Relaties
alle pijlers
Hij gaat weg....
zondag 29 mei 2011 om 21:44
Hij gaat weg.....wat kan ik zeggen. De kogel is door de kerk,,,hij gaat weg.....drie korte woorden, maar wat een impact hebben ze. Ze zetten mijn leven, mijn plannen en mijnn dromen op z'n kop. Na 5 jaar is volgens hem de koek op.
Was mijn relatie perfect? nee er mankeerde een heleboel aan.
We waren in sommige opzichten water en vuur en konden erg van mening verschillen. Mijn frustratie was met name dat het erg vaak eenrichtingsverkeer was. En dat ik degene was die water bij de wijn deed. Als ik alleen was geweest dan was ik waarschijnlijk al lang weggeweest, maar ik heb een prachtige zoon van 9 maanden. En nu hij er is, verandert alles voor hem had ik willen vechten. Al was het alleen voor de glimlach op zijn gezicht wanneer zijn vader binnenkomt. Ik vind het vreselijk dat het kereltje straks verscheurd wordt tussen twee huizen. Daarnaast geniet ik van het gezin dat wij waren. Ik ben nog steeds van mening dat mijn (ex) partner er niet zo hard voor gevochten heeft. Wat hij deed was afwachten wanneer het beter zou gaan. En nooit kijkend naar zijn eigen rol in het geheel. Misschien hadden we het sowieso niet gered, maar ik had graag gezien dat mijn zoontje wat ouder was. Aan de andere kant misschien is hij nu nog zo jong dat hij makkelijk aan de situatie kan wennen. Het is nog zo vers. Alles schiet door mijn hoofd met name praktische zaken...hoe kom ik aan een nieuwe wasmaschine en droger...hoe red ik het financieel?...maar het balangrijkste...ik wil dat mijn zoon een goede band met zijn vader blijft houden...maar ik kan hem nu al geen dag/nacht missen, laat staan een heel weekend......
Was mijn relatie perfect? nee er mankeerde een heleboel aan.
We waren in sommige opzichten water en vuur en konden erg van mening verschillen. Mijn frustratie was met name dat het erg vaak eenrichtingsverkeer was. En dat ik degene was die water bij de wijn deed. Als ik alleen was geweest dan was ik waarschijnlijk al lang weggeweest, maar ik heb een prachtige zoon van 9 maanden. En nu hij er is, verandert alles voor hem had ik willen vechten. Al was het alleen voor de glimlach op zijn gezicht wanneer zijn vader binnenkomt. Ik vind het vreselijk dat het kereltje straks verscheurd wordt tussen twee huizen. Daarnaast geniet ik van het gezin dat wij waren. Ik ben nog steeds van mening dat mijn (ex) partner er niet zo hard voor gevochten heeft. Wat hij deed was afwachten wanneer het beter zou gaan. En nooit kijkend naar zijn eigen rol in het geheel. Misschien hadden we het sowieso niet gered, maar ik had graag gezien dat mijn zoontje wat ouder was. Aan de andere kant misschien is hij nu nog zo jong dat hij makkelijk aan de situatie kan wennen. Het is nog zo vers. Alles schiet door mijn hoofd met name praktische zaken...hoe kom ik aan een nieuwe wasmaschine en droger...hoe red ik het financieel?...maar het balangrijkste...ik wil dat mijn zoon een goede band met zijn vader blijft houden...maar ik kan hem nu al geen dag/nacht missen, laat staan een heel weekend......
vrijdag 3 juni 2011 om 01:30
Ik kan hier duizend woorden schrijven om je te troosten, wat ik ervan vind en een lijst met tips geven.
