Is echte liefde eenmalig?

29-05-2011 17:22 35 berichten
Alle reacties Link kopieren
Is het waar dat, nadat je hart goed is gebroken, jezelf zo erg probeert te beschermen dat je nooit meer die hevige verliefdheid zult voelen?

Afgelopen jaren ontmoet ik mannen waarmee het enorm klikt, die alles voor me over hebben, maar ook mannen die mij niet leuk vinden, etc.. en toch heb ik bij niemand weer die verliefdheid gevoeld en die gevoelens gehad die ik bij mijn eerste liefde had.

Op dit moment ben ik single en ik vind het voorlopig wel goed zo, maar ik ben zo bang dat ik nooit meer die echte liefde zal voelen. En dan denk ik: was mijn ex dan de ware? Maar dat kan toch niet, iemand die tegen je liegt en jou slaat kan toch nooit de ware zijn?

Ik zou een perfecte relatie kunnen hebben met de mannen die ik ontmoet, alles klopt, ik vind ze ook leuk en toch mis ik iets.. Ik vergelijk ze niet met mijn ex, ik vergelijk het gevoel.

Is dit voor iemand herkenbaar?

Ik had het gister met een vriendin hierover en ik kan het niet loslaten. Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken.
Alle reacties Link kopieren
"iemand die tegen je liegt en jou slaat kan toch nooit de ware zijn?"



Dat sowieso niet.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
Alle reacties Link kopieren
quote:sirenita schreef op 29 mei 2011 @ 17:22:

En dan denk ik: was mijn ex dan de ware? Maar dat kan toch niet, iemand die tegen je liegt en jou slaat kan toch nooit de ware zijn?



Als dit voor jou het criterium is voor echte liefde, dan hoop ik dat het inderdaad eenmalig is.



Daarnaast, als je er zo tegenaan kijkt, na wat je hebt meegemaakt, lijkt me wat inzichtgevende gesprekken met een professional geen overbodige luxe.
Alle reacties Link kopieren
Ik denk dat jouw echte liefde nog moet komen!
Alle reacties Link kopieren
ik geloof ook dat je je zelf beschermd, je laat je nooit meer zo raken!
Alle reacties Link kopieren
De echte ware dat ben je zelf. Wees er maar zuinig op.



Wat betreft relaties. Er bestaat niet zoiets als een 'ware'. Er zijn gelukkig meerdere mensen die bij je zouden kunnen passen. Maar mensen die jou kwaad doen, dat is sowieso niet iemand die goed is in je leven.
Alle reacties Link kopieren
echte liefde is voor altijd, echte liefde breekt je hart niet. Je bent in de war met verliefdheid
Alle reacties Link kopieren
quote:sirenita schreef op 29 mei 2011 @ 17:22:En dan denk ik: was mijn ex dan de ware? Maar dat kan toch niet, iemand die tegen je liegt en jou slaat kan toch nooit de ware zijn?



Een disfunctionele relatie brengt heel veel spanning met zich mee. Het kan je helemaal opslorpen. Misschien verwar je dat allesoverheersende gevoel wel met echte liefde.



quote:Ik zou een perfecte relatie kunnen hebben met de mannen die ik ontmoet, alles klopt, ik vind ze ook leuk en toch mis ik iets.. Ik vergelijk ze niet met mijn ex, ik vergelijk het gevoel.Nou, misschien mis je die spanning ja.
Alle reacties Link kopieren
Ik denk dat je inderdaad een muurtje om je heen hebt gebouwd. Er zal vast wel iemand (een echte liefde) op je pad komen die dat muurtje weer langzaam zal kunnen afbreken.
Alle reacties Link kopieren
Ik herken het wel hoor TO. Die gevoelens.

Maar ben wel van mening dat als je de ware vind, je er weer voor open gaat staan.

