langdurig depressief

Anoniem_124546 vrijdag 20 mei 2011 om 20:28

Ik moet even van me af schrijven, ben erg eenzaam, gelukkig wel een therapeute. Al bijna een jaar voel ik me depressief. Slikte zoloft hiertegen maar merkte daar niet zoveel van dacht ik, behalve nu ik aan ik aan het afbouwen ben, merk ik dat ik me rotter ga voelen. Stap morgen over op lexapro, hoop in godsnaam dat ik me daardoor beter ga voelen want voel me wanhopig en vind niks meer aan het leven. Ik wil niet dood ben ik veel te bang voor- maar zo leven vind ik vreselijk. Als ik bij mensen ben met wie het wel goed gaat voel ik me nog rotter eigenlijk. Als mijn moeder zegt dat ik 'niet gezellig doe'voel ik me helemaal wanhopig, ik wou dat ik gezellig kan doen maar als ik me zo klote voel kan ik dat echt niet opbrengen. Zijn er hier meer mensen die een depressie meegemaakt hebben? En hoe zijn jullie er uit gekomen? liefs, suus

Anoniem_121401 vrijdag 20 mei 2011 om 20:36

Ja, ik. De eerste toen ik 16 was. Veel janken, tijdelijk gestopt met school en aan de Prozac in combi met therapie. Waren dagen dat ik mijn bed niet meer uit kwam. Na een half jaar langzaam er weer boven op gekomen. Daarna nooit meer lange periodes gehad dat het helemaal goed ging. Na jaren weer hulp gezocht en nu gaat het goed. Therapie, geen medicijnen.

Hoe je eruit komt? Verdriet doorleven, emoties toestaan, en dan langzaam stap voor stap weer leren en kunnen genieten van kleine momentjes tot die steeds vaker per dag weer voorkomen. Tijd heelt alle wonden. Vertrouw op je eigen kracht. Ik weet hoe je je voelt, de paniek en angst. Neem je vrienden en ouders in vertrouwen, praten is het toverwoord!!!!! Heel veel sterkte meis, en een knuffel!!!! Het leven is te mooi en onthoudt hoe donker het is, het wordt altijd weer licht. Probeer niet te snel te gaan, ook jou tijd komt nog! Liefs

Anoniem_21667 vrijdag 20 mei 2011 om 20:39

suus28, mooi geschreven, ik heb hier niks aan toe te voegen.

Anoniem_124546 vrijdag 20 mei 2011 om 21:18

Lieve suus28 heel erg bedankt voor je lieve reactie als het jou gelukt is lukt het bij mij hopelijk ook om eruit te komen al vrees ik dat ik nog een lange weg te gaan heb. Fijn dat jij je beter voelt! liefs suusje

Anoniem_124354 zaterdag 21 mei 2011 om 16:06

Wat je ook slikt, doseer het in overleg met een huisarts of liever nog een psychiater en - nog belangrijker - bouw het in goed overleg en vooral niet te snel af. Ik slikte fluoxetine (is ook prozac) en ben toen (na zeer summier overleg met de huisarts) heel snel gestopt. Leek eerst goed te gaan maar een half jaar later zat ik weer gewoon op mijn oude dosis en die slik ik nu nog... Dat halve jaar had ik mezelf graag bespaard, ben heel erg diep gegaan. Later i.o.m. psych erachter gekomen dat het zelfs gevaarlijk kan zijn om te snel af te bouwen. Waarvan akte

Anoniem_112558 zaterdag 21 mei 2011 om 16:55

Ik ben mijn hele (jong-)volwassen leven met tussenpozen depressief geweest. Dat kwam doordat ik mijn leven niet van de grond kreeg. Door die depressies kwam mijn leven natuurlijk nog slechter van de grond. Dus ik zat gevangen in een cirkel waar ik niet uit kwam, ook niet met cognitieve gedragstherapie en medicatie.

Ik ben eruit gekomen nadat ik de diagnose 'asperger' had gekregen. Ik voelde me zeker niet van de ene op de andere dag blij, maar die diagnose was wel de aanzet tot stabilisering. Nu weet ik beter waar mijn mogelijkheden en vooral onmogelijkheden liggen, ik heb begeleiding en werk, gebruik geen medicatie en het gaat goed.

Ik ben eruit gekomen met begeleiding en met heel kleine stapjes. Dat bleek het toverwoord (naast van mezelf weten dat ik autistisch ben uiteraard). Ik wilde namelijk altijd teveel tegelijk.

