Relaties
alle pijlers
Leeftijdsverschil, oei
dinsdag 10 mei 2011 om 22:33
Hallo allemaal,
Ik heb een erg leuke jongen ontmoet. Na date 2 kwam ik erachter dat die leuke jongen eigenlijk een man is, en dat we 16 jaar schelen (20 en 36). We hebben nu een paar leuke dates gehad, en ik merk het verschil eigenlijk nog helemaal niet. We hebben zelf zoiets dat we elkaar blijven zien zolang we het allebei leuk vinden, en we gelijkwaardig met elkaar omgaan. Toch ben ik benieuwd naar jullie mening, omdat andermans mening altijd leuk is en omdat ik toch wel skeptische reacties uit mijn omgeving krijg.
Daarom gooi ik maar eens deze poll de lucht in!
Ik heb een erg leuke jongen ontmoet. Na date 2 kwam ik erachter dat die leuke jongen eigenlijk een man is, en dat we 16 jaar schelen (20 en 36). We hebben nu een paar leuke dates gehad, en ik merk het verschil eigenlijk nog helemaal niet. We hebben zelf zoiets dat we elkaar blijven zien zolang we het allebei leuk vinden, en we gelijkwaardig met elkaar omgaan. Toch ben ik benieuwd naar jullie mening, omdat andermans mening altijd leuk is en omdat ik toch wel skeptische reacties uit mijn omgeving krijg.
Daarom gooi ik maar eens deze poll de lucht in!
dinsdag 10 mei 2011 om 22:41
Uit eigen ervaring weet ik dat je nog een persoonlijke ontwikkeling door kunt gaat maken die best rap gaat tot aan je 25ste...... dan vind je wat je je leuk vond op je 20ste op je 25ste ineens stukken minder interessant. Die jongen/man heeft dit al gehad en kan dan voor jouw gevoel helemaal niet meer zo gelijkwaardig zijn. een bijna veertiger met een 20er nog in het begin van haar volwassen leven ....... tja ik ben ook sceptisch
dinsdag 10 mei 2011 om 22:46
En dat levensfase gedoe is heel vaak zwaar gelul. Ieder mens is anders. Tuurlijk bepaalde dingen dan denk ik ook weleens van Joh toen jij dat meemaakte was de lucht nog schoon en de seks nog vies. Maar heb hiervoor een relatie gehad die qua leeftijd haast niks scheelde maar heel ongelijkwaardig was. Ik dacht destijds echt van STEL we zijn 10 jaar bij elkaar (welke relatie duurt tegenwoordig nog uberhaupt zo lang) dan ben ik MOCHT het misgaan nog pas 33 en heb ik nog een heel leven voor me. Dus ik ga ervoor! Alles valt of staat met hoe gelijkwaardig je elkaar behandeld. In sommige dingen ben ik veel wijzer en in andere dingen hij. Hij remt me soms af en ik sleur hem weer mee in onbesuisde acties. Yin en Yang. We staan open voor elkaars mening/ideeen en respecteren het van elkaar als in sommige punten wel degelijk een leeftijdskloof valt. Dat heet elkaar in je waarde laten.
dinsdag 10 mei 2011 om 22:46
Ach ja, ik scheel ruim twaalf jaar met mijn man, alleen ben ik in ons geval de oudste. Ik was 34 toen we wat met elkaar kregen, hij nog 21. Heb er (vooral van mijn moeder) erg veel commentaar op gehad.
Maar inmiddels zijn we ruim 8 jaar verder en eind deze maand alweer 4 jaar getrouwd.
Ik heb nooit zoveel hinder gehad van het leeftijdsverschil. Vind het ook nooit zo heel veel zeggen. Ik ken ouwe lullen van 25 en zeer jeugdige 70 plussers.
Maar inmiddels zijn we ruim 8 jaar verder en eind deze maand alweer 4 jaar getrouwd.
