Psyche
alle pijlers
In de 30 en zwanger...
dinsdag 10 mei 2011 om 23:12
Speciaal voor dit onderwerp heb ik even een nieuwe nick aangemaakt om privacy-redenen.
Ik weet ook niet zo goed waar ik dit onderwerp het beste kan plaatsen, maar dit kijkt me misschien toch het meest logische.
Voor het eerst in mijn leven is het bij mij een keer 'mis' gegaan met de anti-conceptie.... en ja hoor: zwanger. Ik besef dat een ander er wellicht dolblij mee zou zijn, dus ik voel me eigenlijk een beetje schuldig dat ik dat niet ben (of mezelf niet toe sta te zijn).
Ik weet het pas sinds vanmorgen (precies 30 dagen geleden nog ongesteld geweest) en ben vanmiddag direct naar de huisarts gegaan. Eigenlijk om direct doorverwezen te worden naar een abortuskliniek, maar na een gesprek van een half uur, heb ik me laten overtuigen er nog een week over na te denken. Het is dat ik al twee dagen continue last heb van lichte buikkrampen en af en toe felle steken, dat ik me er dus ook de hele tijd bewust van ben dat er van alles binnenin mijn lichaam gebeurt nu. En dat is heel raar.
Ik ben nu 34 en heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde. Nou waren daar de omstandigheden ook niet bepaald naar in mijn leven (en eigenlijk nog steeds niet).
Ik heb een niet bepaald stabiele relatie met een man die aan een persoonlijkheidsstoornis lijdt. Ik ken hem al 10 jaar, maar onze relatie is nooit makkelijk geweest. Ik ben momenteel werkloos en woon niet op een vast adres (woningzoekende). Kortom: allemaal redenen om er nu absoluut niet aan te beginnen. Daarbij ben ik bang -als ik dan toch mijn fantasie de vrije loop laat- dat mijn kind me later zal verwijten dat hij een vader heeft met een stoornis, die voor hem misschien geen goede vader kan zijn (als hij uberhaupt nog in beeld zal zijn). Ik heb dan de keuze gemaakt mijn kind op de wereld te zetten met zo'n vader. Met alle respect: het is een lieve man met een goed hart, maar ik zie hem eerlijk gezegd niet als vaderfiguur.
Dus ja...de keuze is eigenlijk al gemaakt. En toch... het enige dat knaagt is dat ik "al" 34 ben. Wat nou als ik later niet meer zwanger kan worden? Ik wilde nooit kinderen, maar de laatste maanden was ik al gaan twijfelen. De omstandigheden waren er nooit naar, dus die keuze was altijd snel gemaakt. Maar nu...
Ik merk dat ik er zo verdrietig om ben. Omdat ik me rationeel besef dat het niet slim is en eigenlijk gewoon niet kan. Maar met een andere man en in andere omstandigheden had ik misschien wel een gat in de lucht gesprongen
Dat neemt niet weg dat dit natuurlijk nooit een reden mag zijn om het kind te houden.
Ik geloof dat ik dit gewoon even wil delen. Misschien zijn er meer vrouwen die in deze omstandigheden hebben verkeerd.
Ik weet ook niet zo goed waar ik dit onderwerp het beste kan plaatsen, maar dit kijkt me misschien toch het meest logische.
Voor het eerst in mijn leven is het bij mij een keer 'mis' gegaan met de anti-conceptie.... en ja hoor: zwanger. Ik besef dat een ander er wellicht dolblij mee zou zijn, dus ik voel me eigenlijk een beetje schuldig dat ik dat niet ben (of mezelf niet toe sta te zijn).
Ik weet het pas sinds vanmorgen (precies 30 dagen geleden nog ongesteld geweest) en ben vanmiddag direct naar de huisarts gegaan. Eigenlijk om direct doorverwezen te worden naar een abortuskliniek, maar na een gesprek van een half uur, heb ik me laten overtuigen er nog een week over na te denken. Het is dat ik al twee dagen continue last heb van lichte buikkrampen en af en toe felle steken, dat ik me er dus ook de hele tijd bewust van ben dat er van alles binnenin mijn lichaam gebeurt nu. En dat is heel raar.