Hij zal misschien alleen beter zijn best moeten doen om te laten zien dat hij er voor gaat of om dat muurtje zoals sweetcandy zegt neer te halen.
Het gras aan de overkant is niet groen.
Alle reacties Link kopieren
.
Alle reacties Link kopieren
quote:meds schreef op 29 mei 2011 @ 18:01:

Je bent in de war met verliefdheid



Verliefdheid is een chemische reactie van je hersenen. Dit ontstaat wanneer je een man tegenkomt die die stofjes afgeeft en je hersenen doet prikkelen. Volgens mij heeft het niet per se met een gebroken hart te maken, maar met openstaan voor een nieuw persoon. Als je er echt voor openstaat, kom je hem/ze misschien nog wel tegen. Misschien ook niet en was dat jouw enige keer.

Er bestaan namelijk ook mensen die nog nooit verliefd zijn geweest. Dat lijkt misschien jammer, maar na een paar jaar is de verliefdheid toch over en moet je het doen met houden van.



Imho is verliefdheid overrated. Tenminste, als het gaat om langdurige relaties. Verliefdheid kan je beeld zodanig vertroebelen dat je pas na lange tijd merkt dat hij het niet voor je is en het ook niet gaat worden.
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
Alle reacties Link kopieren
quote:meds schreef op 29 mei 2011 @ 18:01:

echte liefde is voor altijd, echte liefde breekt je hart niet. Je bent in de war met verliefdheidTO, bedoel je verliefdheid of liefde? Zijn namelijk wel twee verschillende dingen (die elkaar soms opvolgen).
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
Alle reacties Link kopieren
Ik bedoel echte liefde. Van mijn kant dan. Ik heb in die relatie letterlijk met bloed, zweet en tranen gevochten voor ons. Ik heb al die tijd van hem gehouden, elke dag meer. Ik voelde dat ik oud wilde worden met hem, ik wilde de moeder van zijn kinderen zijn, ik ben geemigreerd voor hem, ik had werkelijk alles voor hem over. Dat gevoel heb ik nooit weer gehad. Ik heb nooit weer gevoeld dat ik alles voor diegene over had, ik wil niet eens een relatie beginnen met ze.. en daar ben ik bang voor, dat ik nooit meer iemand vind waarbij ik denk: ja, dit zou hem kunnen zijn!
Alle reacties Link kopieren
Als die relatie je werkelijk letterlijk bloed zweet en tranen heeft gekost dan hoop ik voor je dat je nooit meer in zo'n relatie terecht komt.
Alle reacties Link kopieren
eens. Echte liefde kost geen bloed zweet en tranen
Alle reacties Link kopieren
Ik heb dit bij vriendinnen ook wel gezien. Dat ze zo intens verliefd waren waarna hun hart was gebroken. Vervolgens trokken ze een muur om niet weer gekwetst te worden. Ik denk niet dat het zo hoeft te blijven, maar misschien kost het wat tijd. En sommige dingen moeten ook de kans krijgen en zullen niet direct zo heftig voelen. Je hebt nu gevoelsmatig wel een hoog streef niveau van wat je voor iemand moet voelen. Misschien moet je ook opstaan voor het kunnen laten groeien van gevoelens ipv gelijk overspoelt te worden?
Alle reacties Link kopieren
Psychotherapeut I.D. Yalom geeft de volgende samenvatting van de kenmerken van echte liefde:



Onbaatzuchtig

Echte liefde is niet gericht op een bepaald belang, laat staan eigen belang.

Belang is simpelweg van een andere orde, het doet er niet toe. Dat betekent ook dat men zich kan losmaken van externe factoren of mensen. Echte liefde is zuivere, ongemengde betrokkenheid op de ander. Ze verdraagt geen kritisch commentaar langs de zijlijn, laat staan consciëntieuze rekenmeesters die precies bijhouden hoeveel winst en verlies de relatie oplevert.



