Psyche
alle pijlers
In de 30 en zwanger...
dinsdag 10 mei 2011 om 23:12
Speciaal voor dit onderwerp heb ik even een nieuwe nick aangemaakt om privacy-redenen.
Ik weet ook niet zo goed waar ik dit onderwerp het beste kan plaatsen, maar dit kijkt me misschien toch het meest logische.
Voor het eerst in mijn leven is het bij mij een keer 'mis' gegaan met de anti-conceptie.... en ja hoor: zwanger. Ik besef dat een ander er wellicht dolblij mee zou zijn, dus ik voel me eigenlijk een beetje schuldig dat ik dat niet ben (of mezelf niet toe sta te zijn).
Ik weet het pas sinds vanmorgen (precies 30 dagen geleden nog ongesteld geweest) en ben vanmiddag direct naar de huisarts gegaan. Eigenlijk om direct doorverwezen te worden naar een abortuskliniek, maar na een gesprek van een half uur, heb ik me laten overtuigen er nog een week over na te denken. Het is dat ik al twee dagen continue last heb van lichte buikkrampen en af en toe felle steken, dat ik me er dus ook de hele tijd bewust van ben dat er van alles binnenin mijn lichaam gebeurt nu. En dat is heel raar.
Ik ben nu 34 en heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde. Nou waren daar de omstandigheden ook niet bepaald naar in mijn leven (en eigenlijk nog steeds niet).
Ik heb een niet bepaald stabiele relatie met een man die aan een persoonlijkheidsstoornis lijdt. Ik ken hem al 10 jaar, maar onze relatie is nooit makkelijk geweest. Ik ben momenteel werkloos en woon niet op een vast adres (woningzoekende). Kortom: allemaal redenen om er nu absoluut niet aan te beginnen. Daarbij ben ik bang -als ik dan toch mijn fantasie de vrije loop laat- dat mijn kind me later zal verwijten dat hij een vader heeft met een stoornis, die voor hem misschien geen goede vader kan zijn (als hij uberhaupt nog in beeld zal zijn). Ik heb dan de keuze gemaakt mijn kind op de wereld te zetten met zo'n vader. Met alle respect: het is een lieve man met een goed hart, maar ik zie hem eerlijk gezegd niet als vaderfiguur.
Dus ja...de keuze is eigenlijk al gemaakt. En toch... het enige dat knaagt is dat ik "al" 34 ben. Wat nou als ik later niet meer zwanger kan worden? Ik wilde nooit kinderen, maar de laatste maanden was ik al gaan twijfelen. De omstandigheden waren er nooit naar, dus die keuze was altijd snel gemaakt. Maar nu...
Ik merk dat ik er zo verdrietig om ben. Omdat ik me rationeel besef dat het niet slim is en eigenlijk gewoon niet kan. Maar met een andere man en in andere omstandigheden had ik misschien wel een gat in de lucht gesprongen
Dat neemt niet weg dat dit natuurlijk nooit een reden mag zijn om het kind te houden.
Ik geloof dat ik dit gewoon even wil delen. Misschien zijn er meer vrouwen die in deze omstandigheden hebben verkeerd.
Ik weet ook niet zo goed waar ik dit onderwerp het beste kan plaatsen, maar dit kijkt me misschien toch het meest logische.
Voor het eerst in mijn leven is het bij mij een keer 'mis' gegaan met de anti-conceptie.... en ja hoor: zwanger. Ik besef dat een ander er wellicht dolblij mee zou zijn, dus ik voel me eigenlijk een beetje schuldig dat ik dat niet ben (of mezelf niet toe sta te zijn).
Ik weet het pas sinds vanmorgen (precies 30 dagen geleden nog ongesteld geweest) en ben vanmiddag direct naar de huisarts gegaan. Eigenlijk om direct doorverwezen te worden naar een abortuskliniek, maar na een gesprek van een half uur, heb ik me laten overtuigen er nog een week over na te denken. Het is dat ik al twee dagen continue last heb van lichte buikkrampen en af en toe felle steken, dat ik me er dus ook de hele tijd bewust van ben dat er van alles binnenin mijn lichaam gebeurt nu. En dat is heel raar.
Ik ben nu 34 en heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde. Nou waren daar de omstandigheden ook niet bepaald naar in mijn leven (en eigenlijk nog steeds niet).
Ik heb een niet bepaald stabiele relatie met een man die aan een persoonlijkheidsstoornis lijdt. Ik ken hem al 10 jaar, maar onze relatie is nooit makkelijk geweest. Ik ben momenteel werkloos en woon niet op een vast adres (woningzoekende). Kortom: allemaal redenen om er nu absoluut niet aan te beginnen. Daarbij ben ik bang -als ik dan toch mijn fantasie de vrije loop laat- dat mijn kind me later zal verwijten dat hij een vader heeft met een stoornis, die voor hem misschien geen goede vader kan zijn (als hij uberhaupt nog in beeld zal zijn). Ik heb dan de keuze gemaakt mijn kind op de wereld te zetten met zo'n vader. Met alle respect: het is een lieve man met een goed hart, maar ik zie hem eerlijk gezegd niet als vaderfiguur.
Dus ja...de keuze is eigenlijk al gemaakt. En toch... het enige dat knaagt is dat ik "al" 34 ben. Wat nou als ik later niet meer zwanger kan worden? Ik wilde nooit kinderen, maar de laatste maanden was ik al gaan twijfelen. De omstandigheden waren er nooit naar, dus die keuze was altijd snel gemaakt. Maar nu...
Ik merk dat ik er zo verdrietig om ben. Omdat ik me rationeel besef dat het niet slim is en eigenlijk gewoon niet kan. Maar met een andere man en in andere omstandigheden had ik misschien wel een gat in de lucht gesprongen
Dat neemt niet weg dat dit natuurlijk nooit een reden mag zijn om het kind te houden.
Ik geloof dat ik dit gewoon even wil delen. Misschien zijn er meer vrouwen die in deze omstandigheden hebben verkeerd.
donderdag 12 mei 2011 om 13:57
Je hebt sowieso 5 dagen verplichte bedenktijd als je een afspraak maakt bij een kliniek.
Ik merk dat veel dames je prijzen voor je verstandelijke beslissing. Grappig, ikzelf zou eigenlijk altijd meer neigen naar doen wat je gevoel zegt. Maar ja, hormonen kunnen de boel ook aardig omgooien he...
Succes met wat je beslissing ook zal zijn.
Ik merk dat veel dames je prijzen voor je verstandelijke beslissing. Grappig, ikzelf zou eigenlijk altijd meer neigen naar doen wat je gevoel zegt. Maar ja, hormonen kunnen de boel ook aardig omgooien he...
Succes met wat je beslissing ook zal zijn.
donderdag 12 mei 2011 om 14:04
donderdag 12 mei 2011 om 16:10
quote:
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
Vind ik een weirde gedachte... wat als je bent verkracht? Als jij het risico neemt om in je eentje op straat te lopen heb je het risico om...
Of je kindje blijkt zwaar gehandicapt te zijn?"
Verantwoordelijkheid nemen = ook beslissen dat het beter voor jou en kindje is dat het er niet komt! Wat moet je dan? Kindje krijgen en er niet voor kunnen/willen zorgen zodat deze zelf later in therapie moet omdat hij/zij niet echt gewenst was?
Tja dat is een moeilijke situatie... Ik ben persoonlijk tegen abortus. Als je oud en wijs genoeg bent om seks te hebben, moet je ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid van eventuele gevolgen nemen.
Vind ik een weirde gedachte... wat als je bent verkracht? Als jij het risico neemt om in je eentje op straat te lopen heb je het risico om...
Of je kindje blijkt zwaar gehandicapt te zijn?"
Verantwoordelijkheid nemen = ook beslissen dat het beter voor jou en kindje is dat het er niet komt! Wat moet je dan? Kindje krijgen en er niet voor kunnen/willen zorgen zodat deze zelf later in therapie moet omdat hij/zij niet echt gewenst was?
donderdag 12 mei 2011 om 18:22
@dimpf
Nee hoor, ik heb gewoon de 5 dagen bedenktijd, maar omdat ik op een dinsdag bij de huisarts was en het weekend ertussen zit, kon ik pas voor dinsdag weer een afspraak maken (anders werd het vrijdag! Hell no).
Maar idd...ik vind het wel heftig en heb even overwogen om de huisarts te bellen om te zeggen dat ik er al uit ben en geen seconde langer wil wachten. Maar het punt is dat ik morgen een weekend weg heb gepland wat ik niet zomaar kan annuleren. Ik wil liever erna de tijd nemen voor mezelf om mijn lichaam te laten herstellen en verder niets aan mijn hoofd te hebben die week (psychisch).
Lastig hoor, want ik voel mijn buik continue... krampen, opgezet. Soms twijfel ik eraan of ik niet al langer zwanger kan zijn dan die 5 weken sinds mijn laatste menstruatie. Ik moet nu al vaker naar de wc, slaap meer, ben sneller moe en heb dus een wat dikkere buik. Is dat trouwens herkenbaar voor de eerste maand (misschien 2e maand) van de zwangerschap?
Ik heb gister heel erg gehuild. Maar over het algemeen voel ik me eigenlijk heel goed. Ook geen misselijkheid of zo.