Ik heb nooit zoveel hinder gehad van het leeftijdsverschil. Vind het ook nooit zo heel veel zeggen. Ik ken ouwe lullen van 25 en zeer jeugdige 70 plussers.
dinsdag 10 mei 2011 om 22:48
quote:snarfie schreef op 10 mei 2011 @ 22:46:
En dat levensfase gedoe is heel vaak zwaar gelul. Ieder mens is anders. Tuurlijk bepaalde dingen dan denk ik ook weleens van Joh toen jij dat meemaakte was de lucht nog schoon en de seks nog vies. Maar heb hiervoor een relatie gehad die qua leeftijd haast niks scheelde maar heel ongelijkwaardig was. Ik dacht destijds echt van STEL we zijn 10 jaar bij elkaar (welke relatie duurt tegenwoordig nog uberhaupt zo lang) dan ben ik MOCHT het misgaan nog pas 33 en heb ik nog een heel leven voor me. Dus ik ga ervoor! Alles valt of staat met hoe gelijkwaardig je elkaar behandeld. In sommige dingen ben ik veel wijzer en in andere dingen hij. Hij remt me soms af en ik sleur hem weer mee in onbesuisde acties. Yin en Yang. We staan open voor elkaars mening/ideeen en respecteren het van elkaar als in sommige punten wel degelijk een leeftijdskloof valt. Dat heet elkaar in je waarde laten.Fijn dat jij mijn persoonlijk ervaring af doet als zwaar gelul.
En dat levensfase gedoe is heel vaak zwaar gelul. Ieder mens is anders. Tuurlijk bepaalde dingen dan denk ik ook weleens van Joh toen jij dat meemaakte was de lucht nog schoon en de seks nog vies. Maar heb hiervoor een relatie gehad die qua leeftijd haast niks scheelde maar heel ongelijkwaardig was. Ik dacht destijds echt van STEL we zijn 10 jaar bij elkaar (welke relatie duurt tegenwoordig nog uberhaupt zo lang) dan ben ik MOCHT het misgaan nog pas 33 en heb ik nog een heel leven voor me. Dus ik ga ervoor! Alles valt of staat met hoe gelijkwaardig je elkaar behandeld. In sommige dingen ben ik veel wijzer en in andere dingen hij. Hij remt me soms af en ik sleur hem weer mee in onbesuisde acties. Yin en Yang. We staan open voor elkaars mening/ideeen en respecteren het van elkaar als in sommige punten wel degelijk een leeftijdskloof valt. Dat heet elkaar in je waarde laten.Fijn dat jij mijn persoonlijk ervaring af doet als zwaar gelul.
dinsdag 10 mei 2011 om 22:48
dinsdag 10 mei 2011 om 22:50
Ik zeg Heel Vaak Liselore. Niet ALTIJD. Wel lezen hoor!
En mijn persoonlijke ervaring zegt me dat want hoe vaak ik dit vooroordeel naar mn kop heb gekregen en nog 10 andere varianten hierop... Ik geef gewoon aan dat het per persoon verschillend is en ongelijkwaardigheid lang niet alitjd in leeftijd hoeft te zitten.
En mijn persoonlijke ervaring zegt me dat want hoe vaak ik dit vooroordeel naar mn kop heb gekregen en nog 10 andere varianten hierop... Ik geef gewoon aan dat het per persoon verschillend is en ongelijkwaardigheid lang niet alitjd in leeftijd hoeft te zitten.
dinsdag 10 mei 2011 om 22:52
quote:snarfie schreef op 10 mei 2011 @ 22:50:
Ik zeg Heel Vaak Liselore. Niet ALTIJD. Wel lezen hoor!
En mijn persoonlijke ervaring zegt me dat want hoe vaak ik dit vooroordeel naar mn kop heb gekregen en nog 10 andere varianten hierop... Ik geef gewoon aan dat het per persoon verschillend is en ongelijkwaardigheid lang niet alitjd in leeftijd hoeft te zitten.
Heel vaak op basis van je eigen ervaring??
Ik durft dat bestrijden natuurlijk gaan er ook relaties goed, alleen ook heel vaak niet, JUIST door het enorme leeftijdsverschil
Ik zeg Heel Vaak Liselore. Niet ALTIJD. Wel lezen hoor!
En mijn persoonlijke ervaring zegt me dat want hoe vaak ik dit vooroordeel naar mn kop heb gekregen en nog 10 andere varianten hierop... Ik geef gewoon aan dat het per persoon verschillend is en ongelijkwaardigheid lang niet alitjd in leeftijd hoeft te zitten.
Heel vaak op basis van je eigen ervaring??