Maar ga eerst maar verdrietig zijn en zoek steun, dit is een hoop om te verwerken.
mijn hart breekt iedere keer weer als ik lees dat er weer kind in een scheiding terecht komt,
Ook een dikke voor je kindje.
vrijdag 3 juni 2011 om 08:51
quote:seren73 schreef op 30 mei 2011 @ 08:59:
Bedankt voor de lieve reacties en knuffels, met name de ervaringsdeskundigen....dat doet mij echt goed. Vooral omdat ik nog niet zover ben om het de buitenwereld te vertellen. Ik wil het eerst zelf een plekje geven. Vannacht het grootste gedeelte van de nacht wakker gelegen, lopen piekeren. Vanmorgen zag de wereld er een heel klein beetje positiever uit, We hebben in ieder geval besloten om geen overhaaste dingen te doen en op ons gemak te kijken hoe we de zaken moeten regelen, Ik geloof niet dat mij 'ex' (erg raar om te zeggen) een ander heeft... daar moet hij energie in steken en hij vindt 1 vrouw en een kindje al erg veel werk . Hij heeft ook nog twee andere kinderen die ik al bijna hun hele leven ken....ik hoop dat ik ze blijf zien
Ksenija...jammer dat jij het betiteld als niet 'gezond'. Ik ben een werkende moeder en mijn kind gaat door de week al naar de opvang en naar oma. De tijd die ik buiten het werk om heb met mijn kind daarvan wil ik volop genieten. Ik ben geen moeder die haar kind snachts zomaar bij een ander achterlaat en heb daar dan ook moeite mee. Ook al is dit zijn vader, dat maakt het niet minder moelijk. Natuurlijk ga ik op zoek naar een goede regeling, maar ik geloof dat deze nu hij nog zo klein is, iets minder ruim zal zijn dan wanneer hij ouder is,...maar daar komen we wel uit. Ik kom zelf uit een 'gebroken' gezin en ik had het zo graag voor mijn kindje anders gezien. Helaas heb ik dit niet alleen voor het zeggen......
Ik niet in dit huis blijven wonen, want dit kan ik niet alleen opbrengen en al mijn vangnetten zitten in een andere stad, dus ik denk dat we ook naar die stad moeten verhuizen...
Hoe is het nu met je? Is de boodschap al een beetje geland?
Mijn ex en ik hebben een zoontje van 5,5 maand (ex heeft ook 2 kinderen uit een eerdere relatie, net als bij jou). Ik heb er sinds kort voor gekozen om zijn andere kinderen niet meer te willen zien en dat is erg pijnlijk en moeilijk. Wij zijn al iets langer uit elkaar, dat scheelt. Maar mijn zoontje gaat wel bij ex slapen, het is namelijk beter om daar zo vroeg mogelijk mee te beginnen, je zoontje slaapt misschien ook wel eens bij opa of oma? En dan heb je ook even wat ruimte voor jezelf. Die zul je ook hard nodig hebben, ook al ervaar je dat nu nog niet zo.
Wil je ook adviseren om met een derde erbij om tafel te gaan zitten. Want de kans is nu eenmaal groot dat er op een bepaald moment ruzie komt en de communicatie lastig wordt. Als je e.e.a. op papier hebt staan, voorkom je een hoop gedoe.
Het went, bij mij begint het na een paar maanden (ellende) te wennen. Maar het loslaten van het plaatje van een gezin met de vader van je kind, dat zal bij tijd en wijlen moeilijk en verdrietig blijven. Ook soms jaren later hoor ik van anderen, maar er valt mee te leven.
Je kind moeten missen als hij bij je ex is, is gewoon niet leuk en voelt heel onnatuurlijk aan. Dat gemis zal wel blijven, maar je hebt die tijd ook voor jezelf nodig om je op te laden.
Wens je in ieder geval heel veel sterkte toe de komende tijd en hoop dat je veel steun hebt.