Ik ben nu 34 en heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde. Nou waren daar de omstandigheden ook niet bepaald naar in mijn leven (en eigenlijk nog steeds niet).
Ik heb een niet bepaald stabiele relatie met een man die aan een persoonlijkheidsstoornis lijdt. Ik ken hem al 10 jaar, maar onze relatie is nooit makkelijk geweest. Ik ben momenteel werkloos en woon niet op een vast adres (woningzoekende). Kortom: allemaal redenen om er nu absoluut niet aan te beginnen. Daarbij ben ik bang -als ik dan toch mijn fantasie de vrije loop laat- dat mijn kind me later zal verwijten dat hij een vader heeft met een stoornis, die voor hem misschien geen goede vader kan zijn (als hij uberhaupt nog in beeld zal zijn). Ik heb dan de keuze gemaakt mijn kind op de wereld te zetten met zo'n vader. Met alle respect: het is een lieve man met een goed hart, maar ik zie hem eerlijk gezegd niet als vaderfiguur.
Dus ja...de keuze is eigenlijk al gemaakt. En toch... het enige dat knaagt is dat ik "al" 34 ben. Wat nou als ik later niet meer zwanger kan worden? Ik wilde nooit kinderen, maar de laatste maanden was ik al gaan twijfelen. De omstandigheden waren er nooit naar, dus die keuze was altijd snel gemaakt. Maar nu...
Ik merk dat ik er zo verdrietig om ben. Omdat ik me rationeel besef dat het niet slim is en eigenlijk gewoon niet kan. Maar met een andere man en in andere omstandigheden had ik misschien wel een gat in de lucht gesprongen
Dat neemt niet weg dat dit natuurlijk nooit een reden mag zijn om het kind te houden.
Ik geloof dat ik dit gewoon even wil delen. Misschien zijn er meer vrouwen die in deze omstandigheden hebben verkeerd.
dinsdag 10 mei 2011 om 23:47
jeetje meid, heftig inderdaad. een dikke voor jou!
wat je ook besluit, voel je aub niet schuldig tov mensen die dolgraag kinderen willen maar t lukt niet enz enz. jij kan de situatie van anderen niet veranderen of oplossen. het gaat nu om jou en evt je kindje als je besluit t te laten komen.
Je praat over je vriend alsof jullie niet lang samen gaan blijven, lijkt me erg moelijk voor je.
Weet hij wel dat je zwanger bent?
jouw tekst "En toch... het enige dat knaagt is dat ik "al" 34 ben. Wat nou als ik later niet meer zwanger kan worden?"
Ik denk dat als je later spijt krijgt dat je geen kinderen hebt, dat dat minder erg is dan dat je een kindje hebt en spijt hebt dat hij/zij er is....
succes met je keuze!
wat je ook besluit, voel je aub niet schuldig tov mensen die dolgraag kinderen willen maar t lukt niet enz enz. jij kan de situatie van anderen niet veranderen of oplossen. het gaat nu om jou en evt je kindje als je besluit t te laten komen.
Je praat over je vriend alsof jullie niet lang samen gaan blijven, lijkt me erg moelijk voor je.
Weet hij wel dat je zwanger bent?
jouw tekst "En toch... het enige dat knaagt is dat ik "al" 34 ben. Wat nou als ik later niet meer zwanger kan worden?"
Ik denk dat als je later spijt krijgt dat je geen kinderen hebt, dat dat minder erg is dan dat je een kindje hebt en spijt hebt dat hij/zij er is....
succes met je keuze!
woensdag 11 mei 2011 om 00:24
Ik kan me een ander topic herinneren van een forumster die eigenlijk geen kinderen wilde, maar ging twijfelen omdat ze al eind 30 was, en het idee dat het over een aantal jaar helemaal niet meer mogelijk was haar soms benauwde.
Lijkt me hartstikke normaal, het is immers nogal een definitief iets.
