Psyche
alle pijlers
en nu...
vrijdag 15 april 2011 om 12:40
Nu weet ik het gewoon ff niet meer. Ik ben helemaal op.
Deze week bij de ha geweest en hij was er bijna zeker van dat ik een burnout heb. Ik ben zo boos nu, opmezelf en ik weet gewoon niet meer hoe ik nu verder moet.
Wie kan me hierbij helpen?
Volgende week heb ik weer een gesprek, dan samen met mijn man.
Deze week bij de ha geweest en hij was er bijna zeker van dat ik een burnout heb. Ik ben zo boos nu, opmezelf en ik weet gewoon niet meer hoe ik nu verder moet.
Wie kan me hierbij helpen?
Volgende week heb ik weer een gesprek, dan samen met mijn man.
woensdag 20 april 2011 om 19:03
Hee Muis,
Hier nog even Zjeen :
Ik had het net met mijn vriendin (wij ook uit zorg) erover dat wij altijd maar denken dat we zo onmisbaar zijn.
Dat is dus ZOO niet waar!
We hadden allerlei voorbeelden.
Ik dacht echt dat ik als mens en als werkpoppetje onmisbaar was.
Zij had dat ook gehad.
Fout.
Niet waar.
We zijn gewoon inwisselbaar of voor tijdelijk vervangbaar.
En we waren goed....
Zo, weet je dat ook weer
Hier nog even Zjeen :
Ik had het net met mijn vriendin (wij ook uit zorg) erover dat wij altijd maar denken dat we zo onmisbaar zijn.
Dat is dus ZOO niet waar!
We hadden allerlei voorbeelden.
Ik dacht echt dat ik als mens en als werkpoppetje onmisbaar was.
Zij had dat ook gehad.
Fout.
Niet waar.
We zijn gewoon inwisselbaar of voor tijdelijk vervangbaar.
En we waren goed....
Zo, weet je dat ook weer
woensdag 20 april 2011 om 19:06
Geeft niks meid! Dikke knuffel voor jou, voor je 'luisterend oor'
Hoe gaat het nu met jou? 2 tot 3 uur slapen per nacht is wel erg weinig.
Werk jij ook nog buitenshuis?
Ik heb me voor onbepaalde tijd ziek geweest, ik kan het niet nu. Ben zo afwezig en labiel. Heb zoveel lopen huilen vandaag. Geen idee waarom eigelijk.
Wat ik heel erg vind is dat ik ook zo onredelijk boos kan worden.
Over die bedrijfarts, ik heb de afspraak verzet. Ik kan gewoon echt niet. Ik moet zeggen dat ik nog wel huiverig ben om naar de bedrijfsarts te gaan. Bang dat hij me niet serieus neemt, dat ik me een soort moet bewijzen ofzo. kVind het ook zo vervelend dat ik daar zo ga zitten huilen
Goed idee om mijn stukjes van hier te bgebruiken.
xx
Hoe gaat het nu met jou? 2 tot 3 uur slapen per nacht is wel erg weinig.
Werk jij ook nog buitenshuis?
Ik heb me voor onbepaalde tijd ziek geweest, ik kan het niet nu. Ben zo afwezig en labiel. Heb zoveel lopen huilen vandaag. Geen idee waarom eigelijk.
Wat ik heel erg vind is dat ik ook zo onredelijk boos kan worden.
Over die bedrijfarts, ik heb de afspraak verzet. Ik kan gewoon echt niet. Ik moet zeggen dat ik nog wel huiverig ben om naar de bedrijfsarts te gaan. Bang dat hij me niet serieus neemt, dat ik me een soort moet bewijzen ofzo. kVind het ook zo vervelend dat ik daar zo ga zitten huilen
Goed idee om mijn stukjes van hier te bgebruiken.
xx
woensdag 20 april 2011 om 19:18
Ik kan ook onredelijk boos worden (lees driftig, bijna pathologisch)
Daarmee ben ik nu zelf aan de slag. Zonder hulp, dat gaat bij mij het best.
Bij mij is de moeheid het grootste probleem.
Het is voor mij zeg maar nu mijn eerste levensbehoefte om te slapen.
Ik zou net als jij zo graag dagen willen slapen.
Als je zou moeten huilen bij de bedrijfsarts.....hoe kan hij je dan niet serieus nemen? Maakje daarover niet druk. Hij/zij heeft wel meer gezien.
En ik denk dat als je aan de veiligheid van de patienten denkt, dat het goed is dat je er niet bent.
Huilen is vermoeiend maar lucht soms op.
Ik kan amper huilen.
Wij hebben een hond en ik ben bezig met mijn drift-buien, samen met de hond. Want zij moet niet mijn emoties gaan voelen, zodat zij ze overgaat nemen. (zo gaat dat met honden)
Daarom ben ik in mezelf bezig, proberen rustig en kalm te worden en situaties die mijn drift uitlokken te vermijden. OF nog beter : Erdoorheen gaan en het naast me neer leggen. Maar dat laatste is zeer moeilijk, lukt me nog maar zelden.
Eerst maar eens kijken of je kunt vermijden.
Maar je bent natuurlijk ook kwaad op je situatie en die IS er nu eenmaal. Niet te vermijden.
Accepteren. jeeemig wat een klote woord he? Accepteren.
Jij moet eerst nog even wennen dat je het even niet ziet zitten.
Daarna maar eens psychisch praten ....
Daarmee ben ik nu zelf aan de slag. Zonder hulp, dat gaat bij mij het best.
Bij mij is de moeheid het grootste probleem.
Het is voor mij zeg maar nu mijn eerste levensbehoefte om te slapen.
Ik zou net als jij zo graag dagen willen slapen.
Als je zou moeten huilen bij de bedrijfsarts.....hoe kan hij je dan niet serieus nemen? Maakje daarover niet druk. Hij/zij heeft wel meer gezien.
En ik denk dat als je aan de veiligheid van de patienten denkt, dat het goed is dat je er niet bent.
Huilen is vermoeiend maar lucht soms op.
Ik kan amper huilen.
Wij hebben een hond en ik ben bezig met mijn drift-buien, samen met de hond. Want zij moet niet mijn emoties gaan voelen, zodat zij ze overgaat nemen. (zo gaat dat met honden)
Daarom ben ik in mezelf bezig, proberen rustig en kalm te worden en situaties die mijn drift uitlokken te vermijden. OF nog beter : Erdoorheen gaan en het naast me neer leggen. Maar dat laatste is zeer moeilijk, lukt me nog maar zelden.
Eerst maar eens kijken of je kunt vermijden.
Maar je bent natuurlijk ook kwaad op je situatie en die IS er nu eenmaal. Niet te vermijden.
Accepteren. jeeemig wat een klote woord he? Accepteren.
Jij moet eerst nog even wennen dat je het even niet ziet zitten.
Daarna maar eens psychisch praten ....
donderdag 21 april 2011 om 16:14
even weer van me af schrijven, sorry...
Heb zo'n slechte dag vandaag. Heb mijn huishouden niet kunnen doen en moet vanavond weg. Oppas komt zo, moet nog stofzuigen, was afhalen, eten koken en weet niet waar ik moet beinnen. Ik weet het allemaal niet meer. Liep net in de winkel, wezenloos, wist niet meer wat k daar moest doen. Help, wat gebeurt er toch allemaal?
Sorry, moest' het even kwijt.
Liefs, muisje
Heb zo'n slechte dag vandaag. Heb mijn huishouden niet kunnen doen en moet vanavond weg. Oppas komt zo, moet nog stofzuigen, was afhalen, eten koken en weet niet waar ik moet beinnen. Ik weet het allemaal niet meer. Liep net in de winkel, wezenloos, wist niet meer wat k daar moest doen. Help, wat gebeurt er toch allemaal?
Sorry, moest' het even kwijt.
Liefs, muisje
donderdag 21 april 2011 om 16:32
Lieve Meui,
Is het echt zo heel erg belangrijk dat je moet stofzuigen vandaag?
Eten kopen moet wel. Jammer dat je waarschijnlijk al weg bent, maar wat dacht je vaan keer iets makkelijks?
Pizza va Dr outker bv? (sorry, ik bedoel geen reclame0 En die kun je zelf ook nog "opwaarderen " met eigen groeten.
De kleintjes, daar is vast ook wel iets makkelijks voor.
Zeg, toen ik acht was moest ik best vaak even stofzuigen, hoorde er gewoon bij.
