gezondheid en werken

quote:trolletje schreef op 22 mei 2011 @ 21:15:

pixie je hebt gelijk. alleen voel ik me op t moment best klote omdat ik t gewoon ff niet zie. bedankt voor je info en zal daar zeker proberen om daar wat aan te doen . thanks Opbreken mag, is ook menselijk. Pas wel op dat het je niet opvreet of je daardoor beslissingen maakt waarvan je achteraf roept "oops................". Of wat ik eigenlijk probeer te zeggen; gevoelens uiten is gezond, maar mocht je onverhoopt merken dat je er in vast gaat zitten/zit; durf dan hulp in te schakelen. Dat kan van heel praktisch tot veel diepgravender, net wat bij jou past en waar jij behoefte aan hebt.

Idd, gewoon bellen. Zorgen dat je CV klaar hebt om na te sturen als ze interesse hebben. En ik zou gewoon open zijn over waarom je daar voor kiest. Namelijk: je bent chronisch ziek en wilt wel graag werken. En op die manier hoop jij minder slechte dagen te krijgen (want thuis) en op je goede dagen toch lekker aan de slag te kunnen zijn.

Goed zo, Trolletje! Inventariseer voor jezelf welke hulpvragen je hebt en wat je daarbij verwacht. Dat maakt het makkelijker om te zoeken naar de juiste persoon/personen om verder te komen voor zover je dat nodig hebt. Kijk daarbij ook goed om je heen, vaak heb je binnen het eigen netwerk meer mogelijkheden dan je in eerste instantie soms denkt.

quote:Pixiedust schreef op 22 mei 2011 @ 21:15:

[...]





Je bedoelt het wellicht niet zo, maar arbeidsongeschikt zijn staat niet gelijk aan aan de kant gaan staan. Alles valt en staat met de eigen beleving en invulling van zaken, het verrichten van betaalde arbeid is niet de enige manier om onderdeel te zijn van de maatschappij.



Ik ben het helemaal met je eens dat in deze situatie -voor zover de informatie die wij hier nu hebben- het nastreven van een arbeidsongeschiktheidsstatus niet mijn insteek zou zijn, maar de denkwijze "dat betekent aan de zijlijn gaan staan" is daarin voor mij geen logisch gevolg.Excuus als ik me verkeerd uitdruk Pixiedust. Ik ervaar mijn werkloosheid op die manier, vandaar dat ik dit hier zo benoem.

TO, in mijn voorlaatste baan had ik diverse mogelijkheden om een slechte dag op te vangen:



- ik werkte ook wel eens 's avonds en kon de compensatie-uren gebruiken om eens een dag over te slaan

- ik werkte 4 dagen en kon dagen ruilen

- ik kon ook regelmatig thuis werken en mijn eigen werkzaamheden indelen



Ik geef toe dat dat niet bij ieder beroep kan, maar zoals anderen hier aangeven kun je misschien best iets zelf opstarten, waarbij je dan gelukkig de steun van je partner hebt. Probeer de talenten die je hebt te benutten. Je hebt een HBO niveau, dus talenten heb je zeker!

quote:Ikbenanoniem schreef op 22 mei 2011 @ 23:00:

[...]



Excuus als ik me verkeerd uitdruk Pixiedust. Ik ervaar mijn werkloosheid op die manier, vandaar dat ik dit hier zo benoem.



Er is op dit gebied wat mij betreft niet zo zeer "goed" of "verkeerd" uitdrukken, IBA. Ik ben er puur op in gehaakt omdat ik weet dat er mensen zijn die het zo opvatten (als langs de zijlijn van de maatschappij staan) en dat helemaal niet hoeft. Wetende hoe zoiets over het algemeen nu niet bepaald een positief gevoel of beeld achterlaat.



Daarom vind ik het ook jammer om te lezen dat jij het werkeloos zijn zo ervaart. Ik ben geen heilig boontje, verre van. Ik heb mezelf in het verleden -en zal ongetwijfeld ook nog wel weer eens in de toekomst mezelf hier in uitdagen- ook wel goed aan de tand moeten voelen over wat nu eigenlijk mijn beeld van meedoen en langs de zijlijn staan is. Om tot het besef te komen dat ik mezelf zó enorm tekort doe als ik mezelf bestempel als afgeschreven, langs de lijn staande. Ik ben dat niet, hoef dat niet te zijn als ik dat niet wil, waarom mezelf dan zo labelen? Ik wil meedoen, dan is het aan mij om iets te vinden wat ik kan en past binnen mijn beeld van meedoen incl. waar nodig mezelf uitdagen qua denkwijzen. Het voelt een stuk prettiger om mezelf wel degelijk als waardevol onderdeel te zien. In plaats van een onrustig vretend gevoel dat "langs de zijlijn" bij mij oproept, voel ik me senang. Ik ben onderdeel van de maatschappij ook al blijkt dat o.a. niet in de vorm van iemand die betaalde arbeid verricht is, zoals het beeld waarmee ik voor mezelf opgegroeid ben en ooit als maatstaf heb gehanteerd.