Qua gevoel sta ik er trouwens dubbel in. Aan de ene kant zou ik over het algemeen wel een kind willen, maar aan de andere kant benauwt het me (in deze situatie vooral) enorm en wil ik zo snel mogelijk mijn oude lichaam terug. Rationeel mag ik van mezelf niet blij zijn en de gedachten van acceptatie niet toelaten. Dat speelt ook weer door in mijn gevoel. (Is dat te volgen?)
Heb getwijfeld over dat weekend weg, maar ik denk dat het ook wel een goede afleiding kan zijn. Hopelijk ben/wordt ik alleen niet te emotioneel. Het is niet een weekend met mensen die hiervan op de hoogte zijn, dus dat vind ik er wel moeilijk aan. Dan loop ik zo rond met een 'geheim'. Maar misschien kan ik het een beetje naar de achtergrond van mijn gedachten drukken.
Bedankt voor jullie steun en lieve woorden!
Ik laat weten hoe het verloopt/afloopt.
Nee hoor, ik heb gewoon de 5 dagen bedenktijd, maar omdat ik op een dinsdag bij de huisarts was en het weekend ertussen zit, kon ik pas voor dinsdag weer een afspraak maken (anders werd het vrijdag! Hell no).
Maar idd...ik vind het wel heftig en heb even overwogen om de huisarts te bellen om te zeggen dat ik er al uit ben en geen seconde langer wil wachten. Maar het punt is dat ik morgen een weekend weg heb gepland wat ik niet zomaar kan annuleren. Ik wil liever erna de tijd nemen voor mezelf om mijn lichaam te laten herstellen en verder niets aan mijn hoofd te hebben die week (psychisch).
Lastig hoor, want ik voel mijn buik continue... krampen, opgezet. Soms twijfel ik eraan of ik niet al langer zwanger kan zijn dan die 5 weken sinds mijn laatste menstruatie. Ik moet nu al vaker naar de wc, slaap meer, ben sneller moe en heb dus een wat dikkere buik. Is dat trouwens herkenbaar voor de eerste maand (misschien 2e maand) van de zwangerschap?
Ik heb gister heel erg gehuild. Maar over het algemeen voel ik me eigenlijk heel goed. Ook geen misselijkheid of zo.
Qua gevoel sta ik er trouwens dubbel in. Aan de ene kant zou ik over het algemeen wel een kind willen, maar aan de andere kant benauwt het me (in deze situatie vooral) enorm en wil ik zo snel mogelijk mijn oude lichaam terug. Rationeel mag ik van mezelf niet blij zijn en de gedachten van acceptatie niet toelaten. Dat speelt ook weer door in mijn gevoel. (Is dat te volgen?)
Heb getwijfeld over dat weekend weg, maar ik denk dat het ook wel een goede afleiding kan zijn. Hopelijk ben/wordt ik alleen niet te emotioneel. Het is niet een weekend met mensen die hiervan op de hoogte zijn, dus dat vind ik er wel moeilijk aan. Dan loop ik zo rond met een 'geheim'. Maar misschien kan ik het een beetje naar de achtergrond van mijn gedachten drukken.
Bedankt voor jullie steun en lieve woorden!
Ik laat weten hoe het verloopt/afloopt.
donderdag 12 mei 2011 om 18:22
quote:[/b]Ik ben persoonlijk tegen abortus.[/b]
Ik ben benieuwd op wat voor manier TS met deze opmerking geholpen zou moeten zijn. Kan iemand dat uitleggen?
@Iris27 - om jouw insteek uit te werken volgens mijn beleving:
ik heb drie kinderen en ik ben zo blij dat ik mijn verantwoordelijkheidsgevoel heb laten voorgaan op de roze wolk die meer dan gitzwart was.
Veel geaborteerde vrouwen hebben wel degelijk (diepe) moedergevoelens voor het leven in hun lichaam gekoesterd. Precies daarom ontstaat het dilemma: de omstandigheden botsen te ernstig met de persoonlijke maatstaf van wat volgens de zwangere een goede opvoeding is.Heel vaak gaat het daarbij om ondubbelzinnig goede criteria als huisvesting, inkomen, ontplooingskansen.
Je stelt verder een uitermate pijnlijke vraag aan TS, die volgens mij vertelt dat haar moeder niet meer onder ons is en dat geen siblings zijn.
Als dat langs je heen is gegaan, hoe goed heb je je dan verdiept in de positie van TS?
Die vraag stel ik nu op deze plek, en het gaat me niet perse om jouw antwoord, maar meer om de instelling die ik erin proef: vol goede bedoelingen en liefde voor het leven, maar nodeloos belastend.
@Chat_noir, je lijf staat op z'n kop en dat werkt in alles door. Je buikklachten kunnen heel goed van de stress komen. Zere borsten zijn dan wel zeker een hormonale uitwerking.
Ik heb geen goede raad voor je anders dan: wat je ook besluit, zorg dat je je motieven kent en evt. opschrijft. Het kan je goed van pas komen. Dit moet je zelf doen, bovendien zonder de verwekker erbij. Die eenzaamheid is zwaar. Weet dat er met je meegeleefd wordt - ooit is dit voorbij, hoe dan ook.
Ik ben benieuwd op wat voor manier TS met deze opmerking geholpen zou moeten zijn. Kan iemand dat uitleggen?
@Iris27 - om jouw insteek uit te werken volgens mijn beleving:
ik heb drie kinderen en ik ben zo blij dat ik mijn verantwoordelijkheidsgevoel heb laten voorgaan op de roze wolk die meer dan gitzwart was.
Veel geaborteerde vrouwen hebben wel degelijk (diepe) moedergevoelens voor het leven in hun lichaam gekoesterd. Precies daarom ontstaat het dilemma: de omstandigheden botsen te ernstig met de persoonlijke maatstaf van wat volgens de zwangere een goede opvoeding is.Heel vaak gaat het daarbij om ondubbelzinnig goede criteria als huisvesting, inkomen, ontplooingskansen.
Je stelt verder een uitermate pijnlijke vraag aan TS, die volgens mij vertelt dat haar moeder niet meer onder ons is en dat geen siblings zijn.
Als dat langs je heen is gegaan, hoe goed heb je je dan verdiept in de positie van TS?
Die vraag stel ik nu op deze plek, en het gaat me niet perse om jouw antwoord, maar meer om de instelling die ik erin proef: vol goede bedoelingen en liefde voor het leven, maar nodeloos belastend.
@Chat_noir, je lijf staat op z'n kop en dat werkt in alles door. Je buikklachten kunnen heel goed van de stress komen. Zere borsten zijn dan wel zeker een hormonale uitwerking.
Ik heb geen goede raad voor je anders dan: wat je ook besluit, zorg dat je je motieven kent en evt. opschrijft. Het kan je goed van pas komen. Dit moet je zelf doen, bovendien zonder de verwekker erbij. Die eenzaamheid is zwaar. Weet dat er met je meegeleefd wordt - ooit is dit voorbij, hoe dan ook.
anoniem_121292 wijzigde dit bericht op 12-05-2011 18:31
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
zondag 15 mei 2011 om 17:02
maandag 16 mei 2011 om 16:12
@Famke: Als ik het zo zou stellen 'dit kind of geen kind' dan zou ik wellicht kiezen voor het kind. Maar dat is puur en alleen vanuit MIJN optiek, vanuit mijn leeftijd, alle omstandigheden erbuiten gelaten. Maar zo is de situatie niet.
Ik heb er nu heel goed over na kunnen denken en mijn conclusie is dat ik kies in het belang van het kind (voor zover daar sprake van is nogmaals) en dan kies ik ervoor om het niet op de wereld te zetten. Want IK kies er dan dus voor dat dit kind wordt geboren in een onveilige, instabiele situatie. In een wankele relatie, met een vader die lijdt aan een chronische stoornis, waar hij zijn hele leven medicijnen voor moet slikken. Een vader die zichzelf teveel kind noemt om de verantwoordelijkheid aan te kunnen nota bene. Het kind heeft dan een moeder die er alleen voor staat, die straks veel van huis weg is om te werken. Het kind zou zich wel eens heel goed ongewenst kunnen gaan voelen. Ik kan het niet de aandacht en tijd geven die het in mijn beleving nodig heeft.
Als ik dat kind was en zou opgroeien, zou ik denk ik best wel boos kunnen worden op mijn ouders dat die ervoor gekozen hebben mij op de wereld te zetten, omdat mijn moeder zo nodig moest, omdat ze 'al 34' was en bang was dat het anders niet meer zou lukken.
Nee... dan heb ik meer vrede met mijn eigen teleurstelling en verdriet dat ik misschien voel over het feit dat dit nu gebeurt op mijn leeftijd. Ik heb pech gehad, het is mijn verantwoordelijkheid. En ik vind dat ik die het beste neem met deze beslissing.
Bedankt voor alle steun en adviezen nogmaals, van iedereen.
Het was niet makkelijk, maar ik ben er wel uit. Ik denk dat ik mijn motieven helder op een rijtje heb.
Ik heb er nu heel goed over na kunnen denken en mijn conclusie is dat ik kies in het belang van het kind (voor zover daar sprake van is nogmaals) en dan kies ik ervoor om het niet op de wereld te zetten. Want IK kies er dan dus voor dat dit kind wordt geboren in een onveilige, instabiele situatie. In een wankele relatie, met een vader die lijdt aan een chronische stoornis, waar hij zijn hele leven medicijnen voor moet slikken. Een vader die zichzelf teveel kind noemt om de verantwoordelijkheid aan te kunnen nota bene. Het kind heeft dan een moeder die er alleen voor staat, die straks veel van huis weg is om te werken. Het kind zou zich wel eens heel goed ongewenst kunnen gaan voelen. Ik kan het niet de aandacht en tijd geven die het in mijn beleving nodig heeft.