Ik durft dat bestrijden natuurlijk gaan er ook relaties goed, alleen ook heel vaak niet, JUIST door het enorme leeftijdsverschil
dinsdag 10 mei 2011 om 22:56
Ok laat ik het dan anders formuleren. Mensen hebben Heeeel Vaak het ongelijk argument paraat om -vaak ongevraagd- even een mening over mijn relatie te hebben terwijl ze niks over mijn relatie weten. Meer in de sfeer van 'Oh je hebt 3 stiefkinderen waarvan de oudste 18 is? Dan zal je vriend wel een stuk ouder zijn!' om me vervolgens met alle vooroordelen aan te komen zetten. Dat ervaar ik als bijzonder irritant en kwetsend want ze hebben in mijn ogen geen idee waar ze het over hebben.
Misschien wat ongelukkig van me geformuleerd waarvoor mn excuus.
Misschien wat ongelukkig van me geformuleerd waarvoor mn excuus.
dinsdag 10 mei 2011 om 23:19
Ik heb een relatie met een jongere man. We schelen maar een kwart van wat jullie schelen, maar ik vind het soms wel lastig. En dat gaat dan inderdaad om de levensfase die door Liselore ook wordt genoemd.
De laatste twee jaar zaten we echt in verschillende levensfases en dat was soms best heel erg confronterend. Je krijgt beiden verschillende prioriteiten en die sluiten soms niet aan. Daarnaast maakt mijn vriend op dit moment een hele serie ontwikkelingen door die ik heb doorgemaakt voor ik hem leerde kennen, hij is dus een beetje aan het worstelen en ik vind het soms moeilijk om hem zijn eigen proces door te laten maken, ik heb heel erg de neiging om alles wat ik heb geleerd aan hem op te dringen, wat voor hem soms ook wel vervelend is.
Over een paar jaar komt daar natuurlijk nog het probleem van kinderen bij. Mijn vriend heeft altijd gedacht dat hij laat kinderen zou krijgen en dat hij eerste carriere zou gaan maken, daar kan dus nu een dikke streep door, want ik ben nu eenmaal ouder dan hem en ik kan niet eeuwig wachten. Bovendien heb ik me erbij neer moeten leggen dat mijn wens voor mijn 30ste moeder te worden niet uit zou komen. Dat was best een moeilijke periode.
Ik denk dat een leeftijdsverschil de andere kant op (man ouder dan vrouw) net wat makkelijker is, met name als je kinderen wil, maar als jij 20 bent zul je de komende jaren waarschijnlijk sowieso andere prioriteiten hebben. Je moet elkaar vertrouwen en elkaar genoeg vrijheid kunnen geven om dit te laten werken.
De laatste twee jaar zaten we echt in verschillende levensfases en dat was soms best heel erg confronterend. Je krijgt beiden verschillende prioriteiten en die sluiten soms niet aan. Daarnaast maakt mijn vriend op dit moment een hele serie ontwikkelingen door die ik heb doorgemaakt voor ik hem leerde kennen, hij is dus een beetje aan het worstelen en ik vind het soms moeilijk om hem zijn eigen proces door te laten maken, ik heb heel erg de neiging om alles wat ik heb geleerd aan hem op te dringen, wat voor hem soms ook wel vervelend is.
Over een paar jaar komt daar natuurlijk nog het probleem van kinderen bij. Mijn vriend heeft altijd gedacht dat hij laat kinderen zou krijgen en dat hij eerste carriere zou gaan maken, daar kan dus nu een dikke streep door, want ik ben nu eenmaal ouder dan hem en ik kan niet eeuwig wachten. Bovendien heb ik me erbij neer moeten leggen dat mijn wens voor mijn 30ste moeder te worden niet uit zou komen. Dat was best een moeilijke periode.
Ik denk dat een leeftijdsverschil de andere kant op (man ouder dan vrouw) net wat makkelijker is, met name als je kinderen wil, maar als jij 20 bent zul je de komende jaren waarschijnlijk sowieso andere prioriteiten hebben. Je moet elkaar vertrouwen en elkaar genoeg vrijheid kunnen geven om dit te laten werken.
dinsdag 10 mei 2011 om 23:31
Kaneelbroodje,
Je/jullie zijn nog in de fladder- en vlinderfase, maar je vraagt naar meningen en ervaringen, dus hier de mijne.