Voor jou teveel, voor hem alleen even balen, maar ach, je bent zo klaar.
Was-afhalen : Van de wasserette of van zolder?
Kan je dat vragen aan 1 van de oudsten? Ooit moeten ze dat soort dingen toch ook doen, in huis bedoel ik? Het hoort erbij.
Ook het eventuele mopperen helaas, maar joh, die zijn het al vergeten als ze het hebben gedaan. En misschien niet zo perfect als jij.
Nou een?
Nogmaals
Zjeen
De oppas komt zo, moet je vanavond werken?
En is je man laat?
Wat zei zijn leidinggevende?
Heel veel sterkte en een hug, even kijken of ik hem nog weet
Het lijkt of het allemaal perfect moet. Dan zijn deze tips hierboven natuurlijk moeilijk op te volgen. ALS dat zo is...werk aan de winkel.
Eerste levensbehoefte ben JIJ.
Kon ik je maar rust sturen.
Laat je het niet uit de hand lopen? Als je het niet ziet zitten, bel je de huisarts. Doen hoor! Word niet zoals ik was.
Is het echt zo heel erg belangrijk dat je moet stofzuigen vandaag?
Eten kopen moet wel. Jammer dat je waarschijnlijk al weg bent, maar wat dacht je vaan keer iets makkelijks?
Pizza va Dr outker bv? (sorry, ik bedoel geen reclame0 En die kun je zelf ook nog "opwaarderen " met eigen groeten.
De kleintjes, daar is vast ook wel iets makkelijks voor.
Zeg, toen ik acht was moest ik best vaak even stofzuigen, hoorde er gewoon bij.
Voor jou teveel, voor hem alleen even balen, maar ach, je bent zo klaar.
Was-afhalen : Van de wasserette of van zolder?
Kan je dat vragen aan 1 van de oudsten? Ooit moeten ze dat soort dingen toch ook doen, in huis bedoel ik? Het hoort erbij.
Ook het eventuele mopperen helaas, maar joh, die zijn het al vergeten als ze het hebben gedaan. En misschien niet zo perfect als jij.
Nou een?
Nogmaals
Zjeen
De oppas komt zo, moet je vanavond werken?
En is je man laat?
Wat zei zijn leidinggevende?
Heel veel sterkte en een hug, even kijken of ik hem nog weet
Het lijkt of het allemaal perfect moet. Dan zijn deze tips hierboven natuurlijk moeilijk op te volgen. ALS dat zo is...werk aan de winkel.
Eerste levensbehoefte ben JIJ.
Kon ik je maar rust sturen.
Laat je het niet uit de hand lopen? Als je het niet ziet zitten, bel je de huisarts. Doen hoor! Word niet zoals ik was.
donderdag 21 april 2011 om 16:52
Ha Zjeen,
Je bent echt een lieverd! Ik weetniet hoe ik een knuffeltekentje moet plaatsen, daarom maar ff zo xxx.
Ik ga vanavond naar een concert met mijn man, maar zie er echt tegenop.
Idd ik moet zoveel van mezelf en weet niet hoe dat te stoppen. kLijkt wel of ik steeds dieper in het moeras zink. De oppas is mijn zwager en dan wil je toch dat het een beetje netjes is.
Mijn man heeft net een gesprek gehad met zijn leidinggevende. Hij krijgt salarisverhoging als waardering voor zijn grote inzet. Misschien kan ik dan wel stoppen met werken. De gedachten aan mijn werk maken me zo in paniek, ik herken dat juist helemaal niet van mezelf.
Net in de winkel raakte ik ook helemaal in paniek. Ik wist echt niet meer waar ik heen moest.
De huisarts durf k echt niet meer te bellen voorlopig. Ik ben zo vaak bij hem geweest de afgelopen tijd.
Helaas gaat het 1 juli met pensien, echt verschrikkelijk vind ik het.
Mijn oudste dochter heeft net heel lief en zonder mopperen gestofzuigd en de groenten klaargemaakt.
Ik ga nu de was afhalen, die hangt buiten.
x
Je bent echt een lieverd! Ik weetniet hoe ik een knuffeltekentje moet plaatsen, daarom maar ff zo xxx.
Ik ga vanavond naar een concert met mijn man, maar zie er echt tegenop.
Idd ik moet zoveel van mezelf en weet niet hoe dat te stoppen. kLijkt wel of ik steeds dieper in het moeras zink. De oppas is mijn zwager en dan wil je toch dat het een beetje netjes is.
Mijn man heeft net een gesprek gehad met zijn leidinggevende. Hij krijgt salarisverhoging als waardering voor zijn grote inzet. Misschien kan ik dan wel stoppen met werken. De gedachten aan mijn werk maken me zo in paniek, ik herken dat juist helemaal niet van mezelf.
Net in de winkel raakte ik ook helemaal in paniek. Ik wist echt niet meer waar ik heen moest.
De huisarts durf k echt niet meer te bellen voorlopig. Ik ben zo vaak bij hem geweest de afgelopen tijd.
Helaas gaat het 1 juli met pensien, echt verschrikkelijk vind ik het.
Mijn oudste dochter heeft net heel lief en zonder mopperen gestofzuigd en de groenten klaargemaakt.
Ik ga nu de was afhalen, die hangt buiten.
x
zaterdag 23 april 2011 om 11:21
Muis,
Knuffel terug. Dat doe je zo Dubbeleppunt hug dubbelepunt, ik geloof zonder spatie, ff kijken hoor :
Ja dus. Dankjewel
Heee, een zwager is toch een man? Die let niet zo op "troep".
Ik lees je berichtje net pas, gister was ik hier niet online.
Heb je je door het concert heengeslagen? Hoe was het toen je er eenmaal was? Was het dan wel leuk, of dacht je : Liever thuis zijn en rust hebben?
Wat fantastisch dat je man salarisverhoging krijgt.
Let wel op Muis, zeg niet te snel je baan op.Zoals je nu bent, kun je niet zulke grote beslissingen nemen.
Ik vind het erg dat je niet "nog eens" naar de huisarts wilt, je bent bang dat ze denkt : daar heb je haar weer.
Dat denkt ze niet. Ik heb al gelezen dat ze je serieus neemt en je kunt pas over een tijd bij de psych terecht. Tot die tijd mag je altijd bij haar aankloppen.
Miezemuis, laat het toch alsjeblieft niet zover komen dat je echt last krijgt van paniek-aanvallen. Ik denk dat je nog op tijd bent om te voorkomen dat het echt zover komt, maar ga dan wel naar de huisarts. Zelf heb ik het ook bijna gehad. Het was weekend en ik heb mezelf toen gezegd : "Ok, het is allemaal kut en ik kan niet meer en ik vecht zo hard, maar ik ga NIET in paniek raken of bang worden, want er is geen reden voor. Blijf normaal.! Ookal kan ik niet meer, ga niet over de grens! "
Dat hielp.
Wel heel erg balen dat je huisarts met pensioen gaat. (wel weer een link met mij....die van mij ook, en het is zooooo'n lieverd. Heb nu een sulletje)
Lief van je dochter. Dat doet ze goed en waarschijnlijk met liefde. Zeker als je haar ermee prijst. Met woorden bedoel ik, niet met cadeautjes, maar jij bent moedere en ik niet, dus dat weet jij beter.
Lieffie, ik hoop dat je. misschien samen met een gezinslid, alle boodschappen voor heel pasen in huis haalt, het hoognodige doet in het huishouden en dat je dan misschien lekker buiten kunt zitten?
Ik snap best hoor, dat je een ssort van boos bent op jezelf. En dat je weet dat dat nergens op slaat. Dus ik ga niet meer zeggen : voel je niet schuldig en je kunt er niks aan doen.
Dat weet je.
Je kunt er pas wat mee, als je het ook echt VOELT dat dat zo is, en dat je echt even afstand moet nemen van dingen. En minder perfectionistisch hoeft te zijn voor sommige dingen.
Ik hoop echt dat je, ook al is het maar even, een beetje rust kunt hebben deze dagen.
En geef lekker liefde weg, dan krijg je dubbel terug.
Liefs en een
Zjeen
Knuffel terug. Dat doe je zo Dubbeleppunt hug dubbelepunt, ik geloof zonder spatie, ff kijken hoor :
Ja dus. Dankjewel
Heee, een zwager is toch een man? Die let niet zo op "troep".
Ik lees je berichtje net pas, gister was ik hier niet online.