En die prettigere beleving die gun ik een ieder. Jou ook. Je bent veel meer dan behalve op het moment werkeloos, je hebt meer rollen in de maatschappij dan werknemer zijn. Dat je nu werkeloos bent is ronduit klote, op zijn zachtst gezegd, maar niet allesdefiniërend. Al hoop ik natuurlijk voor je dat je heel snel een baan vindt die bij je past.

Pixie, je bent een wijs mens.



Ik heb het er zelf gewoon erg moeilijk mee.

Wat een lief compliment, IBA! Wijs voel ik me daarin nog niet, dan had ik al wel geleerd me nooit meer aan deze steen te stoten. Ik snap je gevoel echt maar laat het daar niet bij. Daag jezelf uit, je verdient veel meer dan dat label.



Of wat voor mij de laatste keer de perfecte wake up call hierin was; mijn mogelijkheden afwegen. Ga ik mezelf labellen als afgeserveerd? Met alle bijhorende emoties en zelfbeeld? Gaat dat mijn beeld worden voor de komende decennia? Dat kan het leven er alleen maar moeilijker op maken, verdraaid dat wil ik niet. Hmm, andere optie is om mezelf weer uit te dagen en kijken of mijn label wel echt klopt. Lang verhaal kort, komt er bij mij dan altijd boven drijven dat ik te veel focus op wat niet is, niet kan en niet haalbaar is. Met als gevolg dus het aan de zijlijn plaatsen. Makkelijk was het niet maar na alles opnieuw herwaarderen en mezelf onder de loep te leggen kan ik nu weer stellen dat ik gewoon op het speelveld sta en dat hooguit anders invul dan ik ooit als dogma daarover had.



De laatste keer ging me dat niet makkelijk af, ik heb echt die invulling nodig waarvan ik oprecht kan stellen "ik doe mee" en die kon ik maar lastig vinden. Ik zat echt vast in het verlies, wat niet is en niet zal gaan worden. Ik heb deze keer dan ook een coach ingeschakeld en met haar alles op een rij gezet. Wie ben ik, wat wil ik, wat kan ik wél, zijn mijn denkwijzen vaststaande feiten of kun je in meer dan een vastgezette vorm deel uit maken van de maatschappij, en meer van dat soort dingen. Eigenlijk veel sneller dan ik had verwacht en misschien wel had durven hopen, had ik met haar hulp dingen op de rails. Ik heb mijn denkwijzen bijgesteld en invulling gevonden om datgene wat ik "verloren" was weer in te vullen. Heel feitelijk gezien is het weer een behoorlijke stap achteruit, het is minder omvangrijk dan wat ooit was. Veel belangrijker echter; dit is haalbaar en wat was niet meer. Ik ben oprecht hartstikke enthousiast met de nieuwe invullingen die ik gevonden heb. Natuurlijk kriebelt het nog wel eens, maar nu op een manier waar ik mezelf niet mee onderuit haal.



Ik schijn nogal eigenwijs te zijn en weet van mezelf dat dit niet de laatste keer zal zijn dat ik hier mezelf moet uitdagen en "resetten". Niet mijn hobby maar het is de rust enorm waard.



Echt IBA, je bent meer dan werk. Zó veel meer. Je hebt zelf al even vrijwilligerswerk genoemd en ook dat dit voor jou toch een andere lading heeft. Been there, done that, dus ken de gevoelens die erbij kunnen spelen een beetje. Maar zijn die terecht? OK, je werkt voor nu niet betaald. Maar je verricht wel degelijk werk! Je draagt bij waar jij kunt, binnen jouw mogelijkheden, aan de maatschappij. Vaak zijn vrijwilligerstaken juist die dingen die erg belangrijk zijn voor onze samenleving maar letterlijk vallen of staan bij iemand die opstaat en zegt "ik doe dat wel, ook al krijg ik er niet betaald voor". Iets wat enorm waardevol is voor dat "speelveld" waar jij voor je gevoel aan de zijlijn staat. En zo doe je ongetwijfeld onbewust nog wel meer waarbij je een positieve invloed hebt op anderen. Dingen die voor jou misschien heel doodnormaal zijn, klein of vallen onder "ja, dat doe je gewoon". Maar is dat écht zo? Als je dat bijv. gewoon doet, doet iedereen het dan gewoon?



Je hebt een ander doel, wilt werken en vast liever vandaag dan morgen. Hartstikke goed om die ambitie te hebben en na te streven binnen jouw mogelijkheden. Je bent echter wel veel meer dan enkel en alleen de uitslag van die drive. Ongeacht of die baan nu snel of minder snel komt, ik hoop dat je de grootste angel voor wat betreft "ik sta langs de zijlijn" heel snel kwijt mag zijn. Je stáát er niet maar gevoel is wat hierin telt. Succes!