Als ik dat kind was en zou opgroeien, zou ik denk ik best wel boos kunnen worden op mijn ouders dat die ervoor gekozen hebben mij op de wereld te zetten, omdat mijn moeder zo nodig moest, omdat ze 'al 34' was en bang was dat het anders niet meer zou lukken.
Nee... dan heb ik meer vrede met mijn eigen teleurstelling en verdriet dat ik misschien voel over het feit dat dit nu gebeurt op mijn leeftijd. Ik heb pech gehad, het is mijn verantwoordelijkheid. En ik vind dat ik die het beste neem met deze beslissing.
Bedankt voor alle steun en adviezen nogmaals, van iedereen.
Het was niet makkelijk, maar ik ben er wel uit. Ik denk dat ik mijn motieven helder op een rijtje heb.
dinsdag 17 mei 2011 om 11:59
hoi,
ik weet hoe jij je voelt.
ben een vrouw van 46, moeder van 2x2 kids en bijna 11 jaar geleden laten sterileseeren...omdat ik jammer geen vast relatie meer heb.
Vorig jaar verkerring met een kennis gehad en was zelf nog na bij een gynaecoloog of iets gedaan kan worden om toch nog zwanger te worden ... omdat hij graag kind wil en mijn droomman is...wel was het gevoel van hem op eens weg ..zijn wel nog met elkaar omgegaan tot hij mij vertelt nooit meer iets met mij te willen ..ik hoor pas in april dat ik zwanger ben al 13/14 weken ... ik zit dan ermee ..heb het hem toch laten weten ... zijn reactie was zelfde dan mijn ..niet ... was een miskraam en bij controlle kwaam aan het licht dat er nog 2 waren ..onregelmatig hartslag was bij 1 nog te zien ander was al geen teken meer... wat doe ik ermee dan ? .zat al inmiddels in week 17 ....en ik maar bezig zijn ermee thuis en op mijn werk, het heeft zo een enorm inpak op mij .....wat moet ik doen ..
en mijn lichaam stoot toch beiden af ... daarmee is het nog niet afgelopen ... wat had ik anders kunen/ moeten doen ... heb wel met hem rustig gepraat maar met mijn ziel is iets gebeurt dat ik mij terug ga trekken ....ook op het werk gaat het daarom niet goed ..dus ik moet weer gaan zoeken na een baan en mijn kind ( welk bij mij woont ) een stabiel thuis geven .. ben zelf niet eens stabiel ...en wil zograag deze baan houden ....en ook eindelijk een partner die ons beiden het gevoel van waardering en warmte geeft ...
ik wil ermee zeggen ..dat het niet alleen om jou gaat ..wel moet jij achter kunen staan en het kind alleen willen en kunen opvoeden ..de maatschapij maakt het jou niet makkelijker weet ik zelf ..wordt alleen maar moelijker
denk zelf goed na ..wat is belangrijk voor je ..jij zelf of dat jij misschien toch nog eens een kind wilt ...ook zonder partner is
het mogelijk maar moet je een eigen stabiel leven al hebben
ik wens jou wel sterkte met jou beslissing ...zo moelijk ze is
grtjes
ik weet hoe jij je voelt.
ben een vrouw van 46, moeder van 2x2 kids en bijna 11 jaar geleden laten sterileseeren...omdat ik jammer geen vast relatie meer heb.
Vorig jaar verkerring met een kennis gehad en was zelf nog na bij een gynaecoloog of iets gedaan kan worden om toch nog zwanger te worden ... omdat hij graag kind wil en mijn droomman is...wel was het gevoel van hem op eens weg ..zijn wel nog met elkaar omgegaan tot hij mij vertelt nooit meer iets met mij te willen ..ik hoor pas in april dat ik zwanger ben al 13/14 weken ... ik zit dan ermee ..heb het hem toch laten weten ... zijn reactie was zelfde dan mijn ..niet ... was een miskraam en bij controlle kwaam aan het licht dat er nog 2 waren ..onregelmatig hartslag was bij 1 nog te zien ander was al geen teken meer... wat doe ik ermee dan ? .zat al inmiddels in week 17 ....en ik maar bezig zijn ermee thuis en op mijn werk, het heeft zo een enorm inpak op mij .....wat moet ik doen ..
en mijn lichaam stoot toch beiden af ... daarmee is het nog niet afgelopen ... wat had ik anders kunen/ moeten doen ... heb wel met hem rustig gepraat maar met mijn ziel is iets gebeurt dat ik mij terug ga trekken ....ook op het werk gaat het daarom niet goed ..dus ik moet weer gaan zoeken na een baan en mijn kind ( welk bij mij woont ) een stabiel thuis geven .. ben zelf niet eens stabiel ...en wil zograag deze baan houden ....en ook eindelijk een partner die ons beiden het gevoel van waardering en warmte geeft ...
ik wil ermee zeggen ..dat het niet alleen om jou gaat ..wel moet jij achter kunen staan en het kind alleen willen en kunen opvoeden ..de maatschapij maakt het jou niet makkelijker weet ik zelf ..wordt alleen maar moelijker
denk zelf goed na ..wat is belangrijk voor je ..jij zelf of dat jij misschien toch nog eens een kind wilt ...ook zonder partner is
het mogelijk maar moet je een eigen stabiel leven al hebben
ik wens jou wel sterkte met jou beslissing ...zo moelijk ze is
grtjes
donderdag 19 mei 2011 om 13:30
Lieve Chat Noir, wat ben ik 'blij' om jouw verhaal hier te lezen. Alhoewel, blij is natuurlijk een totaal verkeerd woord. Maar mijn situatie is vrijwel identiek aan de jouwe en ik herken het geworstel, het piekeren, het weten dat je de goede keuze maakt, maar toch... abortus, het is nogal wat. Ik had ook nooit gedacht dat ik op mijn 34e voor deze keuze zou komen te staan. Te midden van vriendinnen die volop bezig zijn met zwanger wórden, bén ik het. Zomaar, ondanks de pil. Ongepland. En tja, eerlijk is eerlijk, ongewenst.
Ook ik twijfelde opeens. Wat nu als ik tóch kinderen wil? Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat dat een egoïstische gedachte is. Alle rationele redenen vòòr abortus (geen stabiele relatie, werkloos...) ten spijt, het ego wil blijkbaar ook wat zeggen.
Ik heb geluisterd. Naar de rationele én emotionele redenen waarom ik géén kind kan krijgen, nu op dit moment. Maar ook naar de rationele én emotionele redenen waarom ik wél zou kunnen krijgen, nu op dit moment.
En ondertussen is mijn lijf bezig met zwanger zijn. Zeker deze week: moe, geen trek afgewisseld met véél trek. Pijnlijke borsten, veel naar de WC moeten. Kortom, mijn lichaam doet wat het moet doen. Omdat het lichaam nu eenmaal weet wat het moet doen.
Maar ik weet ook wat ik moet doen. Dit kindje is ongewenst en kan ik niet de liefde en energie geven waar elk kind recht op heeft. Een kind geboren laten worden in gebrek aan liefde en energie, dát zou ik mezelf pas echt nooit kunnen vergeven.
En ja, ook ik vind het raar om het over een kindje te hebben, ik voel me - afgezien van de lichamelijke processen - niet zwanger! Sterker nog, het eerste wat ik heb gedaan na de surreële zwangerschapstest is... een flinke borrel inschenken en een sigaret opsteken. Zónder me schuldig te voelen naar het kind. Fora genoeg over abortus, maar 'mijn' verhaal zag ik nergens. En hier, op het oude vertrouwde Viva Forum, opeens wél. Tranen met tuiten.
Morgen word ik behandeld. In een kliniek, gespecialiseerd in deze heftige keuze. Ik vind het doodeng, maar ben er tegelijkertijd ook erg rustig onder. Ik weet, ik voel dat dit de juiste beslissing is. Niet de makkelijkste, integendeel. De keuze voor een abortus is nooit een gemakkelijke keuze. Ik ben nu al bezig het een plekje te geven, hoe knullig dat ook klinkt. Een klein doosje ter erkenning van de ongeboren vrucht, met daarin een brief en wat persoonlijke dingen. En een uitdraai van dit topic, want god wat voel ook ik me gesterkt door ieders reactie hier. Ik ben blijkbaar toch niet alleen. Ook niet zodra ik morgen wakker wordt van de narcose en wél weer 'alleen' ben.
Bedankt lieve onbekende schatten. En chat noir, heel veel sterkte. Weet dat je begrepen bent. En dat je niets anders kunt doen dan handelen vanuit de beste intentie voor het kind, maar ook voor jezelf.
Ook ik twijfelde opeens. Wat nu als ik tóch kinderen wil? Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat dat een egoïstische gedachte is. Alle rationele redenen vòòr abortus (geen stabiele relatie, werkloos...) ten spijt, het ego wil blijkbaar ook wat zeggen.
Ik heb geluisterd. Naar de rationele én emotionele redenen waarom ik géén kind kan krijgen, nu op dit moment. Maar ook naar de rationele én emotionele redenen waarom ik wél zou kunnen krijgen, nu op dit moment.
En ondertussen is mijn lijf bezig met zwanger zijn. Zeker deze week: moe, geen trek afgewisseld met véél trek. Pijnlijke borsten, veel naar de WC moeten. Kortom, mijn lichaam doet wat het moet doen. Omdat het lichaam nu eenmaal weet wat het moet doen.