Bedankt voor de lieve reacties en knuffels, met name de ervaringsdeskundigen....dat doet mij echt goed. Vooral omdat ik nog niet zover ben om het de buitenwereld te vertellen. Ik wil het eerst zelf een plekje geven. Vannacht het grootste gedeelte van de nacht wakker gelegen, lopen piekeren. Vanmorgen zag de wereld er een heel klein beetje positiever uit, We hebben in ieder geval besloten om geen overhaaste dingen te doen en op ons gemak te kijken hoe we de zaken moeten regelen, Ik geloof niet dat mij 'ex' (erg raar om te zeggen) een ander heeft... daar moet hij energie in steken en hij vindt 1 vrouw en een kindje al erg veel werk . Hij heeft ook nog twee andere kinderen die ik al bijna hun hele leven ken....ik hoop dat ik ze blijf zien
Ksenija...jammer dat jij het betiteld als niet 'gezond'. Ik ben een werkende moeder en mijn kind gaat door de week al naar de opvang en naar oma. De tijd die ik buiten het werk om heb met mijn kind daarvan wil ik volop genieten. Ik ben geen moeder die haar kind snachts zomaar bij een ander achterlaat en heb daar dan ook moeite mee. Ook al is dit zijn vader, dat maakt het niet minder moelijk. Natuurlijk ga ik op zoek naar een goede regeling, maar ik geloof dat deze nu hij nog zo klein is, iets minder ruim zal zijn dan wanneer hij ouder is,...maar daar komen we wel uit. Ik kom zelf uit een 'gebroken' gezin en ik had het zo graag voor mijn kindje anders gezien. Helaas heb ik dit niet alleen voor het zeggen......
Ik niet in dit huis blijven wonen, want dit kan ik niet alleen opbrengen en al mijn vangnetten zitten in een andere stad, dus ik denk dat we ook naar die stad moeten verhuizen...
Hoe is het nu met je? Is de boodschap al een beetje geland?
Mijn ex en ik hebben een zoontje van 5,5 maand (ex heeft ook 2 kinderen uit een eerdere relatie, net als bij jou). Ik heb er sinds kort voor gekozen om zijn andere kinderen niet meer te willen zien en dat is erg pijnlijk en moeilijk. Wij zijn al iets langer uit elkaar, dat scheelt. Maar mijn zoontje gaat wel bij ex slapen, het is namelijk beter om daar zo vroeg mogelijk mee te beginnen, je zoontje slaapt misschien ook wel eens bij opa of oma? En dan heb je ook even wat ruimte voor jezelf. Die zul je ook hard nodig hebben, ook al ervaar je dat nu nog niet zo.
Wil je ook adviseren om met een derde erbij om tafel te gaan zitten. Want de kans is nu eenmaal groot dat er op een bepaald moment ruzie komt en de communicatie lastig wordt. Als je e.e.a. op papier hebt staan, voorkom je een hoop gedoe.
Het went, bij mij begint het na een paar maanden (ellende) te wennen. Maar het loslaten van het plaatje van een gezin met de vader van je kind, dat zal bij tijd en wijlen moeilijk en verdrietig blijven. Ook soms jaren later hoor ik van anderen, maar er valt mee te leven.
Je kind moeten missen als hij bij je ex is, is gewoon niet leuk en voelt heel onnatuurlijk aan. Dat gemis zal wel blijven, maar je hebt die tijd ook voor jezelf nodig om je op te laden.
Wens je in ieder geval heel veel sterkte toe de komende tijd en hoop dat je veel steun hebt.
vrijdag 3 juni 2011 om 13:22
Jeetje Anke32, jouw verhaal lijkt het mijne wel. ook hier een man die ook heel vaak leukere en betere dingen te doen had en....belangrijker nog die als hij thuis was meestal met zijn neus in de laptop of telefoon zat, ook heel gezellig. Hij is er wel voor zijn kids, maar dan idd hoeft hij er niets voor te laten, want dan ben ik er gewoon. Dus dat zal straks nog wel even tegenvallen als hij dat vangnet niet meer heeft.