Als ik je post zo doorlees dan twijfel je niet, heb je genoeg redenen om het niet te doen, dus lijkt het me (hoewel het natuurlijk gewoon k*t en moeilijk is, omdat het nu toch is gebeurd) toch geen al te moeilijke keuze.
Laat je niet van de wijs brengen door het feit dat je 'al' 34 bent. Je hebt geen werk, geen stabiele relatie, en geen vaste woning, nu is het sowieso niet het moment.
Mocht je door deze gebeurtenis toch ineens beseffen dat je toch een kind wil, dan heb je nog een aantal jaar om er voor te gaan.
Ik wens je veel sterkte
Lijkt me hartstikke normaal, het is immers nogal een definitief iets.
Als ik je post zo doorlees dan twijfel je niet, heb je genoeg redenen om het niet te doen, dus lijkt het me (hoewel het natuurlijk gewoon k*t en moeilijk is, omdat het nu toch is gebeurd) toch geen al te moeilijke keuze.
Laat je niet van de wijs brengen door het feit dat je 'al' 34 bent. Je hebt geen werk, geen stabiele relatie, en geen vaste woning, nu is het sowieso niet het moment.
Mocht je door deze gebeurtenis toch ineens beseffen dat je toch een kind wil, dan heb je nog een aantal jaar om er voor te gaan.
Ik wens je veel sterkte
woensdag 11 mei 2011 om 00:54
Ik heb eerder een topic geopend over "zwanger en niet blij", waarin ik beschrijf dat ik wel alle faciliteiten heb om mijn ongeplande kind groot te brengen, maar er gewoon niet zoveel voor voel. Ben zelf 35 jaar en denk ook dat dit mijn laatste kans zal zijn. Worstel nu al een maand met deze gedachtes en ben er nog niet uit. Gister echo gehad en het is gezond, dus weer een rede om blij te zijn, maar toch....
Als je alle omgevingsfactoren weghaalt
leeftijd
geld
partner
woning
werk
zou je het dan willen houden?
Als je het besluit te houden, zal het allemaal wel goed komen, daar geloof ik in. En een kind zal altijd van zijn vader houden, ook al is hij anders. Niemand is perfect.
Als je alle omgevingsfactoren weghaalt
leeftijd
geld
partner
woning
werk
zou je het dan willen houden?
Als je het besluit te houden, zal het allemaal wel goed komen, daar geloof ik in. En een kind zal altijd van zijn vader houden, ook al is hij anders. Niemand is perfect.
woensdag 11 mei 2011 om 00:54
Ik merk uit je post dat je het al eigenlijk weet, je wilt het niet en eigenlijk kan het ook totaal niet in jouw situatie. Natuurlijk blijft jouw situatie niet eeuwig zo, maar zal niet zo 123 veranderen en zal er niet makkelijker op worden met een baby. Een kind verdient het om geboren te worden in een stabiele, vredige situatie en verdient het om heel erg gewenst te zijn. Het feit dat je 34 bent betekent niet dat je nu wel moet, want wie weet wil je later toch wel en dan zou het misschien niet meer kunnen. Dat lijkt me een zeer twijfelachtige motivatie. Ik vind het niet kies van je arts dat hij/zij je wegstuurt om een week na te denken. Je valt in de overtijdsbehandelings zone, en daarbij is bedenktijd niet verplicht. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. Sterkte!
woensdag 11 mei 2011 om 08:11
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
Wat iemand anders hier ook al zegt: de omstandigheden zullen nooit perfect zijn.
Ik heb nu zelf net een kindje. Ook niet gepland zwanger geraakt van mijn (toen nog vriend, nu inmiddels) man. En uit ervaring kan ik je zeggen dat moeder zijn zo ongelofelijk mooi is! Maar het is ook zwaar. Ik zei gisterenavond in bed nog tegen mijn man dat ik nu zoveel respect heb voor alleenstaande moeders. Niet om alle flesjes, luiers en tijd die het kost. Maar om de steun die zij missen. Het psychologische gedeelte, de zorgen die je om je kindje hebt etc. DAT lijkt me zo moeilijk als je dat alleen moet doen.