Maar ik weet ook wat ik moet doen. Dit kindje is ongewenst en kan ik niet de liefde en energie geven waar elk kind recht op heeft. Een kind geboren laten worden in gebrek aan liefde en energie, dát zou ik mezelf pas echt nooit kunnen vergeven.
En ja, ook ik vind het raar om het over een kindje te hebben, ik voel me - afgezien van de lichamelijke processen - niet zwanger! Sterker nog, het eerste wat ik heb gedaan na de surreële zwangerschapstest is... een flinke borrel inschenken en een sigaret opsteken. Zónder me schuldig te voelen naar het kind. Fora genoeg over abortus, maar 'mijn' verhaal zag ik nergens. En hier, op het oude vertrouwde Viva Forum, opeens wél. Tranen met tuiten.
Morgen word ik behandeld. In een kliniek, gespecialiseerd in deze heftige keuze. Ik vind het doodeng, maar ben er tegelijkertijd ook erg rustig onder. Ik weet, ik voel dat dit de juiste beslissing is. Niet de makkelijkste, integendeel. De keuze voor een abortus is nooit een gemakkelijke keuze. Ik ben nu al bezig het een plekje te geven, hoe knullig dat ook klinkt. Een klein doosje ter erkenning van de ongeboren vrucht, met daarin een brief en wat persoonlijke dingen. En een uitdraai van dit topic, want god wat voel ook ik me gesterkt door ieders reactie hier. Ik ben blijkbaar toch niet alleen. Ook niet zodra ik morgen wakker wordt van de narcose en wél weer 'alleen' ben.
Bedankt lieve onbekende schatten. En chat noir, heel veel sterkte. Weet dat je begrepen bent. En dat je niets anders kunt doen dan handelen vanuit de beste intentie voor het kind, maar ook voor jezelf.
vrijdag 20 mei 2011 om 09:33
@Miepiedaadkracht,
Goh...wat een herkenning. Ik ben blij dat je dit topic hebt gevonden en dat het je zoveel goeds heeft gedaan. Ontzettend veel sterkte vandaag! Ik hoop dat je je erna nog steeds rustig voelt en weet dat het de goede beslissing is geweest. Maar moeilijk blijft het natuurlijk.
Ik ben me er ook op aan het voorbereiden. Ik calculeer mijn verdriet alvast in. Het doet me pijn, maar toch is deze keuze de beste (vooral voor het kind).
Mijn lichaam is ook heel erg bezig zwanger te zijn...zelfde symptomen als jij. Had niet gedacht dat dat zoveel met me zou doen. Ik heb een soort natuurlijke drang om nu heel goed voor mezelf en mijn lichaam te willen zorgen (en dus voor het kind indirect). Niet dat ik dat eerder niet deed, maar nu des te meer... En daarbij hoort blijkbaar ook dat wat ik mezelf jarenlang heb aangedaan; de stress en spanningen van een onveilige relatie met een instabiele man, dat wil ik mijn kind allemaal niet aan doen. Eigenlijk zorg ik dus nu al veel beter voor het kind dan voor mezelf (hoe cynisch eigenlijk)
Komende donderdag heb ik een afspraak staan bij de kliniek.
Ondanks dat ik blij ben dat ik er echt de tijd voor heb kunnen nemen om er goed over na te denken, had ik toch liever twee weken geleden al de zwangerschap willen afbreken. Het feit dat mijn lichaam me er continue aan herinnert wat er gaande is, maakt het wel zwaar. En het klinkt misschien raar...maar het voelt ook zo tegennatuurlijk en onlogisch om in te grijpen in mijn lichaam dat gewoon gezond en naar behoren functioneert. Het doet me echt pijn.
Misschien is het een mooie bijkomstigheid, maar ik denk dat ik door deze hele kwestie meer van mezelf ben gaan houden, meer compassie heb en duidelijker weet wat ik wil in mijn leven. Dat zie ik als een 'kadootje'...
Miepie, laat je even weten hoe het gegaan is?
Goh...wat een herkenning. Ik ben blij dat je dit topic hebt gevonden en dat het je zoveel goeds heeft gedaan. Ontzettend veel sterkte vandaag! Ik hoop dat je je erna nog steeds rustig voelt en weet dat het de goede beslissing is geweest. Maar moeilijk blijft het natuurlijk.
Ik ben me er ook op aan het voorbereiden. Ik calculeer mijn verdriet alvast in. Het doet me pijn, maar toch is deze keuze de beste (vooral voor het kind).
Mijn lichaam is ook heel erg bezig zwanger te zijn...zelfde symptomen als jij. Had niet gedacht dat dat zoveel met me zou doen. Ik heb een soort natuurlijke drang om nu heel goed voor mezelf en mijn lichaam te willen zorgen (en dus voor het kind indirect). Niet dat ik dat eerder niet deed, maar nu des te meer... En daarbij hoort blijkbaar ook dat wat ik mezelf jarenlang heb aangedaan; de stress en spanningen van een onveilige relatie met een instabiele man, dat wil ik mijn kind allemaal niet aan doen. Eigenlijk zorg ik dus nu al veel beter voor het kind dan voor mezelf (hoe cynisch eigenlijk)
Komende donderdag heb ik een afspraak staan bij de kliniek.
Ondanks dat ik blij ben dat ik er echt de tijd voor heb kunnen nemen om er goed over na te denken, had ik toch liever twee weken geleden al de zwangerschap willen afbreken. Het feit dat mijn lichaam me er continue aan herinnert wat er gaande is, maakt het wel zwaar. En het klinkt misschien raar...maar het voelt ook zo tegennatuurlijk en onlogisch om in te grijpen in mijn lichaam dat gewoon gezond en naar behoren functioneert. Het doet me echt pijn.
Misschien is het een mooie bijkomstigheid, maar ik denk dat ik door deze hele kwestie meer van mezelf ben gaan houden, meer compassie heb en duidelijker weet wat ik wil in mijn leven. Dat zie ik als een 'kadootje'...
Miepie, laat je even weten hoe het gegaan is?
maandag 23 mei 2011 om 11:35
Miepie, hoe is het gegaan?
Ik moet nog vier dagen wachten... zo voelt het nu ook echt. Ik ben doodsbang, maar tegelijkertijd kan ik niet wachten.
Ik weet niet of het de hormonen zijn, maar ik voel me verschrikkelijk. Ik heb enorme huilbuien, huilbuien die van heel diep lijken te komen. Het is ook net alsof ik door deze zwangerschap ineens heel sterk voel dat ik ook belangrijk ben en dat ik ook iemand ben die behoeftes heeft. Het is ineens zo helder voor me dat ik mijn hele leven al aan het zorgen ben voor anderen, denk aan anderen, me in hen verplaats... maar niemand zorgt er eigenlijk voor mij. Ik voel me zo ontzettend alleen.
Ik moet nog vier dagen wachten... zo voelt het nu ook echt. Ik ben doodsbang, maar tegelijkertijd kan ik niet wachten.
Ik weet niet of het de hormonen zijn, maar ik voel me verschrikkelijk. Ik heb enorme huilbuien, huilbuien die van heel diep lijken te komen. Het is ook net alsof ik door deze zwangerschap ineens heel sterk voel dat ik ook belangrijk ben en dat ik ook iemand ben die behoeftes heeft. Het is ineens zo helder voor me dat ik mijn hele leven al aan het zorgen ben voor anderen, denk aan anderen, me in hen verplaats... maar niemand zorgt er eigenlijk voor mij. Ik voel me zo ontzettend alleen.
woensdag 25 mei 2011 om 10:24
Ja, daar ben ik dan. Toch nog een dag later, sorry...
Met een dubbel gevoel vertrok ik afgelopen vrijdag samen met mijn vriend naar de kliniek. Dubbel gevoel, want ik voelde veel innerlijke rust bij deze beslissing maar was tegelijkertijd ook wel zenuwachtig voor de ingreep. Surreëel om te zien hoe druk het is bij de kliniek. Vrouwen, alleen of met vriend, familie, van alle rangen, leeftijden, etnische achtergronden... Nee, je bent echt niet de enige die deze moeilijke beslissing heeft genomen. Veel vrouwen uit Frankrijk, Polen en andere Europese landen ook. Toch fijn dat het in Nederland goed geregeld is allemaal.
Van tevoren wist ik al dat het vooral veel wachten is, en dat je begeleider (vriend of familie) uiteindelijk niet mee mag naar de behandelruimten en zalen boven, dus ik had afgesproken dat mijn vriend weer weg zou gaan en me op zou halen zodra alles achter de rug is. Bereid je voor op veel wachten, neem dus wat te lezen, schrijven of wat dan ook mee. Eerst een consult bij een superlieve en vooral begripvolle vrouwenarts. Echo gemaakt, je kunt zelf kiezen of je het wilt zien en of je er een foto van wilt hebben. Ik heb gekozen om dat wel te doen en voelde me daar goed bij. Je hoort geen hartje kloppen of iets dergelijks, en op de foto zie je eigenlijk niets. Het voelde voor mij meer als een bevestiging van wat er is, een soort erkenning van de ongeboren vrucht. De vrouwenarts beantwoordde al mijn vragen zeer geduldig. Ik vond het bijvoorbeeld fijn om te horen dat het op dit moment nog 'niets' is: geen handjes, voetjes. Bepaal (en voel vooral, luister naar je gevoel!) op het moment zelf wat je wel of niet wilt zien, horen en weten.