Totaal

Echte liefde wordt gevoeld voor de ander als totale persoon, dus niet voor specifieke eigenschappen. Liefde is (veel) meer dan de optelsom van een aantrekkelijk uiterlijk, een riant inkomen, een boeiende uitstraling en een charmante babbel. Wie blind is van liefde zal weliswaar tal van goede eigenschappen in de ander zien, maar steeds het gevoel hebben dat het hem dáár niet in zit. Liefde gaat immers uit naar een ondefinieerbare grootheid, de ander als persoon.



Gericht op de ander

Bij echte liefde is men - in principe - met heel zijn hart gericht op de ander. Men wil er voor de ander zijn, men wil helpen, beschermen, verzorgen. Dat betekent ook dat men de partner tijd en ruimte geeft om zijn eigen weg in te slaan.



Actief

De mens kan overvallen worden door verliefdheid, maar niet door liefde. Echte liefde ontstaat dus niet plotseling, als een donderslag bij heldere hemel, maar volgt een proces waarbij de liefde steeds weer wordt bevestigd en getoond. Liefde vóelen is niet voldoende. Het vergt vormgeving en onderhoud, zodat de ander de liefde ook werkelijk vóelt.



Liefde als levenshouding

Tot op zekere hoogte is liefde een manier van in deze wereld staan. Het is niet die exclusieve, magische ketting die de partners voor eens en voor altijd aan elkaar vastketent, het is een open houding naar de wereld als geheel. Liefde staat dus (ook) voor ontvankelijkheid en een blik die naar buiten is gericht. Iemand die zich helemaal afzondert in zichzelf en voortdurend op voet van oorlog staat met wat er om hem heen gebeurt, zal niet makkelijk liefde voelen.



Gezonde wortels

Echte liefde spruit voort uit rijkdom in plaats van armoede, uit groei in plaats van stilstand, uit willen in plaats van moeten. De ander is niet iemand die je eigen bestaan kan rechtvaardigen of je eenzaamheid kan verdrijven, maar iemand die je deelgenoot kunt maken van je eigen existentie. Dat kan alleen als we in het reine zijn met onszelf, met ons verleden en de omringende wereld. Er moet immers - in psychologische zin - plaats zijn voor iemand anders.



Wederkerigheid

De ideale liefde veronderstelt wederkerigheid en gelijkwaardigheid. Alles wat je in de relatie investeert, komt (op een andere manier) weer terug. Daarbij gaat het niet om objectieve, kwantificeerbare uitwisselingstransacties, maar om een fundamenteel gevoel dat de relatie `klopt'. Zo lang als we het gevoel hebben dat we van de ander voldoende krijgen, zal het ons geen enkele moeite kosten om te (blijven) geven. Op het moment dat we dat gevoel niet meer hebben, zullen we automatisch en onbewust een stapje terug doen.



Onbedoelde bevrediging

Echte liefde is niet gericht op beloning of bevrediging. Dit zijn onbedoelde effecten die vanzelf ontstaan, zonder dat ze beoogd waren. Maar dát deze effecten optreden, tegelijk met het uiten van liefde, is wel belangrijk. Liefde die bevrediging nastreeft, is net zo kansloos als liefde die nimmer bevredigend is.



Acht kenmerken van sterke relaties



Wie kent hun geheim beter dan de stellen zelf? Onderzoekster Francine Klagsbrun onderwierp stellen die minstens vijftien jaar getrouwd zijn, aan een vijf uur durend interview. Hieruit destilleerde ze acht kenmerken van goede relaties:



Flexibiliteit: de mogelijkheid om met veranderingen om te gaan, zoals de kinderen die uit huis gaan, of de partner die van baan verandert.

Het accepteren van het onveranderbare: het gedrag en de eigenschappen van de partner accepteren die niet zullen veranderen.



De overtuiging van eeuwigheid: de partners zien scheiding niet als een optie.

In de meeste relaties zijn er tijden van afstand en woede geweest, maar geen van beiden overwoog eruit te stappen.

Vertrouwen: je veilig voelen bij de ander.