Anoniem_124546 zondag 22 mei 2011 om 15:51

Hoi Frankie Heb net als jou ook de diagnose autisme gehad, een aantal jaar geleden. Daardoor vielen bij mij ook veel puzzelstukjes op zijn plaats, eindelijk wist ik me waarom ik me anders dan anderen voelde. Desondanks toch weer heel depressief geworden. Heb gelukkig ook begeleiding maar mis die bijvoorbeeld als ik in het weekend heel erg in paniek ben. Vind het ook moeilijk dat mijn omgeving-familie verwacht dat ik de knop omzet en 'gezellig mee doe. Dat lukt me absoluut niet en dan voel ik me een loser. wat me ook bang maakt is dat ik al zo lang me ongelukkig voel en me eigenlijk niet meer voor kan stellen dat ik er ooit uit zal komen. Slik nu 2 dagen lexapro maar merk daar natuurlijk nog niks van. Wel fijn om te lezen dat jij eruit gekomen bent! Want weet wat voor hel het is. Liefs suusje

Anoniem_124496 zondag 22 mei 2011 om 17:19

Lieve Suusje235 er zijn heel veel mensen die aan depressie lijden. Ik ga op het moment door een zelfde soort periode als jij, ik zit tussen 2 medicijnen en voel me absoluut wanhopig. Ik ben erfelijk belast en had op mijn 11de mijn eerste zware depressie. Inmiddels ben ik 33 en hebben de depressieve episodes hun tol gekost.

Dagen duren een eeuwigheid maar ik krijg niets gedaan, alles is wordt overschaduwd door een donkere waas. Waar vroeger kleuren waren zie ik slechts nog grijstinten. Enerzijds wil ik beter worden maar ik zie anderzijds het nut er niet van in. Ik voel me een last voor iedereen om me heen. Het is alsof de hele wereld klopt alleen ik niet meer. Alles trek ik in twijfel; wat ben ik? Wat is mijn depressie? Elke beslissing is een kwelling. Zelfs een eenvoudig supermarkt bezoek een zware opgave.

Sorry.... hier word je ook niet echt vrolijker van maar ehhhm nee, je bent niet alleen!

Ik heb hoop dat IK met al mijn gekte er weer bovenop ga komen en dit keer voor altijd! Ik ga deze ziekte mijn leven niet verder laten verpesten! En jij ook niet!

Ik denk dat het in jouw geval ook heel belangrijk is dat je moeder zich vediept in jouw ziekte, dat je er toch over probeerd te praten. Misschien kan ze mee naar therapie of kan in ieder geval een arts haar uitleggen dat een klinische depressie -waarvoor je medicijnen krijgt geen kwestie is van gezellig doen!!! Dat vind ik echt heel rot voor je, het klinkt niet als een erg steunende omgeving. Maar goed laten we het houden bij onwetendheid .... trouwens ik heb ook een hele lieve moeder en na 23 jaar .... moet ik haar steeds uitleggen dat het niet iets is wat zij fout heeft gedaan....

Suusje hang in there!

30 min per dag wandelen of bewegenregelmatig dag schema aanhoudenprobeer minimaal 8 uur slaap te krijgen maar slaap niet overdagpilletjes blijven slikkenblijven ademenKnuffel

Anoniem_124546 zondag 22 mei 2011 om 17:48

Lieve kiss the queen Ik ga zeker niet opgeven en jij hopelijk ook niet We weten niet wat de toekomst in petto heeft ook al ben je erfelijk belast. ook al is het echt heel zwaar als je je zo voelt. Bedankt voor je reactie. mijn moeder is ook heel lief hoor en steunt me heel goed alleen vind ze het moeilijk om me zo te zien. morgen ben ik bijvoobeeld jarig en dan hopen ze zo dat ik er zolas vroeger kan genieten. En ik wil zo graag weer vrolijk en gezellig zijn maar ik krijg het echt niet voor elkaar. ik kan echt niet meer lachen, alleen maar huilen(heb volgens mij nog nooit zoveel gehuild bij elkaar). Maar volgens mij beseft ze ook wel dat ik dat niet kan op dit moment. Heel veel sterkte, bedankt voor je tips- ik zal toch maar braaf die pilletjes slikken ook al merk ik er nog niks van en geef alsjeblieft nooit maar dan ook nooit op, dat ga ik ook niet doen! Veel liefs, suusje

Anoniem_111334 zondag 22 mei 2011 om 18:03

Suusje, hier nog 1.

Ik heb dysthymie (chronische depressie) en ben erfelijk belast. Momenteel heb ik me net uit een 2e depressie geworsteld. Dit is me gelukt omdat ik de verschijnselen eerder herkende en op tijd aan de bel trok. Daardoor is het gelukkig niet zo erg geweest als de vorige keer. Die eerste depressie was echt verschrikkelijk en daar ben ik zeker 4 jaar mee bezig geweest, waarvan het laatste jaar met prozac omdat alleen therapie niet genoeg hielp.

Het vervelende is alleen dat het hoogst waarschijnlijk over een aantal jaar weer terug keert en daar voel ik me af en toe behoorlijk machteloos over.

