Zó leuk!

Gisteren had ik vriendinnendag. En dan bedoel ik vriendinnen van de middelbare school, toen we 12, 13, 14 etc. waren. We doen dit (sinds de reunie van school) elk jaar om de 3 of 4 maanden. En dat is zo leuk! We zijn/waren een club van 5 meiden, allemaal even oud (58 nu) en je kent elkaar natuurlijk al zo lang. We hebben elkaar tussendoor natuurlijk ook een aantal jaren niet gezien, maar iedereen heeft zijn/haar portie in het leven wel gehad en dit kun je delen. Eén vriendin heeft beide ouders nog (87 en 91!) en zij vertelde ook dat haar ouders nog steeds gek zijn met elkaar. En dát kan ik me nog goed herinneren uit onze jeugd, haar ouders gingen zó leuk met elkaar om!!



Gisteren zijn we bijv. in onze oude woonplaats wezen wandelen, in het bos bij het kasteel, wat vroeger onze "speelplek/vrijplek" met onze eerste vriendjes was! Het bos was in mijn (en hun) gedachten veel groter, het heuveltje ook (we hebben er nu een foto gemaakt).



Eén van de meiden had voor ons allemaal iets uit onze jeugd! Zij bewaart namelijk alles. Voor de één een foto van haar vader (inmiddels overleden), voor een ander een klassenfoto. En voor mij had ze (wij waren dikke vriendinnen) een envelop vol met briefjes die ik haar toen schreef! Moet je nagaan: ruim 42 jaar geleden, helemaal vergeeld. Ik heb ze vanmorgen gelezen....en moest lachen en huilen tegelijk. Lachen om het feit dat ik haar toen liefdesadvies gaf en huilen omdat ik in 1 van die briefjes schreef over mijn moeder die zo afviel en hard achteruit ging (zij had kanker). Mijn moeder overleed ook dat jaar.



Ik vind dit een heel bijzondere vriendschap en dat wilde ik even met jullie delen...

Ja, alle vriendschappen zijn waardevol. Maar dit is zo bijzonder, juist omdat je elkaar al zo lang kent. Iedereen is verschillend, iedereen is een andere kant op gegaan, maar we accepteren en respecteren elkaar. En je kunt gewoon jezelf zijn.

En je hoeft elkaar dus niet elke week te zien om een hechte club te blijven. Tussendoor mailen we, bellen we soms en bij die ene ga ik nog wel eens langs (dat is te fietsen). Zij heeft nu pas een PC en dus ook pas mail...



Eén van die meiden is ook mijn nicht en zij was als meisje al mollig en nu is ze een flinke dame van over de 100 kg. Maar zij accepteert het zelf, wij accepteren haar omdat ze zo'n lief mens is en dan valt dat gewicht weg.

Een goede vriendschap hebben? Ik denk in de eerste plaats accepteren dat iedereen anders is. Respect hebben voor elkaar en eerlijk zijn.



Ik heb een aantal andere vriendschappen, ook al lang trouwens. 28 jaar, 21 en 17 jaar. En nog een paar van 5 jaar.



Een vriendschap opbouwen? Tja, ik weet niet. Ik denk allereerst jezelf openstellen. En niet alleen verwachten, maar vooral geven. Openheid, eerlijkheid, vertrouwen?



En of dat net zo makkelijk is als vroeger? Ik denk iets moeilijker, want iedereen is "zo druk".....Je werkt bijna alleen maar met de agenda in de hand, want het sociale leven is ook veel breder geworden. Er is zoveel te doen en sommige mensen willen dan ook aan alles meedoen...



Zoals zo'n vriendinnendag: Ja, die moet je een beetje plannen. Dan spreken we een datum af, waarop iedereen kan. Drie van de 5 hebben ook een man en 2 van die mannen hebben beide een nogal ernstige kwaal. Dus je moet dan ook accepteren dat die ene dan misschien net niet kan door ziekte.

Helaas zijn veel van mijn jeugdspullen in mijn ouderlijk huis achter gebleven. Een half jaar na het overlijden van mijn moeder kreeg ik een stief(l)moeder....en toen mijn vader 5 jaar later overleed heb ik dus die spullen niet meer terug gezien.