Weer wachten in de wachtkamer, nu op een gesprek met de verpleegkundige, die ook een bloedtest deed om mijn Rhesusfactor te bepalen.
De keuze voor een kliniek is voor mij de juiste. Geen veroordelende blikken, heel veel begrip, maar ook objectiviteit en oprechte interesse in je situatie. Jouw verhaal is jouw verhaal, jij bepaalt zelf wat je doet.
En dan door naar 'boven', naar de zalen met bedden, een huiskamer met TV, tijdschriften, internet en uiteindelijk natuurlijk de behandelkamer. Wederom wachten, terwijl je ondertussen vrouwen de behandelkamer in ziet gaan en na plm. 10 minuten alweer naar buiten gereden ziet worden. Heel typisch: een soort lopende band werk, maar tegelijkertijd is er heel veel aandacht van het personeel voor iedere vrouw op zich.
Je moet de hele dag nuchter blijven, dus inmiddels heb je eigenlijk wel honger. Dus zorg ervoor dat je 's ochtends vroeg nog even wat gegeten hebt - ik bedoel, je bent al misselijk van de zwangerschap, dus een hongergevoel draagt niet echt bij aan je algeheel welbevinden zeg maar...
Mijn zaalgenootje werd opgehaald en ik werd gewaarschuwd: hierna ben jij. Oef, toch wel even spannend en emotioneel. Maar nog steeds de rust: dit is de juiste keuze. Een hand op mijn buik, een laatste gesprekje met het vruchtje dat nu nog in mij zit en dan... op naar de behandelruimte. Je loopt zelf naar binnen en doet daar je badjas / pyjama uit. Even schrikken: het is natuurlijk een enorme hygiënische, goed verlichte ruimte. Tja, een operatiekamer, dat is het nu eenmaal. Wel heel respectvol allemaal. Je moet natuurlijk gaan liggen met je benen in een steun, maar niemand kijkt meteen tussen je benen. Sterker nog, ze dekken je nog even toe zodat je er niet zo 'te koop' bij ligt en doen niets totdat je slaapt. Slaapt ja: ik had gekozen voor een roesje. Je kunt ook kiezen voor plaatselijke verdoving, maar het schijnt dat je dan niet alleen alles kunt horen maar ook dat je je baarmoeder flink voelt samentrekken op het moment van de curretage. Daar had ik niet zoveel zin in. Dus prik, infuus in mijn arm, nog heel even een lieve zuster boven mijn gezicht en dan.... word je wakker in je bed op de kamer waar je net nog lag te wachten op de behandeling. Ik had flinke krampen in mijn buik, dat was niet zo fijn maar dat trok ook binnen tien minuten weer weg. Ik ben hooguit tien minuten onder zeil geweest, zag ik toen ik mijn telefoon pakte om mijn vriend te SMS-en dat het achter de rug is en dat hij mij over 1 tot 2 uur op kon komen halen.
De honger van vòòr de behandeling voelde ik niet meer, maar het kopje thee met twee koekjes smaakten eigenlijk heel erg goed. Je mag al heel snel uit bed, en in de huiskamer staat een soort ontbijttafel waar je wat kunt (moet) eten en drinken. Dan is het wachten op een plasje en... tja, dan kun je eigenlijk alweer gaan. Overigens, dat plasje lukt niet zomaar (bij mij in ieder geval niet), maar met een druppeltje zijn ze al tevreden en nee, niemand die je op de vingers kijkt op de WC
De hele dag door wordt je goed geïnformeerd, er wordt goed voor je gezorgd en je wordt continu op je gemak gesteld. Ook de nazorg is prima: zij verzorgen alle informatievoorziening richting huisarts voor je medisch dossier (alles in overleg met jou trouwens, je kunt zelf andere keuzes maken).
Je moet een weekje aan de antibiotica, het recept krijg je mee en kun je bij je eigen apotheek ophalen. Je kunt ook ter plekke de medicijnen meenemen (dan moet je wel betalen) als je dat liever hebt. Ik moest uiteindelijk naar de weekendapotheek om mijn medicijnen te halen omdat mijn eigen apotheek helaas net gesloten was (we kwamen op de terugweg in files terecht).
Eigenlijk heb ik nergens last van gehad sindsdien. Geen zwangerschapsongemakken meer, ik heb meer energie en eet weer normaal. Bloedingen heb ik eigenlijk ook niet, meer een klein beetje een milde ongesteldheid maar niets heftigs. Wel lastig dat je geen tampons mag gebruiken, maargoed maandverband was ik niet meer gewend maar overleef je natuurlijk ook wel. Vrijdagavond was ik erg moe, maar dat komt eigenlijk vooral van de spannende dag dan dat het echt nog 'lichamelijke moeheid' was. Zaterdag (en de dagen erna) voelde ik me eigenlijk supergoed en ben ik ook gewoon de stad in geweest, in huis wat gerommeld enzovoorts. Eind van de middag kwam ik nog wat vrienden tegen op een terras en daar was nog even een raar momentje. Ik heb ervoor gekozen om niet iedereen in te lichten dus zij wisten niets af van mijn abortus - en dat wilde ik graag zo houden. Dit ivm onvruchtbaarheid bij een aantal vrienden, ik heb ervoor gekozen om hen niet te confronteren met mijn persoonlijke keuze - ik heb ook geen zin om me richting hun te moeten verantwoorden. De antibiotica die ik slik, mag niet gebruikt worden in combinatie met alcohol. Daar waarschuwen ze altijd wel voor, maar bij dit medicijn waarschuwen ze zo nadrukkelijk dat ik het ook echt niet aandurf. Aangezien ik wel iemand ben die altijd een glaasje meedrinkt, viel dat wel even op. Iemand maakte zelfs de opmerking 'ben je zwanger?!' en het grappige is dat ik dat eigenlijk een heel fijne opmerking vond. Ik kon nu immers zonder te liegen antwoorden: NEE ik ben niet zwanger. Dat ene zinnetje, die simpele waarheid, vulde me met vertrouwen, opluchting en heel veel energie. Dat bevestigde me weer in mijn keuze: ik heb de juiste keuze gemaakt en voel me er erg goed bij. Dat maakt de keuze zelf niet gemakkelijker, en ik respecteer anders denkenden, maar ik WEET én VOEL dat ik hier juist aan heb gedaan.
De dagen zijn sinds vrijdag minder donker, ik heb weer ruimte, een uitzicht. Om het heel cru te zeggen: Ik heb leven uit mij verwijderd, maar voel me levenslustiger dan ooit.
Lieve Chat Noir, heel veel sterkte morgen. Luister goed naar je gevoel, doe wat je moet doen (vragen stellen, huilen, twijfelen, whatever - jij bent de enige doe weet wat je voelt!!).
Het gevoel dat jij hebt, dat dit een soort wake-up call is, dat je je realiseert dat het de hoogste tijd is om voor jezelf te zorgen.... ik herken me hier ook weer enorm in. Ik zorg nu elke dag opnieuw weer voor mezelf. Om maar een flauwe reclameslogan uit de kast te trekken: omdat ik het waard ben!
And guess what: dat ben jij ook.
Met een dubbel gevoel vertrok ik afgelopen vrijdag samen met mijn vriend naar de kliniek. Dubbel gevoel, want ik voelde veel innerlijke rust bij deze beslissing maar was tegelijkertijd ook wel zenuwachtig voor de ingreep. Surreëel om te zien hoe druk het is bij de kliniek. Vrouwen, alleen of met vriend, familie, van alle rangen, leeftijden, etnische achtergronden... Nee, je bent echt niet de enige die deze moeilijke beslissing heeft genomen. Veel vrouwen uit Frankrijk, Polen en andere Europese landen ook. Toch fijn dat het in Nederland goed geregeld is allemaal.
Van tevoren wist ik al dat het vooral veel wachten is, en dat je begeleider (vriend of familie) uiteindelijk niet mee mag naar de behandelruimten en zalen boven, dus ik had afgesproken dat mijn vriend weer weg zou gaan en me op zou halen zodra alles achter de rug is. Bereid je voor op veel wachten, neem dus wat te lezen, schrijven of wat dan ook mee. Eerst een consult bij een superlieve en vooral begripvolle vrouwenarts. Echo gemaakt, je kunt zelf kiezen of je het wilt zien en of je er een foto van wilt hebben. Ik heb gekozen om dat wel te doen en voelde me daar goed bij. Je hoort geen hartje kloppen of iets dergelijks, en op de foto zie je eigenlijk niets. Het voelde voor mij meer als een bevestiging van wat er is, een soort erkenning van de ongeboren vrucht. De vrouwenarts beantwoordde al mijn vragen zeer geduldig. Ik vond het bijvoorbeeld fijn om te horen dat het op dit moment nog 'niets' is: geen handjes, voetjes. Bepaal (en voel vooral, luister naar je gevoel!) op het moment zelf wat je wel of niet wilt zien, horen en weten.
Weer wachten in de wachtkamer, nu op een gesprek met de verpleegkundige, die ook een bloedtest deed om mijn Rhesusfactor te bepalen.
De keuze voor een kliniek is voor mij de juiste. Geen veroordelende blikken, heel veel begrip, maar ook objectiviteit en oprechte interesse in je situatie. Jouw verhaal is jouw verhaal, jij bepaalt zelf wat je doet.
