Kinderen
alle pijlers
Is 19 echt te jong?
maandag 6 juni 2011 om 19:42
Vorig jaar poste ik hier het onderstaande berichtje. Nu zijn we inmiddels ruim een jaar verder en wil ik jullie een update geven over wat er in de tussentijd gebeurt is. op 1 maart dit jaar zijn wij getrouwd, en vanaf die dag zijn we gestopt met de pil en drie weken geleden hadden we een positieve test in handen! Alleen onze ouders en broers en zussen weten het nu nog, en ik wil het wel van de daken schreeuwen, vandaar dat ik dit ook even met jullie wil delen!
Ik zou graag jullie mening willen horen..
Ik ben 19 jaar en 3,5 jaar samen met mijn vriend van 26, we wonen een half jaar samen.
Sinds een jaar ongeveer hebben wij het steeds vaker over trouwen, en kinderen krijgen.
We willen allebei graag jong kinderen.(als het mogelijk is natuurlijk!)
Als ik dit door laat schemeren bij mensen in mijn omgeving krijg ik veel afkeurende reacties, Maar is 19 en 26 nou echt te jong om aan kinderen te beginnen? Wat vinden jullie?
Ik zou graag jullie mening willen horen..
Ik ben 19 jaar en 3,5 jaar samen met mijn vriend van 26, we wonen een half jaar samen.
Sinds een jaar ongeveer hebben wij het steeds vaker over trouwen, en kinderen krijgen.
We willen allebei graag jong kinderen.(als het mogelijk is natuurlijk!)
Als ik dit door laat schemeren bij mensen in mijn omgeving krijg ik veel afkeurende reacties, Maar is 19 en 26 nou echt te jong om aan kinderen te beginnen? Wat vinden jullie?
anoniem_125246 wijzigde dit bericht op 19-08-2012 22:13
Reden: update
Reden: update
% gewijzigd
maandag 6 juni 2011 om 23:01
Judith, redelijk arrogant om te denken dat jij weet wat zij belangrijk vinden en ook pire nonsens. Nogmaals helemaal off topic. Mijn kinderen zijn net zoaks bijna alle kinderen In de westerse wereld naar de opvang geweest omdat ik ook een carierre heb. Net als mijn man. Toch weet ik alles wat er speelt en zijn ze prima ontwikkeld. Is iets voor een ander topic, masr jij weet zo overduidelijk niet waar je over praat..... Moet je een beetje mee oppassen vind ik.
maandag 6 juni 2011 om 23:10
quote:googelplex schreef op 06 juni 2011 @ 22:40:
Maar jullie zouden het dus wel 'goedkeuren' als we getrouwd zijn en een jaar langer samenwonen?
Nee, ik keur het pas goed als jullie minstens 3 jaar samenwonen, zoals ik in mijn scenario schreef. Het scenario waarop jij reageerde dat je het precies zo voor je zag.
Maar nu heb jij het toch over baren na 1,5 jaar samenwonen. Neem van mij aan, dat is echt te snel!
Pas na een aantal jaar samenwonen weet je echt goed wat je aan elkaar hebt. Stop dan pas met de pil.
Maar jullie zouden het dus wel 'goedkeuren' als we getrouwd zijn en een jaar langer samenwonen?
Nee, ik keur het pas goed als jullie minstens 3 jaar samenwonen, zoals ik in mijn scenario schreef. Het scenario waarop jij reageerde dat je het precies zo voor je zag.
Maar nu heb jij het toch over baren na 1,5 jaar samenwonen. Neem van mij aan, dat is echt te snel!
Pas na een aantal jaar samenwonen weet je echt goed wat je aan elkaar hebt. Stop dan pas met de pil.
maandag 6 juni 2011 om 23:30
Orianne, ik weet wel waar ik over praat waar het dit stel aangaat, want ik ken ze persoonlijk behoorlijk goed. Ze brengen de kinderen 4 dagen per week naar het kdv en één dag naar opa en oma. Verder gaan ze graag nog ieder weekend stappen en als de kinderen thuis zijn worden ze zoet gehouden met een bakje chips en de fulltime tekenfilms waar ze dan op 1 cm afstand van de beeldbuis naar kijken.
Als ik deze mensen vergelijk met mijn stagiaire van 19, die het met haar vriend samen heel goed voor elkaar heeft, vol trots en liefde over haar kindje praat en ook nog erg goed scoort op school, zie ik dat toch liever.
Twee voorbeelden om aan te geven dat leeftijd niet altijd aangeeft of iemand al dan niet verantwoordelijk genoeg is om een kind op te voeden.
Nogmaals, dit was niet bedoeld om de mensen met een carriere in het algemeen te veroordelen, want ik heb zelf ook een verantwoordelijke baan, waarvoor ik zowel op mijn werk als thuis veel bezig ben, dus dan zou ik mezelf ook tekort doen.
Daarnaast zijn er nog legio's mensen die door scheiding o.i.d. genoodzaakt zijn om meer opvang voor hun kinderen te regelen! Zou toch dom zijn om dat af te keuren?
Ik denk echt dat je mijn bericht verkeerd interpreteert.
Als ik deze mensen vergelijk met mijn stagiaire van 19, die het met haar vriend samen heel goed voor elkaar heeft, vol trots en liefde over haar kindje praat en ook nog erg goed scoort op school, zie ik dat toch liever.