Jij bent de enige die over je eigen lichaam en situatie kunt besluiten. Het moederschap is prachtig, maar niet eenvoudig! Qua werk, geld en huis komt het echt wel goed. Maar heb je iemand in je omgeving die je kan steunen, als de vader van je kindje dat niet kan? Je moeder? Zus? Zonder dat zou ik het niet kunnen.
Hoe dan ook: sterkte met je keuze.
Wat iemand anders hier ook al zegt: de omstandigheden zullen nooit perfect zijn.
Ik heb nu zelf net een kindje. Ook niet gepland zwanger geraakt van mijn (toen nog vriend, nu inmiddels) man. En uit ervaring kan ik je zeggen dat moeder zijn zo ongelofelijk mooi is! Maar het is ook zwaar. Ik zei gisterenavond in bed nog tegen mijn man dat ik nu zoveel respect heb voor alleenstaande moeders. Niet om alle flesjes, luiers en tijd die het kost. Maar om de steun die zij missen. Het psychologische gedeelte, de zorgen die je om je kindje hebt etc. DAT lijkt me zo moeilijk als je dat alleen moet doen.
Jij bent de enige die over je eigen lichaam en situatie kunt besluiten. Het moederschap is prachtig, maar niet eenvoudig! Qua werk, geld en huis komt het echt wel goed. Maar heb je iemand in je omgeving die je kan steunen, als de vader van je kindje dat niet kan? Je moeder? Zus? Zonder dat zou ik het niet kunnen.
Hoe dan ook: sterkte met je keuze.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
woensdag 11 mei 2011 om 08:33
Je hebt geen woonplek, daar zijn instanties voor! Zo kan je een urgentie krijgen en heb je weer een huis. Inkomen,daar is de bijstand voor. En met een beetje je best doen kan je gewoon weer werken.
Vader,tja...hoe ben jij? Ook niet stabiel of wel? Ik zou het alleen aankunnen iig, weet niet hoe jij bent?
Als je dan nog steeds niet wil,dan is weghalen idd wat je moet doen.
Vader,tja...hoe ben jij? Ook niet stabiel of wel? Ik zou het alleen aankunnen iig, weet niet hoe jij bent?
Als je dan nog steeds niet wil,dan is weghalen idd wat je moet doen.
woensdag 11 mei 2011 om 08:40
Wat een lieve reacties!
Mijn vriend is op de hoogte. Ik vond dat ik het hem wel verplicht ben te vertellen. We hebben er goed over gepraat en zijn het gelukkig eens.
Veel van wat jullie zeggen bevestigt mij in mijn beslissing (al was die nog een beetje wankel). Ik ga het niet laten komen.
Wat Koekie zegt: ik heb er ook over nagedacht dat ik wellicht spijt zal krijgen als ik straks een kind heb (met deze man dus). Het ziet er idd naar uit dat de relatie met hem niet lang meer stand zal houden (mijn beslissing) en het idee dat ik door een kind de rest van mijn leven aan hem verbonden zou zijn, benauwt me enorm. Ik zal me altijd schuldig voelen naar mijn kind toe dat ik niet voor betere omstandigheden heb gezorgd. Ik heb tenslotte de keuze.
De enige motieven om er wel voor te gaan zouden toch vrij egocentrisch zijn. Namelijk mijn leeftijd, dat een kind mij een soort van bestaansrecht geeft...er is dan nl iemand in mijn leven die me enorm hard nodig heeft (ik weet het, erg slechte motivatie!), en dat ik me zo verdomd goed voel nu ik zwanger ben. Bizar, maar het is echt zo. Ik voel me fantastisch. Normaal heb ik wel eens last van PMS en migraine...verdwenen als sneeuw voor de zon. Maar dat mag natuurlijk nooit een reden zijn.
@Iris: Ik ben het met je eens hoor. Ik ben zelf altijd degene geweest die het hardst riep dat je zelf verantwoordelijk bent en als je secuur bent, raak je gewoon niet ongewenst zwanger. Helaas heb ik nu zelf het tegendeel bewezen (en ik ben wel secuur geweest). Het kan dus toch een keer 'fout' gaan.