En dan door naar 'boven', naar de zalen met bedden, een huiskamer met TV, tijdschriften, internet en uiteindelijk natuurlijk de behandelkamer. Wederom wachten, terwijl je ondertussen vrouwen de behandelkamer in ziet gaan en na plm. 10 minuten alweer naar buiten gereden ziet worden. Heel typisch: een soort lopende band werk, maar tegelijkertijd is er heel veel aandacht van het personeel voor iedere vrouw op zich.
Je moet de hele dag nuchter blijven, dus inmiddels heb je eigenlijk wel honger. Dus zorg ervoor dat je 's ochtends vroeg nog even wat gegeten hebt - ik bedoel, je bent al misselijk van de zwangerschap, dus een hongergevoel draagt niet echt bij aan je algeheel welbevinden zeg maar...
Mijn zaalgenootje werd opgehaald en ik werd gewaarschuwd: hierna ben jij. Oef, toch wel even spannend en emotioneel. Maar nog steeds de rust: dit is de juiste keuze. Een hand op mijn buik, een laatste gesprekje met het vruchtje dat nu nog in mij zit en dan... op naar de behandelruimte. Je loopt zelf naar binnen en doet daar je badjas / pyjama uit. Even schrikken: het is natuurlijk een enorme hygiënische, goed verlichte ruimte. Tja, een operatiekamer, dat is het nu eenmaal. Wel heel respectvol allemaal. Je moet natuurlijk gaan liggen met je benen in een steun, maar niemand kijkt meteen tussen je benen. Sterker nog, ze dekken je nog even toe zodat je er niet zo 'te koop' bij ligt en doen niets totdat je slaapt. Slaapt ja: ik had gekozen voor een roesje. Je kunt ook kiezen voor plaatselijke verdoving, maar het schijnt dat je dan niet alleen alles kunt horen maar ook dat je je baarmoeder flink voelt samentrekken op het moment van de curretage. Daar had ik niet zoveel zin in. Dus prik, infuus in mijn arm, nog heel even een lieve zuster boven mijn gezicht en dan.... word je wakker in je bed op de kamer waar je net nog lag te wachten op de behandeling. Ik had flinke krampen in mijn buik, dat was niet zo fijn maar dat trok ook binnen tien minuten weer weg. Ik ben hooguit tien minuten onder zeil geweest, zag ik toen ik mijn telefoon pakte om mijn vriend te SMS-en dat het achter de rug is en dat hij mij over 1 tot 2 uur op kon komen halen.
De honger van vòòr de behandeling voelde ik niet meer, maar het kopje thee met twee koekjes smaakten eigenlijk heel erg goed. Je mag al heel snel uit bed, en in de huiskamer staat een soort ontbijttafel waar je wat kunt (moet) eten en drinken. Dan is het wachten op een plasje en... tja, dan kun je eigenlijk alweer gaan. Overigens, dat plasje lukt niet zomaar (bij mij in ieder geval niet), maar met een druppeltje zijn ze al tevreden en nee, niemand die je op de vingers kijkt op de WC
De hele dag door wordt je goed geïnformeerd, er wordt goed voor je gezorgd en je wordt continu op je gemak gesteld. Ook de nazorg is prima: zij verzorgen alle informatievoorziening richting huisarts voor je medisch dossier (alles in overleg met jou trouwens, je kunt zelf andere keuzes maken).
Je moet een weekje aan de antibiotica, het recept krijg je mee en kun je bij je eigen apotheek ophalen. Je kunt ook ter plekke de medicijnen meenemen (dan moet je wel betalen) als je dat liever hebt. Ik moest uiteindelijk naar de weekendapotheek om mijn medicijnen te halen omdat mijn eigen apotheek helaas net gesloten was (we kwamen op de terugweg in files terecht).
Eigenlijk heb ik nergens last van gehad sindsdien. Geen zwangerschapsongemakken meer, ik heb meer energie en eet weer normaal. Bloedingen heb ik eigenlijk ook niet, meer een klein beetje een milde ongesteldheid maar niets heftigs. Wel lastig dat je geen tampons mag gebruiken, maargoed maandverband was ik niet meer gewend maar overleef je natuurlijk ook wel. Vrijdagavond was ik erg moe, maar dat komt eigenlijk vooral van de spannende dag dan dat het echt nog 'lichamelijke moeheid' was. Zaterdag (en de dagen erna) voelde ik me eigenlijk supergoed en ben ik ook gewoon de stad in geweest, in huis wat gerommeld enzovoorts. Eind van de middag kwam ik nog wat vrienden tegen op een terras en daar was nog even een raar momentje. Ik heb ervoor gekozen om niet iedereen in te lichten dus zij wisten niets af van mijn abortus - en dat wilde ik graag zo houden. Dit ivm onvruchtbaarheid bij een aantal vrienden, ik heb ervoor gekozen om hen niet te confronteren met mijn persoonlijke keuze - ik heb ook geen zin om me richting hun te moeten verantwoorden. De antibiotica die ik slik, mag niet gebruikt worden in combinatie met alcohol. Daar waarschuwen ze altijd wel voor, maar bij dit medicijn waarschuwen ze zo nadrukkelijk dat ik het ook echt niet aandurf. Aangezien ik wel iemand ben die altijd een glaasje meedrinkt, viel dat wel even op. Iemand maakte zelfs de opmerking 'ben je zwanger?!' en het grappige is dat ik dat eigenlijk een heel fijne opmerking vond. Ik kon nu immers zonder te liegen antwoorden: NEE ik ben niet zwanger. Dat ene zinnetje, die simpele waarheid, vulde me met vertrouwen, opluchting en heel veel energie. Dat bevestigde me weer in mijn keuze: ik heb de juiste keuze gemaakt en voel me er erg goed bij. Dat maakt de keuze zelf niet gemakkelijker, en ik respecteer anders denkenden, maar ik WEET én VOEL dat ik hier juist aan heb gedaan.
De dagen zijn sinds vrijdag minder donker, ik heb weer ruimte, een uitzicht. Om het heel cru te zeggen: Ik heb leven uit mij verwijderd, maar voel me levenslustiger dan ooit.
Lieve Chat Noir, heel veel sterkte morgen. Luister goed naar je gevoel, doe wat je moet doen (vragen stellen, huilen, twijfelen, whatever - jij bent de enige doe weet wat je voelt!!).
Het gevoel dat jij hebt, dat dit een soort wake-up call is, dat je je realiseert dat het de hoogste tijd is om voor jezelf te zorgen.... ik herken me hier ook weer enorm in. Ik zorg nu elke dag opnieuw weer voor mezelf. Om maar een flauwe reclameslogan uit de kast te trekken: omdat ik het waard ben!
And guess what: dat ben jij ook.
anoniem_99673 wijzigde dit bericht op 25-05-2011 10:29
Reden: storend typfoutje
Reden: storend typfoutje
% gewijzigd
woensdag 25 mei 2011 om 22:56
Miepie, Bedankt voor je uitgebreide verhaal. Heel fijn om te lezen wat me morgen ongeveer te wachten staat! Ik ga in ieder geval een boek meenemen of wat tijdschriften.
Ik wist niet dat je zo lang moet wachten... ik heb een afspraak om 13.15 en verwachtte eigenlijk niet anders dan dat ik dan gewoon direct naar de behandelkamer zou gaan.
Afgelopen twee dagen heb ik nog heel uitgebreid met mijn vriend gepraat over de situatie. Alles afgewogen...wel/niet en waarom. Het is toch goed dat we dat samen gedaan hebben. Dat voelt ook beter voor de keuze (die we toch ook samen maken).
Vandaag heb ik eigenlijk voor het eerst pas een behoorlijk zeker gevoel dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik voel me rustig en zeker. Ik calculeer wel in dat ik misschien verdriet zal hebben, maar dat mag ook en lijkt me niet echt abnormaal. Maar eigenlijk hoop ik ook een beetje op het opgeluchte gevoel waar jij het over hebt. Ik wil ook graag weer mijn oude lichaam terug.
Vandaag heb ik gewoon heerlijk uren op een terras aan het strand gezeten. Erover praten, maar ook afleiding.
Morgen dus...
Dank jullie wel voor de steun!
Bedankt Noodles.
Ik laat weten hoe het voor mij is geweest.
Ik wist niet dat je zo lang moet wachten... ik heb een afspraak om 13.15 en verwachtte eigenlijk niet anders dan dat ik dan gewoon direct naar de behandelkamer zou gaan.
Afgelopen twee dagen heb ik nog heel uitgebreid met mijn vriend gepraat over de situatie. Alles afgewogen...wel/niet en waarom. Het is toch goed dat we dat samen gedaan hebben. Dat voelt ook beter voor de keuze (die we toch ook samen maken).
Vandaag heb ik eigenlijk voor het eerst pas een behoorlijk zeker gevoel dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik voel me rustig en zeker. Ik calculeer wel in dat ik misschien verdriet zal hebben, maar dat mag ook en lijkt me niet echt abnormaal. Maar eigenlijk hoop ik ook een beetje op het opgeluchte gevoel waar jij het over hebt. Ik wil ook graag weer mijn oude lichaam terug.
Vandaag heb ik gewoon heerlijk uren op een terras aan het strand gezeten. Erover praten, maar ook afleiding.
Morgen dus...
Dank jullie wel voor de steun!
Bedankt Noodles.
Ik laat weten hoe het voor mij is geweest.
zaterdag 28 mei 2011 om 12:20
Nu de tweede dag na de ingreep...