Ik scheel 14 jaar met mijn echtgenoot. Toen we elkaar leerden kennen moest ik nog afstuderen, hij had een huis, een baan en een auto. Dat stukje leven hebben we dus niet samen opgezet. Het is niet erg, maar het is wel een feit.
Voor ons beiden ging het om een eerste serieuze lange-termijn-relatie, we stonden in die zin dus wel quitte. Ik vermoed dat ik er anders de brui aan had gegeven omdat ik me Calimero zou zijn gaan voelen, ofwel: te jong, te onervaren, altijd een stap erachteraan. Dat zou voor mijn zelfvertrouwen niet goed zijn geweest.
Na twee jaar werden de vlinders in onze buik moe en kwamen de vraag op of we samen verder zouden. Uiteraard kwam het leeftijdsverschil op de proppen, naast andere thema's als bijvoorbeeld ouderschap:hij wilde graag kinderen, ik was daar echt nog niet aan toe.
Omdat we ons voorstelden dat als we zouden trouwen dat dit zou zijn tot de dood ons zou scheiden. Daardoor kwam er nog een vraag boven, een zwaard van Damocles: statistisch gesproken zou ik relatief jong verweduwen. Wat doet zo'n gegeven met je?
Al even statisch gesproken zal de oudste van het stel ouderdomskwalen krijgen als de ander nog nergens last van heeft - kan je beter ook niet helemaal je ogen voor sluiten.
Dat laatste is bij ons praktijk. Hij slikt een miljoen pillen per dag, ik heb alleen wat stramme knieen als ik te lang zit. Nee, inderdaad, voor de liefde is het niet erg, maar wel als je samen wil wandelen, naar de film wil, op vakantie gaat - of werkt. Hij is met pensioen, ik niet.
Bon, levensfases kun je gelul vinden - de maatschappelijke realiteit en gezondheid laten je wel eens wat anders voelen.
Net als jij was ik 20 jaar, zo oud als mijn jongste dochter bijna is.
Zal ik eerlijk zijn?
Als zij met een man van 36 jaar thuis zou komen zal ik hem in mijn armen sluiten (kijk, daar komen nou schoonmoederpraatjes van), maar als het zou kunnen zou ik ook kritisch meekijken. En als ik een no no-gevoel heb weet ik dat ik dat niet onder stoelen of banken zal kunnen gaan steken.
Als hij kinderen meebrengt ben ik duidelijk: niet doen.
Als zij (of jij) gewoon lekker experimenteren met leven en hij zorgvuldig lijkt te zijn zeg ik: doen.
Ps ik zie dat Kaaaaaaaatje veel schrijft waar ik achter sta - maar post mijn verhaal toch ook maar.
Je/jullie zijn nog in de fladder- en vlinderfase, maar je vraagt naar meningen en ervaringen, dus hier de mijne.
Ik scheel 14 jaar met mijn echtgenoot. Toen we elkaar leerden kennen moest ik nog afstuderen, hij had een huis, een baan en een auto. Dat stukje leven hebben we dus niet samen opgezet. Het is niet erg, maar het is wel een feit.
Voor ons beiden ging het om een eerste serieuze lange-termijn-relatie, we stonden in die zin dus wel quitte. Ik vermoed dat ik er anders de brui aan had gegeven omdat ik me Calimero zou zijn gaan voelen, ofwel: te jong, te onervaren, altijd een stap erachteraan. Dat zou voor mijn zelfvertrouwen niet goed zijn geweest.
Na twee jaar werden de vlinders in onze buik moe en kwamen de vraag op of we samen verder zouden. Uiteraard kwam het leeftijdsverschil op de proppen, naast andere thema's als bijvoorbeeld ouderschap:hij wilde graag kinderen, ik was daar echt nog niet aan toe.
Omdat we ons voorstelden dat als we zouden trouwen dat dit zou zijn tot de dood ons zou scheiden. Daardoor kwam er nog een vraag boven, een zwaard van Damocles: statistisch gesproken zou ik relatief jong verweduwen. Wat doet zo'n gegeven met je?
Al even statisch gesproken zal de oudste van het stel ouderdomskwalen krijgen als de ander nog nergens last van heeft - kan je beter ook niet helemaal je ogen voor sluiten.
Dat laatste is bij ons praktijk. Hij slikt een miljoen pillen per dag, ik heb alleen wat stramme knieen als ik te lang zit. Nee, inderdaad, voor de liefde is het niet erg, maar wel als je samen wil wandelen, naar de film wil, op vakantie gaat - of werkt. Hij is met pensioen, ik niet.