Ik geloof zeker dat het moederschap prachtig is en ik vind kinderen ook geweldig over het algemeen. Maar ik heb persoonlijk altijd mijn twijfels gehad om verschillende redenen.
Wat Elninjoo zegt, ik wil kiezen in het belang van het kind, niet in mijn eigen belang. Ik heb me altijd erg gestoord aan mensen die schijnbaar totaal onbewust kinderen op deze wereld plempen met alle gevolgen van dien. Het is niet niks.
Naast mijn ideeen over overbevolking en een verziekte maatschappij, vind ik mijzelf ook niet stabiel genoeg voor een kind. Dus dat maakt de keuze dubbel sterk.
@guitar, Het is zeker een moeilijke beslissing. Ik vond het al moeilijk, dus kan me helemaal voorstellen dat jij het nog een tikje lastiger vindt!
Ik kan eigenlijk geen antwoord geven op wat mijn keuze zou zijn als ik het rijtje omstandigheden zou weglaten. Juist die omstandigheden zijn doorslaggevend in mijn keuze. Dat is nu eenmaal het gegeven. Ik kan wel zeggen: Als alles ok was, dan zou ik het houden, maar in dit geval kan dat nooit betekenen dat ik dat ook zou moeten doen, omdat dat mijn 'gevoel' is. Er komen nu eenmaal rationele beslissingen bij kijken. Puur op je gevoel afgaan vind ik in sommige gevallen gevaarlijk.
Goed, het is dus wel duidelijk inmiddels.
Dat neemt niet weg trouwens dat ik het toch wel heftig vind allemaal. Ik probeer er eigenlijk niet teveel aan te denken en het te relativeren en helder te blijven zien. Maar het doet me meer dan ik ooit had durven denken.
Mijn vriend is op de hoogte. Ik vond dat ik het hem wel verplicht ben te vertellen. We hebben er goed over gepraat en zijn het gelukkig eens.
Veel van wat jullie zeggen bevestigt mij in mijn beslissing (al was die nog een beetje wankel). Ik ga het niet laten komen.
Wat Koekie zegt: ik heb er ook over nagedacht dat ik wellicht spijt zal krijgen als ik straks een kind heb (met deze man dus). Het ziet er idd naar uit dat de relatie met hem niet lang meer stand zal houden (mijn beslissing) en het idee dat ik door een kind de rest van mijn leven aan hem verbonden zou zijn, benauwt me enorm. Ik zal me altijd schuldig voelen naar mijn kind toe dat ik niet voor betere omstandigheden heb gezorgd. Ik heb tenslotte de keuze.
De enige motieven om er wel voor te gaan zouden toch vrij egocentrisch zijn. Namelijk mijn leeftijd, dat een kind mij een soort van bestaansrecht geeft...er is dan nl iemand in mijn leven die me enorm hard nodig heeft (ik weet het, erg slechte motivatie!), en dat ik me zo verdomd goed voel nu ik zwanger ben. Bizar, maar het is echt zo. Ik voel me fantastisch. Normaal heb ik wel eens last van PMS en migraine...verdwenen als sneeuw voor de zon. Maar dat mag natuurlijk nooit een reden zijn.
@Iris: Ik ben het met je eens hoor. Ik ben zelf altijd degene geweest die het hardst riep dat je zelf verantwoordelijk bent en als je secuur bent, raak je gewoon niet ongewenst zwanger. Helaas heb ik nu zelf het tegendeel bewezen (en ik ben wel secuur geweest). Het kan dus toch een keer 'fout' gaan.
Ik geloof zeker dat het moederschap prachtig is en ik vind kinderen ook geweldig over het algemeen. Maar ik heb persoonlijk altijd mijn twijfels gehad om verschillende redenen.
Wat Elninjoo zegt, ik wil kiezen in het belang van het kind, niet in mijn eigen belang. Ik heb me altijd erg gestoord aan mensen die schijnbaar totaal onbewust kinderen op deze wereld plempen met alle gevolgen van dien. Het is niet niks.