Heb je je door het concert heengeslagen? Hoe was het toen je er eenmaal was? Was het dan wel leuk, of dacht je : Liever thuis zijn en rust hebben?
Wat fantastisch dat je man salarisverhoging krijgt.
Let wel op Muis, zeg niet te snel je baan op.Zoals je nu bent, kun je niet zulke grote beslissingen nemen.
Ik vind het erg dat je niet "nog eens" naar de huisarts wilt, je bent bang dat ze denkt : daar heb je haar weer.
Dat denkt ze niet. Ik heb al gelezen dat ze je serieus neemt en je kunt pas over een tijd bij de psych terecht. Tot die tijd mag je altijd bij haar aankloppen.
Miezemuis, laat het toch alsjeblieft niet zover komen dat je echt last krijgt van paniek-aanvallen. Ik denk dat je nog op tijd bent om te voorkomen dat het echt zover komt, maar ga dan wel naar de huisarts. Zelf heb ik het ook bijna gehad. Het was weekend en ik heb mezelf toen gezegd : "Ok, het is allemaal kut en ik kan niet meer en ik vecht zo hard, maar ik ga NIET in paniek raken of bang worden, want er is geen reden voor. Blijf normaal.! Ookal kan ik niet meer, ga niet over de grens! "
Dat hielp.
Wel heel erg balen dat je huisarts met pensioen gaat. (wel weer een link met mij....die van mij ook, en het is zooooo'n lieverd. Heb nu een sulletje)
Lief van je dochter. Dat doet ze goed en waarschijnlijk met liefde. Zeker als je haar ermee prijst. Met woorden bedoel ik, niet met cadeautjes, maar jij bent moedere en ik niet, dus dat weet jij beter.
Lieffie, ik hoop dat je. misschien samen met een gezinslid, alle boodschappen voor heel pasen in huis haalt, het hoognodige doet in het huishouden en dat je dan misschien lekker buiten kunt zitten?
Ik snap best hoor, dat je een ssort van boos bent op jezelf. En dat je weet dat dat nergens op slaat. Dus ik ga niet meer zeggen : voel je niet schuldig en je kunt er niks aan doen.
Dat weet je.
Je kunt er pas wat mee, als je het ook echt VOELT dat dat zo is, en dat je echt even afstand moet nemen van dingen. En minder perfectionistisch hoeft te zijn voor sommige dingen.
Ik hoop echt dat je, ook al is het maar even, een beetje rust kunt hebben deze dagen.
En geef lekker liefde weg, dan krijg je dubbel terug.
Liefs en een
Zjeen
maandag 25 april 2011 om 13:04
Ha Zjeen,
Lief dat je aan em denkt! Dagen zijn pittig, ben zo moe en verward. Ben er sterk over aan het denken om te stoppen met werken, zou zoveel rust geven. Moet morgen weer bellen met werk, droom er steeds over. Volgende week naar arbo, pff, weer mijn verhaal doen.
Hoe is het met jou, geniet je va het mooie weer?
Ga ff ee boterham eten.
Lief dat je aan em denkt! Dagen zijn pittig, ben zo moe en verward. Ben er sterk over aan het denken om te stoppen met werken, zou zoveel rust geven. Moet morgen weer bellen met werk, droom er steeds over. Volgende week naar arbo, pff, weer mijn verhaal doen.
Hoe is het met jou, geniet je va het mooie weer?
Ga ff ee boterham eten.
maandag 25 april 2011 om 15:25
Hoi Muis,
Hier is het even echt lekker rustig. Mijn vriend en ik hadden vrijdag al alle boodschappen gedaan en we hebben met niemand afgesproken. De enige "verplichting" is hond uitlaten en eten maken.
Heerlijk.
Het is voor mij heel goed geweest om tegen mijn vrienden en familie te zeggen dat ik een tijd AFWEZIG voor ze ben. Uitgelegd hoe en waarom en ik krijg alle ruimte. Ik krijg mails, en die beatwoord ik wanneer ik wil. Ik heb afgesproken dat we alleen bellen wanneer ikzelf bel.
Vriend vat hem helemaal. Daar prijs ik mij blij mee. Nu is het heerlijk, maar het is ook goed als hij even weg is.
Ik ben benieuwd of jij dat wilt en ziet zitten, aan je naasten te zeggen dat je een tijd niet sociaal wilt zijn?
Ik lees weer even terug en zie dat er staat Burn-out/Depressie.
Je zegt ook dat het niet door je werk komt. Maar dan kun je toch niet burn out zijn, of zie ik dat verkeerd? (ik heb in mijn hoofd dat burn-out met werk heeft te maken)
Muis, ga nog NIET je baan opzeggen! Ik postte het al eerder : Wanneer je depressief bent of een burn out hebt, moet je geen grote beslissingen nemen. Of wel, maar goed doordacht en in goed overleg met uiteraard thuis, maar ook arts.
Je bent nog ziekgemled toch?
Ga nog eens naar je huisarts.
Oh, lees nu weer van de ARBO. Ik weet het even niet meer, is dat hetzelfde als bedrijfsarts?
Ben je echt verward, of weet je op dit moment gewoon even niet meer wat je moet doen?
Raar dat er niemand meer meeschrijft? Waar zijn jullie? Er zijn vast wel andere ervaringsdeskundigen die wat zinnigs te zeggen hebben? Of gewoon, even schrijven hoe het is? (of is er als een forum over? Muisje, kijk even, volgens mij is er een forum dat heet Burn-out, wat nu)
ff posten, anders zo'n lange in een keer
Hier is het even echt lekker rustig. Mijn vriend en ik hadden vrijdag al alle boodschappen gedaan en we hebben met niemand afgesproken. De enige "verplichting" is hond uitlaten en eten maken.
Heerlijk.
Het is voor mij heel goed geweest om tegen mijn vrienden en familie te zeggen dat ik een tijd AFWEZIG voor ze ben. Uitgelegd hoe en waarom en ik krijg alle ruimte. Ik krijg mails, en die beatwoord ik wanneer ik wil. Ik heb afgesproken dat we alleen bellen wanneer ikzelf bel.
Vriend vat hem helemaal. Daar prijs ik mij blij mee. Nu is het heerlijk, maar het is ook goed als hij even weg is.
Ik ben benieuwd of jij dat wilt en ziet zitten, aan je naasten te zeggen dat je een tijd niet sociaal wilt zijn?
Ik lees weer even terug en zie dat er staat Burn-out/Depressie.
Je zegt ook dat het niet door je werk komt. Maar dan kun je toch niet burn out zijn, of zie ik dat verkeerd? (ik heb in mijn hoofd dat burn-out met werk heeft te maken)
Muis, ga nog NIET je baan opzeggen! Ik postte het al eerder : Wanneer je depressief bent of een burn out hebt, moet je geen grote beslissingen nemen. Of wel, maar goed doordacht en in goed overleg met uiteraard thuis, maar ook arts.
Je bent nog ziekgemled toch?
Ga nog eens naar je huisarts.
Oh, lees nu weer van de ARBO. Ik weet het even niet meer, is dat hetzelfde als bedrijfsarts?
Ben je echt verward, of weet je op dit moment gewoon even niet meer wat je moet doen?
Raar dat er niemand meer meeschrijft? Waar zijn jullie? Er zijn vast wel andere ervaringsdeskundigen die wat zinnigs te zeggen hebben? Of gewoon, even schrijven hoe het is? (of is er als een forum over? Muisje, kijk even, volgens mij is er een forum dat heet Burn-out, wat nu)
ff posten, anders zo'n lange in een keer
maandag 25 april 2011 om 15:41
Heb je ook momenten die goed zijn, of is het 1 groot gevecht?
Ik lees steeds weer meer : je moet van de huisarts van jezelf gaan houden.
Oh...
Komt dat van hem/haar dat je niet van jezelf houdt, of van jou?
En heeft hij ook meteen een trucje geleerd over hoe dat moet?
(lees nu een berichtje van mij en ik spreek mezefl tegen : Ik word wel gebeld door anderen, maar ik neem gewoon soms niet op. Dat weten ze)
Ik heb ook echt geheugenproblemen gekregen.
Ik weet dat ik het ergste heb gehad, maar ik kan nu even niet verder met "beter worden" : Moet mijn huis verkopen. daarna ga ik weer verder met mijzelf.