Het viel me ontzettend mee. De kliniek was heel prettig en de mensen heel aardig. Ik ben blij dat dit achter de rug is. Weinig last, nog wel een klein beetje bloedverlies en kramp af en toe, maar het valt me dus heel erg mee. Tot nu toe geen spijt gevoelens. het was de goede keuze voor mij en daar sta ik nog steeds achter.
Ik heb de echo bekeken en zelfs het vruchtje gezien. Voor mij voelde dat goed.
De enige 'pijn' die ik voel, is dat dit hele gebeuren mij zo heeft doen beseffen dat ik een ander soort leven wil. Ik wil graag een fijne, rustige en stabiele relatie met iemand waar ik op kan bouwen. Ik wil meer stabiliteit in mijn eigen leven. Eigenlijk wil ik diep in mijn hart graag een kind, maar ik zie gewoon dat dit voor mij zo onmogelijk is en ik ben er in ieder geval achter dat ik het niet in mijn eentje wil doen. Maar het pijnlijke is dat ik niet zo goed zie hoe mijn leven kan veranderen. Ik doe ontzettend mijn best, maar ik ben toch afhankelijk van werk, van instanties voor een huis. Als alleenstaande is het echt verdomd moeilijk om een beetje een zeker bestaan op te bouwen, als je niet bij een bank werkt, advocate bent of op een andere manier een goed inkomen hebt.
Laat staan een man vinden die met mij zou willen beginnen aan een 'gezin'. Ik had het nooit gedacht, maar ik geloof dat mijn biologische klok nu ineens hoorbaar is gaan tikken.
Toch probeer ik me erop voor te bereiden dat ik misschien wel geen kinderen zal krijgen, omdat ik gewoon niet de geschikte partner vind (op tijd) of omdat het misschien wel niet meer lukt, dat kan natuurlijk ook nog.
Raar hoe zoiets ineens je leven kan veranderen.
En het klinkt misschien enorm tegenstrijdig, maar ik ben wel opgelucht dat ik nu mijn oude lichaam weer langzaam terug krijg, dat ik weer verder kan gaan met mijn leven met alleen de verantwoordelijkheid voor mijzelf. Het idee dat er straks een kind totaal van mij afhankelijk zou zijn, benauwde me enorm. Vooral ook omdat ik er best wel alleen voor zou staan. En ik wil het echt samen doen.
Miepie, hoe is het nu met jou? Nog steeds energiek en een goed gevoel?
Energiek voel ik me overigens niet. Gister heb ik wel vrij veel gedaan (een huishouden dat ik twee weken had laten verslonzen), maar ik voelde toch wel dat ik misschien een beetje hard van stapel liep in mijn enthousiasme.
Voel me op zich goed. Maar ik merk wel dat ik verdrietig ben over een aantal dingen in mijn leven. Dat heeft weinig met de zwangerschap te maken, maar het was wel de aanzet tot een aantal confronterende emoties.
Het viel me ontzettend mee. De kliniek was heel prettig en de mensen heel aardig. Ik ben blij dat dit achter de rug is. Weinig last, nog wel een klein beetje bloedverlies en kramp af en toe, maar het valt me dus heel erg mee. Tot nu toe geen spijt gevoelens. het was de goede keuze voor mij en daar sta ik nog steeds achter.
Ik heb de echo bekeken en zelfs het vruchtje gezien. Voor mij voelde dat goed.
De enige 'pijn' die ik voel, is dat dit hele gebeuren mij zo heeft doen beseffen dat ik een ander soort leven wil. Ik wil graag een fijne, rustige en stabiele relatie met iemand waar ik op kan bouwen. Ik wil meer stabiliteit in mijn eigen leven. Eigenlijk wil ik diep in mijn hart graag een kind, maar ik zie gewoon dat dit voor mij zo onmogelijk is en ik ben er in ieder geval achter dat ik het niet in mijn eentje wil doen. Maar het pijnlijke is dat ik niet zo goed zie hoe mijn leven kan veranderen. Ik doe ontzettend mijn best, maar ik ben toch afhankelijk van werk, van instanties voor een huis. Als alleenstaande is het echt verdomd moeilijk om een beetje een zeker bestaan op te bouwen, als je niet bij een bank werkt, advocate bent of op een andere manier een goed inkomen hebt.
Laat staan een man vinden die met mij zou willen beginnen aan een 'gezin'. Ik had het nooit gedacht, maar ik geloof dat mijn biologische klok nu ineens hoorbaar is gaan tikken.
Toch probeer ik me erop voor te bereiden dat ik misschien wel geen kinderen zal krijgen, omdat ik gewoon niet de geschikte partner vind (op tijd) of omdat het misschien wel niet meer lukt, dat kan natuurlijk ook nog.
Raar hoe zoiets ineens je leven kan veranderen.
En het klinkt misschien enorm tegenstrijdig, maar ik ben wel opgelucht dat ik nu mijn oude lichaam weer langzaam terug krijg, dat ik weer verder kan gaan met mijn leven met alleen de verantwoordelijkheid voor mijzelf. Het idee dat er straks een kind totaal van mij afhankelijk zou zijn, benauwde me enorm. Vooral ook omdat ik er best wel alleen voor zou staan. En ik wil het echt samen doen.
Miepie, hoe is het nu met jou? Nog steeds energiek en een goed gevoel?
Energiek voel ik me overigens niet. Gister heb ik wel vrij veel gedaan (een huishouden dat ik twee weken had laten verslonzen), maar ik voelde toch wel dat ik misschien een beetje hard van stapel liep in mijn enthousiasme.
Voel me op zich goed. Maar ik merk wel dat ik verdrietig ben over een aantal dingen in mijn leven. Dat heeft weinig met de zwangerschap te maken, maar het was wel de aanzet tot een aantal confronterende emoties.
dinsdag 31 mei 2011 om 10:24
Ha Chat Noir,
Goed om te lezen dat je ervaring ook positief was en je nog steeds achter je beslissing staat. Je gevoel vertelt nooit leugens, dus dit is voor jou de beste weg om te bewandelen.
Het klinkt misschien wat zweverig, maar misschien is dit juist wel op je pad gekomen om je duidelijk te maken dat je je leven anders wilt leiden. De kunst is nu om de lessen te leren die je voor jezelf moet leren - je formuleert ze eigenlijk zelf al, o.a. meer stabiliteit, beter voor jezelf zorgen enz enz. Kijk niet naar wat er allemaal ontbreekt, maar focus op hoe je je leven zou willen leiden. Ik ben ervan overtuigd dat alleen al door een positieve intentie je je leven een positieve wending kunt geven.
Het is niet altijd gemakkelijk, maar de enige die verantwoordelijk is voor jouw leven... ben je zelf. Jij zal zelf de stappen moeten zetten en bepaalde keuzes moeten maken. Dat gebeurt met vallen en opstaan, bedenk daarbij dat elke val, hoe pijnlijk of frustrerend ook, weer een mooie gelegenheid is om iets te leren en met een new and improved you door te gaan. Er zullen altijd mensen, banken, instanties enz. zijn die je niet geven wat je wilt of wat je nodig hebt. Je kunt je daardoor laten frustreren, je kunt ook kijken naar wat je jezelf wel kunt geven. Of welke stappen je kunt nemen om wel te bereiken wat je hart je ingeeft. Blijf luisteren naar je gevoel, je gevoel liegt niet. Nooit. En bedenk dat de keuze en de verantwoordelijkheid voor jouw leven altijd in je eigen handen ligt. Nooit in die van een ander, die foute man, die stomme bankmedewerker, die personeelsfunctionaris die jouw talenten niet ziet enz enz.
Poeh, dat klinkt allemaal heftig, ik sta een beetje van mezelf te kijken. Maar nee, ik ben gèèn fan van het boek The Secret ofzo. Wél ben ik een aanhanger van het principe 'verbeter de wereld, begin bij jezelf' en 'wie goed doet, goed ontmoet'. Cliché's bestaan niet voor niets
Veel sterkte - you can do it!
Goed om te lezen dat je ervaring ook positief was en je nog steeds achter je beslissing staat. Je gevoel vertelt nooit leugens, dus dit is voor jou de beste weg om te bewandelen.
Het klinkt misschien wat zweverig, maar misschien is dit juist wel op je pad gekomen om je duidelijk te maken dat je je leven anders wilt leiden. De kunst is nu om de lessen te leren die je voor jezelf moet leren - je formuleert ze eigenlijk zelf al, o.a. meer stabiliteit, beter voor jezelf zorgen enz enz. Kijk niet naar wat er allemaal ontbreekt, maar focus op hoe je je leven zou willen leiden. Ik ben ervan overtuigd dat alleen al door een positieve intentie je je leven een positieve wending kunt geven.
Het is niet altijd gemakkelijk, maar de enige die verantwoordelijk is voor jouw leven... ben je zelf. Jij zal zelf de stappen moeten zetten en bepaalde keuzes moeten maken. Dat gebeurt met vallen en opstaan, bedenk daarbij dat elke val, hoe pijnlijk of frustrerend ook, weer een mooie gelegenheid is om iets te leren en met een new and improved you door te gaan. Er zullen altijd mensen, banken, instanties enz. zijn die je niet geven wat je wilt of wat je nodig hebt. Je kunt je daardoor laten frustreren, je kunt ook kijken naar wat je jezelf wel kunt geven. Of welke stappen je kunt nemen om wel te bereiken wat je hart je ingeeft. Blijf luisteren naar je gevoel, je gevoel liegt niet. Nooit. En bedenk dat de keuze en de verantwoordelijkheid voor jouw leven altijd in je eigen handen ligt. Nooit in die van een ander, die foute man, die stomme bankmedewerker, die personeelsfunctionaris die jouw talenten niet ziet enz enz.