Naast mijn ideeen over overbevolking en een verziekte maatschappij, vind ik mijzelf ook niet stabiel genoeg voor een kind. Dus dat maakt de keuze dubbel sterk.
@guitar, Het is zeker een moeilijke beslissing. Ik vond het al moeilijk, dus kan me helemaal voorstellen dat jij het nog een tikje lastiger vindt!
Ik kan eigenlijk geen antwoord geven op wat mijn keuze zou zijn als ik het rijtje omstandigheden zou weglaten. Juist die omstandigheden zijn doorslaggevend in mijn keuze. Dat is nu eenmaal het gegeven. Ik kan wel zeggen: Als alles ok was, dan zou ik het houden, maar in dit geval kan dat nooit betekenen dat ik dat ook zou moeten doen, omdat dat mijn 'gevoel' is. Er komen nu eenmaal rationele beslissingen bij kijken. Puur op je gevoel afgaan vind ik in sommige gevallen gevaarlijk.
Goed, het is dus wel duidelijk inmiddels.
Dat neemt niet weg trouwens dat ik het toch wel heftig vind allemaal. Ik probeer er eigenlijk niet teveel aan te denken en het te relativeren en helder te blijven zien. Maar het doet me meer dan ik ooit had durven denken.
woensdag 11 mei 2011 om 08:50
Is het feit dat deze beslissing je zoveel doet niet toch onbewust wel de wens voor een kindje?
Of meer de twijfel omdat je nu de keuze hebt tussen wel en niet een kindje..
Succes/Sterkte met de uiteindelijke keuze, probeer dat te kiezen wat het beste bij jou past.
Kan je jezelf voorstellen zonder je vriend en met kindje?
Zou je dat lukken om voor jezelf en voor een klein kindje te zorgen?
Of meer de twijfel omdat je nu de keuze hebt tussen wel en niet een kindje..
Succes/Sterkte met de uiteindelijke keuze, probeer dat te kiezen wat het beste bij jou past.
Kan je jezelf voorstellen zonder je vriend en met kindje?
Zou je dat lukken om voor jezelf en voor een klein kindje te zorgen?
woensdag 11 mei 2011 om 09:28
Misschien is deze zwangerschap niet voor niets op je pad gekomen.
Wellicht dat je nu zult/ kunt stoppen met de vader, omdat hij ook voor jou niet de beste keuze is.
Een woning zal je waarschijnlijk wel krijgen, als je kan aantonen dat je zoveel maanden zwanger bent.
Ook zal je extra gemotiveerd zijn om een baan te zoeken/vinden om voor een kind te zorgen.
Je gevoel zegt dat je het kind eigenlijk wilt houden, maar je vindt dat je het kind niet genoeg te bieden hebt. Daaruit blijkt dat je een goede moeder zult zijn.
Wat je ook beslist, heel veel succes!
Wellicht dat je nu zult/ kunt stoppen met de vader, omdat hij ook voor jou niet de beste keuze is.
Een woning zal je waarschijnlijk wel krijgen, als je kan aantonen dat je zoveel maanden zwanger bent.
Ook zal je extra gemotiveerd zijn om een baan te zoeken/vinden om voor een kind te zorgen.
Je gevoel zegt dat je het kind eigenlijk wilt houden, maar je vindt dat je het kind niet genoeg te bieden hebt. Daaruit blijkt dat je een goede moeder zult zijn.
Wat je ook beslist, heel veel succes!
woensdag 11 mei 2011 om 09:46
[quote]Iris27 schreef op 11 mei 2011 @ 08:11:
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
REACTIE:
Dat is dan inderdaad vanuit een principe-gedachte. Ik vind het ongelooflijk dat er zoveel mensen maar kinderen op de wereld zetten ongeacht de situatie en eventuele risico's voor het kind.
En je verantwoordelijkheid nemen omdat er iets mis is gegaan met de anti-conceptie tijdens/rondom de sex is, naar mijn idee, niet geneog om een kind op te voeden. Daar komt veel meer bij kijken dan alleen verantwoordelijkheidsgevoel.