Twee voorbeelden om aan te geven dat leeftijd niet altijd aangeeft of iemand al dan niet verantwoordelijk genoeg is om een kind op te voeden.
Nogmaals, dit was niet bedoeld om de mensen met een carriere in het algemeen te veroordelen, want ik heb zelf ook een verantwoordelijke baan, waarvoor ik zowel op mijn werk als thuis veel bezig ben, dus dan zou ik mezelf ook tekort doen.
Daarnaast zijn er nog legio's mensen die door scheiding o.i.d. genoodzaakt zijn om meer opvang voor hun kinderen te regelen! Zou toch dom zijn om dat af te keuren?
Ik denk echt dat je mijn bericht verkeerd interpreteert.
maandag 6 juni 2011 om 23:37
quote:meds schreef op 06 juni 2011 @ 20:33:
[...]
Jong trouwen en de verhoogde kans op scheiden:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/ma ... ouwen.html
Zijn toch geen cijfers waar je je ogen voor moet sluiten.
Jemig meds, ik lees jou al jaren met veel plezier en instemming, maar met het plaatsen van deze link, die het niveau van een groep 8 spreekbeurt niet ontstijgt, word je standpunt niet bepaald op een serieuze manier ondersteund...
Heb je het linkje tot het einde toe gelezen?
[...]
Jong trouwen en de verhoogde kans op scheiden:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/ma ... ouwen.html
Zijn toch geen cijfers waar je je ogen voor moet sluiten.
Jemig meds, ik lees jou al jaren met veel plezier en instemming, maar met het plaatsen van deze link, die het niveau van een groep 8 spreekbeurt niet ontstijgt, word je standpunt niet bepaald op een serieuze manier ondersteund...
Heb je het linkje tot het einde toe gelezen?
maandag 6 juni 2011 om 23:57
Oh, laten we met z'n allen gaan doen alsof kinderen krijgen een hel is. En dat je leven voorbij is. Guttegut, wat hebben jullie het zwaar.
Mijn zoon was ook niet makkelijk, maar toch combineer ik studie+baan+kind. En hoe lukt me dat? Door niet zoveel te zeuren en de mooie dingen van het leven te zien. Mijn leven is niet voorbij. Bij lange na niet. Zou toch wat zijn als je leven al voorbij is als je kind nog wakker wordt 's nachts. Ben blij dat ik toch wat positiever ingesteld ben
Mijn zoon was ook niet makkelijk, maar toch combineer ik studie+baan+kind. En hoe lukt me dat? Door niet zoveel te zeuren en de mooie dingen van het leven te zien. Mijn leven is niet voorbij. Bij lange na niet. Zou toch wat zijn als je leven al voorbij is als je kind nog wakker wordt 's nachts. Ben blij dat ik toch wat positiever ingesteld ben
dinsdag 7 juni 2011 om 00:39
dinsdag 7 juni 2011 om 07:40
Cherry, je draaft door. Helemaal niemand hier doet of kinderen een hel zijn. Het is alleen iets waar je helemaal nog niet aan hoeft beginnen als je pas 19 bent omdat je dan ook nog even een aantal jaar kunt gaan opbouwen. Je relatie bijvoorbeeld. En dat niet alleen. Persoonlijk ken ik een aantal dames en meiden die heel jong moeder zijn geworden. En allemaal, zonder uitzondering zeggen zij dat als ze het over zouden kunnen doen, die kinderen er nog steeds waren gekomen, alleen dan wel een paar jaar later. En zij zijn mijns inziens de echte ervaringsdeskundigen. Hun grootste issue? Totaal geen aansluiting bij de andere moeders, de afstand tussen zichzelf en de vriendinnen van hun eigen leeftijd en een heel eenzame periode.
Npgmaals kinderen zijn geen hel. Maar ook alles behalve rozegeur en maneschijn. Laat die meid gewoon nog even jong zijn zeg.
Npgmaals kinderen zijn geen hel. Maar ook alles behalve rozegeur en maneschijn. Laat die meid gewoon nog even jong zijn zeg.
dinsdag 7 juni 2011 om 10:29
@Googelplex, hoe kijk je er zelf eigenlijk tegenaan, is je mening of je gevoel iets veranderd door de reacties hier?
Ik denk dat er bij iedereen wel een kern van waarheid in zit, maar dat het vooral ligt aan hoe je zelf in het leven staat en wat je wensen zijn t.a.v. de toekomst. Er is in deze geen goed of slecht en meningen van anderen zul je altijd houden. Negatieve, maar ook positieve. Want er zijn ook nog genoeg mensen die het wel heel leuk vinden om een relatief jonge moeder achter de kinderwagen te zien lopen.
Is voor jou het werken bij het kdv het eindstation? Wat ik zelf helemaal niet verkeerd vind hoor, je moet vooral doen wat je leuk vindt en ook binnen dat vakgebied kun je middels werkervaring nog wat meer verantwoordelijkheid krijgen. Als je dat al wil natuurlijk, niet iedereen heeft daar behoefte aan en mensen op de werkvloer zijn minstens net zo belangrijk en echt niet altijd minder bekwaam! Het is maar net wat je wil en waar je gelukkig mee bent.