Nu alleen proberen uit te rusten.
jeemig, ik wilde iets belangrijks zeggen, maar ik weet niet meer wat.
ik typ het nog een keer, voor als je het vergeten bent : Neem je berichtjes van dit forum mee naar de bedrijfsarts, of delen hiervan.
En ik typ ook nog een keer : Je bent misbaar op je werk, echt waar. Hoe goed je ook bent.
Nou, ik hoop dat je een paar uur hebt kunnen genieten, maar ik weet ook dat er een kans is dat je die uren niet hebt gehad ...lees : genomen.........
Ja, je mag en kan het en MOET het zelfs af en toe nemen.
Sterkte met het verkrijgen van dat inzicht.
Blijf je schrijven, en lees het nog eens goed door.
Een hug van Zjeen
Ik lees steeds weer meer : je moet van de huisarts van jezelf gaan houden.
Oh...
Komt dat van hem/haar dat je niet van jezelf houdt, of van jou?
En heeft hij ook meteen een trucje geleerd over hoe dat moet?
(lees nu een berichtje van mij en ik spreek mezefl tegen : Ik word wel gebeld door anderen, maar ik neem gewoon soms niet op. Dat weten ze)
Ik heb ook echt geheugenproblemen gekregen.
Ik weet dat ik het ergste heb gehad, maar ik kan nu even niet verder met "beter worden" : Moet mijn huis verkopen. daarna ga ik weer verder met mijzelf.
Nu alleen proberen uit te rusten.
jeemig, ik wilde iets belangrijks zeggen, maar ik weet niet meer wat.
ik typ het nog een keer, voor als je het vergeten bent : Neem je berichtjes van dit forum mee naar de bedrijfsarts, of delen hiervan.
En ik typ ook nog een keer : Je bent misbaar op je werk, echt waar. Hoe goed je ook bent.
Nou, ik hoop dat je een paar uur hebt kunnen genieten, maar ik weet ook dat er een kans is dat je die uren niet hebt gehad ...lees : genomen.........
Ja, je mag en kan het en MOET het zelfs af en toe nemen.
Sterkte met het verkrijgen van dat inzicht.
Blijf je schrijven, en lees het nog eens goed door.
Een hug van Zjeen
maandag 25 april 2011 om 17:10
Ha Zjeen,
Dat andere topic is al zo lang bezig, daarom heb ik deze gestart.
De huisarts zei dat een burnout niet alleen aan je werk ligt. In mijn situatie is het gekomen door het jaren lang mezelf weg te cijferen voor anderen. Doorgaan, doorgaan en nog eens doorgaan. Ik ben lang thuis geweest bij mijn kinderen maar ben gaan werken om erbij te horen. Het werk wat ik doe(verantwoordelijke diensten in een verzorgingshuis) is zo'n uitputtingsslag momenteel. Als ik begin aan mijn dienst begin ik met renne tot het einde, want ja, ik moet wel mijn hele lijst met clienten klaar hebben. Tijd voor de mensen heb ik niet en daar wordt ik echt gek van.
Dat ik niet van mezelf hou, komt van mij, niet van mezelf. Ik heb juist een super lieve begripvolle huisarts. Hij heeft het al langer zien aankomen zei hij, maar hij kon ook niet zomaar ingrijpen. Op een gegeven moment loop je dan vast. Wat nu het belangrijkste is, volgens hem, is dat ik dingen doe die IK leuk vind. Dat vind ik zo moeilijk, kvind het zo moeilijk om los te laten, een dag niet te stofzuigen bijv.
Ik heb ook helemaal geen zin in sociale contacten. Idd, iemand opbellen ofzo, kost zoveel energie.
En over mijn werk: ik zie er echt als een berg tegen op om morgen te bellen. Ik weet zeker dat mijn leidinggevende wil dat ik weer kom werken. Want ja...zij wordt er op afgerekend als het ziekteverzuim te hoog is. kHeb het er net weer over gehad met mijn man, hij denkt dat het misschien ook beter is als ik stop. Dan is die enorme druk die ik nu steeds voel, weg. Kan ik alleen aan mezelf werken, proberen te beginnen met puinruimen. Van jaren en jaren...
Zo! Genoeg gezeurd!!!
Lekker voor je dat je het rustig aan kan doen nu. Geniet je van het mooie weer?
Waarom moet je je huis erkopen, als je geen antwoord wil geven snap ik dat ook wel hoor.
Oja, je vroeg of ik ook kan genieten en of ik steeds verward ben.
Genieten, ik probeer het. Ik vind ook dat ik dat verplicht ben aan mijn kinderen. Dat maakt het ook zo lastig.
Nu zijn er 2 kinderen logeren, maar ook daar voel ik me schuldig over, bang dat ik niet genoeg van ze hou omdat het zo lekker rustig is.
Ik ben gewoon he-le-maal op van het zorgen... kan gewoon de dingen niet meer overzien en raak dan helemaal in paniek. Ga hyperventileren, trillen, kom niet meer uit mijn woorden.
Ik ben echt mezelf kwijt. Wie ben ik eigenlijk???
dikke Zjeen!
Muis
Dat andere topic is al zo lang bezig, daarom heb ik deze gestart.
De huisarts zei dat een burnout niet alleen aan je werk ligt. In mijn situatie is het gekomen door het jaren lang mezelf weg te cijferen voor anderen. Doorgaan, doorgaan en nog eens doorgaan. Ik ben lang thuis geweest bij mijn kinderen maar ben gaan werken om erbij te horen. Het werk wat ik doe(verantwoordelijke diensten in een verzorgingshuis) is zo'n uitputtingsslag momenteel. Als ik begin aan mijn dienst begin ik met renne tot het einde, want ja, ik moet wel mijn hele lijst met clienten klaar hebben. Tijd voor de mensen heb ik niet en daar wordt ik echt gek van.
Dat ik niet van mezelf hou, komt van mij, niet van mezelf. Ik heb juist een super lieve begripvolle huisarts. Hij heeft het al langer zien aankomen zei hij, maar hij kon ook niet zomaar ingrijpen. Op een gegeven moment loop je dan vast. Wat nu het belangrijkste is, volgens hem, is dat ik dingen doe die IK leuk vind. Dat vind ik zo moeilijk, kvind het zo moeilijk om los te laten, een dag niet te stofzuigen bijv.
Ik heb ook helemaal geen zin in sociale contacten. Idd, iemand opbellen ofzo, kost zoveel energie.
En over mijn werk: ik zie er echt als een berg tegen op om morgen te bellen. Ik weet zeker dat mijn leidinggevende wil dat ik weer kom werken. Want ja...zij wordt er op afgerekend als het ziekteverzuim te hoog is. kHeb het er net weer over gehad met mijn man, hij denkt dat het misschien ook beter is als ik stop. Dan is die enorme druk die ik nu steeds voel, weg. Kan ik alleen aan mezelf werken, proberen te beginnen met puinruimen. Van jaren en jaren...
Zo! Genoeg gezeurd!!!
Lekker voor je dat je het rustig aan kan doen nu. Geniet je van het mooie weer?
Waarom moet je je huis erkopen, als je geen antwoord wil geven snap ik dat ook wel hoor.
Oja, je vroeg of ik ook kan genieten en of ik steeds verward ben.
Genieten, ik probeer het. Ik vind ook dat ik dat verplicht ben aan mijn kinderen. Dat maakt het ook zo lastig.
Nu zijn er 2 kinderen logeren, maar ook daar voel ik me schuldig over, bang dat ik niet genoeg van ze hou omdat het zo lekker rustig is.
Ik ben gewoon he-le-maal op van het zorgen... kan gewoon de dingen niet meer overzien en raak dan helemaal in paniek. Ga hyperventileren, trillen, kom niet meer uit mijn woorden.
Ik ben echt mezelf kwijt. Wie ben ik eigenlijk???
dikke Zjeen!
Muis
dinsdag 26 april 2011 om 01:27
Lieve Miezemuisje,
Je kan een hug geven! Bravo
Doorgaan en doorgaan, eigenlijk alleen bezig voor anderen zorgen, geen nee kunnen zeggen, je schuldig voelen.
Helemaal herkenbaar, maar jij hebt ook nog eens 4 kinderen zeg.
Dat is nog veel zwaarder dan bij mij, want vriend en ik hebben geen kinderen (nooit een wens gehad).
En IK had het al zwaar........