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
REACTIE:
Dat is dan inderdaad vanuit een principe-gedachte. Ik vind het ongelooflijk dat er zoveel mensen maar kinderen op de wereld zetten ongeacht de situatie en eventuele risico's voor het kind.
En je verantwoordelijkheid nemen omdat er iets mis is gegaan met de anti-conceptie tijdens/rondom de sex is, naar mijn idee, niet geneog om een kind op te voeden. Daar komt veel meer bij kijken dan alleen verantwoordelijkheidsgevoel.
woensdag 11 mei 2011 om 10:08
quote:Iris27 schreef op 11 mei 2011 @ 08:11:
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
Die verantwoordelijkheid is voor mij dat je 't zsm laat weghalen. Dan is er helemaal niets en niemand de dupe van 'n ongelukje.
Willens en wetens 'n kind uitbroeden en op de wereld zetten waar je levenslang aan vast zit is nogal zware straf voor 'n ongelukje met de anticonceptie.
Zelfs de meeste zware criminelen hoeven niet levenslang te boeten voor hun bewust gekozen daden.
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
Die verantwoordelijkheid is voor mij dat je 't zsm laat weghalen. Dan is er helemaal niets en niemand de dupe van 'n ongelukje.
Willens en wetens 'n kind uitbroeden en op de wereld zetten waar je levenslang aan vast zit is nogal zware straf voor 'n ongelukje met de anticonceptie.
Zelfs de meeste zware criminelen hoeven niet levenslang te boeten voor hun bewust gekozen daden.
woensdag 11 mei 2011 om 10:52
Sterke beslissing chat noir om het niet door te zetten.
Ik zeg ook altijd dat mensen voor ze er aan beginnen toch goed moeten nadenken en bij twijfel; niet inhalen.
Een kind vraagt er niet om geboren te worden en als je de gunstige omstandigheden niet hebt of niet kunt creëren moet je er niet aan beginnen..
Liefde geven is een groot goed maar het heeft ook een stabiele woonomgeving nodig, stabiele ouders en eten.
Sterkte met alles.. Bij de CARA kun je terecht zonder verwijzing overigens...
Ik zeg ook altijd dat mensen voor ze er aan beginnen toch goed moeten nadenken en bij twijfel; niet inhalen.
Een kind vraagt er niet om geboren te worden en als je de gunstige omstandigheden niet hebt of niet kunt creëren moet je er niet aan beginnen..
Liefde geven is een groot goed maar het heeft ook een stabiele woonomgeving nodig, stabiele ouders en eten.
Sterkte met alles.. Bij de CARA kun je terecht zonder verwijzing overigens...
woensdag 11 mei 2011 om 13:03
quote:Iris27 schreef op 11 mei 2011 @ 08:11:
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
Ik draai hem veel liever om if you don't mind. Maar dan heb ik het over het omgaan met anticonceptie.. Als men al onverstandig omgaat met voorbehoedsmiddelen. Laat ze dan aub vooral wachten met het krijgen van een kind. Kom alleen maar ellende van.
Verder vind ik dat een gevolg van zwanger geworden zijn geen 'verantwoordelijkheid is'... Maar een keuze moet zijn. Je moet een kind willen. Niet de verantwoordelijkheid door je strot gedrukt krijgen.
Jouw argument gaat bij tieners naturlijk niet op. Die zijn niet oud en sowieso niet wijs. En imo 9 van de 10 keer ongeschikt voor het ouderschap op dat moment.
We zijn een nacht verder TO.. Hoe voel je je?
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
Ik draai hem veel liever om if you don't mind. Maar dan heb ik het over het omgaan met anticonceptie.. Als men al onverstandig omgaat met voorbehoedsmiddelen. Laat ze dan aub vooral wachten met het krijgen van een kind. Kom alleen maar ellende van.
Verder vind ik dat een gevolg van zwanger geworden zijn geen 'verantwoordelijkheid is'... Maar een keuze moet zijn. Je moet een kind willen. Niet de verantwoordelijkheid door je strot gedrukt krijgen.
Jouw argument gaat bij tieners naturlijk niet op. Die zijn niet oud en sowieso niet wijs. En imo 9 van de 10 keer ongeschikt voor het ouderschap op dat moment.