Poeh, dat klinkt allemaal heftig, ik sta een beetje van mezelf te kijken. Maar nee, ik ben gèèn fan van het boek The Secret ofzo. Wél ben ik een aanhanger van het principe 'verbeter de wereld, begin bij jezelf' en 'wie goed doet, goed ontmoet'. Cliché's bestaan niet voor niets
Veel sterkte - you can do it!
dinsdag 31 mei 2011 om 14:18
Hoi Chat noir,
Sorry, ik ben nu pas weer bijgelezen... druk druk druk hier..
Het is achter de rug dus, wat fijn!
Je verhaal klinkt positief, je hebt de juiste keuze gemaakt.
Natuurlijk zul je er even flink vermoeid door zijn, door de ingreep, de stress, de emoties..
Goed te lezen dat het prettig voelt om je eigen lichaam weer terug te krijgen (dat kan ik me zó voorstellen!)
Ik wil nog even zeggen dat ik je heel sterk vind, en dat ik (ook al ken ik je helemaal niet) trots op je ben.
Sorry dat ik niet eerder hebt gereageerd..
Veel liefs
Hou je ons op de hoogte van hoe je je voelt?
Sorry, ik ben nu pas weer bijgelezen... druk druk druk hier..
Het is achter de rug dus, wat fijn!
Je verhaal klinkt positief, je hebt de juiste keuze gemaakt.
Natuurlijk zul je er even flink vermoeid door zijn, door de ingreep, de stress, de emoties..
Goed te lezen dat het prettig voelt om je eigen lichaam weer terug te krijgen (dat kan ik me zó voorstellen!)
Ik wil nog even zeggen dat ik je heel sterk vind, en dat ik (ook al ken ik je helemaal niet) trots op je ben.
Sorry dat ik niet eerder hebt gereageerd..
Veel liefs
Hou je ons op de hoogte van hoe je je voelt?
dinsdag 31 mei 2011 om 21:37
Ik heb op mijn 31e voor de keuze gestaan. Helaas ook in een onstabiele situatie. Voor mij is duidelijk dat ik ooit kinderen zou willen. Heel graag zelfs. Maar op een moment dat ik de overtuiging heb dat ik mijn kindje iets kan bieden. En dat moment is wanneer ik mezelf voldoende in balans voel.
De keuze is me moelijk gevallen, maar na de ingreep heb ik er geen verdriet meer om gehad. Het is beter zo.
Het blijft wel raar om te weten dat het gisteren 1 jaar geleden is dat ik uitgerekend was. Mogelijk had er dus een verjaardag van de kleine geweest. Maar dat is niet zo. En daar moet ik ook niet over nadenken. Het heeft geen zin en misschien word ik daar uiteindelijk wel verdrietig van terwijl ik met volledige zekerheid de keuze gemaakt heb.
Ik hoop van harte dat ik in mijn leven nog moeder zal worden en misschien wel van meer dan één kindje. Het lijkt me heerlijk.
In mijn huis staat de echo in een fotolijstje met sokjes en een knuffelbeertje erbij. Mijn manier om het in mijn herinnering te houden en te beseffen dat dat mijn eerste zwangerschap is geweest.
Ik wens iedereen veel sterkte en wijsheid toe die in eenzelfde situatie verkeert. Luister naar je hart, volg je gevoel.
De keuze is me moelijk gevallen, maar na de ingreep heb ik er geen verdriet meer om gehad. Het is beter zo.
Het blijft wel raar om te weten dat het gisteren 1 jaar geleden is dat ik uitgerekend was. Mogelijk had er dus een verjaardag van de kleine geweest. Maar dat is niet zo. En daar moet ik ook niet over nadenken. Het heeft geen zin en misschien word ik daar uiteindelijk wel verdrietig van terwijl ik met volledige zekerheid de keuze gemaakt heb.
Ik hoop van harte dat ik in mijn leven nog moeder zal worden en misschien wel van meer dan één kindje. Het lijkt me heerlijk.
In mijn huis staat de echo in een fotolijstje met sokjes en een knuffelbeertje erbij. Mijn manier om het in mijn herinnering te houden en te beseffen dat dat mijn eerste zwangerschap is geweest.
Ik wens iedereen veel sterkte en wijsheid toe die in eenzelfde situatie verkeert. Luister naar je hart, volg je gevoel.
vrijdag 3 juni 2011 om 10:34
@Noodles, Dank je wel, wat lief.
Het is nu (pas) een week na de ingreep. Mijn lichaam lijkt weer de oude te zijn, het bloeden is gestopt en ik zit hier ook weer fijn met migraine achter de pc Dat laatste is misschien het enige echte grote nadeel van 'mijn oude lichaam terug'. Migraine had ik helemaal niet tijdens de zwangerschap en dat was heerlijk kan ik je zeggen! Maar verder voel ik me over het algemeen goed.
Ik voel gek genoeg nu veel minder het verlangen naar een kind. (misschien dan toch het effect van zwangerschapshormonen onderschat?) Ik geloof zelfs nu dat ik er vrede mee zou kunnen hebben als ik geen kinderen zou krijgen.
Wel heb ik een sterk verlangen naar een lieve, stabiele partner en voel ik me momenteel erg onveilig en onzeker. Ik merk dat ik houvast zoek bij mijn vriend (die overigens heel goed en lief reageert). Misschien dat ik vanuit dat onstabiele gevoel nu de neiging heb meer geborgenheid bij hem te zoeken en denk ik er zelfs over na weer serieus met hem verder te gaan. Klinkt raar he? Maar ik laat alles maar even bezinken en zal eens zien hoe ik me over een paar maanden voel, voordat ik idiote dingen ga doen. Het is voor mij bekend dat ik eigenlijk al mijn hele leven die veilige geborgen basis mis en dat ik daar altijd naar op zoek zal zijn. Maar dat werkt dus soms ook als een valkuil...
Maandag had ik nog wel even een moeilijk moment, toen ik een aantal hele leuke mensen met leuke kinderen zag op straat. Dat zag er zo mooi uit, dat ik wel even moest slikken. Dat er even door mijn hoofd schiet: heb ik niet te makkelijk gedacht dat ik het allemaal niet zou redden? Misschien had ik het in mijn eentje best aangekund. Maar direct daarop weet ik ook wel weer waarom ik er niet voor gekozen heb en sta ik daar nog steeds achter. Het zijn denk ik ook dingen die 'normaal' zijn na een abortus... En ik mag van mezelf ook verdrietig zijn af en toe. Maar het valt dus mee tot nu toe.
@Moestuintje: Klinkt herkenbaar. Goed dat je er op deze manier een plek voor vindt bij jezelf. En ik hoop van harte met je mee dat je nog moeder wordt, als dat is wat je diep in je hart graag wilt! Veel sterkte.
Het is nu (pas) een week na de ingreep. Mijn lichaam lijkt weer de oude te zijn, het bloeden is gestopt en ik zit hier ook weer fijn met migraine achter de pc Dat laatste is misschien het enige echte grote nadeel van 'mijn oude lichaam terug'. Migraine had ik helemaal niet tijdens de zwangerschap en dat was heerlijk kan ik je zeggen! Maar verder voel ik me over het algemeen goed.
Ik voel gek genoeg nu veel minder het verlangen naar een kind. (misschien dan toch het effect van zwangerschapshormonen onderschat?) Ik geloof zelfs nu dat ik er vrede mee zou kunnen hebben als ik geen kinderen zou krijgen.
Wel heb ik een sterk verlangen naar een lieve, stabiele partner en voel ik me momenteel erg onveilig en onzeker. Ik merk dat ik houvast zoek bij mijn vriend (die overigens heel goed en lief reageert). Misschien dat ik vanuit dat onstabiele gevoel nu de neiging heb meer geborgenheid bij hem te zoeken en denk ik er zelfs over na weer serieus met hem verder te gaan. Klinkt raar he? Maar ik laat alles maar even bezinken en zal eens zien hoe ik me over een paar maanden voel, voordat ik idiote dingen ga doen. Het is voor mij bekend dat ik eigenlijk al mijn hele leven die veilige geborgen basis mis en dat ik daar altijd naar op zoek zal zijn. Maar dat werkt dus soms ook als een valkuil...
Maandag had ik nog wel even een moeilijk moment, toen ik een aantal hele leuke mensen met leuke kinderen zag op straat. Dat zag er zo mooi uit, dat ik wel even moest slikken. Dat er even door mijn hoofd schiet: heb ik niet te makkelijk gedacht dat ik het allemaal niet zou redden? Misschien had ik het in mijn eentje best aangekund. Maar direct daarop weet ik ook wel weer waarom ik er niet voor gekozen heb en sta ik daar nog steeds achter. Het zijn denk ik ook dingen die 'normaal' zijn na een abortus... En ik mag van mezelf ook verdrietig zijn af en toe. Maar het valt dus mee tot nu toe.
@Moestuintje: Klinkt herkenbaar. Goed dat je er op deze manier een plek voor vindt bij jezelf. En ik hoop van harte met je mee dat je nog moeder wordt, als dat is wat je diep in je hart graag wilt! Veel sterkte.