Ik ben zelf vrij vroeg gaan werken na mijn opleiding en ben later, door interne opleidingen te doen en het geluk dat mijn baas iets in mij zag, toch op een leuke en goede functie terecht gekomen. Je opleidingsniveau op jonge leeftijd hoeft niet altijd te betekenen dat je in de toekomst niet kunt bereiken wat je wil. Misschien weet je ook pas op je 40e waar je hart echt ligt! Ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik ooit nog een hele andere kant op wil, maar dat mensen je in dit vakgebied (uitvaartbegeleidster) pas serieus gaan nemen als je wat ouder bent. Dus hier ligt in de toekomst nog een carriere switch in het verschiet. Ideaal, want dan zijn de kinderen al wat groter en kan ik me weer op een opleiding richten.
Ik begrijp de standpunten van anderen wel heel goed, want in de meeste gevallen is het nu eenmaal zo dat je het in je eentje in deze tijd, bijna niet kunt rooien met een modaal inkomen. Maar ja, ik ben dan misschien wat ouderwets, we zijn inmiddels getrouwd en ben er in de jaren dat wij bij elkaar zijn maar gemakshalve vanuit gegaan dat dit ook stand blijft houden, in dat opzicht sta ik denk ik wat meer in het leven zoals cherry. Ik wil geen rekening houden met alle rampscenario's die er maar te bedenken zijn. Of dit het aller verstandigste is, dat weet ik niet, maar ja zo ben ik nu eenmaal.
Ik zou in mijn eentje met twee kinderen wel prima rond kunnen komen met mijn eigen inkomen. Misschien kan ik ze dan niet altijd in de nieuwste merkkleding steken en grijp ik zo nu en dan eens naar de eigen merk producten, maar ja... wordt je daar minder gelukkig van?
Wanneer is je leven perfect?
Als je financieel alles voor elkaar hebt en ontoereikend kunt kopen?
Of als je gelukkig bent met je vriend en de balans in vrije tijd en werk nog goed te handhaven zijn?
Ik denk dat dat voor iedereen echt heel persoonlijk is. Stel je op een forum met over het algemeen wat jongere moeders dezelfde vraag, dan krijg je weer totaal andere antwoorden.
Ik denk dat er bij iedereen wel een kern van waarheid in zit, maar dat het vooral ligt aan hoe je zelf in het leven staat en wat je wensen zijn t.a.v. de toekomst. Er is in deze geen goed of slecht en meningen van anderen zul je altijd houden. Negatieve, maar ook positieve. Want er zijn ook nog genoeg mensen die het wel heel leuk vinden om een relatief jonge moeder achter de kinderwagen te zien lopen.
Is voor jou het werken bij het kdv het eindstation? Wat ik zelf helemaal niet verkeerd vind hoor, je moet vooral doen wat je leuk vindt en ook binnen dat vakgebied kun je middels werkervaring nog wat meer verantwoordelijkheid krijgen. Als je dat al wil natuurlijk, niet iedereen heeft daar behoefte aan en mensen op de werkvloer zijn minstens net zo belangrijk en echt niet altijd minder bekwaam! Het is maar net wat je wil en waar je gelukkig mee bent.
Ik ben zelf vrij vroeg gaan werken na mijn opleiding en ben later, door interne opleidingen te doen en het geluk dat mijn baas iets in mij zag, toch op een leuke en goede functie terecht gekomen. Je opleidingsniveau op jonge leeftijd hoeft niet altijd te betekenen dat je in de toekomst niet kunt bereiken wat je wil. Misschien weet je ook pas op je 40e waar je hart echt ligt! Ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik ooit nog een hele andere kant op wil, maar dat mensen je in dit vakgebied (uitvaartbegeleidster) pas serieus gaan nemen als je wat ouder bent. Dus hier ligt in de toekomst nog een carriere switch in het verschiet. Ideaal, want dan zijn de kinderen al wat groter en kan ik me weer op een opleiding richten.
Ik begrijp de standpunten van anderen wel heel goed, want in de meeste gevallen is het nu eenmaal zo dat je het in je eentje in deze tijd, bijna niet kunt rooien met een modaal inkomen. Maar ja, ik ben dan misschien wat ouderwets, we zijn inmiddels getrouwd en ben er in de jaren dat wij bij elkaar zijn maar gemakshalve vanuit gegaan dat dit ook stand blijft houden, in dat opzicht sta ik denk ik wat meer in het leven zoals cherry. Ik wil geen rekening houden met alle rampscenario's die er maar te bedenken zijn. Of dit het aller verstandigste is, dat weet ik niet, maar ja zo ben ik nu eenmaal.
Ik zou in mijn eentje met twee kinderen wel prima rond kunnen komen met mijn eigen inkomen. Misschien kan ik ze dan niet altijd in de nieuwste merkkleding steken en grijp ik zo nu en dan eens naar de eigen merk producten, maar ja... wordt je daar minder gelukkig van?
Wanneer is je leven perfect?
Als je financieel alles voor elkaar hebt en ontoereikend kunt kopen?
Of als je gelukkig bent met je vriend en de balans in vrije tijd en werk nog goed te handhaven zijn?
Ik denk dat dat voor iedereen echt heel persoonlijk is. Stel je op een forum met over het algemeen wat jongere moeders dezelfde vraag, dan krijg je weer totaal andere antwoorden.
dinsdag 7 juni 2011 om 10:59
Of 19 te jong is kun jij alleen zelf beslissen.
Op het forum kunnen we je alleen maar advies geven.
Mijn ervaring: Ik wilde graag een kind toen ik 19 was.