We zijn een nacht verder TO.. Hoe voel je je?
woensdag 11 mei 2011 om 17:46
Enigme (lief dat je het vraagt), ik voelde me vooral verdrietig vandaag. Maar dat heeft weinig met de zwangerschap op zich te maken en mijn keuze daarin. Meer met alles wat het in me oprakelt. Namelijk dat ik me zo alleen voel en dat dit dat gevoel bevestigt. Ik heb geen broers of zussen, geen moeder en mijn vader woont op grote afstand. Gelukkig wel vriendinnen met wie ik kan praten hierover, maar met sommigen van hen doe ik het bewust niet, omdat zij zelf kinderen hebben of er op dit moment voor willen gaan.
@Noa-Lynn: dat klopt wel wat je zegt: op zich zou ik best graag een kind willen, maar ik heb altijd getwijfeld aan mijn eigen motieven, ongeacht de omstandigheden.
@guitar, daar zeg je wel iets heel raaks denk ik. Zo dacht ik er ook over. Niets is voor niets.
Verder zit ik qua ratio en gevoel toch wel op één lijn inmiddels. Ik vind het niet verantwoord dit kind te laten komen. (Ik vind het een beetje raar om nu al van een 'kind' te spreken overigens, omdat dat het naar mijn idee nog helemaal niet is).
@Noeri, zoiets als met jouw stiefkind is een beetje het doomscenario wat ik voor me heb. Dat lijkt me dan ook ontzettend moeilijk. Bedankt voor je reactie!
Dinsdag heb ik weer een afspraak bij de huisarts. Dan wordt ik doorverwezen.
@Noa-Lynn: dat klopt wel wat je zegt: op zich zou ik best graag een kind willen, maar ik heb altijd getwijfeld aan mijn eigen motieven, ongeacht de omstandigheden.
@guitar, daar zeg je wel iets heel raaks denk ik. Zo dacht ik er ook over. Niets is voor niets.
Verder zit ik qua ratio en gevoel toch wel op één lijn inmiddels. Ik vind het niet verantwoord dit kind te laten komen. (Ik vind het een beetje raar om nu al van een 'kind' te spreken overigens, omdat dat het naar mijn idee nog helemaal niet is).
@Noeri, zoiets als met jouw stiefkind is een beetje het doomscenario wat ik voor me heb. Dat lijkt me dan ook ontzettend moeilijk. Bedankt voor je reactie!
Dinsdag heb ik weer een afspraak bij de huisarts. Dan wordt ik doorverwezen.
donderdag 12 mei 2011 om 13:47
Chat_noir, ik ken de omstandigheid van ongewenst zwanger zijn en overtuigd (en overtuigend) de zwangerschap niet te willen uitdragen. Ook dan is het confronterend.
Ik begrijp dat je meer bedenktijd opgedragen hebt gekregen dan de verplichte vijf dagen...?
If so: waarom is dat?
(ik heb daar geen goed gevoel bij, alsof de arts je wil beinvloeden. Elke dag langer zwanger maakt het alleen al fysiek zwaarder).
Als je sneller wil dan je huisarts kun je die passeren en direct contact opnemen met een abortuskliniek.
Mocht je in een levensomstandigheid komen waarin moederschap wel past, dan weet je alvast dat jij vruchtbaar bent.
Sterkte, en ik duim voor je dat je geen last krijgt van ochtendmisselijkheid.
Ik begrijp dat je meer bedenktijd opgedragen hebt gekregen dan de verplichte vijf dagen...?
If so: waarom is dat?
(ik heb daar geen goed gevoel bij, alsof de arts je wil beinvloeden. Elke dag langer zwanger maakt het alleen al fysiek zwaarder).
Als je sneller wil dan je huisarts kun je die passeren en direct contact opnemen met een abortuskliniek.
Mocht je in een levensomstandigheid komen waarin moederschap wel past, dan weet je alvast dat jij vruchtbaar bent.
Sterkte, en ik duim voor je dat je geen last krijgt van ochtendmisselijkheid.