Bon, levensfases kun je gelul vinden - de maatschappelijke realiteit en gezondheid laten je wel eens wat anders voelen.
Net als jij was ik 20 jaar, zo oud als mijn jongste dochter bijna is.
Zal ik eerlijk zijn?
Als zij met een man van 36 jaar thuis zou komen zal ik hem in mijn armen sluiten (kijk, daar komen nou schoonmoederpraatjes van), maar als het zou kunnen zou ik ook kritisch meekijken. En als ik een no no-gevoel heb weet ik dat ik dat niet onder stoelen of banken zal kunnen gaan steken.
Als hij kinderen meebrengt ben ik duidelijk: niet doen.
Als zij (of jij) gewoon lekker experimenteren met leven en hij zorgvuldig lijkt te zijn zeg ik: doen.
Ps ik zie dat Kaaaaaaaatje veel schrijft waar ik achter sta - maar post mijn verhaal toch ook maar.
dinsdag 10 mei 2011 om 23:33
Kaneelbroodje,
Je/jullie zijn nog in de fladder- en vlinderfase, maar je vraagt naar meningen en ervaringen, dus hier de mijne.
Ik scheel 14 jaar met mijn echtgenoot. Toen we elkaar leerden kennen moest ik nog afstuderen, hij had een huis, een baan en een auto. Dat stukje leven hebben we dus niet samen opgezet. Het is niet erg, maar het is wel een feit.
Voor ons beiden ging het om een eerste serieuze lange-termijn-relatie, we stonden in die zin dus wel quitte. Ik vermoed dat ik er anders de brui aan had gegeven omdat ik me Calimero zou zijn gaan voelen, ofwel: te jong, te onervaren, altijd een stap erachteraan. Dat zou voor mijn zelfvertrouwen niet goed zijn geweest.
Na twee jaar werden de vlinders in onze buik moe en kwamen de vraag op of we samen verder zouden. Uiteraard kwam het leeftijdsverschil op de proppen, naast andere thema's als bijvoorbeeld ouderschap:hij wilde graag kinderen, ik was daar echt nog niet aan toe.
We stelden ons voor dat als we zouden trouwen dat dit zou zijn tot de dood ons zou scheiden. Daardoor kwam er nog een vraag boven, een zwaard van Damocles: statistisch gesproken zou ik relatief jong verweduwen. Wat doet zo'n gegeven met je?
Al even statisch gesproken zal de oudste van het stel ouderdomskwalen krijgen als de ander nog nergens last van heeft - kan je beter ook niet helemaal je ogen voor sluiten.
Dat laatste is bij ons praktijk. Hij slikt een miljoen pillen per dag, ik heb alleen wat stramme knieen als ik te lang zit. Nee, inderdaad, voor de liefde is het niet erg, maar wel als je samen wil wandelen, naar de film wil, op vakantie gaat - of werkt. Hij is met pensioen, ik niet.
Bon, levensfases kun je gelul vinden - de maatschappelijke realiteit en gezondheid laten je wel eens wat anders voelen.
Net als jij was ik 20 jaar, zo oud als mijn jongste dochter bijna is.
Zal ik eerlijk zijn?
Als zij met een man van 36 jaar thuis zou komen zal ik hem in mijn armen sluiten (kijk, daar komen nou schoonmoederpraatjes van), maar als het zou kunnen zou ik ook kritisch meekijken. En als ik een no no-gevoel heb weet ik dat ik dat niet onder stoelen of banken zal kunnen gaan steken.
Als hij kinderen meebrengt ben ik duidelijk: niet doen. (maar ja, als je echt voor iemand wil gaan houdt niks je nog tegen).
Als zij (of jij) gewoon lekker experimenteren met leven en hij zorgvuldig lijkt te zijn zeg ik: doen!
Dimpf
Ps ik zie dat Kaaaaaaaatje veel schrijft waar ik achter sta - maar post mijn verhaal toch ook maar
Je/jullie zijn nog in de fladder- en vlinderfase, maar je vraagt naar meningen en ervaringen, dus hier de mijne.