Het lukte niet en we zijn de medische molen ingegaan.
Op mijn 24 volgde een hele zware zwangerschap en mijn dochter werd geboren met diverse complicaties, later bleek ze verstandelijk beperkt te zijn.
Dit was en is nog steeds heel zwaar.
TO, ik hoop dat dit jou niet overkomt, en dat je een gezonde baby mag krijgen.
Maar als dit mij op mijn negentiende was overkomen, weet ik niet of ik dit wel had aangekund.
Op het forum kunnen we je alleen maar advies geven.
Mijn ervaring: Ik wilde graag een kind toen ik 19 was.
Het lukte niet en we zijn de medische molen ingegaan.
Op mijn 24 volgde een hele zware zwangerschap en mijn dochter werd geboren met diverse complicaties, later bleek ze verstandelijk beperkt te zijn.
Dit was en is nog steeds heel zwaar.
TO, ik hoop dat dit jou niet overkomt, en dat je een gezonde baby mag krijgen.
Maar als dit mij op mijn negentiende was overkomen, weet ik niet of ik dit wel had aangekund.
dinsdag 7 juni 2011 om 11:16
quote:judith29 schreef op 07 juni 2011 @ 10:29:
@Googelplex, hoe kijk je er zelf eigenlijk tegenaan, is je mening of je gevoel iets veranderd door de reacties hier?
Een beetje wel, wel dat het toch echt verstandiger is om nog een paar jaar te wachten, maar jong moeder word ik zeker wel.
Ik denk dat er bij iedereen wel een kern van waarheid in zit, maar dat het vooral ligt aan hoe je zelf in het leven staat en wat je wensen zijn t.a.v. de toekomst. Er is in deze geen goed of slecht en meningen van anderen zul je altijd houden. Negatieve, maar ook positieve. Want er zijn ook nog genoeg mensen die het wel heel leuk vinden om een relatief jonge moeder achter de kinderwagen te zien lopen.
Is voor jou het werken bij het kdv het eindstation?
Nee, ben hier in komen rollen via een stage waar ik kon blijven.
Wat ik zelf helemaal niet verkeerd vind hoor, je moet vooral doen wat je leuk vindt en ook binnen dat vakgebied kun je middels werkervaring nog wat meer verantwoordelijkheid krijgen. Als je dat al wil natuurlijk, niet iedereen heeft daar behoefte aan en mensen op de werkvloer zijn minstens net zo belangrijk en echt niet altijd minder bekwaam! Het is maar net wat je wil en waar je gelukkig mee bent.
Ik ben zelf vrij vroeg gaan werken na mijn opleiding en ben later, door interne opleidingen te doen en het geluk dat mijn baas iets in mij zag, toch op een leuke en goede functie terecht gekomen. Je opleidingsniveau op jonge leeftijd hoeft niet altijd te betekenen dat je in de toekomst niet kunt bereiken wat je wil. Misschien weet je ook pas op je 40e waar je hart echt ligt! Ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik ooit nog een hele andere kant op wil, maar dat mensen je in dit vakgebied (uitvaartbegeleidster) pas serieus gaan nemen als je wat ouder bent. Dus hier ligt in de toekomst nog een carriere switch in het verschiet. Ideaal, want dan zijn de kinderen al wat groter en kan ik me weer op een opleiding richten.
Ik begrijp de standpunten van anderen wel heel goed, want in de meeste gevallen is het nu eenmaal zo dat je het in je eentje in deze tijd, bijna niet kunt rooien met een modaal inkomen. Maar ja, ik ben dan misschien wat ouderwets, we zijn inmiddels getrouwd en ben er in de jaren dat wij bij elkaar zijn maar gemakshalve vanuit gegaan dat dit ook stand blijft houden, in dat opzicht sta ik denk ik wat meer in het leven zoals cherry. Ik wil geen rekening houden met alle rampscenario's die er maar te bedenken zijn. Of dit het aller verstandigste is, dat weet ik niet, maar ja zo ben ik nu eenmaal.
Ik zou in mijn eentje met twee kinderen wel prima rond kunnen komen met mijn eigen inkomen. Misschien kan ik ze dan niet altijd in de nieuwste merkkleding steken en grijp ik zo nu en dan eens naar de eigen merk producten, maar ja... wordt je daar minder gelukkig van?
Wanneer is je leven perfect?
Als je financieel alles voor elkaar hebt en ontoereikend kunt kopen?
Of als je gelukkig bent met je vriend en de balans in vrije tijd en werk nog goed te handhaven zijn?
Ik denk dat dat voor iedereen echt heel persoonlijk is. Stel je op een forum met over het algemeen wat jongere moeders dezelfde vraag, dan krijg je weer totaal andere antwoorden.
@Googelplex, hoe kijk je er zelf eigenlijk tegenaan, is je mening of je gevoel iets veranderd door de reacties hier?
Een beetje wel, wel dat het toch echt verstandiger is om nog een paar jaar te wachten, maar jong moeder word ik zeker wel.
Ik denk dat er bij iedereen wel een kern van waarheid in zit, maar dat het vooral ligt aan hoe je zelf in het leven staat en wat je wensen zijn t.a.v. de toekomst. Er is in deze geen goed of slecht en meningen van anderen zul je altijd houden. Negatieve, maar ook positieve. Want er zijn ook nog genoeg mensen die het wel heel leuk vinden om een relatief jonge moeder achter de kinderwagen te zien lopen.