Maar ja ondanks alles ben ik gewoon megaverdrietig en teleurgesteld dat mijn hele leven ineens niet meer zo gaat worden als ik me had voorgesteld en ja misschien komen er op den duur mooiere dingen op mijn pad. Maar voor nu baal ik gewoon dat het plaatje van het gelukkige gezinnetje uiteen gebarsten is.
En ook verbaas ik mij erover hoe redelijk makkelijk sommige mannen dus gewoon de hele boel kunnen achterlaten en ergens anders hun geluk gaan zoeken. Mijn man bijvoorbeeld heeft het eigenlijk geeneens willen proberen, hij heeft het zeker geen kans gegeven. Alleen maar klagen, zuchten, steunen, alleen maar negativiteit terwijl ik met man en macht aan het vechten was voor ons huwelijk, alleen!!! En dat werkt niet.
Maar ja ondanks alles ben ik gewoon megaverdrietig en teleurgesteld dat mijn hele leven ineens niet meer zo gaat worden als ik me had voorgesteld en ja misschien komen er op den duur mooiere dingen op mijn pad. Maar voor nu baal ik gewoon dat het plaatje van het gelukkige gezinnetje uiteen gebarsten is.
En ook verbaas ik mij erover hoe redelijk makkelijk sommige mannen dus gewoon de hele boel kunnen achterlaten en ergens anders hun geluk gaan zoeken. Mijn man bijvoorbeeld heeft het eigenlijk geeneens willen proberen, hij heeft het zeker geen kans gegeven. Alleen maar klagen, zuchten, steunen, alleen maar negativiteit terwijl ik met man en macht aan het vechten was voor ons huwelijk, alleen!!! En dat werkt niet.
vrijdag 3 juni 2011 om 13:51
Was mijn relatie perfect? nee er mankeerde een heleboel aan.
We waren in sommige opzichten water en vuur en konden erg van mening verschillen. Mijn frustratie was met name dat het erg vaak eenrichtingsverkeer was.
TO waarom hebben jullie samen een kind op de wereld gezet als er al heel wat aan de relatie mankeerde? Dit wist je toch al voordat je in verwachting raakte?
Wilden jullie samen een kind? Kan het zijn dat het ouderschap voor hem de druppel is om de relatie te verbreken omdat hij dat bij nader inzien niet aankan?
Hoe dan ook ik wens je heel veel sterkte TO en een dikke knuffel. Je gaat het redden, echt.
We waren in sommige opzichten water en vuur en konden erg van mening verschillen. Mijn frustratie was met name dat het erg vaak eenrichtingsverkeer was.
TO waarom hebben jullie samen een kind op de wereld gezet als er al heel wat aan de relatie mankeerde? Dit wist je toch al voordat je in verwachting raakte?
Wilden jullie samen een kind? Kan het zijn dat het ouderschap voor hem de druppel is om de relatie te verbreken omdat hij dat bij nader inzien niet aankan?
Hoe dan ook ik wens je heel veel sterkte TO en een dikke knuffel. Je gaat het redden, echt.
vrijdag 3 juni 2011 om 22:42
hoi,
Hebben jullie dat nu ook dat je zoveel dingen combineert? verbazing, teleurstelling, verdriet naar de toekomst kijken, praktische zaken regelen?
Mijn kindern zijn 4 en 7. Je mist ze toch altijd? of ze nu 9 maanden zijn of naar school gaan of pubers zijn?
Mijn ex wil helemaal gaan voor het co ouderschap, tja ik ben sceptisch. Dan zou hij ineens wel begin van de avond en weekend thuis kunnen zijn? Hoe gaat dat er bij jullie uitzien?
