Driftig kind!!

Nee hoor, dat hoeft een kind niet te leren, dat komt vanzelf Kinderen die doorslapen, slapen over het algemeen niet aan één stuk door, maar melden zich niet als ze tussentijds wakker worden. Tussentijds wakker worden doen de meeste kinderen, en veel volwassenen ook. Het kan zijn dat ze zich niet melden omdat ze zo ver zijn in hun ontwikkeling dat ze geen hulp nodig hebben, dat ze van zichzelf al weer goed in kunnen slapen, of omdat ze geleerd hebben dat er toch niemand komt als ze zich melden. Ik vind zelf die laatste optie niet zo'n prettige. Ik denk dat je juist alles rondom slapen zo positief mogelijk moet houden. En jij kunt wel vinden dat er niets is om bang voor te zijn, maar ervaart zij dat ook zo? Waarschijnlijk niet, als ze bang wakker wordt. Ik denk dat je dan kunt proberen om daar overheen te stappen door niet te reageren, of wel te reageren en je kind gerust te stellen. Ook in het laatste geval komt er namelijk een moment dat je kind zelf niet meer bang zal zijn, echt. Dan vind ik het zelf veel prettiger om niet over de angst/het verdriet heengestapt te zijn.



Wat is er mis met iets wel/niet willen, of aandacht vragen? Zo te lezen bedoel je geen 'echte' driftbui, maar 'gewoon' boos worden. Dat is toch ook een emotie die geuit moet kunnen worden? Ik denk dat je meer lading zoekt achter de uitingen van een 1--jarige dan zo'n kleintje werkelijk kan geven. Natuurlijk is ze niet meer boos als het gaat zoals zij wil, en natuurlijk hoeft het niet altijd zo te gaan zoals ze wil, maar als het kan, waarom dan niet? Heb je de link gelezen?

Ik bedoel het trouwens niet zo aanvallend als sommige stukjes misschien overkomen



Ik denk dat je wat kinderen doen of laten zien, op een positieve of negatieve manier kunt bekijken. Jij ziet het als ondeugend dat ze zo kijkt, maar zou het ook opluchting of trots kunnen zijn? Opgelucht dat er naar haar geluisterd is, trots dat ze zichzelf duidelijk heeft weten maken (er zijn nog veel meer opties natuurlijk) Een kind wordt niet boos om zijn zin te krijgen, maar omdat hij op dat moment die emotie voelt. Ik denk dat het er meer toe doet hoe je daar op reageert, dan wat de uiteindelijke uitkomst is - dat een kind net zo goed tevreden kan zijn als hij niet z'n zin krijgt maar wel het gevoel heeft gehoord te worden. Is dat bij volwassenen niet net zo? Als het niet gaat zoals jij wil, is het toch veel prettiger als je het idee hebt dat er wel naar je geluisterd is.

Ik probeer zelf alles zo positief mogelijk te interpreteren, gevoelens serieus te nemen en te benoemen, en tot nu toe ben ik daar nog nooit in teleurgesteld: mijn dochter van 2,5 is bepaald niet het aandacht opeisende, aanhankelijke, onzelfstandige monstertje geworden die mij wel eens voorspeld is. Ross Greene zegt het mooi vind ik: children do well if they can.

Wen, ik sta wel open voor jouw kijk hierop, maar vraag me wel het volgende af: stel, je wilt/kunt op zeker moment even niet toegeven aan wat je kind wil (mijn dochter is bijna 16 maanden). Ze gaat flink krijsen en hoort totaal niet wat je zegt. Hoe laat je dan blijken dat je haar wel gehoord hebt? Ik probeer altijd oogcontact te maken en rustig te vertellen dat het niet kan/mag en waarom, maar het lijkt totaal niet tot haar door te dringen. Ik heb ook het gevoel dat ze dat nog niet begrijpt.



Overigens kan zij zich al van heel jongs af aan prima in haar eentje vermaken. Ze is over het algemeen heel rustig, tevreden en vrolijk.

Op dat moment kun je niet zo heel veel meer doen dan er gewoon voor haar zijn. Op dat moment uitleggen waarom het niet kan lijkt me niet eens heel nuttig, ze zal het niet horen en niet willen horen, eerst maar eens rustig worden toch? Ik zeg wel iets als 'je bent echt heel boos/verdrietig dat het niet mag he?' of wat er ook maar van toepassing is. En als ze rustig is, probeer ik haar af te leiden. Ik denk wel dat ze veel meer begrijpen dan we vaak denken. Mijn dochter was vrij vlot met veel praten, en daar kwamen toch een hoop dingen uit die ik met mijn optimisme op dat vlak nog niet had verwacht. Het verschilt natuurlijk wel per kind.

Dank je wel voor je toelichting. Inderdaad, ze wil en kan het niet horen als ze boos is. Punt is dan ook: hoe krijg ik haar weer rustig? Ik zou inderdaad eens kunnen proberen eerst haar gevoel te erkennen en afleiden. Ben het met je eens dat ze meer lijkt te begrijpen dan wij denken, bijdehandje

Ze begint wat woordjes te zeggen, ik zal blij zijn als ze zich in woorden uit kan drukken

[quote]bananenplant schreef op 31 mei 2011 @ 22:04:

Ik versta dan toch heel iets anders onder een driftbui dan jij (denk ik). Als je kindje zijn zin niet krijgt en daardoor heel boos wordt, dan is dat toch niet beangstigend. Gewoon een manier om zijn ongenoegen kenbaar te maken en proberen of ze alsnog door dit gedrag hun zin krijgen.[/quote]



------------------



Mee eens.