Is voor jou het werken bij het kdv het eindstation?
Nee, ben hier in komen rollen via een stage waar ik kon blijven.
Wat ik zelf helemaal niet verkeerd vind hoor, je moet vooral doen wat je leuk vindt en ook binnen dat vakgebied kun je middels werkervaring nog wat meer verantwoordelijkheid krijgen. Als je dat al wil natuurlijk, niet iedereen heeft daar behoefte aan en mensen op de werkvloer zijn minstens net zo belangrijk en echt niet altijd minder bekwaam! Het is maar net wat je wil en waar je gelukkig mee bent.
Ik ben zelf vrij vroeg gaan werken na mijn opleiding en ben later, door interne opleidingen te doen en het geluk dat mijn baas iets in mij zag, toch op een leuke en goede functie terecht gekomen. Je opleidingsniveau op jonge leeftijd hoeft niet altijd te betekenen dat je in de toekomst niet kunt bereiken wat je wil. Misschien weet je ook pas op je 40e waar je hart echt ligt! Ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik ooit nog een hele andere kant op wil, maar dat mensen je in dit vakgebied (uitvaartbegeleidster) pas serieus gaan nemen als je wat ouder bent. Dus hier ligt in de toekomst nog een carriere switch in het verschiet. Ideaal, want dan zijn de kinderen al wat groter en kan ik me weer op een opleiding richten.
Ik begrijp de standpunten van anderen wel heel goed, want in de meeste gevallen is het nu eenmaal zo dat je het in je eentje in deze tijd, bijna niet kunt rooien met een modaal inkomen. Maar ja, ik ben dan misschien wat ouderwets, we zijn inmiddels getrouwd en ben er in de jaren dat wij bij elkaar zijn maar gemakshalve vanuit gegaan dat dit ook stand blijft houden, in dat opzicht sta ik denk ik wat meer in het leven zoals cherry. Ik wil geen rekening houden met alle rampscenario's die er maar te bedenken zijn. Of dit het aller verstandigste is, dat weet ik niet, maar ja zo ben ik nu eenmaal.
Ik zou in mijn eentje met twee kinderen wel prima rond kunnen komen met mijn eigen inkomen. Misschien kan ik ze dan niet altijd in de nieuwste merkkleding steken en grijp ik zo nu en dan eens naar de eigen merk producten, maar ja... wordt je daar minder gelukkig van?
Wanneer is je leven perfect?
Als je financieel alles voor elkaar hebt en ontoereikend kunt kopen?
Of als je gelukkig bent met je vriend en de balans in vrije tijd en werk nog goed te handhaven zijn?
Ik denk dat dat voor iedereen echt heel persoonlijk is. Stel je op een forum met over het algemeen wat jongere moeders dezelfde vraag, dan krijg je weer totaal andere antwoorden.
dinsdag 7 juni 2011 om 11:17
quote:ikbenikenbenertrotsop schreef op 06 juni 2011 @ 19:56:
misschien heb ik gewoon andere ervaringen maar mijn zussen en ik zijn getrouwd met onze eerste liefde en hebben daar ook kinderen meegekregen (ok ik dan niet maar dat is bijzaak.) Ik ben nu 27 en heb geen man meer ik vind mezelf te oud om nog aan kinderen te beginnen met een ander iemand dus ik accepteer dat ik nooit kinderen zal krijgen. Misschien ben ik ouderwets ofzo zou goed kunnen hoor
27 jaar te oud?!
Best ouderwets in mijn ogen dan!
misschien heb ik gewoon andere ervaringen maar mijn zussen en ik zijn getrouwd met onze eerste liefde en hebben daar ook kinderen meegekregen (ok ik dan niet maar dat is bijzaak.) Ik ben nu 27 en heb geen man meer ik vind mezelf te oud om nog aan kinderen te beginnen met een ander iemand dus ik accepteer dat ik nooit kinderen zal krijgen. Misschien ben ik ouderwets ofzo zou goed kunnen hoor
27 jaar te oud?!
Best ouderwets in mijn ogen dan!
dinsdag 7 juni 2011 om 11:45
ik begrijp het ook wel erg goed TO dat je jong moeder wilt worden. Dat wil ik ook. Aantal vriendinnen op 19jarige leeftijd hebben hier ook een kind. Ook jongere maar dat vind ik niet slim van hun. Lees 13-15 jarige.
Ik zie mezelf liever jong moeder worden. Alleen wanneer ik mijn hbo heb ben ik 25, en eerlijk gezegd zit nu in mijn hoofd rond mijn 23ste 24ste, maar dat is wat ik nu denk. Ik weet wel stel ik word toch zwanger, dat ik het kind niet laat weg halen. Heb het hier in de omgeving ook gezien bij iemand die daarna geen kinderen meer kon krijgen.
Kijk anders eens op www.tienermoeders.nl Daar kun je ook terecht als je een tienerwens hebt en kun je met mensen praten die dezelfde leeftijd hebben als jou, ook kinderen willen op jonge leeftijd of het al hebben. Hier kun je ook eens goed lezen wat er allemaal bij komt kijken en hoe zwaar het voor die moeders is.
En denk wel je bent pas 19, leer eerst je vriend eens goed kennen. Ben een lange tijd samen, ervaar of jullie dan nog steeds van elkaar houden en al.