Dat ik niet van mezelf hou, komt van mij, niet van mezelf.......
schrijf je.....hihi,
Nou ja, niet hihi omdat je niet van jezelf houdt, maar om je vergissing in de zin.
Kun je het "van jezelf houden" ook anders zien?
Zo : Je houdt wel van jezelf, maar je vergeet een beetje dat je er zelf ook nog bent en dat, net als iedereen, ook JIJ mag genieten.
Hum, niet erg duidelijk, maar ik bedoel ook te vragen/zeggen : is het echt wel zo dat je niet om jezelf geeft?
Je voelt je snel schuldig en heeeeel erg verantwoordelijk.
Typisch iemand uit de zorg. (ik ook, beste vriendin ook, aantal collega's ook)
We hebben natuurlijk ook een verantwoordelijke baan.
En wanneer we werken, kan dat niet voor 90%, maar moet het echt voor 100%. Want ja....zieke mensen.
Ziek melden???? Maar wie doet dan.....?
Wat prettig en veilig idee dat je man het best ziet zitten als je zou stoppen met werken.
Mocht je die knoop echt doorhakken, staan jullie er tenminste allebei helemaal achter.
Als er echt puin te ruimen is, dan moet dat maar.
Even als vraag die je ook onbeantwoord kunt laten.
Dat puinrumen, zijn dat dingen die gebeurd zijn, of is het puinruimen in hoe je in je hoofd bezig bent, met jezelf wegcijferen enzo?
Had jij nou een vaste baan of zit je in een proefperiode, of jaarcontract ofzo? Ik kan het even niet meer terugvinden.
Ik had een jaarcontract toen het mis ging.
De bedrijfsarts zag al heel snel hoe erg het was.
Ik vond nog dat hij overdreef toen hij zei : Zwaar overspannen. De eerste maanden helemaal niet werken.
Ik zei toen nog : Ik denk dat als ik me nu 2 weken ziek meld en rust neem, dat ik daarna wel gewoon kan functioneren hoor.
Herkenbaar?
Hum...ik had zo ongelijk. Maar ik wilde ook zo graag daar blijven werken, want het was er zo leuk.
Uiteraard ben ik er daarna uitgezet. Ik mocht mezelf ziek melden, tot het jaarcontract was afgelopen en daarna natuurlijk weg. Ze willen geen risico lopen.
Ik was toen 3,5 maanden voordat ik een vast contract zou krijgen. Dus al die tijd kreeg ik gelukkig doorbetaald.
Eigenwijs als ik was en tegen alle adviezen in, was ik weer gaan solliciteren.
Bruine baan als detacherings-verpleegkundige.
De eerste (tevens laatste) werkplek was VRESELIJK!!!!!
En ik had een tweede auto-ongeluk in 1 jaar tijd. (zo moe was ik)
Dat resulteerde natuurlijk in onmiddelijk ontslag.
UWV.
Ongeveer 400 euro netto minder per maand. Ik werkte nl erg veel nachten, avonden en weekenden en zoals je weet word je daar best een beetje rijk van.
Daarom moet het huis nu worden verkocht.
Als huis wordt verkocht : waar te wonen?
Als huis niet wordt verkocht : Dan sta ik voor het eerst in mijn leven straks rood en wordt het steeds roder!
Daarbij hetzelfde gevoel als wat ji hebt (alleen doe ik er nu wat mee en voel ik me niet meer schuldig) en ben ik ook nog eens depressief verklaard EN ze denken dat ik verslaafd ben aan pillen!
Dat laatste frustreert mij zo vreselijk, ik heb al 4x gezegd over hoe en wat. En ik weet ook wel dat wij een van de grootste risico-groep zijn die verslaafd kan raken. Maar het is niet zo, maar ze geloven me niet.
Morgen ga ik met een lab-formulier naar de psych (kutwijf) en vraag haar in te vullen wat ze maar wil. Ik wil mij overal en ten alle tijde laten controleren. Graag zelfs, want ik wil het bewijzen dat ze het fout hebben.
Ik kan niet praten met iemand die mij niet gelooft.
Vannacht stond ik in brand van woede.
Dat lab-formulier heb ik, omdat ik vorig jaar ook nog es diabetes 1 heb gekregen en moet volgende week voor controle. Maar dat zal wel goed zitten.
Ondanks mijn grote woede en frustratie jegens k#twijf, hebben we een echt lekkere pasen gehad.
Morgen ben ik wel weer gefrustreerd en driftig en woest, haha.NU nog even niet.
Wat lijkt het me moeilijk om te Proberen om te genieten, omdat je het "verplicht" bent aan je kinderen.
Ik snap wel wat je bedoelt.
Ik denk ook wel dat je in theorie best weet hoe je je mag voelen.
Maar nu moet je het leren omzetten naar de praktijk, dus vanuit je gevoel. Als je dat kunt, ben je meteen van je schuldgevoel af.
En je gaat het kunnen.
Niet omdat ik het zeg, of een psych of huisarts.
Maar gewoon, omdat je het ergens wel weet, alleen gun je het jezelf nog niet.
En denk je dat er zoveel MOET.
Maar dat komt wel.
Je bent wijs en gevoelig.
En waarschijnlijk ook eigenwijs
Op een gegeven moment is zomaar ineens je eigen gevoel belangrijker en dan pas kun je beginnen met weer beter worden.
Namelijk door eerst es helemaal niks te moeten en je daarbij goed te voelen.
En DAARNA pas puinruimen en weer energie opbouwen.
Nou ja, zo doe ik dat.
Ik ben nu dus pas bezig met fase : Ik doe wat ik vind wat goed voor mij is. (en voor mij is dat NIKS DOEN)
Heel veel sterkte met bellen.
(zal ik het even doen, dan speel ik jou wel....ik kan het nu erg goed )
Ik lees je morgen ofzo weer?
Dat is waarschijnlijk vandaag voor jou.
Zjeen
Je kan een hug geven! Bravo
Doorgaan en doorgaan, eigenlijk alleen bezig voor anderen zorgen, geen nee kunnen zeggen, je schuldig voelen.
Helemaal herkenbaar, maar jij hebt ook nog eens 4 kinderen zeg.
Dat is nog veel zwaarder dan bij mij, want vriend en ik hebben geen kinderen (nooit een wens gehad).
En IK had het al zwaar........
Dat ik niet van mezelf hou, komt van mij, niet van mezelf.......
schrijf je.....hihi,
Nou ja, niet hihi omdat je niet van jezelf houdt, maar om je vergissing in de zin.
Kun je het "van jezelf houden" ook anders zien?
Zo : Je houdt wel van jezelf, maar je vergeet een beetje dat je er zelf ook nog bent en dat, net als iedereen, ook JIJ mag genieten.
Hum, niet erg duidelijk, maar ik bedoel ook te vragen/zeggen : is het echt wel zo dat je niet om jezelf geeft?
Je voelt je snel schuldig en heeeeel erg verantwoordelijk.
Typisch iemand uit de zorg. (ik ook, beste vriendin ook, aantal collega's ook)
We hebben natuurlijk ook een verantwoordelijke baan.
En wanneer we werken, kan dat niet voor 90%, maar moet het echt voor 100%. Want ja....zieke mensen.
Ziek melden???? Maar wie doet dan.....?
Wat prettig en veilig idee dat je man het best ziet zitten als je zou stoppen met werken.
Mocht je die knoop echt doorhakken, staan jullie er tenminste allebei helemaal achter.
Als er echt puin te ruimen is, dan moet dat maar.
Even als vraag die je ook onbeantwoord kunt laten.
Dat puinrumen, zijn dat dingen die gebeurd zijn, of is het puinruimen in hoe je in je hoofd bezig bent, met jezelf wegcijferen enzo?
Had jij nou een vaste baan of zit je in een proefperiode, of jaarcontract ofzo? Ik kan het even niet meer terugvinden.
Ik had een jaarcontract toen het mis ging.
De bedrijfsarts zag al heel snel hoe erg het was.
Ik vond nog dat hij overdreef toen hij zei : Zwaar overspannen. De eerste maanden helemaal niet werken.
Ik zei toen nog : Ik denk dat als ik me nu 2 weken ziek meld en rust neem, dat ik daarna wel gewoon kan functioneren hoor.
Herkenbaar?
Hum...ik had zo ongelijk. Maar ik wilde ook zo graag daar blijven werken, want het was er zo leuk.
Uiteraard ben ik er daarna uitgezet. Ik mocht mezelf ziek melden, tot het jaarcontract was afgelopen en daarna natuurlijk weg. Ze willen geen risico lopen.