Senja, ja dat klinkt wel heel erg hetzelfde... Ik voel mij ook het altijd aanwezige vangnet. Weliswaar moedigde mijn ex mij altijd aan om ook wat te ondernemen maar als zo'n actie van mij dan echt gepland werd was het kort vantevoren vaak: tja dan ben ik er niet dus we moeten een oppas regelen, nooit kwam het bij hem op dan zelf eens thuis te zijn, Jouw man wil ook geen therapie? Van mijn kant waren er nog wel gevoelens en tegelijkertijd was er bij mij geen bereidheid om nog meer alleen te zijn, alleen te doen. Ik wilde van zijn kant verandering. ik realiseer me ook dat ik nu zometeen als alleenstaand ouder er bij veel dingen helemaal alleen voor sta. Dit voelt dubbel als je begrijpt wat ik bedoel. Dat alleen zijn was immers wat ik niet wilde.
anke
Hebben jullie dat nu ook dat je zoveel dingen combineert? verbazing, teleurstelling, verdriet naar de toekomst kijken, praktische zaken regelen?
Mijn kindern zijn 4 en 7. Je mist ze toch altijd? of ze nu 9 maanden zijn of naar school gaan of pubers zijn?
Mijn ex wil helemaal gaan voor het co ouderschap, tja ik ben sceptisch. Dan zou hij ineens wel begin van de avond en weekend thuis kunnen zijn? Hoe gaat dat er bij jullie uitzien?
Senja, ja dat klinkt wel heel erg hetzelfde... Ik voel mij ook het altijd aanwezige vangnet. Weliswaar moedigde mijn ex mij altijd aan om ook wat te ondernemen maar als zo'n actie van mij dan echt gepland werd was het kort vantevoren vaak: tja dan ben ik er niet dus we moeten een oppas regelen, nooit kwam het bij hem op dan zelf eens thuis te zijn, Jouw man wil ook geen therapie? Van mijn kant waren er nog wel gevoelens en tegelijkertijd was er bij mij geen bereidheid om nog meer alleen te zijn, alleen te doen. Ik wilde van zijn kant verandering. ik realiseer me ook dat ik nu zometeen als alleenstaand ouder er bij veel dingen helemaal alleen voor sta. Dit voelt dubbel als je begrijpt wat ik bedoel. Dat alleen zijn was immers wat ik niet wilde.
anke
vrijdag 3 juni 2011 om 23:47
Ik leef met jullie mee, het blijft een rot situatie, helemaal als je er zelf niet voor hebt gekozen. Maar zoals een aantal van jullie al schrijven, het heeft geen zin om aan een dood paard te trekken, hoe graag je ook zou willen. Maar uiteindelijk ben jezelf degene die verantwoordelijk is voor je eigen geluk. En voor de kinderen is het het allerbelangrijkste dat je je eigen boosheid aan de kant zet. Ondanks alles is en blijft hij hun vader. Dat eerste weekend alleen is misschien lastig, maar zorg gewoon dat je leuke dingen te doen hebt. En weet dat je kinderen in goede handen zijn, het is immers de man waar je zelf ooit een goede vader in zag? Na 6 maanden kan ik zeggen dat deze houding voor mij werkt. Natuurlijk mis ik ze af en toe, maar zij genieten van hun dagen met papa. En ik geniet van de tijd voor mezelf. Ik weiger om mezelf als slachtoffer te zien, want dat is niet wie ik ben.
En ik besef dat het misschien makkelijk gezegd is, ook ik ken de boosheid, het verdriet, de machteloosheid, maar het leven gaat echt gewoon verder. Je hebt de keuze om er gewoon wat van te maken. En ik weet zeker dat jullie het allemaal gaan redden, hoe zwart het nu misschien ook lijkt!!!
Dikke knuffel!
En ik besef dat het misschien makkelijk gezegd is, ook ik ken de boosheid, het verdriet, de machteloosheid, maar het leven gaat echt gewoon verder. Je hebt de keuze om er gewoon wat van te maken. En ik weet zeker dat jullie het allemaal gaan redden, hoe zwart het nu misschien ook lijkt!!!
Dikke knuffel!