Ik zie mezelf liever jong moeder worden. Alleen wanneer ik mijn hbo heb ben ik 25, en eerlijk gezegd zit nu in mijn hoofd rond mijn 23ste 24ste, maar dat is wat ik nu denk. Ik weet wel stel ik word toch zwanger, dat ik het kind niet laat weg halen. Heb het hier in de omgeving ook gezien bij iemand die daarna geen kinderen meer kon krijgen.
Kijk anders eens op www.tienermoeders.nl Daar kun je ook terecht als je een tienerwens hebt en kun je met mensen praten die dezelfde leeftijd hebben als jou, ook kinderen willen op jonge leeftijd of het al hebben. Hier kun je ook eens goed lezen wat er allemaal bij komt kijken en hoe zwaar het voor die moeders is.
En denk wel je bent pas 19, leer eerst je vriend eens goed kennen. Ben een lange tijd samen, ervaar of jullie dan nog steeds van elkaar houden en al.
dinsdag 7 juni 2011 om 12:10
Fijn dat je er wat beter uit bent voor jezelf! Hoe kijkt je vriend er eigenlijk tegenaan?
Op je 25e of je 30e ben je ook nog een hele jonge moeder trouwens.
Ik ben begonnen met proberen toen ik 21 was en werd uiteindelijk om mijn 24e voor de eerste keer zwanger, na diverse vruchtbaarheidsonderzoeken en daaropvolgend een heel ziekenhuistraject en heb er nooit spijt van gehad dat ik zo vroeg begonnen ben. Je relatie moet hier wel tegen bestand zijn, want het hele voortraject was voor ons een grotere relatietest dan toen onze zoon er uiteindelijk was.
Veel geluk gewenst voor over een paar jaar alvast!
Op je 25e of je 30e ben je ook nog een hele jonge moeder trouwens
.Ik ben begonnen met proberen toen ik 21 was en werd uiteindelijk om mijn 24e voor de eerste keer zwanger, na diverse vruchtbaarheidsonderzoeken en daaropvolgend een heel ziekenhuistraject en heb er nooit spijt van gehad dat ik zo vroeg begonnen ben. Je relatie moet hier wel tegen bestand zijn, want het hele voortraject was voor ons een grotere relatietest dan toen onze zoon er uiteindelijk was.
Veel geluk gewenst voor over een paar jaar alvast!
dinsdag 7 juni 2011 om 12:20
Jullie zijn al tijdje samen en hebben een koophuis, als ik het zo lees goed voor elkaar .. Als jullie er klaar voor zijn waarom dan niet. Je hebt meiden van 19 en meiden van 19.. Ik vind dat je naar de persoonlijkheid en situatie moet kijken en niet zozeer naar de leeftijd.
Je vriend is 26 jij 19 dat vind ik al heel anders dan dat jullie allebei 18 zouden zijn.
Luister naar jullie eigen gevoel, denk na over wat er allemaal bij komt kijken en trek daar samen jullie conclusie uit.
Je vriend is 26 jij 19 dat vind ik al heel anders dan dat jullie allebei 18 zouden zijn.
Luister naar jullie eigen gevoel, denk na over wat er allemaal bij komt kijken en trek daar samen jullie conclusie uit.
What does\'nt kill me, only makes me stronger
dinsdag 7 juni 2011 om 12:27
ik zou zeggen wacht nog even (met 24-25 ben je ook jong moeder hoor en niks mis mee)
Zo ben je wat meer tijd samen en heb je meer opgebouwd.
dnek er eerst maar eens aan om jaartje of 2 3 samen te woenen e.d. dan leer je elkaar in goede en wat mindere dingen kennen (denk aan keertje goed ziek zijn, of andere obstakels)
en kijk dan hoe je ervoor staat iets langer wachten als 19 kan echt geen kwaat (normaal gesproken kan je tot 30-35 redelijk makkelijk kinderen krijgen, ok ook genoeg niet maar dat licht niet aan de leeftijd dan)
iet slanger wachten lijkt me verstandig voor jullie en het e.v.t. kind(deren)
Zo ben je wat meer tijd samen en heb je meer opgebouwd.
dnek er eerst maar eens aan om jaartje of 2 3 samen te woenen e.d. dan leer je elkaar in goede en wat mindere dingen kennen (denk aan keertje goed ziek zijn, of andere obstakels)
en kijk dan hoe je ervoor staat iets langer wachten als 19 kan echt geen kwaat (normaal gesproken kan je tot 30-35 redelijk makkelijk kinderen krijgen, ok ook genoeg niet maar dat licht niet aan de leeftijd dan)
iet slanger wachten lijkt me verstandig voor jullie en het e.v.t. kind(deren)
dinsdag 7 juni 2011 om 12:33
quote:judith29 schreef op 07 juni 2011 @ 12:10:
Fijn dat je er wat beter uit bent voor jezelf! Hoe kijkt je vriend er eigenlijk tegenaan?
Die had het liefst op z'n 22 al een kind gehad haha.
Op je 25e of je 30e ben je ook nog een hele jonge moeder trouwens.
Ik ben begonnen met proberen toen ik 21 was en werd uiteindelijk om mijn 24e voor de eerste keer zwanger, na diverse vruchtbaarheidsonderzoeken en daaropvolgend een heel ziekenhuistraject en heb er nooit spijt van gehad dat ik zo vroeg begonnen ben. Je relatie moet hier wel tegen bestand zijn, want het hele voortraject was voor ons een grotere relatietest dan toen onze zoon er uiteindelijk was.