Ik was toen 3,5 maanden voordat ik een vast contract zou krijgen. Dus al die tijd kreeg ik gelukkig doorbetaald.
Eigenwijs als ik was en tegen alle adviezen in, was ik weer gaan solliciteren.
Bruine baan als detacherings-verpleegkundige.
De eerste (tevens laatste) werkplek was VRESELIJK!!!!!
En ik had een tweede auto-ongeluk in 1 jaar tijd. (zo moe was ik)
Dat resulteerde natuurlijk in onmiddelijk ontslag.
UWV.
Ongeveer 400 euro netto minder per maand. Ik werkte nl erg veel nachten, avonden en weekenden en zoals je weet word je daar best een beetje rijk van.
Daarom moet het huis nu worden verkocht.
Als huis wordt verkocht : waar te wonen?
Als huis niet wordt verkocht : Dan sta ik voor het eerst in mijn leven straks rood en wordt het steeds roder!
Daarbij hetzelfde gevoel als wat ji hebt (alleen doe ik er nu wat mee en voel ik me niet meer schuldig) en ben ik ook nog eens depressief verklaard EN ze denken dat ik verslaafd ben aan pillen!
Dat laatste frustreert mij zo vreselijk, ik heb al 4x gezegd over hoe en wat. En ik weet ook wel dat wij een van de grootste risico-groep zijn die verslaafd kan raken. Maar het is niet zo, maar ze geloven me niet.
Morgen ga ik met een lab-formulier naar de psych (kutwijf) en vraag haar in te vullen wat ze maar wil. Ik wil mij overal en ten alle tijde laten controleren. Graag zelfs, want ik wil het bewijzen dat ze het fout hebben.
Ik kan niet praten met iemand die mij niet gelooft.
Vannacht stond ik in brand van woede.
Dat lab-formulier heb ik, omdat ik vorig jaar ook nog es diabetes 1 heb gekregen en moet volgende week voor controle. Maar dat zal wel goed zitten.
Ondanks mijn grote woede en frustratie jegens k#twijf, hebben we een echt lekkere pasen gehad.
Morgen ben ik wel weer gefrustreerd en driftig en woest, haha.NU nog even niet.
Wat lijkt het me moeilijk om te Proberen om te genieten, omdat je het "verplicht" bent aan je kinderen.
Ik snap wel wat je bedoelt.
Ik denk ook wel dat je in theorie best weet hoe je je mag voelen.
Maar nu moet je het leren omzetten naar de praktijk, dus vanuit je gevoel. Als je dat kunt, ben je meteen van je schuldgevoel af.
En je gaat het kunnen.
Niet omdat ik het zeg, of een psych of huisarts.
Maar gewoon, omdat je het ergens wel weet, alleen gun je het jezelf nog niet.
En denk je dat er zoveel MOET.
Maar dat komt wel.
Je bent wijs en gevoelig.
En waarschijnlijk ook eigenwijs
Op een gegeven moment is zomaar ineens je eigen gevoel belangrijker en dan pas kun je beginnen met weer beter worden.
Namelijk door eerst es helemaal niks te moeten en je daarbij goed te voelen.
En DAARNA pas puinruimen en weer energie opbouwen.
Nou ja, zo doe ik dat.
Ik ben nu dus pas bezig met fase : Ik doe wat ik vind wat goed voor mij is. (en voor mij is dat NIKS DOEN)
Heel veel sterkte met bellen.
(zal ik het even doen, dan speel ik jou wel....ik kan het nu erg goed
)Ik lees je morgen ofzo weer?
Dat is waarschijnlijk vandaag voor jou.
Zjeen
dinsdag 26 april 2011 om 04:09
Ha lieve Zjeen,
Meis, wat heftig allemaal.
Wat heb je veel meegemaakt. Wat heftig dat je nu om deze reden die je schreef je huis moet verkopen, ik hoop echt dat het lukt...
Waar zouden jullie willen wonen? Meis, er is altijd wel een plekje, ook voor jou hoor!
Ik heb een jaarcontract.Geen idee hoe en wat nu verder. Ben gewoon helemaal vastgelopen.
Kan weer eens niet slapen, lig maar te denken en te denken.
haha, zeker een foutje. Dat ik niet van mezelf hou komt van mezelf en niet van de huisarts bedoelde ik.
Ik geloof ewcht dat ik niet van mezelf hou. Soms lijkt het me ook beter dat ik er niet meer zou zijn. Dat mijn man en kinderen beter af zouden zijn zonder mij. Voel ik me zo'n zeikwijf. Waarom kan ik niet gewoon een huishouden en werken buitenshuis combineren???
Al moet ik erbij zeggen dat ik nou ook wel weer te laf ben om mezelf iets aan te doen hoor, voordat je je zorgen gaat lopen maken...
Oja, ik had het ook over puinruimen. Er is zoveel gebeurd in het verleden. Zoveel gepest op school, nooit hoorde ik erbij, echt nooit.
Daardoor ben ik begonnen met proberen alles goed te doen voor anderen, zorgen, zorgen en nog eens zorgen. Hoe het met mij ging. Goed natuurlijk. Altijd goed, ik had/heb een mooi masker. En nu, nu wil en kan ik niet meer.
Jouw verhaal is zo herkenbaar. Meid, ik hoop dat je psych naar je luistert! Je serieus neemt en je labformulier invult.
Heel erg bedankt voor al je lieve woorden, het betekend heel veel voor me.
Beetje warrig verhaal misschien, sorry
miezemuisje
Meis, wat heftig allemaal.
Wat heb je veel meegemaakt. Wat heftig dat je nu om deze reden die je schreef je huis moet verkopen, ik hoop echt dat het lukt...
Waar zouden jullie willen wonen? Meis, er is altijd wel een plekje, ook voor jou hoor!
Ik heb een jaarcontract.Geen idee hoe en wat nu verder. Ben gewoon helemaal vastgelopen.
Kan weer eens niet slapen, lig maar te denken en te denken.
haha, zeker een foutje. Dat ik niet van mezelf hou komt van mezelf en niet van de huisarts bedoelde ik.
Ik geloof ewcht dat ik niet van mezelf hou. Soms lijkt het me ook beter dat ik er niet meer zou zijn. Dat mijn man en kinderen beter af zouden zijn zonder mij. Voel ik me zo'n zeikwijf. Waarom kan ik niet gewoon een huishouden en werken buitenshuis combineren???
Al moet ik erbij zeggen dat ik nou ook wel weer te laf ben om mezelf iets aan te doen hoor, voordat je je zorgen gaat lopen maken...
Oja, ik had het ook over puinruimen. Er is zoveel gebeurd in het verleden. Zoveel gepest op school, nooit hoorde ik erbij, echt nooit.
Daardoor ben ik begonnen met proberen alles goed te doen voor anderen, zorgen, zorgen en nog eens zorgen. Hoe het met mij ging. Goed natuurlijk. Altijd goed, ik had/heb een mooi masker. En nu, nu wil en kan ik niet meer.
Jouw verhaal is zo herkenbaar. Meid, ik hoop dat je psych naar je luistert! Je serieus neemt en je labformulier invult.
Heel erg bedankt voor al je lieve woorden, het betekend heel veel voor me.
Beetje warrig verhaal misschien, sorry
miezemuisje
dinsdag 26 april 2011 om 09:47
Lieve Miezemuis,
Ik heb je gelezen, ik moet nu weg.
Ik schrijf je vandaag.
Masker......ik heb ook heel mooie maskers
Ik wil niet dood, maar ik wil er gewoon niet zijn.
Ik heb het gevoel,dat jij hetzelfde hebt.
Ook ik voel(de) me last voor anderen.
Oh, nu ga ik toch weer schrijven, maar moet weg!
Liefs
Zjena
Ik heb je gelezen, ik moet nu weg.
Ik schrijf je vandaag.
Masker......ik heb ook heel mooie maskers
Ik wil niet dood, maar ik wil er gewoon niet zijn.
Ik heb het gevoel,dat jij hetzelfde hebt.
Ook ik voel(de) me last voor anderen.
Oh, nu ga ik toch weer schrijven, maar moet weg!
Liefs
Zjena
dinsdag 26 april 2011 om 18:24
Ben er weer even.
Ik ben erg benieuwd wat je leiding-gevende zei.
Je lijkt mij wel...om 4 uur nog wakker.