Wederzijdse afhankelijkheid: niet per se op hetzelfde moment, want de een kan emotioneel meer afhankelijk zijn in de ene periode, de ander op een ander moment. Het betekent overigens niet volledig in elkaar opgaan.

Plezier in elkaar: gelukkige stellen vinden het prettig om bij elkaar te zijn en met elkaar te praten.

Een gekoesterde gedeelde geschiedenis.

Geluk: veel van de lang gehuwden zagen zichzelf als mazzelaars.

Klagsbrun merkt op dat deze stellen niet minder ellende meemaakten in hun leven, maar ze vinden zelf dat de positieve dingen de overhand hebben.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Alle reacties Link kopieren
Ik zie het vaak andersom werken; mensen die na een hevige verliefdheid gaan trouwen of samenwonen en dan na zoveel jaar wéér verliefd worden en vergeten zijn dat ze dit gevoel al eens eerder hebben gehad. Die denken " dit heb ik nog nooooooooooooooooooooooooooit gevoeld, dit moet wel De Ware zijn " en vervolgens huis, haard, vrouw en kinderen achter zich laten om na een tijdje te bemerken dat ze " alleen maar " verliefd waren.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Alle reacties Link kopieren
Je moet beseffen dat jij degene bent die die liefde op die manier hebt gegeven aan je ex. Hij heeft je niet gedwongen, jij wílde het zo op dat moment. Misschien om iets te krijgen wat hij leek te hebben/kunnen geven (terwijl dat niet zo bleek te zijn). Hoe dan ook, is het jouw keuze geweest om tot het naadje te gaan. Natuurlijk deed je dat omdat je van hem hield, maar het was wel jouw eigen handelen. Je weet nu tot hoever je kunt gaan voor de liefde, maar wat heeft het opgeleverd? Je bent waarschijnlijk over je grenzen gegaan. Je hebt meer gegeven dan je had moeten geven. Als je dat gewoon weet van jezelf, zul je het in een volgende relatie niet zover laten komen (tenzij je er zelf wederom voor kiest), toch?



Dat wetende, geeft je dat juist geen kracht? Besef je niet dat je erg sterk bent? Je weet wat je te bieden hebt. Je bent 'diep' gegaan, en bent er weer bovenop gekomen, dus je weet waar je grens ligt.. Is het dan niet makkelijker om dat muurtje om je heen omlaag te halen? Gewoon omdat je op jezelf kunt vertrouwen dat je het niet meer zover zult laten komen? Dat je vanaf nu alleen gaat genieten van een eventuele liefde en niet meer met bloed, zweet en tranen in de weer gaat om van hem te krijgen wat jij wilt? Het moet er namelijk gewoon zijn. Je mag er best af en toe wat moeite voor doen om het spannend te houden en zo, maar het moet er wel zijn.



Kun je hier iets mee?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
Alle reacties Link kopieren
Die psychiater, zie posting Bgb, heeft er verstand van. Veel van zijn beschrijving kun je ook vinden bij spirituele grootmeesters - die bij nader inzien niet zo wazig zijn als ze vaak lijken.quote:sirenita schreef op 29 mei 2011 @ 17:22:

Is het waar dat, nadat je hart goed is gebroken, jezelf zo erg probeert te beschermen dat je nooit meer die hevige verliefdheid zult voelen?

Het hoeft niet, maar kan wel.

Wat je zult doen is jezelf beschermen tegen al te baldadige overgave. Je gaat grenzen trekken, eerder onbewust dan bewust.



Dan een (mijn) visie op liefde:

Liefde doet geen pijn.

Liefde is wat het is: liefde.

Liefde is ook geen ding. Het is geen steen die ergens ligt te wezen. Liefde is een werkwoord, een proces en het beweegt zich tussen jou en je omgeving in.



Liefde, oftewel het liefhebben, is erg vaak ook een voertuig voor andere zaken: illusies, onaangename eigenschappen, oude emo-rommel, voorvallen die je liever niet mee had gemaakt. Daar 'moet' je dan een uitweg in zien te vinden. Ik denk dat het erbij hoort.