Veel geluk gewenst voor over een paar jaar alvast!
Fijn dat je er wat beter uit bent voor jezelf! Hoe kijkt je vriend er eigenlijk tegenaan?
Die had het liefst op z'n 22 al een kind gehad haha.
Op je 25e of je 30e ben je ook nog een hele jonge moeder trouwens
.Ik ben begonnen met proberen toen ik 21 was en werd uiteindelijk om mijn 24e voor de eerste keer zwanger, na diverse vruchtbaarheidsonderzoeken en daaropvolgend een heel ziekenhuistraject en heb er nooit spijt van gehad dat ik zo vroeg begonnen ben. Je relatie moet hier wel tegen bestand zijn, want het hele voortraject was voor ons een grotere relatietest dan toen onze zoon er uiteindelijk was.
Veel geluk gewenst voor over een paar jaar alvast!
dinsdag 7 juni 2011 om 12:35
Je bent 19!
Hoelang ben je al met jouw vriend samen?
Stel je krijgt een of twee kinderen.....en het gaat fout over 4 a 5 jaar? Wat doe je dan? Dan ben 23 of 24 en je kunt niet rondkomen van jouw salaris, omdat je minder bent gaan werken en het huis is van je vriend (daar heb je dus geen recht op)...
Nee wees verstandig en wacht nog minstens 5 jaar, dan weet wat er in de wereld te koop is en kan je voor jezelf zorgen!
Hoelang ben je al met jouw vriend samen?
Stel je krijgt een of twee kinderen.....en het gaat fout over 4 a 5 jaar? Wat doe je dan? Dan ben 23 of 24 en je kunt niet rondkomen van jouw salaris, omdat je minder bent gaan werken en het huis is van je vriend (daar heb je dus geen recht op)...
Nee wees verstandig en wacht nog minstens 5 jaar, dan weet wat er in de wereld te koop is en kan je voor jezelf zorgen!
dinsdag 7 juni 2011 om 12:40
Niemand kan voor jou bepalen waar jij gelukkig van wordt en welke keuzes in het leven daarbij horen.
Je kan daarmee afwijken van de maatschappelijke norm en dat wekt altijd weerstand op.
Aan jou of je dat serieus meeneemt in je overwegingen of dat je gewoon al zorgvuldig de afweging hebt gemaakt en de negtieve reacties' voor jou niets meer toevoegen.
Ik kan wel een stukje ervaring met je delen.
Ik was jong moeder,weliswaar niet gepland maar de uitkomst is hetzelfde.
Ik week af van de norm, en daarmee had ik weinig aansluiting bij moeders en al totaal niet bij leeftijdgenoten.
Eigenlijk was dat best een eenzame periode in het begin, al is dat wel goed gekomen.
Ik maakte in een later stadium nieuwe vriendinnen en oude vriendinnen zochten mij weer op.
Wat ik als een gemis heb ervaren is dat ik toch een stuk levenservaring niet heb meegekregen en dan met name het stuk ervaring waar je nog lekker zelf de centre of the universe kan zijn.
Zonder zware verantwoordelijkheden, zonder grote zorgen, zonder verplichtingen enkel die aan jezelf.
Dit had een scala van leuke tijden en herinneringen op kunnen leveren en een stuk individuele groei.
Vanuit dat oogpunt zou ik niet iemand snel bemoedigen jong aan kinderen te beginnen.
De andere kant van de medaille is, het is natuurlijk geen totale mislukking als je ze wel jong krijgt.
Ik werd gezegend met een prachtige dochter die mij veel geluksmomenten bezorgden ( en af en toe wanhoop ) .
Ook werd ik jong gedwongen anders in het leven te staan en dat heeft mij gevormd, wat natuurlijk ook positieve kanten heeft gegeven.
Daarnaast is het leuk om een dochter( of zoon) te hebben die qua leeftijd niet al te ver van je af staat.
Ze is nu 21 en we zijn twee handen op 1 buik. De band is sterk en we delen veel wat ook kan omdat ze oud genoeg is voor volwassen zaken en ik nog jong genoeg voor de jeugdige kant( tenminste, dat laat ik mijzelf nog geloven )
Verder is het ook nog zo dat het ook valt en staat hoe je er zelf in staat.
Bewaak je nog je eigen stuk? zorg je nog voor persoonlijke ontwikkeling?
Ik ben daar zelf nalatig in geweest en ik druk daarom anderen altijd op het hart jezelf niet op de achtergrond te zetten en te zorgen voor de keuze te hebben afhankelijk te zijn en vreugde te ontlenen aan het individuele aspect van jezelf.
Kort gezegd, jong gaan moederen heeft negatieve kanten en positieve kanten.
Hoe je het gaat invullen is denk ik wel belangrijk om dat helder te hebben.
Mijn advies zou zijn, wacht een aantal jaar als je de keuze hebt.
Maar het is niet mijn leven, jij kiest waar je het meest gelukkig van wordt.
Geen ander kan dat voor jou bepalen, enkel afwegingen aanreiken.
Je kan daarmee afwijken van de maatschappelijke norm en dat wekt altijd weerstand op.