Een huishouden en werken.
Je vindt dat je dat echt moet kunnen combineren.
Heee...je hebt 4 kinderen!
En je man is vaak laat.
Ik denk dat je je te pleures hebt gewerkt altijd.
En je hebt je heel erg lang over vermoeidheid heen kunnen zetten.
Daarbij helpen maskers.
Maskers vind ik niet altijd meteen fout.
Het kan ook zo werken :
Ik glimlach vriendelijk tegen de oude dame bij de supermarkt (terwijl ik me super gefrustreerd voel, omdat het allemaal niet opschiet en iedereen me in de weg loopt)
en zeg : "Dames met rollators gaan voor "
Ik krijg een lieve reactie terug. Of een grappige.
Ik ben weer rustig en ik heb gemerkt dat ik aardig ben.
Dit is gewoon een voorbeeld.
In het park 's morgens, zijn we altijd met heel veel dezelfde mensen, met honden. Dus veel kletsen. Lachen om de honden. Terwijl ik heel rot en verrot en klote van huis ga.
Maar daar ben ik gewoon de oude, echte Zjeen. En zo voelt het dan ook.
Het voelt niet altijd nep.
Eigenlijk voelt mijn "masker" bijna nooit nep.
Misschien is het dan geen masker.
Bedenk ik nu.
Deze is wel echt : Van binnen sta ik in brand van woede, maar als ik moet praten met psych, of iemand op straat ofzo, dan merken ze het niet.
Zelfs psych merkt het niet! Ik heb haar verteld hoe ik me voel en ze kon het niet geloven.
Ik kan erg goed acteren.
Ik ben erg benieuwd wat je leiding-gevende zei.
Je lijkt mij wel...om 4 uur nog wakker.
Een huishouden en werken.
Je vindt dat je dat echt moet kunnen combineren.
Heee...je hebt 4 kinderen!
En je man is vaak laat.
Ik denk dat je je te pleures hebt gewerkt altijd.
En je hebt je heel erg lang over vermoeidheid heen kunnen zetten.
Daarbij helpen maskers.
Maskers vind ik niet altijd meteen fout.
Het kan ook zo werken :
Ik glimlach vriendelijk tegen de oude dame bij de supermarkt (terwijl ik me super gefrustreerd voel, omdat het allemaal niet opschiet en iedereen me in de weg loopt)
en zeg : "Dames met rollators gaan voor
"Ik krijg een lieve reactie terug. Of een grappige.
Ik ben weer rustig en ik heb gemerkt dat ik aardig ben.
Dit is gewoon een voorbeeld.
In het park 's morgens, zijn we altijd met heel veel dezelfde mensen, met honden. Dus veel kletsen. Lachen om de honden. Terwijl ik heel rot en verrot en klote van huis ga.
Maar daar ben ik gewoon de oude, echte Zjeen. En zo voelt het dan ook.
Het voelt niet altijd nep.
Eigenlijk voelt mijn "masker" bijna nooit nep.
Misschien is het dan geen masker.
Bedenk ik nu.
Deze is wel echt : Van binnen sta ik in brand van woede, maar als ik moet praten met psych, of iemand op straat ofzo, dan merken ze het niet.
Zelfs psych merkt het niet! Ik heb haar verteld hoe ik me voel en ze kon het niet geloven.
Ik kan erg goed acteren.
dinsdag 26 april 2011 om 18:26
Miezemuis,
Ik kan voor mezlef erg goed mijn eigen psycholoog zijn, maar niet voor jou.
Ik kan je wel van alles wijs maken over Van jezelf houden. Maar dat is voor jou alleen maar theorie.
Je weet toch zeker wel wat er wel en minder goed is van jezelf?
Ik zeg nooit tegen iemand die ik niet ken : Je hebt het verdiend, je bent het waard. Het leven wordt echt weer mooi.
Nee, dat zeg ik noit, omdat ik ten eerste denk : HOE kan IK nou weten of iemand iets heeft verdiend, een goed mens is, dat zijn of haar leven echt weer goed wordt?
Ten tweede omdat ik er zelf een hekel aan heb wanneer iemand dat tegen mij zegt.
Ik schreef een keer ergens dat ik geen zin meer had om mijn best te doen weer een leuk leven te krijgen. Dat ik het liefst wilde slapen.
Meer schreef ik niet.
Meteen, bijna boze reacties. Iedereen is het waard. trek jezelf niet naar beneden. enz enz.
Wie weet, was ik wel een heel slecht iemand die allemaal mensen kwetst ofzo?
Dat weten zij toch niet, dat bepaal ikzelf wel.
Nu heb ik jou een beetje leren kennen en ik denk oprecht dat je lief bent, het goed wilt doen. En het ook al die tijd goed hebt gedaan! Behalve voor jezelf...
En omdat je er nu mee bezig bent, en er voor uit durft te komen dat je het echt niet meer kan, zou ik wel wat durven zeggen, maar het is maar een idee/gevoel :
Je vertelt dat je ook puin moet ruimen in je hoofd.
Dat vind ik erg knap.
Nu ben je ook nog es echt te moe voor alles.
Maar je hebt het tegenover jezelf toegegeven en misschien merk jij ook wel, dat je je vanaf dat moment ook rotter voelt?
Het is gezegd, dus het bestaat.
Je valt er ineens helemaal in.
En straks puin ruimen.
Ik denk dat er een kans is, dat je eerst NOG dieper zal komen, voor je weer langzaam opkrabbelt.
Je hebt een stap vooruit gezet, door het toe te geven aan jezelf, maar je gaat 5 stappen achteruit, omdat nu alles rottig voelt. Je hebt het naar boven laten komen.
Pfff, ik kan niet zo goed verwoorden.
Maar ik wil je dat gewoon zeggen : Houd er rekening mee dat je je eerst nog rotter kunt voelen.
Maar het kan ook zo zijn dat het opluchting geeft.
Zodra jij je niet schuldig voelt omdat je kapot bent, ben je een stapje verder,
Fijn he...twee totaal verschillende, recht tegenover elkaar staande ideeen.
Om je nog meer in de war te maken.
Ik kan voor mezlef erg goed mijn eigen psycholoog zijn, maar niet voor jou.
Ik kan je wel van alles wijs maken over Van jezelf houden. Maar dat is voor jou alleen maar theorie.
Je weet toch zeker wel wat er wel en minder goed is van jezelf?
Ik zeg nooit tegen iemand die ik niet ken : Je hebt het verdiend, je bent het waard. Het leven wordt echt weer mooi.
Nee, dat zeg ik noit, omdat ik ten eerste denk : HOE kan IK nou weten of iemand iets heeft verdiend, een goed mens is, dat zijn of haar leven echt weer goed wordt?
Ten tweede omdat ik er zelf een hekel aan heb wanneer iemand dat tegen mij zegt.
Ik schreef een keer ergens dat ik geen zin meer had om mijn best te doen weer een leuk leven te krijgen. Dat ik het liefst wilde slapen.
Meer schreef ik niet.
Meteen, bijna boze reacties. Iedereen is het waard. trek jezelf niet naar beneden. enz enz.
Wie weet, was ik wel een heel slecht iemand die allemaal mensen kwetst ofzo?
Dat weten zij toch niet, dat bepaal ikzelf wel.
Nu heb ik jou een beetje leren kennen en ik denk oprecht dat je lief bent, het goed wilt doen. En het ook al die tijd goed hebt gedaan! Behalve voor jezelf...
En omdat je er nu mee bezig bent, en er voor uit durft te komen dat je het echt niet meer kan, zou ik wel wat durven zeggen, maar het is maar een idee/gevoel :
Je vertelt dat je ook puin moet ruimen in je hoofd.
Dat vind ik erg knap.
Nu ben je ook nog es echt te moe voor alles.
Maar je hebt het tegenover jezelf toegegeven en misschien merk jij ook wel, dat je je vanaf dat moment ook rotter voelt?
Het is gezegd, dus het bestaat.
Je valt er ineens helemaal in.
En straks puin ruimen.
Ik denk dat er een kans is, dat je eerst NOG dieper zal komen, voor je weer langzaam opkrabbelt.
Je hebt een stap vooruit gezet, door het toe te geven aan jezelf, maar je gaat 5 stappen achteruit, omdat nu alles rottig voelt. Je hebt het naar boven laten komen.
Pfff, ik kan niet zo goed verwoorden.