@Pixiedust: Dank je voor je post.



@Trolletje: Fijn dat je leidinggevende wat begrip toont en dat jij je wat beter voelt. Succes met de astma. Het is een rotziekte en het is extra vervelend dat je er van buiten "gewoon" niet ziek uitziet. Er is vaak onbegrip.

Fijn dat het gesprek goed gegaan is, Trolletje.quote:trolletje schreef op 23 mei 2011 @ 17:54:

zien hoe lang ik het volhou..



Probeer dit te schrappen uit je vocabulair voor dit onderwerp. Lijkt maar een klein iets, maar er zit een stuk "het zal toch wel niet gaan zonder dat iets me opbreekt" in. Dat kan een selffullfilling prophecy worden maar veel belangrijker; je hebt daar zelf als persoon eigenlijk nooit een positieve emotie bij. Die emotie alleen al maakt het niet makkelijker voor jezelf.



Is het een optie om de ruimte die je in het gesprek gekweekt hebt praktisch te gaan gebruiken hierin? Je noemde bijv. al even dat je last hebt van het feit dat er niet goed en/of vaak genoeg schoon gemaakt wordt. Ik zou dit zelf aankaarten met daarbij al wat opties als oplossing/verbetering. Zolang als het een beetje realistisch haalbaar is, heb je goede kans dat werkgever er voor open staat (zeker als je zelf al met mogelijke oplossingen aan komt dragen) omdat die immers ook gebaat is bij zo min mogelijk uitval. Stel, het zou voor jou al een enorm verschil maken als er 2 keer per week bepaalde schoonmaakwerkzaamheden gedaan zouden worden in de directe omgeving van jouw werkplek. Dan zou je kunnen bespreken of daar gelegenheid toe is middels bijv. de wegen die het bedrijf normaal al gebruikt qua schoonmaak of bijv. voorstellen om eventueel zelf 1 keer per week 30 minuten van jouw werktijd daaraan te besteden met een stofmasker op. Niet de droomjob wellicht maar het toont een enorme inzet om uitval te beperken en linksom of rechtsom zul je het probleem moeten tackelen waar mogelijk als je zelf ook het verzuim tot een minimum wilt terug brengen en houden.



Hele praktische oplossingen aandragen waarvan al is bewezen dat het voor jou helpt aanvallen te verminderen of voorkomen dat ze getriggerd worden, daar kan men vaak meer mee dan algemene info. Het verschilt toch nog per persoon en algemene info omgieten naar de praktijk is niet altijd even makkelijk. Dan kan de wil er zijn maar is het nog niet altijd even makkelijk om dat tot goede uitkomsten te laten leiden.



Mocht blijken dat er echt een werkplaatsaanpassing nodig is die in de papieren gaat lopen financieel, dan zouden jullie kunnen overwegen of het de moeite waard is om het UWV in te schakelen voor zover je daar recht op hebt. Je zult dan eerst een procedure door moeten om te laten vaststellen of je een arbeidsbeperking hebt (is iets anders dan arbeidsongeschikt zijn!). Dit is simpelweg gezegd een naam die ze geven wanneer iemand bepaalde hulp, voorzieningen, ondersteuning etc. nodig hebben om te kunnen werken. Heel soms kan de ZW-afdeling hier wat in betekenen, vaak zul je dit via een andere afdeling moeten regelen. Voordeel voor jou en de werkgever is dat indien men jou zou beoordelen als iemand met een arbeidsbeperking, dat je dan recht hebt op bepaalde begeleiding, ondersteuning en voorzieningen. Het is geen u-vraagt-wij-draaien-walhalla, e.e.a. zal via procedures moeten verlopen maar dit kan in bepaalde situaties de weg zijn om werkplekvoorzieningen geregeld te krijgen.



Laat ik het even praktischer maken voor je om te zien wat er bijv. mogelijk is. Ikzelf heb een behoorlijke lichamelijke beperking waarbij bijv. elke beweging "los" van het lijf (dus bijv. een arm die niet volledig tegen buik of zij aanrust) een risico is. Als ik nog in staat had geweest om te werken, dan had ik via een dergelijke procedure o.a. spraaksoftware, aangepast meubilair, hulpmiddelen, een werkrolstoel, vervoersvoorziening, rustruimte incl. bed, gesaneerde werkplaats etc. etc. etc. kunnen krijgen.

IBA; meer dan welkom! Jij hebt mij ook weer aan het denken gezet met het topic dat je gisteren opende op M&B. Ik loop al een tijdje met het idee dat ik zoiets wellicht maar eens moet gaan doen, of toch niet, wel, niet, wel, niet. Moet het geloof ik gewoon maar eens doen. Of althans; kenbaar maken dat ik het héél graag wil, hengels uitgooien voor advies en goede ervaringen en een bijdrage vragen als verjaardagscadeau.