Aan jou of je dat serieus meeneemt in je overwegingen of dat je gewoon al zorgvuldig de afweging hebt gemaakt en de negtieve reacties' voor jou niets meer toevoegen.
Ik kan wel een stukje ervaring met je delen.
Ik was jong moeder,weliswaar niet gepland maar de uitkomst is hetzelfde.
Ik week af van de norm, en daarmee had ik weinig aansluiting bij moeders en al totaal niet bij leeftijdgenoten.
Eigenlijk was dat best een eenzame periode in het begin, al is dat wel goed gekomen.
Ik maakte in een later stadium nieuwe vriendinnen en oude vriendinnen zochten mij weer op.
Wat ik als een gemis heb ervaren is dat ik toch een stuk levenservaring niet heb meegekregen en dan met name het stuk ervaring waar je nog lekker zelf de centre of the universe kan zijn.
Zonder zware verantwoordelijkheden, zonder grote zorgen, zonder verplichtingen enkel die aan jezelf.
Dit had een scala van leuke tijden en herinneringen op kunnen leveren en een stuk individuele groei.
Vanuit dat oogpunt zou ik niet iemand snel bemoedigen jong aan kinderen te beginnen.
De andere kant van de medaille is, het is natuurlijk geen totale mislukking als je ze wel jong krijgt.
Ik werd gezegend met een prachtige dochter die mij veel geluksmomenten bezorgden ( en af en toe wanhoop ) .
Ook werd ik jong gedwongen anders in het leven te staan en dat heeft mij gevormd, wat natuurlijk ook positieve kanten heeft gegeven.
Daarnaast is het leuk om een dochter( of zoon) te hebben die qua leeftijd niet al te ver van je af staat.
Ze is nu 21 en we zijn twee handen op 1 buik. De band is sterk en we delen veel wat ook kan omdat ze oud genoeg is voor volwassen zaken en ik nog jong genoeg voor de jeugdige kant( tenminste, dat laat ik mijzelf nog geloven )
Verder is het ook nog zo dat het ook valt en staat hoe je er zelf in staat.
Bewaak je nog je eigen stuk? zorg je nog voor persoonlijke ontwikkeling?
Ik ben daar zelf nalatig in geweest en ik druk daarom anderen altijd op het hart jezelf niet op de achtergrond te zetten en te zorgen voor de keuze te hebben afhankelijk te zijn en vreugde te ontlenen aan het individuele aspect van jezelf.
Kort gezegd, jong gaan moederen heeft negatieve kanten en positieve kanten.
Hoe je het gaat invullen is denk ik wel belangrijk om dat helder te hebben.
Mijn advies zou zijn, wacht een aantal jaar als je de keuze hebt.
Maar het is niet mijn leven, jij kiest waar je het meest gelukkig van wordt.
Geen ander kan dat voor jou bepalen, enkel afwegingen aanreiken.
donderdag 16 juni 2011 om 22:02
Ik heb een beetje de indruk dat veel reacties niet zo erg bij je aankomen, googelplex, omdat je heel sterke gevoelens hebt voor een bepaald 'plaatje'. En dat is ook heel logisch, dat hebben veel mensen en had ik ook tot ik ongeveer 25 was.
Maar goed, mijn mening:
Je kan nog een tijd jong moeder worden. Ik zou nu genieten van de tijd met z'n tweeën, kijken of jullie bij elkaar blijven horen de komende jaren, je kindloze vrijheid en het geld gebruiken voor mooie levenservaringen, je verder ontwikkelen, etc.
Je kan je hele leven nog bezig zijn met kinderen, hypotheken, en alle bijkomende zorgen. Grote-mensen-zorgen. Ik zou eerst genieten van de grote-mensen-vrijheden die je hebt nu je meerderjarig bent en een eigen inkomen hebt.
Ik ben 30 en word bijna moeder. Doodeng! Ben ik wel lang genoeg samen met mijn man, hebben we genoeg genoten met z'n tweetjes? Heb ik wel genoeg werkervaring? Etc. Dat is inderdaad niet leeftijdsgebonden. Toch zou ik zeggen: 19 is echt te jong. (en ik weet uit ervaring: als je denkt, ik ben huis niet 1-2-3 zwanger zodra we stoppen met contraceptie, dan kan dat toch zomaar gebeuren!!!)
Succes met jullie beslissing!
Maar goed, mijn mening:
Je kan nog een tijd jong moeder worden. Ik zou nu genieten van de tijd met z'n tweeën, kijken of jullie bij elkaar blijven horen de komende jaren, je kindloze vrijheid en het geld gebruiken voor mooie levenservaringen, je verder ontwikkelen, etc.
Je kan je hele leven nog bezig zijn met kinderen, hypotheken, en alle bijkomende zorgen. Grote-mensen-zorgen. Ik zou eerst genieten van de grote-mensen-vrijheden die je hebt nu je meerderjarig bent en een eigen inkomen hebt.
Ik ben 30 en word bijna moeder. Doodeng! Ben ik wel lang genoeg samen met mijn man, hebben we genoeg genoten met z'n tweetjes? Heb ik wel genoeg werkervaring? Etc. Dat is inderdaad niet leeftijdsgebonden. Toch zou ik zeggen: 19 is echt te jong. (en ik weet uit ervaring: als je denkt, ik ben huis niet 1-2-3 zwanger zodra we stoppen met contraceptie, dan kan dat toch zomaar gebeuren!!!)
Succes met jullie beslissing!