Maar ik wil je dat gewoon zeggen : Houd er rekening mee dat je je eerst nog rotter kunt voelen.
Maar het kan ook zo zijn dat het opluchting geeft.
Zodra jij je niet schuldig voelt omdat je kapot bent, ben je een stapje verder,
Fijn he...twee totaal verschillende, recht tegenover elkaar staande ideeen.
Om je nog meer in de war te maken.
donderdag 28 april 2011 om 10:47
Ha Zjeen,
Ja sorry, niet echt netjes om niet te reageren. Had echt geen puf om te schrijven. Wel super lief dat je aan me denkt!!!
Mijn leidinggevende zei eigenlijk niet zo veel, gelukig. Moet volgende week weer bellen als ik bij de bedrijfsarts ben geweest. Dat was het wel eigenlijk.
Ik was gisteren echt weer helemaal de weg kwijt. Was bij de apotheek en moest pinnen maar kwam er helemaal niet meer uit. Stond ik mijn pincode hardop te zeggen en kreeg opeens een paniekaanval. Stond gewoon te hyperventileren. Schaam me enorm. Moet nu zo naar de winkel om een shirt te ruilen maar durf gewoon haast niet.
Voel me echt kl.te.
Lieve Zjeen, ik reageer later nog op jou, oke?
Muis
Ja sorry, niet echt netjes om niet te reageren. Had echt geen puf om te schrijven. Wel super lief dat je aan me denkt!!!
Mijn leidinggevende zei eigenlijk niet zo veel, gelukig. Moet volgende week weer bellen als ik bij de bedrijfsarts ben geweest. Dat was het wel eigenlijk.
Ik was gisteren echt weer helemaal de weg kwijt. Was bij de apotheek en moest pinnen maar kwam er helemaal niet meer uit. Stond ik mijn pincode hardop te zeggen en kreeg opeens een paniekaanval. Stond gewoon te hyperventileren. Schaam me enorm. Moet nu zo naar de winkel om een shirt te ruilen maar durf gewoon haast niet.
Voel me echt kl.te.
Lieve Zjeen, ik reageer later nog op jou, oke?
Muis
donderdag 28 april 2011 om 11:43
Hai Miezemuis,
Geeft niks hoor, maakte me alleen zorgen.
Het is wel heftig hoor, wat je schrijft.
1 "voordeel" : Als ik dat zo lees allemaal, hoef jij je toch geen zorgen te maken over wat de bedrijfsarts gaat zeggen.
Je bent nu gewoon hartstikke ziek.
Waarschijnlijk zullen ze jou, net als bij mij, gewoon geen verlenging geven. Want het wordt hoe dan ook een lang verhaal.
Een letterlijk gouden tip :
NEEM DUS GEEN ONTSLAG NU!
En ze mogen jou niet ontslaan op dit moment, want je hebt een contract voor een jaar.
Je wordt hoop ik ziek gemeld.
Ze betalen je dan door. Daarna geen verlenging contract.
Dus zonder schaamte, kun je gewoon je loon blijven houden voor even.
(hoe lang werk je er ook weer?)
Laat je alsjeblieft niet vertellen dat je op halve kracht moet komen.
Hier weer een voordeel, maar dan wat betreft je beroep : Je moet wanneer je werkt, erop kunnen vertrouwen dat jij geen fout maakt. Je hebt met zieke, of oude mensen te maken.
Het is niet een baan die je gewoon even wat langzamer kunt doen. Je bent er goed, of je bent er NIET.
Zo, dit was even praktisch. daar heb je natuurlijk helemaal geen zin in om daarover na te denken.
Daarom schotel ik je het even voor
Dat je echt in paniek raakte en nu bijna bang bent om naar de winkel te gaan, jeetje. da's geen kattepis.
Ik herken dat net niet. Ik bedoel, ik zit zelf sosm tegen het randje van dat.
Dan word ik bang dat ik angstig zal worden.
Ahum, da's ook raar.
Maar jij hebt er dus echt al een paar keer ervaring meegehad.
Schrijf maar wanneer je wilt.
En niet schrijven als je niet wilt.
Heel veel sterkte,
Zjeen
Geeft niks hoor, maakte me alleen zorgen.
Het is wel heftig hoor, wat je schrijft.
1 "voordeel" : Als ik dat zo lees allemaal, hoef jij je toch geen zorgen te maken over wat de bedrijfsarts gaat zeggen.
Je bent nu gewoon hartstikke ziek.
Waarschijnlijk zullen ze jou, net als bij mij, gewoon geen verlenging geven. Want het wordt hoe dan ook een lang verhaal.
Een letterlijk gouden tip :
NEEM DUS GEEN ONTSLAG NU!
En ze mogen jou niet ontslaan op dit moment, want je hebt een contract voor een jaar.
Je wordt hoop ik ziek gemeld.
Ze betalen je dan door. Daarna geen verlenging contract.
Dus zonder schaamte, kun je gewoon je loon blijven houden voor even.
(hoe lang werk je er ook weer?)
Laat je alsjeblieft niet vertellen dat je op halve kracht moet komen.
Hier weer een voordeel, maar dan wat betreft je beroep : Je moet wanneer je werkt, erop kunnen vertrouwen dat jij geen fout maakt. Je hebt met zieke, of oude mensen te maken.
Het is niet een baan die je gewoon even wat langzamer kunt doen. Je bent er goed, of je bent er NIET.
Zo, dit was even praktisch. daar heb je natuurlijk helemaal geen zin in om daarover na te denken.
Daarom schotel ik je het even voor
Dat je echt in paniek raakte en nu bijna bang bent om naar de winkel te gaan, jeetje. da's geen kattepis.
Ik herken dat net niet. Ik bedoel, ik zit zelf sosm tegen het randje van dat.
Dan word ik bang dat ik angstig zal worden.
Ahum, da's ook raar.
Maar jij hebt er dus echt al een paar keer ervaring meegehad.
Schrijf maar wanneer je wilt.
En niet schrijven als je niet wilt.
Heel veel sterkte,
Zjeen
zaterdag 30 april 2011 om 19:12
Ha Zjeen,
Heb je nog wat leuks gedaan vandaag=
Wij niet echt, ik was zo moe, daarom dus maar gewoon thuis gebleven.
Toch maak ik me echt zorgen om donderdag met de bedrijfsarts. Eigenlijk heb ik gewoon geen puf meer om weer mijn hele verhaal te doen. Nou ja, eerst maar gewoon proberen te genieten.
Heb jij ook zoveel hoofdpijn= hmm, vraagteken is = geworden.
Ik ga hier wat muizenkindertjes op bed leggen samen met muizenman.
dikke KNUFFEL, muis
Heb je nog wat leuks gedaan vandaag=
Wij niet echt, ik was zo moe, daarom dus maar gewoon thuis gebleven.
Toch maak ik me echt zorgen om donderdag met de bedrijfsarts. Eigenlijk heb ik gewoon geen puf meer om weer mijn hele verhaal te doen. Nou ja, eerst maar gewoon proberen te genieten.
Heb jij ook zoveel hoofdpijn= hmm, vraagteken is = geworden.
Ik ga hier wat muizenkindertjes op bed leggen samen met muizenman.
dikke KNUFFEL, muis
maandag 2 mei 2011 om 10:09
Hoi Miezemuis,
Hier ziek...
((
Pijn in me hoofd is erg erg.
Miezemuis, als je beij de bedrijfsarts zit komt het vanzelf wel, je verhaal.
En kopieer wat van dit topic anders, dan vertgeet je niks.
Het is nog geen dondrederdag, probeer er pas weer vanaf woesndag aan te denken ofzo. Moeilijk? Nee. Het maakt je gek en het helpt niet. Dus, voel je alleen maar moe, dat is genoeg. Geen stress erbij!!!
Foei.
Sterkte hoor.
Ik weer met ogen dicht op bank nu.
Hier ziek...
((Pijn in me hoofd is erg erg.
Miezemuis, als je beij de bedrijfsarts zit komt het vanzelf wel, je verhaal.
En kopieer wat van dit topic anders, dan vertgeet je niks.
Het is nog geen dondrederdag, probeer er pas weer vanaf woesndag aan te denken ofzo. Moeilijk? Nee. Het maakt je gek en het helpt niet. Dus, voel je alleen maar moe, dat is genoeg. Geen stress erbij!!!
Foei.
Sterkte hoor.
Ik weer met ogen dicht op bank nu.