Momenteel heb ik gelukkig geen AD nodig. Ik heb individuele therapie, heb ook Cognitieve Gedrags Therapie gehad en ben nu bezig met een assertiviteitstraining. Dit lijkt allemaal wel redelijk te helpen tot zo ver.

Anoniem_124546 zondag 22 mei 2011 om 19:00

Lieve magdalan Bedankt voor je reactie! Wat naar dat je erfelijk belast bent met zoiets vreselijks als een depressie. Wel fijn om te lezen dat de therapie helpt. Ik heb ook therpaie gehad, op de Viersprong in mijn pubertijd, dat heeft toen goed geholpen, alleen niet voorkomen dat ik me nu dus weer zo depressief voel. Misschien horen die depressief wel bij mijn autimse, wat ik dus als diagnose gehad heb. In ieder geval hoop ik dat de AD waar ik nu mee begonnen ben wat gaat(vervelend dat die dingen minimaal 2 weken inwerktijd nodig hebben). Ik wens jou alle sterkte en geluk van de hele wereld toe en hoop dat verdere depressies je bespaard blijven. Geef alsjeblieft in ieder nooit maar dan ook nooit op, hoe kut je je ook voelt. Hopelijk heeft de toekomst voor ons allebei beter tijden in petto! Liefs, Suusje

Anoniem_124546 zondag 22 mei 2011 om 19:03

ps voel me een beetje schuldig dat ik schreef dat mijn moeder zei dat ik gezellig moest doen, dit had ik verkeerd begrepen want ze snapt ook wel dat dat met een depressie niet kan. Ze had het gehoopt voor me. Door mijn autimse neem ik vaak dingen letterlijk en begrijp ik dingen soms verkeerd. ze is echt superlief en steunt me heel goed

Anoniem_112558 zondag 22 mei 2011 om 20:44

Anoniem_124546 maandag 23 mei 2011 om 20:31

Lieve Frankie bedankt voor je bericht, fijn dat je met me meeleeft en denkt! Ondanks mijn depressie heb ik een goede dagstructuur. En een fijne begeleidster en psychiater. Het enige postieve is dat ik niet de neiging heb om in bed te blijven liggen de hele dag zoals bij de eerste depressie die ik had. Nee ik zet mijn verstand op nul, geef mezelf een schop onder mijn kont en ga werken, sporten en zelfs naar de film. Alleen het grote probleem is: ik kan nergens meer van genieten, ik voel me alleen maar rot en heb dagen dat ik totaal in paniek ben en alleen maar kan huilen. En het rare is: ik weet niet waarom, ik weet niet eens wat de oorzaak is van mijn depressie die nu al een jaar duurt. Dat vind ik ook zo moeilijk, als je de griep hebt weet je dat het door een virus of bacterie komt, ik heb het gevoel dat ik tegen iets onzichtbaars aan het vechten ben. Ben zo jaloers op bijvoorbeeld mijn collega's die gewoon kunnen lachen en genieten. Vind het ook erg moeilijk dat als je mensen tegen komt ze vragen 'hoe gaat het. Ik kan nooit oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Sommige mensen kunnen zich ook niet voorstellen hoe het is om depressief te zijn, dat je je dag in dag uit klote voelt en dat er ook geen moment is dat je je beter voelt. Iedereen heeft wel eens een rotdag maar als je depressief bent is elke dag vreselijk.Wat me ook erg wanhopig maakt is dat er geen vooruitgang/verbetering in zit. En dat al een jaar. Je hebt een lange adem nodig bij een depressie, daar ben ik nu wel achter. Ik hoop zo dat mijn nieuwe anti depressiva gaat werken want daar heb ik nu al mijn hoop op gezet. Heb jij -hopelijk goede ervaringen met anti depressiva? En welke dan? En had het bij jou ook zo'n lange inwerktijd? Bedankt voor je steun! Liefs, suusje

Anoniem_44501 maandag 23 mei 2011 om 21:19

Mooie post Frankie. (ik mis de 'like' button van Facebook!!)

Anoniem_112558 maandag 23 mei 2011 om 23:30

Anoniem_112558 maandag 23 mei 2011 om 23:36

Anoniem_124546 vrijdag 27 mei 2011 om 20:04

lieve allemaal sorry voor late reactie, mijn computer deed het niet meer goed en word nu gerepareerd. op mijn werk heb ik geen computer dus dat word voorlopig in de bibliotheek internetten. Bedankt voor jullie mails, is heel fijn want dat steunt me echt. Zo fijn om er met mensen over te kunnen praten die weten hoe het voelt om je elke dag rot te voelen. liefs suusje

langdurig depressief

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Actieve topics

langdurig depressief

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten. Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Actieve topics

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.