zeg tegenwoordig gewoon 'ja' als iemand me iets aanbiedt. Ik ga niet meer bescheiden 'nee' zeggen, als ik het het eigenlijk broodnodig heb, de hulp.
Is dat leuk?
Nah, nee. Maar wel nodig en het helpt me ook om inventief te zijn. En we redden het best. Zo met z'n drieën. We hebben het zelfs fijn. En onze dochter komt niks te kort.
Gisteren kocht ik voor 20,95 euro 2 paar teenslippers (een soort Birckenstocks en een paar foamslippers) en een paar waterschoenen. Ze loopt toch de hele dag door veld en beemd te rossen, nette schoenen heeft ze hier zo aan gort gespeeld.
Zij, die tot nog niet zo lang geleden, dure merkschoenen droeg, was er dolblij mee. Ik heb wel tien knuffels gehad. Het kind maakt het niks uit. Werkelijk waar niet.
Je wordt praktischer, denkt beter na voor je geld uitgeeft maar het is niet het einde van de wereld en je bent blij met kleine dingen. Ik dan.
Jouw beslissing is jouw beslissing maar ik wil je slechts meegeven dat er oplossingen zijn voor financiële problemen. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik denk niet dat ik ook maar íets voor jou kan beslissen, ik wil je slechts meegeven dat moeder zijn óók leuk kan zijn als je je kind niet álles kunt geven. Zaken als eten etc. komt echt wel goed en voor de rest is het goed uitkienen. Maar......
Voorlezen, op de trampoline springen en daarna naar de lucht kijken samen, met de Barbies spelen, elkaar opmaken en samen een kleurplaat inkleuren kost niks. Niks. En je doet er een kind veel plezier mee. Ik weet dat ik ondanks mijn beperkte budget een goede en leuke moeder ben. Dat merk ik aan mijn dochter. Ook die kant wil ik je meegeven.
Weinig hebben, financieel, wil niet zeggen dat je emotioneel en qua genegenheid ook weinig te bieden hebt. Absoluut niet zelfs.
Laat je dus goed voorlichten en doe wat je hart je zegt.
Door alle tips van jullie en medeleven kan ik nu weer iets meer mijn verstand gebruiken.
Ik reageerde eerst voornamelijk uit angst.
Angst en stress hadden de overhand.
Het belangrijkste nu is dat ik iets meer zekerheid heb.
Mocht mijn leefgeld iets omhoog gaan, of mocht ik het redden van alleen de kinderbijslag en kan ik mijn kind onderhouden dan ben ik geneigd om te zeggen, ik hou hem.
Het ging mij ook echt om het welzijn van het kind.
Ik dacht in eerste instantie dat hij veel beter af zou zijn bij adoptie ouders.
Maar misschien was dat toch iets te voorbarig.
Ik heb altijd wel kinderen willen hebben, maar pas als ik een redelijk stabiel leven zou hebben.
Ik weet nu dat niets zeker is in het leven.
En dat hoe goed je start ook is het altijd anders kan lopen dan gepland.
Ik wilde een vader voor mijn kind, omdat ik dat zelf zo erg gemist heb.
Ik wilde familie voor mijn kind, ook omdat ik die nu moet missen.
Ik hoop dat hij genoeg heeft aan alle liefde die ik hem kan en wil geven, net als de kleine kring om mij heen.