Ik scheel 14 jaar met mijn echtgenoot. Toen we elkaar leerden kennen moest ik nog afstuderen, hij had een huis, een baan en een auto. Dat stukje leven hebben we dus niet samen opgezet. Het is niet erg, maar het is wel een feit.
Voor ons beiden ging het om een eerste serieuze lange-termijn-relatie, we stonden in die zin dus wel quitte. Ik vermoed dat ik er anders de brui aan had gegeven omdat ik me Calimero zou zijn gaan voelen, ofwel: te jong, te onervaren, altijd een stap erachteraan. Dat zou voor mijn zelfvertrouwen niet goed zijn geweest.
Na twee jaar werden de vlinders in onze buik moe en kwamen de vraag op of we samen verder zouden. Uiteraard kwam het leeftijdsverschil op de proppen, naast andere thema's als bijvoorbeeld ouderschap:hij wilde graag kinderen, ik was daar echt nog niet aan toe.
We stelden ons voor dat als we zouden trouwen dat dit zou zijn tot de dood ons zou scheiden. Daardoor kwam er nog een vraag boven, een zwaard van Damocles: statistisch gesproken zou ik relatief jong verweduwen. Wat doet zo'n gegeven met je?
Al even statisch gesproken zal de oudste van het stel ouderdomskwalen krijgen als de ander nog nergens last van heeft - kan je beter ook niet helemaal je ogen voor sluiten.
Dat laatste is bij ons praktijk. Hij slikt een miljoen pillen per dag, ik heb alleen wat stramme knieen als ik te lang zit. Nee, inderdaad, voor de liefde is het niet erg, maar wel als je samen wil wandelen, naar de film wil, op vakantie gaat - of werkt. Hij is met pensioen, ik niet.
Bon, levensfases kun je gelul vinden - de maatschappelijke realiteit en gezondheid laten je wel eens wat anders voelen.
Net als jij was ik 20 jaar, zo oud als mijn jongste dochter bijna is.
Zal ik eerlijk zijn?
Als zij met een man van 36 jaar thuis zou komen zal ik hem in mijn armen sluiten (kijk, daar komen nou schoonmoederpraatjes van), maar als het zou kunnen zou ik ook kritisch meekijken. En als ik een no no-gevoel heb weet ik dat ik dat niet onder stoelen of banken zal kunnen gaan steken.
Als hij kinderen meebrengt ben ik duidelijk: niet doen. (maar ja, als je echt voor iemand wil gaan houdt niks je nog tegen).
Als zij (of jij) gewoon lekker experimenteren met leven en hij zorgvuldig lijkt te zijn zeg ik: doen!
Dimpf
Ps ik zie dat Kaaaaaaaatje veel schrijft waar ik achter sta - maar post mijn verhaal toch ook maar
woensdag 11 mei 2011 om 00:39
Man en ik zijn 20 jaar samen en schelen ook 20 jaar. Tot nu toe geen problemen gehad met verschillende levensfasen. Wel heeft hij natuurlijk andere jeugdherinneringen dan ik, maar dat is niet erg. Juist leuk.
Ben wel benieuwd hoe het wordt als hij over een aantal jaar richting pensioen gaat, dan wordt de levensfase misschien wel echt anders. Maar dat zien we dan wel weer, we hebben inmiddels wel een enorm stevige basis samen.
Ik heb er dus helemaal geen problemen mee gehad (mijn omgeving wel in het begin). Het enige wat ik wel heb: ik vind het heel leuk om bij vriendinnen te zien hoe ze zich samen met hun net-zo-oude-partner ontwikkelen en samen 'volwassen' worden. Dat hebben man en ik niet gehad, maar toch had ik geen dag van onze 20 jaar willen missen.
Kortom: ga ervoor!
Ben wel benieuwd hoe het wordt als hij over een aantal jaar richting pensioen gaat, dan wordt de levensfase misschien wel echt anders. Maar dat zien we dan wel weer, we hebben inmiddels wel een enorm stevige basis samen.
Ik heb er dus helemaal geen problemen mee gehad (mijn omgeving wel in het begin). Het enige wat ik wel heb: ik vind het heel leuk om bij vriendinnen te zien hoe ze zich samen met hun net-zo-oude-partner ontwikkelen en samen 'volwassen' worden. Dat hebben man en ik niet gehad, maar toch had ik geen dag van onze 20 jaar willen missen.
Kortom: ga ervoor!