Echte liefde mag dan balansloos zijn - om in relatie te zijn met iemand kun je maar beter wel de balans in de gaten houden.

Anders krijg je van die 'als hij maar gelukkig is' syndromen van, zoals HIER wordt uitgelegd.



Ik zou zeggen: moed houden en zeker niet verbitteren. Daarvoor is het leven te kort.





Dimpf
Alle reacties Link kopieren
quote:sirenita schreef op 29 mei 2011 @ 19:17:

Ik bedoel echte liefde. Van mijn kant dan. Ik heb in die relatie letterlijk met bloed, zweet en tranen gevochten voor ons. Ik heb al die tijd van hem gehouden, elke dag meer. Ik voelde dat ik oud wilde worden met hem, ik wilde de moeder van zijn kinderen zijn, ik ben geemigreerd voor hem, ik had werkelijk alles voor hem over. !



Ik heb het gevoel dat je hier beschrijft gehad op mijn zestiende en vervolgens een heel lange relatie (28 jaar) gehad met die man, die echter steeds slechter werd.

Toen ben ik gescheiden en wou nooit meer mezelf zo kwijt raken.

Maar toen ontmoette ik mijn huidige man, en de liefde die ik voor hem voel is nog intenser (en maakt me véééééééééél gelukkiger) dan wat ik voor mijn ex voelde.

Het is dus onzin dat je intense liefde maar 1 keer kunt voelen.
Alle reacties Link kopieren
Love means never have to say you're sorry..
Alle reacties Link kopieren
quote:momofsophie schreef op 30 mei 2011 @ 13:14:

Love means never have to say you're sorry..



Wat een onzin. Sorry dat ik het zo bot zeg. Die quote komt uit die ene ouwe liefdesfilm, kan even niet op de naam komen, en het klinkt leuk maar het slaat imo nergens op.

Als je elkaar per ongeluk gekwetst hebt, of even niet zo aardig of begripvol of leuk bent geweest, en dat gebeurt onvermijdelijk wel eens in een lange relatie, is er niks mis mee om sorry te zeggen. Vind het zelf niet altijd even makkelijk trouwens



Je hoeft je niet eindeloos te verexcuseren voor het feit dat je bestaat, dat is wat anders.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb twee liefde doorgemaakt waar ik heel oprecht en met mijn hele hart voor ging.

De eerste liefde sneuvelde doordat de basis waaruit we startte een erge grote verantwoordelijkheid was op jonge leeftijd en we karaktereigenschappen hadden die elkaar negatief beinvloedde.

We hebben samen wel alles gegeven wat we op dat moment in ons macht hadden( nu ik er op terug kijk zou ik in deze levensfase meer in mijn macht gehad hebben, maar toen niet helaas)

Het was wel mijn eerste echte liefde waarmee ik groeide, ontdekte en volwassen werd, maar de tijd om de vleugels uit te slaan bleek onvermijdelijk.

Na jaren verder te zijn komen steeds meer de positieve kanten uit het verleden naar boven en dat vind ik fijn. Er was veel kommer en kwel, maar het kan dus helen en je een prima band voor de toekomst geven. Dat is echt mooi hoe dat verliep.



Mijn tweede liefde was ook iets waar ik vol instapte, maar echte liefde bleek het niet te zijn. Die komt immers van twee kanten en de andere partij had andere redenen voor een relatie dan ik.

Het is de meest harde en ontluisterende liefde die ik heb gevoeld met een flinke wond.



Mijn huidige liefde is liefde zoals deze bedoeld is.

Is het dan de ware liefde? waren de anderen niet echt voor mij?

Het maakt eigenlijk niet uit om daar een antwoord op te hebben.

Ik heb nu de liefde waar ik mij ongelooflijk gelukkig in voel en ik hetzelfde terug zie in hem.

Match made in heaven.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven